I SA/Bd 255/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mirella Łent Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 maja 2013 r. sprawy ze skargi G. sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe: czerwiec, lipiec i sierpień 2011 r. oddala skargę I SA/Bd 255/13 UZASADNIENIE Wnioskiem z [...]. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B., w związku z prowadzonym postępowaniem kontrolnym i dokonanymi ustaleniami w spółce z o.o. G. C. z siedzibą w I. (skarżącej) zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. o zabezpieczenie zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług w przewidywanej kwocie [...] zł. Decyzją z dnia [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. na podstawie art. 207 i art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.), dalej "Op", orzekł o zabezpieczeniu na majątku skarżącej zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od czerwca do sierpnia 2011r. w przybliżonej kwocie [...] zł oraz odsetek za zwłokę wyliczonych na dzień wydania decyzji w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu podał, że fikcyjna działalność oraz wprowadzanie do obrotu prawnego pustych, nierzeczywistych faktur dowodzi, iż Spółka działała w sposób zamierzony na szkodę Skarbu Państwa w ten sposób, że ujmowanym przez siebie podatkiem naliczonym pochodzącym z fikcyjnych faktur, w sposób trwały zaniżała wpłaty podatku, jakie musiałaby sama uiszczać systematycznie, jak i firmy, które wystawionymi przez Spółkę fakturami VAT dokumentującymi fikcyjny obrót posługiwały się w swoich rozliczeniach podatkowych. Zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. taka postawa Spółki potwierdza uzasadnione obawy niewykonania przez nią przybliżonych zobowiązań z tytułu VAT za miesiące od czerwca do sierpnia 2011r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. stwierdził, że analiza zgromadzonego materiału dowodowego nie pozwala dostrzec żadnych okoliczności, które firmę G. C. nakazywałyby postrzegać jako rzetelnie rozliczającą się z budżetem. W ocenie organu powodem kluczowym, dla którego uznano za zasadne zabezpieczenie interesu Skarbu Państwa jest to, że Spółka wykorzystuje rozliczenia z budżetem państwa w celu innym niż podatkowy. Takie zachowanie podatnika to dowód na to, że zamiarem Spółki nie jest dobrowolne regulowanie podatków. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem Spółka złożyła odwołanie wnosząc o jego uchylenie w całości. Zdaniem strony decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bez właściwego uzasadnienia oraz w sytuacji, w której brak jest wymagalności jej wydania. Rozpatrując sprawę w toku postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...]. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że podejmując decyzję o zabezpieczeniu organ I instancji wziął pod uwagę przede wszystkim charakter działań Spółki rodzący uzasadnioną obawę niewykonania dobrowolnie zobowiązań podatkowych. Chodzi tutaj o działania, polegające na zakupie w przedmiotowych okresach rozliczeniowych - 100% towarów wynikającym z faktur wystawionych przez podmioty, w przypadku których organ kontroli skarbowej wydał decyzje określające zobowiązanie na podstawie art. 108 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 Nr 177, poz. 1054 ze zm.), dalej ustawa o VAT, lub podmiotów wystawiających puste faktury. Z zebranego materiału dowodowego wynika bowiem, że Spółka nie zakupiła towaru wykazanego na fakturach wystawionych przez określonych dostawców, a zatem nie mogła go też sprzedać. Tym samym stwierdzono wystawienie przez Spółkę [...] szt. "pustych" faktur V AT o wartości netto [...] zł i VAT [...] zł. W tej sytuacji organ podatkowy uznał, że Spółka wykorzystuje rozliczenia z budżetem państwa w celu innym niż podatkowy i zachowanie takie stanowi dowód na to, iż zamiarem Spółki nie jest dobrowolne regulowanie podatków. Ponadto zwrócono uwagę na fakt, że Spółka posiadała zaległość za miesiąc październik 2011r., którą zrealizowano w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym zajmując środki na rachunku bankowym w kwocie [...] zł. Organ odwoławczy podzielił obawy, co do realizacji zobowiązań podatkowych przez Spółkę, tym bardziej, że Spółka podejmuje czynności polegające na zbywaniu majątku. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że w dniu 15 września 2012r. Spółka dokonała sprzedaży; samochodu marki T. k. o nr rej. [...] za kwotę [...] zł i w dniu [...]. samochodu marki A. k. o nr rej. [...] za kwotę [...] zł. Zaznaczył, że sprzedaże te nastąpiły poprzez spisanie umów cywilnoprawnych, które nie zostały zgłoszone w urzędach skarbowych i w Wydziale Komunikacji właściwego organu samorządowego, zamiast na podstawie faktury VAT. Odnośnie charakteru prowadzonej działalności organ wskazał na zachowanie przedstawicieli Spółki w związku z działaniami zabezpieczającymi wobec skarżącej. Jak wynikało z protokołu poborcy skarbowego z dnia [...]., który udał się do siedziby Spółki w celu doręczenia decyzji, zarządzenia zabezpieczenia oraz spisania protokółu o stanie majątkowym, M. S.- v-ce prezes Spółki - odebrała korespondencję, jednak odmówiła spisania protokółu o stanie majątkowym informując, że bez prezesa K. L. nie udzieli żadnych informacji. W dniu [...]. poborcy skarbowi wraz z komornikiem skarbowym udali się do siedziby Spółki celem otwarcia i przeszukania pomieszczeń zajmowanych przez Spółkę. Na miejscu okazało się, że drzwi były zamknięte, a na nich znajdowała się informacja, iż w dniach [...] firma będzie nieczynna. Również zebrany materiał dowodowy dotyczący majątku Spółki utrwalony w protokołach zabezpieczenia ruchomości z dnia [...]. i przesłuchania Prezes i V-ce Prezes Spółki z dnia [...]. w zestawieniu z przybliżoną kwotą zobowiązania podatkowego, zdaniem organu, uzasadnia obawę wykonania zobowiązania. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że jak wynika z protokołu przesłuchania Spółka nie posiada majątku. Z kolei zajęte ruchomości: dwa komputery typu laptop (wartość szacunkowa [...] zł, spłacane w ratach co wynika z protokółu zabezpieczenia sporządzonego w dniu [...].), dwie wagi (wartość szacunkowa [...] zł), osuszacz (wartość szacunkowa [...]zł), meble biurowe (wartość szacunkowa [...] zł), drukarki (wartość szacunkowa [...] zł), sejf (wartość szacunkowa [...] zł), złom srebra (w części należący do klientów) i środki pieniężne, mają wartość niewystarczającą w relacji do przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami za zwłokę. Odnosząc się do zarzutów nie zbadania zasadności składanego wniosku przez Dyrektora UKS-u, nie zbadania, na jakim etapie prowadzone jest postępowanie podatkowe i nie przeprowadzenia w całości postępowania dowodowego przez UKS na chwilę wydania decyzji o zabezpieczeniu Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że postępowanie zabezpieczające stanowi odrębne postępowanie od postępowania kontrolnego czy też postępowania wymiarowego. W decyzji o zabezpieczeniu organ podatkowy określa przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz wysokość odsetek za zwłokę należnych od zaległości podatkowej, obliczone zgodnie z art. 33 § 4 O.p. na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania. Nie przeprowadza się dla celów określenia wysokości zabezpieczenia pełnego postępowania dowodowego, wykorzystuje się bowiem dane zgromadzone w postępowaniu kontrolnym lub w postępowaniu wymiarowym. Organ podatkowy wydając zaskarżoną decyzję, w zakresie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego oparł się na materiale zebranym przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w toku prowadzonej kontroli podatkowej, przedstawiając go szczegółowo w uzasadnieniu decyzji. Opierając się na ustaleniach organu kontroli, Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. wskazał na zakupy dokonane przez Spółkę w kontrolowanym okresie, podmioty dokonujące sprzedaży na rzecz Spółki i charakter ich działań. Ustalono, że kontrahent M. W. działający pod firmą H. nie prowadził działalności gospodarczej, jego rola sprowadzała się do jej pozorowania, poprzez zarejestrowanie jako czynnego podatnika VAT, składanie deklaracji podatkowych i wystawianie faktur VAT mających dokumentować dostawy towarów i usług, które w rzeczywistości nie miały miejsca. M. W. w okresie od września 2010r. do sierpnia 201Ir. nie wykonywał działalności opodatkowanej w zakresie sprzedaży złomu metali kolorowych, złomu złota, granulatu srebra oraz materiałów i usług budowlanych. Kolejny kontrahent firma Z. B. B. K. nie wszedł w posiadanie granulatu srebra i nie miał prawa do rozporządzania nim jak właściciel. Wynika z tego, że skoro nie wszedł w jego posiadanie, to nie mógł go również sprzedać Spółce G. C. Faktury wystawione przez R. K. F.H.U. K. na rzecz Spółki w okresie od maja do sierpnia 2011r. nie dokumentują faktycznie przeprowadzonych transakcji gospodarczych i są tzw. "pustymi" fakturami VAT. Nie mogą tym samym stanowić podstawy do odliczenia podatku naliczonego z nich wynikającego od podatku należnego wykazanego przez Spółkę w złożonych deklaracjach VAT-7 za badane miesiące. Inny kontrahent W. K. F.H.U. O. nie dokonał dostaw granulatu srebra w ilościach i wartościach wynikających z faktur sprzedaży wystawionych na rzecz Spółki w kontrolowanym okresie. Nie posiadał granulatu srebra i nie mógł nim rozporządzać jak właściciel. Tym samym nie mógł przenieść na rzecz Spółki G. C. prawa do rozporządzania jak właściciel towarem, którego nie posiadał. Faktycznie nie prowadził działalności gospodarczej, a jego działanie ograniczało się do wystawiania "pustych" faktur VAT. Ostatni z kontrahentów M. M. nie dokonał dostawy granulatu srebra w ilościach i wartości wskazanej w fakturze nr [...] z dnia [...]. wystawionej na rzecz Spółki G. C. Nie doszło do czynności określonej w tej fakturze, co do podmiotu, przedmiotu, miejsca, czasu czy sposobu nabycia. W związku z tym nie mogło również dojść do dostawy tego towaru. W ocenie organu kontroli skarbowej M. M. prowadzący działalność pod firmą PW M., w rzeczywistości nie dysponował towarem jak właściciel. Oznacza to z kolei, że firma ta nie dostarczyła towaru i nie mogła przenieść na nabywcę Spółkę G. C. prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, gdyż nie prowadząc faktycznej działalności gospodarczej nie dokonała żadnych nabyć granulatu srebra. Organ odwoławczy podkreślił, że ustalenia postępowania kontrolnego wskazują na to, że 100% zakupionego towaru wynika z faktur wystawionych przez powyższe podmioty, w przypadku których organ kontroli skarbowej wydał decyzje określające zobowiązania na podstawie art. 108 ustawy o VAT lub stwierdził wystawianie przez nie "pustych" faktur. W oparciu o te ustalenia wydał decyzję o zabezpieczeniu i określił w niej na podstawie art. 33 § 4 pkt 2 ustawy przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się więc z zarzutami strony, co do nie przeprowadzenia w całości postępowania dowodowego w zakresie wymiaru podatku, tj. przesłuchania świadków wskazywanych przez stronę, przeprowadzenia dowodu z zapisów monitoringu w siedzibie Spółki. Podkreślił, że kwestie związane z wymiarem podatku nie mogą być przedmiotem szczegółowej analizy w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia zobowiązania. Decyzja wydawana na podstawie przepisów art. 33 O.p. jest bowiem odrębną decyzją, której istotą jest dokonanie zabezpieczenia, a nie rozstrzygnięcie co do wysokości zaległości podatkowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie decyzji I i II instancji. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa związanych z podstawą wydania decyzji orzekającej o dokonaniu zabezpieczenia na jej majątku zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe czerwiec, lipiec i sierpień 2011r. w przybliżonej kwocie [...] zł oraz odsetek za zwłokę wyliczonych na dzień wydania decyzji w kwocie [...] zł. Przedmiotowa decyzja, zdaniem strony, została oparta o przesłanki art. 33 § 1 O.p. i tym samym została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bez właściwego uzasadnienia oraz w sytuacji, w której brak jest wymagalności jej wydania. W uzasadnieniu Spółka powtórzyła zarzuty zawarte już w odwołaniu. Ponownie stwierdziła, że nieprawdą jest, iż zachodzi na etapie zbierania materiału dowodowego jakiekolwiek podejrzenie, że transakcje w Spółce nie miały miejsca. Organ kontrolujący na etapie sporządzania wniosku nie sprawdził i nie potwierdził całokształtu postępowania dowodowego stwierdzającego to, czy Spółka dokonywała zakupów i sprzedaży rzekomego towaru. Uzasadnieniem powyższego jest fakt wyznaczenia czynności w zakresie potwierdzeń transakcji na dzień [...]., [...]. oraz [...]. W tych dniach dopiero Inspektor wyznaczył termin przesłuchań świadków potwierdzających lub zaprzeczających okolicznościom, które wywodzi z uzasadnienia wniosku o zabezpieczenie skierowanego do Naczelnika Urzędu Skarbowego. Dalej Strona wskazała na kolejny fakt potwierdzający, że Inspektor nie przeprowadził całości postępowania dowodowego, mianowicie uwzględnienie wniosku strony o przeprowadzenie czynności polegających na odebraniu zeznań w charakterze świadków przez kontrahentów, którzy to dostarczali towar dostawcom G. C. Strona w zastrzeżeniach do protokołu wniosła o uzupełnienie materiału dowodowego o powyższe przesłuchania, a UKS w odpowiedzi stwierdził, że wnioski dowodowe złożone przez stronę dotyczące przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków zostaną zrealizowane. Powyższe oznacza, że Inspektor przed wydaniem decyzji ma jeszcze przed sobą bardzo dużo materiału dowodowego do oceny. Jako ostatni argument potwierdzający istnienie transakcji, a tym samym zaprzeczający podawaniu przez Inspektora nieprawdziwych danych Spółka wskazała na dowód z zapisów monitoringu w siedzibie Spółki. Cyfrowy zapis monitoringu rejestrował każdą transakcję zakupu dokonaną w siedzibie firmy. Zdaniem strony zapis monitoringu nie tylko wskazuje, że transakcje rzeczywiście miały miejsce, ale również potwierdza kto fizycznie uczestniczył w transakcji, kto wystawiał faktury, kto odbierał należności. W związku z powyższym Spółka stwierdziła, że z uwagi na brak wystąpienia w przyszłości zobowiązania podatkowego nie ma podstaw prawnych uzasadniających wydanie zaskarżonych decyzji, które rażąco naruszają przepisy prawa. Ponadto podniosła, że w żadnym miejscu uzasadnienia decyzji organ podatkowy nie wskazuje przesłanek zabezpieczenia. Następnie stwierdziła, że organ I instancji uzupełnił w uzasadnieniu przesłanki, którymi kierował się przy wydawaniu decyzji, lecz są to nieistotne dla sprawy fakty niezwiązane z przedmiotem sprawy (strony od 6 do 35). Strona zarzuca organom podatkowym, że nie zbadały zasadności składanego wniosku przez Dyrektora UKS-u. Nie zbadały, na jakim etapie jest postępowanie podatkowe prowadzone przez Inspektora Kontroli Skarbowej. Na chwilę wydania decyzji organ podatkowy nie zrobił nic, co zmierzałoby do potwierdzenia lub zaprzeczenia opisanym zdarzeniom gospodarczym. Zdaniem strony nie przesłuchano kontrahentów, osób uczestniczących w transakcjach, nie uwzględniono materiału w postaci zapisu monitoringu, nie zbadano dokumentów i ewidencji wartościowo ilościowej, co może całkowicie inaczej potwierdzać zaistniałe fakty i zmierzać do wydania przez UKS decyzji umarzającej postępowanie podatkowe. Na potwierdzenie swojej argumentacji Spółka powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje : W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. ) – dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 ppsa, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ppsa, skarga zgodnie z art. 151 ppsa podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 ppsa rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ppsa). Kontrolując zaskarżoną decyzję w tak zakreślonej kognicji, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu w sprawie jest odpowiedź na pytanie, czy organy podatkowe zasadnie uznały, iż należy w oparciu o przepis art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. ) – dalej zwana w skrócie Op. - dokonać na majątku skarżącej zabezpieczenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe obejmujące miesiące czerwiec, lipiec i sierpień 2011 r. w przybliżonej kwocie [...] zł. wraz z odsetkami za zwłokę wyliczonymi na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu w wysokości [...] zł. Zdaniem strony decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bez właściwego uzasadnienia oraz w sytuacji, w której brak było wymagalności wydania takiej decyzji. Zarzuty strony sprowadzały się do kwestionowania przybliżonej wartości zaległości i do nieprawidłowego postępowania dowodowego poprzez nieprzesłuchanie świadków, niewykorzystanie monitoringu firmy na okoliczność potwierdzenia faktu, że zakwestionowane przez organ transakcje miały miejsce. W tym miejscu należy przede wszystkim wskazać, że przedmiotem oceny sądu jest tu wyłącznie zasadność dokonania zabezpieczenia a nie ponowne przeprowadzanie postępowania dowodowego w sprawie istnienia czy nie istnienia transakcji. Należy wskazać, że postępowanie zabezpieczające stanowi odrębną instytucję od postępowania kontrolnego, (do którego odnoszą się zarzuty strony), czy tez postępowania wymiarowego. Organy ustaliły, że spółka w okresie wskazanym wystawiła [...] sztuk tzw. pustych faktur o wartości netto [...] zł., w których wykazano VAT w kwocie [...] zł. W tym miejscu należy przywołać przepis art. 33 Op., który stanowi, że zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli: • zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, • a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym; • lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Przy czym, decyzja ta ma charakter tymczasowy a jej celem jest zabezpieczenie przyszłych roszczeń wierzyciela i zgodnie z art. 33 a § 1 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa wygasa z dniem doręczenia stronie decyzji wymiarowej. Zatem kontroli Sądu podlega wyłącznie zasadność wydania decyzji o zabezpieczeniu na majątku skarżącej pod kątem spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 33 Op. Jak wynika z treści powyższego przepisu musi zaistnieć tzw. uzasadniona obawa, że zobowiązanie to nie zostanie wykonane. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "uzasadnionej obawy" , że zobowiązanie nie zostanie wykonane, ale zdaniem Sądu poprzez wskazanie przykładów działań podatnika w postaci : nieuiszczania wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym i dokonywanie czynności, których skutkiem jest utrata prawa własności do majątku - przybliża pojęcie "uzasadniona obawa". Konkludując należy stwierdzić, że chodzi tu o działania podatnika, bądź sytuacje z nim związane, które wpływają na jego stan majątkowy w kontekście przewidywanych zobowiązań i możliwości przeprowadzenia skutecznej egzekucji. Wskazać należy, ze nie chodzi tu o przymusowy pobór podatku a jedynie zagwarantowanie środków na zaspokojenie należności podatkowych. Porównaj wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10 stycznia 2012 r. w sprawie I S.A./Gd 964/11. Ta uzasadniona obawa musi mieć swoje źródło oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych. To oznacza, że organ musi dokonać oceny, która w sposób jasny i czytelny dla podatnika winna tę obawę uzasadniać. Porównaj wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych tj. wyrok WSA w Łodzi o sygn. akt : I SA/ Łd 118/11 oraz wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 marca 2008r., I SA/Wr 1487/07. Z poglądem wyrażonym w tych wyrokach tut. Sąd się zgadza, ale jednocześnie zaznacza, ze Ustawodawca w tym przepisie podał jedynie przykłady, które mogą potwierdzić uzasadnioną obawę o to, że podatnik nie wywiąże się z obowiązków względem państwa. W opinii Sądu oceniając te kwestię należy brać pod uwagę wszystkie okoliczności a przede wszystkim sytuację finansową strony i jej działania jak również charakter działalności. Należy przypomnieć, że organ podatkowy wydając zaskarżoną decyzję, w zakresie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego oparł się na materiale zebranym przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w toku prowadzonej kontroli podatkowej, przedstawiając go szczegółowo w uzasadnieniu decyzji. Opierając się na ustaleniach organu kontroli, Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. wskazał na zakupy dokonane przez Spółkę w kontrolowanym okresie, podmioty dokonujące sprzedaży na rzecz Spółki i charakter ich działań. Ustalono, że : kontrahenci spółki tj. M. W. działający pod firmą H., Z. B. B. K., R. K. F.H.U. K. W. K. F.H.U. O. jak również PW M.- M. M. to osoby, których rola sprowadzała się do pozorowania działalności gospodarczej poprzez zarejestrowanie firm jako czynnego podatnika VAT, składanie deklaracji podatkowych i wystawianie faktur VAT mających dokumentować dostawy towarów i usług, które w rzeczywistości nie miały miejsca. W opinii Sądu organ wbrew zarzutom skargi, dokonał dogłębnej analizy aktualnej sytuacji materialnej spółki i w sposób przekonujący uzasadnił, iż w sprawie zachodzi tzw. uzasadniona obawa, że podatnik nie spełni obowiązków względem budżetu. Wbrew zarzutom skargi na ten pogląd miał wpływ charakter działań spółki. Organ ustalił bowiem, że spółka sama wystawiała puste faktury oraz wykorzystywała faktury, wystawione przez podmioty, co do których organ uznał, ze w 100 % nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W konsekwencji organ w stosunku do niżej wskazanych wystawców faktur wydał decyzje określające w oparciu o art. 108 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm. ) . Organy stwierdziły, że skoro Skarżąca nie zakupiła towaru wykazanego w zakwestionowanych fakturach - od określonych wystawców faktur - to nie mogła tego towaru sprzedać swoim kontrahentom. W opinii organu działania spółki miały na celu wykorzystywanie rozliczeń z budżetem państwa w innym celu niż podatkowy, a ta okoliczność jest w opinii organu wystarczającym powodem do uznania, iż w sprawie wystąpiła uzasadniona obawa, że podatnik nie wywiąże się z zobowiązań wobec państwa. Z takim poglądem Sąd się w pełni zgadza zwłaszcza, że oceniono sytuację finansową skarżącej i zachowanie zarządu. Ustalono, że zaległość za październik 2011 r. zrealizowano dopiero w postępowaniu egzekucyjnym. Obawę nie wywiązania się z zobowiązań potwierdziły również czynności spółki w postaci zbywania nawet samochodów, o łącznej wartości[...] tys. zł, bez zgłoszenia tego faktu w urzędzie skarbowym bez faktur VAT. W protokołach zabezpieczenia ruchomości z dnia [...] r. i z przesłuchań zarządu wynika, że spółka już nie posiada majątku, pozwalającego na wywiązanie się z zobowiązania. W trakcie postępowania zajęto dwa komputery ([...] zł.) , dwie wagi (o wartości łącznej [...] zł.) , osuszacz ([....] zł. ), meble biurowe ([...] zł.), drukarki ([...] zł.), sejf ([...] zł) złom srebra w części własność klientów i wartość pieniężną. Reasumując Sąd stwierdza, ze zarzuty Skarżącej nie mają odzwierciedlenia w materiale zebranym w sprawie. Organ w opinii Sądu prawidłowo uznał, mając na uwadze zarówno charakter działań spółki jak i jej sytuację finansową, że w sprawie istniała uzasadniona obawa, że podatnik nie wywiąże się z zobowiązań. Na marginesie należy wskazać, że zaskarżona decyzja zgodnie z art. 33 a § 1 pkt 2 Op. wygasła bo w dniu [...] r. została doręczona stronie decyzja określająca zobowiązanie podatek od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od czerwca do sierpnia 2011 r w łącznej kwocie [...] zł. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.