I SA/Bd 282/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 09 maja 2012 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 rok 1.oddala skargę 2. zasądza od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz radcy prawnego P. K. kwotę 2.952 zł (dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąt dwa złote) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu I SA/Bd 282/12 UZASADNIENIE W [...] r. skarżąca prowadziła pozarolniczą działalność gospodarczą w ramach firmy "S." M. M., której przedmiotem była sprzedaż przygotowywanych w lokalu posiłków, sprzedaż napojów bezalkoholowych oraz wynajem części powierzchni lokalu pod automaty do gier o niskich wygranych. Wybraną przez stronę formą opodatkowania był zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów ewidencjonowanych określony przepisami ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.) zwanej z.p.d.o.f. W dniu [...] r. skarżąca złożyła w Urzędzie Skarbowym w N. zeznanie o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za rok 2009 na druku PIT-28 wraz z załącznikiem na druku PIT-28/A. W zeznaniu tym wykazała przychód w kwocie [...] zł z tytułu działalności prowadzonej na własne nazwisko. Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. decyzją z dnia [...]. określił M. M. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu organ stwierdził, że w badanym okresie skarżąca utraciła prawo do korzystania ze zryczałtowanej formy opodatkowania z uwagi na dokonywany najem powierzchni pod maszyny do gier o niskich wygranych. W świetle powyższego uznano, że czynności wykonywane przez stronę w okresie od dnia [...] do dnia [...] r. powinny być rozliczone na zasadach ogólnych określonych w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.). Od powyższego rozstrzygnięcia skarżąca złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wskazała, że przed umieszczeniem w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej w barze "S." automatu do gier udała się do Urzędu Skarbowego w N. w celu uzyskania informacji o sposobie rozliczenia i stawce procentowej ryczałtu, który będzie obowiązywał od wydzierżawionej powierzchni pod automaty do gier. Podniosła, że została poinformowana o zastosowaniu stawki 8,5 % ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych z tytułu wydzierżawiania powierzchni pod maszyny do gier, na potwierdzenie czego złożyła kserokopię kartki, na której - jej zdaniem - pracownik urzędu skarbowego przedstawił sposób wyliczenia podatku. Strona podała, że w [...]r. uzyskiwała znacznie wyższe przychody niż w roku [...], a w [...] r. przychody były o połowę niższe niż w [...] r. W związku z tym, nie ma z czego uregulować należności. Decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ podkreślił, że bezsporne w sprawie jest, że wynajem części lokalu dokonywany był w ramach zawartej w dniu [...] r. umowy najmu pomiędzy Wynajmującym – B. "S." M. M. a Najemcą – P. R. "E." Sp. z o.o. z siedzibą w B. z której wynikało, iż przedmiotem najmu jest część lokalu użytkowego położonego w N. przy ul. D. [...] o powierzchni użytkowej [...] m2, potrzebnej do zainstalowania automatów do gier o niskich wygranych lub gier zręcznościowych (dart, piłkarzyki, gry wideo). Zgodnie z zawartą umową, Najemca zobowiązał się do ustawienia nie więcej niż [...] automatów do gier o niskich wygranych i/lub dowolną ilość gier zręcznościowych. Umowa zawierała również zapis, że Najemca po zainstalowaniu automatów o niskich wygranych, zobowiązany będzie do zapłaty na rzecz Wynajmującego - z tytułu czynszu najmu - 50 % uzyskanego przychodu stanowiącego kwotę brutto (z VAT), pomniejszoną o 50 % kwoty podatku ryczałtowego obowiązującego w danym okresie rozliczeniowym. Podstawą dokonania zapłaty będzie wystawiona przez Wynajmującego faktura VAT, zaś koszty eksploatacyjne związane z używaniem przedmiotu najmu (media), pokrywać będzie Wynajmujący. Dyrektor zaznaczył, że kolejną okolicznością bezsporną były informacje uzyskane od kontrahenta skarżącej, tj. P. R. "E." oraz z Urzędu Kontroli Skarbowej w B., bowiem w związku z zawartą umową najmu powierzchni użytkowej na rzecz "E.", podatniczka wystawiła z tego tytułu [...]faktur VAT na łączną kwotę netto [...] zł. Organ odwoławczy wyjaśnił, że z uwagi na fakt, iż ani w zaświadczeniu o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej wydanym dla skarżącej przez Burmistrza Miasta i Gminy N. ani w zaświadczeniu o numerze identyfikacyjnym Regon nadanym podatniczce przez Główny Urząd Statystyczny w B., nie było informacji na temat wynajmu części powierzchni lokalu pod automaty do gier o niskich wygranych, które nie pozwalały w sposób jednoznaczny stwierdzić, czy prawidłowo korzystała ona z opodatkowania podatkiem dochodowym w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, niezbędnym było ustalenie jakim symbolem PKWiU oznaczone są faktycznie wykonywane przez stronę usługi. W związku z powyższym, Dyrektor Izby Skarbowej wystąpił do Głównego Urzędu Statystycznego - Ośrodek Klasyfikacji i Nomenklatur w Ł. o wydanie opinii w przedmiocie zaklasyfikowania usług wykonanych przez skarżącą w [...] r. według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. W odpowiedzi Główny Urząd Statystyczny w W. pismem z dnia [...] r. podał, że zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. (Dz. U. Nr 207, poz. 1293 ze zm.) usługi polegające na wynajmowaniu części lokalu użytkowego na podstawie umowy najmu, w celu umieszczania automatów do gier, mieszczą się w zakresie grupowania 68.20.12.0 - Wynajem i usługi zarządzania nieruchomościami niemieszkalnymi własnymi lub dzierżawionymi. Natomiast na podstawie § 3 powołanego rozporządzenia, zgodnie z którym do celów podatkowych do dnia 31 grudnia 2010 r. stosowana była Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług wprowadzona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r., ww. usługi mieściły się w grupowaniu 70.20.12-00 - Usługi w zakresie wynajmowania lub dzierżawienia nieruchomości o charakterze niemieszkalnym, na własny rachunek. W związku z powyższym, organ II instancji powołał się na art. 8 ust. 1 pkt 3 lit. e ustawy z.p.d.o.f., zgodnie z którym opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych nie stosuje się do podatników osiągających w całości lub w części przychody z tytułu świadczenia usług wymienionych w załączniku nr 2 do ustawy. Organ podał, że w pozycji 10 ww. załącznika nr 2 wskazano m.in. sklasyfikowane w grupie PKWiU 70.2 - Usługi w zakresie wynajmowania nieruchomości na własny rachunek. Zaznaczył, że wyłączenie to nie dotyczy przychodów osiąganych z tytułu najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze, jeżeli dotyczy ono świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Dyrektor zauważył, że również orzecznictwo administracyjne wyraża pogląd, iż w sytuacji, gdy podatnik uzyskuje w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w całości bądź w części przychody z najmu nieruchomości na własny rachunek, ustawa z.p.d.o.f. wyłącza możliwość korzystania z opodatkowania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Według organu odwoławczego taki stan rzeczy zaistniał w przedmiotowej sprawie. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, strona nie spełniła warunków określonych ww. ustawą, co było powodem określenia jej zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za [...]r. na zasadach ogólnych. W ocenie organu II instancji z dniem wystawienia na rzecz P. R. "E." Sp. z o.o. faktury VAT nr [...] na kwotę netto [...] zł (tj. w dniu [...].) z tytułu najmu powierzchni użytkowej, podatniczka utraciła prawo do opodatkowania prowadzonej działalności gospodarczej w formie zryczałtowanego podatku dochodowego. W związku z tym, zobowiązana była do zaprowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, wpłacania w ciągu roku podatkowego zaliczek na podatek dochodowy, złożenia w urzędzie skarbowym za 2009r. zeznania według ustalonego wzoru o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie do dnia 30 kwietnia następującego po roku podatkowym. Odnosząc się natomiast do podniesionej w odwołaniu okoliczności poinformowania strony przez pracownika Urzędu Skarbowego w N. o obowiązku zastosowania stawki 8,5 % ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych z tytułu wydzierżawiania powierzchni pod maszyny do gier, na potwierdzenie czego złożyła kserokopię kartki, organ stwierdził, że załączona do odwołania kartka istotnie zawierała wyliczenia, które mogą przedstawiać sposób wyliczenia podatku w formie ryczałtu. W ocenie organu, dla celów dowodowych dokument ten nie mógł mieć znaczenia, gdyż z jego treści trudno wywieść jakiego stanu faktycznego dotyczy i przez kogo oraz kiedy został sporządzony. Ponadto, nawet gdyby przyjąć, że wyliczenia dotyczą skarżącej, to z jego treści można wnioskować, iż chodzi o przychody opodatkowane stawką 3 %, natomiast strona opodatkowała przychody z najmu stawką 8,5 %. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że pomimo braku zastrzeżeń podatniczki do pozostałych ustaleń dotyczących wyliczenia kosztów uzyskania przychodów działalności gospodarczej za [...] r., stwierdził zasadność uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie określenia kosztów uzyskania przychodów. Podał, że pismem z dnia [...] r. strona wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego o zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatku w kwocie [...] zł poniesionego na ubezpieczenie pojazdu, który stanowi środek trwały, załączając jednocześnie kserokopię dowodu wpłaty z dnia [...] r. Dyrektor wskazał, że z przedłożonego dokumentu nie wynikało jakiego pojazdu wpłata ta dotyczy. Ponadto w piśmie z dnia [...] r. skarżąca oświadczyła, że nie przedłoży polisy ubezpieczeniowej pojazdu z uwagi na jej zagubienie. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że organ I instancji w swojej decyzji wydatku tego nie uznał za koszt podatkowy z uwagi na fakt, iż strona nie przedłożyła polisy ubezpieczeniowej. W związku z tym, organ odwoławczy wystąpił do ubezpieczyciela widniejącego na dowodzie wpłaty, tj. "A." S.A. Oddział w Polsce z siedzibą w W. o udzielenie informacji dotyczącej ubezpieczenia samochodu osobowego. W odpowiedzi na powyższe, firma "A." S.A. pismem z dnia [...]., powołując się na tajemnicę ubezpieczeniową, odmówiła udzielenia odpowiedzi w przedmiotowej kwestii. Z tego względu kwoty [...] zł wynikającej z przedłożonego dowodu wpłaty z dnia [...]., w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, nie można było uznać za koszt związany z działalnością gospodarczą prowadzoną w [...] r. Na powyższą decyzję strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc o jej uchylenie i dokładne rozpatrzenie sprawy. Skarżąca nie zgodziła się z faktem, że kartka którą przedłożyła jako dowód została potraktowana przez organ podatkowy jako bezpodstawna. Stwierdziła, że pamięta dzień, w którym udała się do Urzędu Skarbowego, aby wybrać formę opodatkowania. W wybraniu formy opodatkowania skarżącej pomógł pracownik Urzędu Skarbowego – p. W., która wiedziała jaką działalność prowadzi skarżąca. Zdaniem strony, udanie się młodej i niewykwalifikowanej - w dziedzinie podatków - osoby do Urzędu Skarbowego i zasięgnięcie tam informacji było jak najbardziej stosowne. W jej ocenie, w Urzędzie Skarbowym została wprowadzona w błąd, co spowodowało dalsze dla niej konsekwencje. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...]. skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji, zarzucając im naruszenie przepisów postępowania wyrażonych w art. 6, art. 7, art. 15, art. 77 i art. 78 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W uzasadnieniu pisma podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Zdaniem strony uprawdopodobniła, że przedmiotowa zaległość powstała nie z jej winy, lecz na skutek wprowadzenia jej w błąd przez pracownika Urzędu Skarbowego – p. W., na potwierdzenie czego przedłożyła stosowny dokument. W ocenie skarżącej organy powinny przeprowadzić dowód z przesłuchania wskazanego przez nią świadka – pracownika Urzędu Skarbowego w N. Według strony skarżącej, uchybienie to miało istotny wpływ na wadliwość zaskarżonych decyzji. W odpowiedzi na powyższe pismo skarżącej, organ podtrzymał stanowisko prezentowane w odpowiedzi na skargę. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej zarzuty podniesione w ww. piśmie skarżącej nie zasługiwały na uwzględnienie, bowiem procedura postępowania podatkowego uregulowana jest w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Organ podkreślił, że nazwisko pracownika Urzędu Skarbowego zostało podane dopiero na etapie skargi do Sądu, a w trakcie postępowania podatkowego skarżąca nie składała żadnych wniosków dowodowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Wstępnie Sąd zauważa, że zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; aktualna publikacja - Dz. U. z 2012r., poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a., kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zasadniczy spór między stronami sprowadza się do zagadnienia, czy zaistniały podstawy do wyłączenia skarżącej ze zryczałtowanej formy opodatkowania, tj. zryczałtowanym podatkiem dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, na skutek wykonania usługi najmu potwierdzonej fakturami VAT P. R. "E." Sp. z o.o. w B. i w konsekwencji określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych. Według organu podatkowego wykonaną usługę należy zakwalifikować do usług w zakresie wynajmowania nieruchomości, tj. do grupy 70.2 PKWiU, co skutkuje wyłączeniem podatniczki ze zryczałtowanej formy opodtakowania. Zdaniem natomiast strony skarżącej opodatkowanie najmu zryczałtowanym podatkiem dochodowym było zgodne z informacją uzyskaną w Urzędzie Skarbowym co do zasadności zastosowania tej formy opodatkowania. W pierwszej kolejności należy podać, że na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 3 lit. e) u.z.p.d.o.f. opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 1b, nie stosuje się do podatników osiągających w całości lub w części przychody z tytułu świadczenia usług wymienionych w załączniku nr 2 do ustawy. W myśl natomiast ust. 3 tego artykułu "Jeżeli podatnik w roku poprzedzającym rok podatkowy nie uzyskał przychodu z działalności, o której mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, traci w roku podatkowym prawo do opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych z dniem uzyskania przychodów z tych rodzajów działalności i od tego dnia opłaca podatek dochodowy na ogólnych zasadach." Z kolei w ww. załączniku nr 2 pod poz. 10 wymienione zostały "usługi w zakresie wynajmowania nieruchomości na własny rachunek". Stosownie natomiast do art. 22 ust. 1 ww. ustawy "W razie utraty warunków do opodatkowania ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, podatnik jest obowiązany, poczynając od dnia, w którym nastąpiła utrata tych warunków, zaprowadzić właściwe księgi – chyba że jest zwolniony z tego obowiązku – i opłacać podatek dochodowy na ogólnych zasadach." Zgodnie z ust. 2 tego artykułu; "W stosunku do podatników, o których mowa w ust. 1, podlegających za część roku opodatkowaniu na ogólnych zasadach, za podstawę do określenia podatku dochodowego przyjmuje się dochód osiągnięty po utracie warunków do opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych." Z akt sprawy administracyjnej wynika, że w dniu [...]. została zawarta umowa najmu pomiędzy Wynajmującym, tj. firmą skarżącej – "S." M. M. a Najemcą, tj. P. R. "E." Sp. z o.o. w B. W § 1 tej umowy postanowiono, że Wynajmujący oddaje w używanie część lokalu użytkowego w celu zainstalowania automatów do gier (k. nr 8 akt administracyjnych). Podnieść należy, że wynajem dotyczył części lokalu, w którym skarżąca prowadziła działalność gospodarczą w zakresie gastronomii – bar "S.". W związku z wynajmem części lokalu przeznaczonego pod gry, skarżąca wystawiła faktury VAT na rzecz ww. Spółki. Tym samym należy wykluczyć zastosowanie art. 2 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, zgodnie z którym: "Osoby fizyczne osiągające przychody z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze, jeżeli umowy te nie są zawierane w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, mogą opłacać ryczałt od przychodów ewidencjonowanych." Nie budzi wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie wynajem części lokalu był dokonywany w ramach działalności gospodarczej. Podnieść należy, że w celu dokonania prawidłowej kwalifikacji usługi świadczonej przez skarżącą na rzecz P. R., organ zwrócił się do Głównego Urzędu Statystycznego – Ośrodek Klasyfikacji i Nomenklatur w Ł. o wydanie opinii. GUS pismem z dnia [...]. zajął stanowisko powołując się na rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 października 2008r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. Nr 207, poz. 1293 ze zm.) stwierdzając, że usługi polegające na wynajmowaniu części lokalu użytkowego na podstawie najmu, w celu umieszczenia automatów do gier mieszczą się w grupowaniu PKWiU 68.20.12.0 "Wynajem i usługi zarządzania nieruchomościami niemieszkalnymi własnymi lub dzierżawionymi". Natomiast stosownie do § 3 powołanego rozporządzenia, zgodnie z którym do celów podatkowych do 31 grudnia 2010r. stosowana była Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU) wprowadzona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997r. (Dz. U. Nr 42, poz. 264, ze zm.) ww. usługi mieściły się w grupowaniu: PKWiU 70.20.12-00 "Usługi w zakresie wynajmowania lub dzierżawienia nieruchomości o charakterze niemieszkalnym, na własny rachunek" (d.: k. nr 56 akt administracyjnych). Mając na uwadze powyższe ustalenia faktyczne oraz regulacje prawne należy stwierdzić, że w pełni na aprobatę zasługuje stanowisko organu – jako zgodne z prawem – o zaistnieniu podstaw do utraty prawa do opodatkowania osiąganych przychodów zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Wynajem części lokalu dokonany w ramach działalności gospodarczej wyłączał zryczałtowaną formę opodatkowania i w konsekwencji powstał obowiązek zastosowania opodatkowania podatkiem dochodowym na zasadach ogólnych. Odnośnie zarzutu skargi podtrzymanego w piśmie procesowym z dnia [...]. co do naruszenia przez organ przepisów postępowania z powodu nieuwzględnienia okoliczności, że zryczałtowaną formę opodatkowania pomógł wybrać pracownik Urzędu Skarbowego (p. W.), należy stwierdzić, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Prawidłowo organ wskazuje, że z załączonego na etapie postępowania odwoławczego pisemnego rozliczenia (d.: k. nr 45 akt administracyjnych) nie wynika kto go sporządził, kiedy, w związku z jakimi danymi i przez kogo przedstawionymi, a stanowiącymi podstawę zawartej w nim treści. Istotna jednak i przesądzająca w sprawie jest okoliczność, że pismo to nawet w przypadku sporządzenia go z udziałem pracownika nie może stanowić podstawy do uwzględnienia skargi i tym samym uchylenia obowiązku podatkowego w podatku dochodowym na zasadach ogólnych oraz "przywrócenia" zryczałtowanej formy opodatkowania, pomimo świadczenia usług najmu części lokalu, która to usługa wyłącza mocą ustawy stosowanie tej ostatniej formy opodatkowania. Zauważyć należy, że przepisy Ordynacji podatkowej w art. 14a – 14p (Rozdział 1a Działu II) regulują instytucję interpretacji przepisów prawa podatkowego. Szczegółowo określają zasady składania stosownych wniosków przez zainteresowanych oraz wydawania interpretacji przez organ. Jednocześnie określają skutki jakie wywołuje zastosowanie się podatnika do interpretacji. W art. 14k Ordynacji podatkowej wprowadzona została zasada nieszkodzenia, czyli nieponoszenia ujemnych konsekwencji przez podatnika w związku z zastosowaniem się do interpretacji organu. W tej sytuacji nie można przyjąć, aby tej treści pismo, na które powołuje się skarżąca, stanowiło podstawę do uwolnienia się jej od obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych i wbrew przepisom prawa materialnego skutkowało zachowaniem prawa do zryczałtowanej formy opodatkowania, gdy ustawodawca w sposób szczegółowy reguluje tryb zasięgania interpretacji, w ramach którego uzyskanie stanowiska organu i zastosowanie się do niego nie może szkodzić podatnikowi. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że materiał dowodowy został zgromadzony zgodnie z regułami procesowymi, stanowił on wystarczającą podstawę do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jego oceny dokonano zaś w zgodzie z zasadami logiki. Nie doszło także do naruszenia art. 122, art. 123 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W wyniku prawidłowych działań procesowych zastosowano właściwie zinterpretowane regulacje prawa materialnego, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stosownie do wymogów art. 210 tej ustawy. Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji niczego, co usprawiedliwiałoby zarzut błędnej oceny materiału dowodowego. Decyzja zapadła z poszanowaniem zasad postępowania wynikających z Ordynacji podatkowej, w tym zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej). W związku z powyższym tut. Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. Na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1) lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1349 ze zm.) Sąd przyznał radcy prawnemu P. K. kwotę [...] zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Na kwotę tę złożyło się: [...] zł – wynagrodzenie oraz [...] zł – podatek od towarów i usług. H. Adamczewska – Wasilewicz I. Najda – Ossowska U. Wiśniewska