I SA/Bd 283/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędziowie: Sędzia WSA Teresa Liwacz Sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 09 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi M.G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę Dyrektor Izby Celnej w T. prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...]. nr [...] obejmującego zobowiązanie z tytułu cła w kwocie 10.941,20 zł. Poborca skarbowy doręczył stronie tytuł wykonawczy w dniu 12 lipca 2004r. W dniu 4 sierpnia 2009r. organ egzekucyjny wydał zawiadomienie o zajęciu udziałów w zyskach spółki cywilnej – Z. Zawiadomienie to zostało doręczone 10 sierpnia 2009r. zarówno stronie jak i dłużnikowi zajętej wierzytelności. Następnie w dniach: 10 marca, 17 czerwca, 9 sierpnia i 9 listopada 2010r. poborcy skarbowi sporządzili protokóły o stanie majątkowym zobowiązanego. Pismem z dnia 10 listopada 2010r. M.G. wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz.1954 ze zm.) dalej u.p.e.a., w związku z bezskutecznością prowadzonego postępowania. Uzasadniając wniosek podał, że należność nie jest egzekwowana od dnia doręczenia tytułu wykonawczego, że dług powiększają odsetki za zwłokę a on nie posiada jakiegokolwiek majątku i nie ma realnej możliwości zaspokojenia wierzyciela. Wypełnia to zatem zdaniem strony przesłanki do stwierdzenia bezskuteczności egzekucji administracyjnej. To z kolei pozwala stronie wnioskować do wierzyciela aby ten żądał umorzenia postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Celnej w T. postanowieniem z dnia [...] na podstawie art. 59 § 2, 3 i 4 u.p.e.a. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] Uzasadniając rozstrzygnięcie organ powołał się na przepisy ustawy mówiące o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, zaznaczając że żaden z nich nie stanowi o możliwości jego umorzenia z uwagi na wystąpienie przesłanki "bezskuteczności egzekucji". Odnosząc się do argumentu strony, tj. bezskuteczności egzekucji i powołanego przez nią przepisu art. 59 § 1 pkt 9 organ egzekucyjny zaznaczył m.in., że możliwość żądania przez wierzyciela umorzenia postępowania egzekucyjnego zależy wyłącznie od jego autonomicznej decyzji, którą podejmuje na podstawie własnego oglądu sprawy i gdyby potraktować to żądanie jako skierowane w tym trybie do wierzyciela, to odmowa nie miałaby charakteru odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, ale odmowy wykonania czynności żądanej przez stronę. Organ egzekucyjny uznał zatem, że "blisko konstrukcji bezskuteczności egzekucji jest konstrukcja opisana w art. 59 § 2 ustawy" i żądanie strony rozstrzygnął w oparciu o ten przepis. Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem skarżący złożył zażalenie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Rozstrzygnięciu strona zarzuciła naruszenie: art. 71 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego niezastosowanie; art. 18 u.p.e.a. w związku z art. 107 § 3, art. 124 § 2 Kpa poprzez brak w zaskarżonym postanowieniu uzasadnienia prawnego i faktycznego kwestionującego zasadnie i logicznie wniosek skarżącego o umorzenie wobec bezskuteczności egzekucji; art. 59 § 2 u.p.e.a. poprzez jego wadliwe zastosowanie, wadliwą kwalifikację prawną żądania skarżącego z dnia 10 listopada 2010r. Zarzucono również zaniechanie wykonania postanowień art. 71 u.p.e.a. i naruszenie przez to art. 2 i 7 Konstytucji RP. W uzasadnieniu zażalenia M. G. wyjaśnił, że wniosek z dnia 10 listopada 2010r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego złożył do Dyrektora Izby Celnej w T. jako wierzyciela, w związku z bezskutecznością egzekucji prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] której definicję wywodził z uchwały siedmiu sędziów NSA z 8 grudnia 2008r. sygn. akt II FPS 6/08. Zdaniem skarżącego organ egzekucyjny wadliwie rozpoznał jego wniosek jako podanie o umorzenie egzekucji w trybie art. 59 § 2 ustawy. Strona podniosła, że ciążące na niej zobowiązanie nie jest egzekwowane wobec jego niewykonalności od dnia doręczenia tytułu wykonawczego. Skarżący stwierdził, że Dyrektor Izby Celnej uznał go za niewypłacalnego w rozumieniu przepisów ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym - występując o wpisanie go do rejestru dłużników. Dysponuje zatem dowodami potwierdzającymi jego niewypłacalność. W konsekwencji skoro organ uznał go za niewypłacalnego, to bezpodstawnie odmówił przeprowadzenia postępowania w trybie przepisów art. 71 ustawy. Strona podniosła ponadto, że dług powiększa się z tytułu odsetek za zwłokę, ona nie posiada jakiegokolwiek majątku, nie ma zatem realnej możliwości zaspokojenia wierzyciela. Sytuacja ta wypełnia jej zdaniem przesłanki do stwierdzenia bezskuteczności egzekucji administracyjnej. Dyrektor Izby Skarbowej po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego zaskarżone rozstrzygnięcie postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy. Organ przywołał treść art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazujący przypadki, w których umarza się postępowanie egzekucyjne. Organ wskazał dalej, że na podstawie art. 59 § 2 ustawy postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. W myśl art. 59 § 3 ustawy, w przypadkach o których mowa w § 1 i 2, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Organ stwierdził, że żaden z przywołanych przepisów regulujących zagadnienie umorzenia postępowania egzekucyjnego nie wskazuje na okoliczność bezskuteczności egzekucji jako przesłankę umorzenia egzekucji. Z kolei wskazywany przez stronę art. 59 § 1 pkt 9 ustawy mówi o umorzeniu egzekucji na żądanie wierzyciela. Organ wyjaśnił, że w postępowaniu egzekucyjnym wierzyciel żąda wykonania obowiązku, stąd też jest dysponentem tego postępowania. Może w każdym jego stadium zgłosić wniosek o jego umorzenie na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 ustawy, który jest dla organu egzekucyjnego wiążący. W niniejszej sprawie Dyrektor Izby Celnej w T. jest zarówno wierzycielem jak i organem egzekucyjnym. Rozstrzygając wniosek strony z dnia 10 listopada 2010r. zapoznał się zatem z jego treścią również jako wierzyciel i nie uznał konieczności żądania umorzenia przedmiotowego postępowania. Tym samym nie znalazł podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego również w oparciu o art. 59 § 1 pkt 9 ustawy. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił ponadto, że strona w oparciu o omawiane uregulowanie prawne nie mogła wnioskować do wierzyciela o umorzenie postępowania egzekucyjnego, ponieważ organem właściwym w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego jest organ egzekucyjny a nie wierzyciel. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dot. odmowy przeprowadzenia postępowania w trybie przepisów art. 71 u.p.e.a. w sytuacji gdy Dyrektor Izby Celnej uznał go za niewypłacalnego, organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 56 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym z dnia 20 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2007r. Nr 168, poz. 1186 ze zm.) na wniosek wierzyciela posiadającego tytuł wykonawczy wystawiony przeciwko osobie fizycznej wpisuje się do rejestru dłużników niewypłacalnych dłużnika, który w terminie 30 dni od daty wezwania do spełnienia świadczenia nie zapłacił należności stwierdzonej tytułem wykonawczym. Z kolei w myśl art. 71 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jeżeli egzekucja administracyjna należności pieniężnych staje się bezskuteczna, organ egzekucyjny lub wierzyciel może zwrócić się do sądu o nakazanie zobowiązanemu wyjawienia majątku, zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego. Jak wynika z brzmienia ostatniego z cytowanych przepisów, wystąpienie do sądu z wnioskiem o wyjawienie majątku dłużnika ma charakter fakultatywny, podlega zatem swobodnej ocenie wnioskodawcy i fakt wcześniejszego wnioskowania o wpisanie zobowiązanego do rejestru dłużników niewypłacalnych nie obliguje go do działania w trybie art. 71 u.p.e.a. Odnosząc się do zrzutu naruszenia art. 107 § 3 i art. 124 § 2 Kpa poprzez brak w zaskarżonym postanowieniu uzasadnienia prawnego i faktycznego kwestionującego zasadnie i logicznie wniosek skarżącego o umorzenie wobec bezskuteczności egzekucji organ wskazał, że żądaniem strony zawartym we wniosku z dnia 10 listopada 20l0r., zgodnie z literalnym jego brzmieniem, było umorzenie postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Celnej ocenił wniosek w oparciu o wszystkie przesłanki dotyczące instytucji umorzenia postępowania egzekucyjnego w administracji i w zakresie tych przepisów dokonał rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że argument bezskuteczności egzekucji jako przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego organ I instancji rozpatrzył, dokonując oceny możliwości umorzenia postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 § 2 u.p.e.a. W konsekwencji Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się z zarzutem naruszenia tego przepisu. Organ podkreślił, że instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego została uregulowana w art. 59 u.p.e.a. i na tej podstawie rozpatrzono wniosek strony, która żądała umorzenia tego postępowania. W skardze do Sądu strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz rozstrzygnięcia organu I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego i procesowego tj.: 1) art. 18 u.p.e.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 138 Kpa, a w szczególności nieprzeprowadzenie postępowania co do istoty sprawy, tj. w kierunku ustalenia, czy dłużnik znajduje w stanie niewypłacalności oraz czy ewentualnie niewypłacalność mogła stanowić podstawę przyjęcia egzekucji za bezskuteczną; 2) art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji: * na skutek pozostawienia bez rozpoznania przez Dyrektora Izby Skarbowej w postępowaniu odwoławczym podnoszonej przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego wobec jego bezskuteczności wskutek niewypłacalności, bez przeprowadzenia postępowania o wyjawienie majątku dłużnika i bez oceny, czy prowadzone postępowanie doprowadzi do wykonania obowiązku w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.p.e.a., w związku z uchwałą siedmiu sędziów NSA z dnia 8 grudnia 2008r. Sygn. akt II FPS 6/08 dotyczącą definicji terminu "bezskuteczność egzekucji administracyjnej" na tle przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, * na skutek oddalenia bez uzasadnienia zarzutu wobec postanowienia organu I instancji o naruszeniu postanowień art. 107 § 3 i art. 124 § 2 Kpa, w związku z brakiem uzasadnienia faktycznego i prawnego w postanowieniu Dyrektora Izby Celnej o nieprzeprowadzeniu postępowania w kierunku ustalenia zasadności przesłanki niewypłacalności, jako podstawy do uznania egzekucji za bezskuteczną, * na skutek oddalenia zarzutu naruszenia przez organu pierwszej instancji niezastosowania art. 71 u.p.e.a. w związku z art. 77 § 1 i art. 80 Kpa, pomimo niewyczerpania przez organ egzekucyjny wszelkich możliwych sposobów prowadzenia egzekucji, w tym poprzez podjęcie czynności procesowych w przedmiocie ujawnienia całego majątku dłużnika w kontekście oceny rokowań zaspokojenia, * na skutek naruszenia art. 71 u.p.e.a. w związku z art. 77 i art. 80 Kpa, wobec nieprzeprowadzenia w postępowaniu odwoławczym postępowania o wyjawienie całego majątku dłużnika i zbadanie na tym tle zasadności przesłanki bezskuteczności egzekucji w związku z niewypłacalnością, * na skutek naruszenia w postępowaniu odwoławczym przepisów § 6 ust. 9 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 71 u.p.e.a.; Skarżący zarzucił ponadto naruszenie zasady praworządności (art. 6 Kpa), zasady prawdy obiektywnej (art. 7 Kpa), zasady zaufania (art. 8 Kpa) w związku z art. 71 u.p.e.a. - na skutek naruszenia granicy uznania administracyjnego, poprzez nieustalenie stanu faktycznego dotyczącego wypłacalności dłużnika i zasadności podnoszenia tej przesłanki jako podstawy umorzenia egzekucji wobec jej bezskuteczności. Dodatkowo podniesiono zarzut naruszenia art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, w związku z naruszeniem w postępowaniu odwoławczym wskazanych wyżej zasad ogólnych postępowania oraz przepisów prawa materialnego. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie i podtrzymano dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej zwana p.p.s.a. - wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia czy organ zasadnie odmówił stronie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Jak wynika z wniosku strony (k. 13 akt administracyjnych) postępowanie egzekucyjne winno być umorzone na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) - zwanej dalej u.p.e.a. - w związku z bezskutecznością prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W tej sytuacji Sąd stwierdza, że wobec jednoznacznie wyrażonej woli skarżącego, aby złożone pismo potraktować jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego, prawidłowo organ rozpatrzył go w trybie art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na podstawie tego przepisu (art. 59 § 1) postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek ściśle związany jest z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Ponadto stosownie do art. 59 § 2 tej ustawy postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Zgodnie z art. 59 § 3 ustawy w przypadkach, o których mowa w § 1 i 2, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje na podstawie art. 34 § 4. Postanowienie wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela lub z urzędu (art. 59 § 4). W tym miejscu wyjaśnić należy, że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe. Istotą umorzenia jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Stosownie do przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji umorzenie postępowania egzekucyjnego może być obligatoryjne lub fakultatywne. W pierwszym przypadku wystąpienie określonych w ustawie okoliczności rodzi obowiązek umorzenia postępowania, w drugim zaś, zaistnienie przesłanek wskazanych w ustawie, jedynie uprawnia organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że organ dokonał oceny pod kątem przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego i wywiódł, że nie występuje żadna z nich, w tym również wskazana przez skarżącego określona w art. 59 §1 (umorzenie postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela), albowiem w przedmiotowej sprawie wierzyciel nie żądał umorzenia postępowania egzekucyjnego. Za prawidłowe należało wiec uznać stanowisko organu, który przyjął, że skoro wolą wnioskodawcy było umorzenie postępowania egzekucyjnego, a wobec nie wystąpienia przesłanki wskazanej we wniosku o umorzenie (art. 59 § 1 pkt 9) rozpoznał również wniosek strony w kontekście wystąpienia przesłanki o której mowa w § 2 art. 59. Przepis ten stanowi, że postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Organ egzekucyjny nie stwierdził bowiem, iż wskazana w tym przepisie okoliczność wystąpiła, stwierdzając że skarżący prowadzi w ramach spółki cywilnej działalność gospodarczą, z której osiąga przychód. Mając na uwadze powyżej za niezasadne należało więc uznać bardzo ogólne zarzuty dotyczące naruszenia art. 18 u.e.p.a. w zw. z art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego. Za bezzasadny należy również uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 71 u.e.p.a. w zw. z art. 77 p 1 i art. 80 Kpa. Zgodnie z art. 71 u.e.p.a. jeżeli egzekucja administracyjna należności pieniężnych staje się bezskuteczna, organ egzekucyjny lub wierzyciel może zwrócić się do sądu o nakazanie zobowiązanemu wyjawienia majątku, zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego. W powyższym przepisie przewidziano uprawnienie, a nie obowiązek jak twierdzi skarżący, przysługujące organowi egzekucyjnemu oraz wierzycielowi zwrócenia się do sądu o nakazanie zobowiązanemu wyjawienia majątku zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego. Powyższe uprawnienie przysługuje zarówno przed wszczęciem jak również w toku egzekucji administracyjnej, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że egzekwowana należność pieniężna nie będzie mogła być zaspokojona ze znanego majątku zobowiązanego ani też z jego wynagrodzenia za pracę lub z przypadających mu okresowo świadczeń. W tym miejscu należy również wskazać, że uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego II FPS 6/08 na którą powołuje się skarżący dotyczyła zagadnienia, "czy stwierdzenie przez organ podatkowy bezskuteczności egzekucji o której mowa w art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), powinno być dokonane na podstawie formalnego aktu procesowego wydanego przez organ egzekucyjny po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego czy też ustalenie wspomnianej bezskuteczności może nastąpić na podstawie każdego dowodu?". Tym samym przedmiotowa uchwała dotyczy zupełnie innego zagadnienia prawnego w związku z czym nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2008r. II FSK 1756/06 nie może mieć przełożenia na grunt niniejszej sprawy albowiem dotyczy odpowiedzialności członka zarządu spółki za jej zaległości podatkowe (art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej). Wbrew stanowisku strony skarżącej zarówno organ I jak i II instancji prowadził postępowanie zgodnie z zasadami ogólnymi postępowania co czyni bezzasadnym zarzut naruszenia art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. Rozstrzygnięcia organów obu instancji zawierają uzasadnienie faktyczne jak i prawne. Przywołano przepisy regulujące instytucję umorzenia postępowania egzekucyjnego odnosząc je do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Podstawę prawną rozstrzygnięcia skonstruowano w sposób prawidłowy, a dokonana przez organy wykładnia przepisów prawa jest spójna, logiczna i prawidłowa. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia odniesiono się do podnoszonych przez stronę argumentów i dokonano ich oceny pod katem przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tym samym za niezasadne należało uznać zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 107 § 3, art. 124 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia w postępowaniu odwoławczym przepisów § 6 ust. 9 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku art. 71 u.e.p.a. wskazać należy, że § 6 ust. 9 powyższego rozporządzenia nie zawiera pkt 1 i 2. Ponadto strona w uzasadnieniu w ogóle nie sprecyzowała na czym miałby on polegać. § 6 ust. 9 tego rozporządzenia stanowi, iż przed zastosowaniem środków egzekucyjnych we własnym zakresie bądź wysłaniem tytułu wykonawczego do naczelnika urzędu skarbowego lub organu egzekucyjnego, o którym mowa w ust. 1b, wierzyciel sprawdza, czy należność nie wpłynęła na jego rachunek bankowy lub za pośrednictwem Poczty Polskiej albo nie została wpłacona bezpośrednio gotówką do kasy. Tym samym Sąd nie może odnieść się do powyższego zarzutu albowiem jest on całkowicie niezrozumiały. Mając zatem na uwadze całokształt przedstawionych wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznając skargę za niezasadną, w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.