I SA/Bd 298/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz, Sędziowie Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska, asesor sadowy Urszula Wiśniewska (spr.), Protokolant asystent sędziego Daniel Łuczon, po rozpoznaniu w dniu 07 września 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi Stefana P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2005r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne m-ce od stycznia do grudnia 2000 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2005r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] 2004r. Nr [...] określającą dla Stefana P. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2000r. w łącznej wysokości 42.783 zł. W uzasadnieniu wskazano, iż w wyniku kontroli przeprowadzonej u Stefana P. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "S." stwierdzono , że podatnik w 2000r. utracił prawo do korzystania z opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym opłacanym w formie karty podatkowej co z kolei skutkowało utratą prawa do zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 14 ust. 7a ustawy z dnia 08 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Dokonane w trakcie kontroli ustalenia oraz fakt wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. decyzji z dnia [...] 2004r. Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] 2004r. Nr [...] w sprawie wygaśnięcia decyzji z dnia [...] 2000r. Nr [...] ustalającej Stefanowi P. wysokość karty podatkowej na rok podatkowy 2000 oraz decyzji zmieniającej wysokość karty podatkowej, stanowiły asumpt do wydania rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji. W odwołaniu wniesiono o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie względnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Postawiono zarzut naruszenia art. 247 par. 1 pkt 1 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, oraz art. 247 par. 1 pkt 5 cyt. ustawy poprzez skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie. Dodatkowo podatnik podnosił, iż organ pierwszej instancji wydał decyzję przedwcześnie tzn. nie czekając na przesądzenie w postępowaniu sądowo administracyjnym kwestii legalności zaskarżonej decyzji z dnia [...] 2004r. Nr [...] w sprawie karty podatkowej. Odnosząc się zaś do ustaleń faktycznych wskazano, iż decyzje oparto na wadliwych ustaleniach kontrolnych , w efekcie czego błędnie przyjęto, iż nastąpiła utrata prawa do zwolnienia od podatku VAT. Dyrektor Izby Skarbowej w B. podniósł, iż zgłaszając w 1999r. działalność gospodarczą podatnik wybrał w zakresie podatku dochodowego opodatkowanie w formie karty podatkowej co jednocześnie na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym dało możliwość korzystania ze zwolnienia od podatku od towarów i usług. Analiza dokumentacji przesłanej z Urzędu Skarbowego w P. (gdzie również prowadzono kontrolę w zakresie podatku VAT za okres od grudnia 1999r. do grudnia 2001r. oraz podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 1999-2003) wykazała , iż w latach 1999-2000 podatnik nie spełniał warunków do zastosowania opodatkowania w formie karty podatkowej tym samym nie mógł on korzystać z automatycznego zwolnienia z art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy z 08 stycznia 1993r., tracąc je również w latach następnych stosownie do art. 14 ust. 7a. Organ odwoławczy podkreślił, iż podatnik nie złożył również – przed dniem dokonania pierwszej sprzedaży- pisemnego oświadczenia o wyborze zwolnienia od podatku od towarów i usług oraz nie dokonał zgłoszenia rejestracyjnego dla celów tego podatku. Ponadto nie składał deklaracji , nie wpłacał należnego podatku a także nie prowadził stosownej ewidencji . Mając powyższe na uwadze w ocenie organu drugiej instancji Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. prawidłowo ustalił podatnikowi wysokość przychodów z działalności gospodarczej za 2000r. na podstawie rachunków dokumentujących sprzedaż z których wynikało, że opodatkowaniu podatkiem VAT podlega wartość osiągniętego obrotu w łącznej wysokości 619.480 zł. Obrót ten został opodatkowany stosownie do art. 18 ust. 1 oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług według stawek 22% i 7%. Ustosunkowując się zaś do zarzutów odwołania odnośnie wydania decyzji przez niewłaściwy organ podkreślono, że mimo pomyłki w sentencji decyzji gdzie podano Urząd Skarbowy jako organ rozstrzygający, w dalszej treści rozstrzygnięcia wskazano Naczelnika Urzędu Skarbowego, posłużono się również pieczęcią Naczelnika Urzędu Skarbowego a także decyzja została podpisana przez uprawnionego Naczelnika Urzędu Skarbowego. A zatem brak jest podstaw do uznania zarzutu. Co się zaś tyczy pomyłki pisarskiej, która zaistniała w wyniku podania nieprawidłowego numeru identyfikacji podatkowej (NIP) to Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, iż nie może ona oznaczać, że rozstrzygnięcie skierowano do osoby nie będącej stroną w sprawie. Decyzja organu pierwszej instancji została prawidłowo skierowana i doręczona adresatowi, którego właściwe dane osobowe wraz z adresem zamieszkania widniały w nagłówku decyzji. Ponadto wskazano, iż postanowieniem z dnia [...] 2005r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. sprostował błąd pisarski, dotyczący numeru NIP podatnika. W kwestii zaś zarzutu przedwczesnego wydania decyzji w zakresie podatku od towarów i usług zaakcentowano, iż dla organu pierwszej instancji decyzja z dnia [...] 2004r. w przedmiocie wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość karty podatkowej na rok 2000 była decyzją ostateczną w administracyjnym toku instancji. Fakt bowiem złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie zmienia przymiotu ostateczności decyzji. Jednocześnie wskazano, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 20 grudnia 2004r. Sygn. akt I SA/GL 1468/04 odrzucił skargę w związku z niezachowaniem ustawowego terminu do jej złożenia. Rozstrzygnięcie to zostało przez podatnika zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Na marginesie podniesiono, iż w sytuacji ewentualnego wzruszenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] 2004r. znajdzie zastosowanie uregulowanie prawne zawarte w art. 240 par. 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej , uzasadniające konieczność wznowienia postępowania. W skardze do Sądu Administracyjnego wniesiono o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. oraz poprzedzającej ją decyzji Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] 2004r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniesiono zarzuty identyczne w swej treści jak zarzuty zawarte w odwołaniu a dotyczące naruszenia przez organ pierwszej instancji: - art. 247 par. 1 pkt 1 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości; z sentencji tej decyzji wynika, iż została wydana przez Urząd Skarbowy w B. gdy organem właściwym jest Naczelnik Urzędu Skarbowego, -oraz art. 247 par. 1 pkt 5 cyt. ustawy poprzez skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie albowiem decyzja skierowana została do Stefana P. posiadającego NIP [...], natomiast skarżący legitymuje się numerem [...]. Skarżący podnosi, iż organ pierwszej instancji wydał decyzję przedwcześnie tzn. nie czekając na przesądzenie w postępowaniu sądowo administracyjnym kwestii legalności zaskarżonej decyzji z dnia [...] 2004r. Nr [...] w sprawie karty podatkowej. Odnosząc się zaś do ustaleń faktycznych wskazano, iż decyzje oparto na wadliwych ustaleniach kontrolnych, w efekcie czego błędnie przyjęto, iż nastąpiła utrata prawa do zwolnienia od podatku VAT. W ocenie skarżącego doszło bowiem do naruszenia art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w związku z ust. 4,5 i 6 objaśnień do załącznika nr 3 powołanej ustawy w szczególności poprzez przyjęcie błędnej interpretacji i niewłaściwe zastosowanie pojęcia "świadczeń dla ludności". Powyższe zadecydowało o sprzeczności poczynionych ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym co przejawiło się w uznaniu , iż wystąpiły okoliczności powodujące utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej. Skarżący podkreślił także, iż organ odwoławczy mimo wskazania w odwołaniu wad decyzji organu pierwszej instancji, które winny skutkować stwierdzeniem jej nieważności utrzymał ją w mocy. Zatem decyzja ta również jest wadliwa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jej legalności tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § l pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze z zm.) wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd analizując ustalenia faktyczne, podstawę prawną decyzji oraz ocenę dowodów dokonaną przez organ podatkowy nie stwierdził naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Z ustaleń dokonanych przez organy podatkowe wynika, iż w 1999r. i 2000r. skarżący nie spełniał warunków do zastosowania opodatkowania w formie karty podatkowej. Okoliczność ta znalazła wyraz w decyzji organu pierwszej instancji – Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] 2004r. Nr [...], który orzekł o wygaśnięciu decyzji z dnia [...] 2000r. Nr [...] ustalającej wysokość karty podatkowej na rok 2000 oraz decyzji zmieniających wysokość karty podatkowej. Rozstrzygnięcie to zostało następnie utrzymane w mocy decyzją z dnia [...] 2004r. NR [...] wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. Prawidłowo organ odwoławczy wskazał, iż wyłączenie z opodatkowania w formie karty podatkowej pociągało za sobą automatycznie utratę zwolnienia przewidzianego w art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 08 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) Podatnik zaś , który utracił prawo do zwolnienia od podatku (jak to ma miejsce w niniejszej sprawie) lub z niego zrezygnował nie może -stosownie do art. 14 ust. 7a cyt. ustawy- w następnych latach skorzystać ze zwolnienia określonego w art. 14 ust. 1 ustawy o VAT. A zatem zasadne jest stanowisko organów podatkowych, iż w skutek utraty zwolnienia skarżący zobligowany był dopełnić wszelkich formalności nałożonych ustawą o podatku od towarów i usług w zakresie złożenia zgłoszenia rejestracyjnego (art. 9 ust. 1), prowadzenia ewidencji sprzedaży i zakupów (art. 27 ust. 4), sporządzania deklaracji podatkowych (art. 10 ust. 1) oraz obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne na rachunek właściwego urzędu skarbowego (art. 26 ust. 1). W świetle powyższego w ocenie Sądu organy podatkowe zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o podatku od towarów i usług opodatkowały osiągnięty przez skarżącego w 2000r. obrót w wysokości 619.480 zł Odnosząc się zaś do zarzutów zawartych w skardze dotyczących wydania w pierwszej instancji decyzji przez niewłaściwy organ oraz skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie podkreślić należy, iż zostały one zawarte już w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem Sądu Dyrektor Izby Skarbowej trafnie wskazał, iż pomimo pomyłki w sentencji decyzji, gdzie podano Urząd Skarbowy jako organ rozstrzygający w dalszej treści wskazano jako organ Naczelnika Urzędu Skarbowego, posłużono się pieczęcią Naczelnika i decyzja została podpisana przez uprawnionego Naczelnika Urzędu Skarbowego. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia twierdzenia o wydaniu decyzji przez niewłaściwy organ. Odnośnie zaś pomyłki pisarskiej, która zaistniała w wyniku podania nieprawidłowego numeru identyfikacji podatkowej (NIP) to słuszne jest stanowisko organu odwoławczego , iż nie oznacza ona skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie. W decyzji bowiem prawidłowo wskazano dane osobowe podatnika jego adres zamieszkania i decyzja ta została doręczona adresatowi. Pomyłka dotycząca niewłaściwego numeru NIP została sprostowana postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] 2005r. Sąd nie znalazł również podstaw do uznania, iż zaskarżone decyzje w przedmiocie podatku od towarów i usług wydane została przedwcześnie. Jak już wskazano powyżej postępowanie administracyjne w sprawie wygaśnięcia decyzji ustalającej skarżącemu wysokość karty podatkowej na rok podatkowy 2000 zakończone zostało ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] 2004r. Powyższe było wystarczającą przesłanką do wydania decyzji w zakresie podatku VAT. Skarżący w uzasadnieniu skargi szczegółowo polemizuje z ustaleniami dokonanymi przez Urząd Skarbowy w P. w przedmiocie utraty prawa do korzystania z karty podatkowej . W tym miejscu wskazać należy, iż nie będąc związany granicami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny jest jednakże związany granicami, jakie wyznacza przedmiot zaskarżonej decyzji i poza te granice Sąd wyjść nie może. Rozpatrując więc sprawę legalności decyzji wymiarowych w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2000r. nie mógł Sąd oceniać legalności decyzji w sprawie wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość karty podatkowej na rok 2000. Ponadto z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż ostateczna decyzja w tym przedmiocie (utraty prawa do korzystania z karty podatkowej) wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. poddana została kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który postanowieniem z dnia 20 grudnia 2004r. sygn. akt I SA/GL 1468/04 skargę odrzucił (postanowienie zostało zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie). Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.