I SA/Bd 302/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Wójcik Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz asesor WSA Joanna Ziołek (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Antoniuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2025r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu z dnia 4 kwietnia 2025 r. nr BDSPB02-46/2025 w przedmiocie ustalenia nienależnie pobranych płatności bezpośrednich oddala skargę W dniu [...] czerwca 2023 r., za pośrednictwem aplikacji eWniosekPlus, do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej także jako: "ARiMR") w B. wpłynął Wniosek o przyznanie płatności na rok 2023 J. D. (dalej również jako: "Skarżący", "Wnioskodawca", "Producent"). Następnie w dniach [...] czerwca 2023 r. i [...] lipca 2023 r. Producent złożył zmiany do wniosku. Po przeprowadzeniu postępowania, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. decyzją z [...] maja 2024 r. umorzył postępowanie w sprawie przyznania podstawowego wsparcia dochodów oraz płatności w ramach Schematów na rzecz klimatu, środowiska i dobrostanu zwierząt do ekoschematu Rolnictwo węglowe i zarządzanie składnikami odżywczymi w ramach praktyki Wymieszanie obornika z glebą na gruntach ornych w ciągu 12 godzin od jego aplikacji oraz uzupełniającej płatności podstawowej w części dotyczącej powierzchni wycofanej zmianą do wniosku w dniu [...] lipca 2023 r. Przedmiotową decyzją odmówiono Skarżącemu przyznania podstawowego wsparcia dochodów i uzupełniającej płatności podstawowej z jednoczesnym nałożeniem kary, oraz przyznano płatność redystrybucyjną w wysokości [...] zł, płatność w ramach Schematów na rzecz klimatu, środowiska i dobrostanu zwierząt do ekoschematu Rolnictwo węglowe i zarządzanie składnikami odżywczymi w ramach praktyk: Międzyplony ozime/wsiewki śródplonowe w wysokości [...] zł, Wymieszanie obornika z glebą na gruntach ornych w ciągu 12 godzin w wysokości [...] zł oraz Uproszczone systemy uprawy w wysokości [...] zł, w zakresie wynikającym z wniosku i przeprowadzonych kontroli do powierzchni stwierdzonych w wyniku postępowania. Przyznane środki zostały wypłacone na rachunek bankowy Wnioskodawcy w dniu [...] maja 2024 r. W wyniku wniesionego odwołania Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w T. (dalej również jako: "Dyrektor ARiMR", "organ II instancji") decyzją z [...] listopada 2024 r. uchylił decyzję z [...] maja 2024 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. decyzją z [...] listopada 2024 r. umorzył postępowanie, w części dotyczącej powierzchni wycofanej w dniu [...] lipca 2023 r., w zakresie podstawowego wsparcia dochodów, płatności w ramach Schematów na rzecz klimatu, środowiska i dobrostanu zwierząt - ekoschemat Rolnictwo węglowe i zarządzanie składnikami odżywczymi w ramach praktyki Wymieszanie obornika na gruntach ornych w terminie 12 godzin od jego aplikacji oraz uzupełniającej płatności podstawowej. Ponadto organ I instancji przyznał Płatność redystrybucyjną w wysokości [...] zł oraz odmówił przyznania płatności: w ramach podstawowego wsparcia dochodów, nakładając w tym zakresie karę administracyjną, oraz płatności w ramach Schematów na rzecz klimatu, środowiska i dobrostanu zwierząt - ekoschemat Rolnictwo węglowe i zarządzanie składnikami odżywczymi w zakresie praktyk: międzyplony ozime/wsiewki śródplonowe, wymieszanie obornika z glebą na gruntach ornych w ciągu 12 godzin i uproszczone systemy upraw. Od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. nie zostało złożone odwołanie. W związku z tym stała się ona ostateczna i prawomocna z upływem [...] grudnia 2024 r. W związku z ostateczną odmową przyznania części płatności, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich za 2023 r., w wyniku którego wydał decyzję z [...] lutego 2025 r. ustalającą kwotę nienależnie pobranych przez Skarżącego płatności w łącznej wysokości [...] zł. W wyniku wniesionego odwołania Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w T. decyzją z [...] kwietnia 2025 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotem badania w postępowaniu o wydanie decyzji na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 2023 r. poz. 1199; dalej także jako: "ustawa o ARiMR") jest ustalenie, czy w danej sprawie doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków z wymienionych w tym przypisie funduszy. Organ II instancji podkreślił, że sytuacja, w której dochodzi do nienależnego pobrania takich środków ma miejsce niewątpliwie wówczas, gdy wspomniane środki zostały wypłacone na podstawie decyzji, które zostały następnie uchylone, jak również kwoty zaliczkowo wypłacone zgodnie z dyspozycją art. 50 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U. z 2024 r. poz. 261 ze zm.), które ostatecznie nie zostały stronie przyznane. Organ II instancji zaznaczył, że postępowanie w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności jest odrębnym postępowaniem administracyjnym, którego przedmiotem nie jest weryfikowanie prawidłowości ustaleń w zakresie odmowy przyznania płatności. Nie mogą więc mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy podniesione w odwołaniu okoliczności dotyczące postępowania prowadzonego przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. w sprawie płatności bezpośrednich i przejściowego wsparcia krajowego w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027. Uwagi podniesione przez Skarżącego dotyczą bowiem praktycznie wyłącznie postępowania zakończonego odmową przyznania płatności na podstawie decyzji z [...] listopada 2024 r. Organ II instancji zauważył, że Skarżący nie składał odwołania od ww. decyzji, a więc ta stała się ostateczna i prawomocna. W związku z tym, wszystkie ustalenia zawarte w tej decyzji, dotyczące odmowy przyznania płatności, które zostały wcześniej wypłacone na podstawie wyeliminowanej z obrotu prawnego decyzji z [...] maja 2024 r. pozostają w mocy i są wiążące zarówno dla strony, jak i dla organów administracji. Organ II instancji podkreślił, że w niniejszej sprawie pozostaje zatem ustalone, że Skarżącemu wypłacono płatności bezpośrednie, których przyznania ostatecznie mu odmówiono. Płatności te należy więc uznać za płatności nienależnie pobrane, gdyż ostatecznie stwierdzone zostało, że brak jest podstaw do przyznania tych płatności. Dyrektor ARiMR zwrócił uwagę, że obowiązek ustalenia, a następnie dochodzenia zwrotu nienależnie pobranych płatności wynika wprost z art. 29 ustawy o ARiMR, który z kolei realizuje wymóg nałożony na państwa członkowskie w aktualnie obowiązującym art. 30 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2022/128 z dnia 21 grudnia 2021 r. określającego przepisy dotyczące stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2116 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, kontroli zabezpieczeń i przejrzystości (Dz.U.UE.L.2022.20.131). Obowiązek ten może być wyłączony jedynie w przypadkach wynikających z przepisów prawa. W tym zakresie Organ II instancji wskazał na treść art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.Urz.UE Nr L 312, s. 1 z 23.12.1995 r. z późn.zm.), z którego wprost wynika, iż okres przedawnienia obowiązku zwrotu nienależnie pobranych płatności wynosi cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości, za którą w przypadku wniosku zawierającego nieprawidłowe deklaracje należy uznać dzień złożenia wniosku o przyznanie płatności. Termin 4-letni biegnie na nowo w przypadku, gdy dochodzi do przerwania biegu przedawnienia, które następuje przez każdy akt właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości. W ocenie Dyrektora ARiMR w przedmiotowej sprawie, z uwagi na terminy: złożenia wniosku, wypłaty płatności, wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności oraz wydania decyzji w tej sprawie - a wszystkie te zdarzenia miały miejsce w okresie od [...] czerwca 2023 r. (data złożenia wniosku) do [...] lutego 2024 r. (data doręczenia decyzji o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności), nie może być mowy o zaistnieniu przedawnienia, o którym mowa w ww. przepisie prawa. Organ II instancji podkreślił, że obowiązujące przepisy prawa nie przewidują natomiast innych okoliczności wyłączających obowiązek zwrotu wypłaconych zaliczek. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem Skarżący złożył skargę do tut. Sądu. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) brak rozpoznania istoty sprawy, co sprowadza się do sytuacji, w której, w przypadku tych samych gruntów jednemu rolnikowi (L. B. , który władał nieruchomością w sposób nieuprawiony) przyznano dopłaty, zaś drugiemu (Skarżącemu, który faktycznie wykonywał czynności na polu) odmówiono albo uznano zasadność ich zwrotu; 2) naruszenie art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR w zakresie, w jakim uznano, że środki pomocy finansowej udzielonej Skarżącemu podlegają zwrotowi jako nienależnie pobrane pomimo, iż wypełnił przesłanki ich uzyskania. W uzasadnieniu swojej skargi Skarżący zarzucił błędne przyjęcie, że w postępowaniu o ustalenie nienależnej płatności Organ pomija i nie bada okoliczności odnoszących się do postępowania zakończonego decyzją z [...] listopada 2024 r., dotyczącą przyznania płatności bezpośrednich za 2023 r. Nadto Skarżący zarzucił, że nie został poinformowany o przeprowadzeniu kontroli, co pozbawiło go prawa do obrony. Natomiast przeprowadzenie postępowania (o ustalenie nienależnych płatności) ponad rok po fakcie pozbawienia go realnych możliwości obrony praw, świadczy o nieudolności i niekompetencji organu oraz o złośliwym traktowaniu Skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Podczas rozprawy w dniu [...] sierpnia 2025 r. Skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na poparcie swojej argumentacji przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej także jako: "WSA w Poznaniu") z 22 listopada 2024 r., sygn. akt III SA/Po 383/24. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Sprawę rozpoznano na rozprawie. Sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej także jako: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Dyrektora Oddziału ARiMR w T. utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. o ustaleniu Skarżącemu kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich w łącznej wysokości [...] zł. Na wstępnie wyjaśnienia wymaga, że Sąd nie stwierdził naruszeń prawa procesowego. Ustalenia poczynione przez Organ II instancji w zaskarżonej decyzji przywołane we wstępnej części uzasadnienia Sąd przyjmuje za własne bowiem znajdują one potwierdzenie w aktach sprawy. W kontrolowanej sprawie istotne znaczenie mają następujące fakty ustalone przez organy ARiMR: 1. Skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2023. Skarżącemu przyznano płatności nieostateczną decyzją z [...] maja 2024 r. (k. 25 akt adm.). Przyznane środki zostały wypłacone na rachunek bankowy Wnioskodawcy w dniu [...] maja 2024 r. 2. Wnioskodawca złożył odwołanie od decyzji z [...] maja 2024 r., a Dyrektor ARiMR decyzją z [...] listopada 2024 r. (k. 36 akt adm.) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Tym samym decyzja z [...] maja 2024 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego. 3. W wyniku ponownego rozpatrzenia wniosku Skarżącego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. wydał decyzję z [...] listopada 2024 r. (k. 43 akt adm.), którą częściowo umorzył postępowanie, częściowo przyznał wnioskowane płatności oraz nałożył karę administracyjną. Decyzja ta stała się ostateczna bowiem nie wniesiono od niej odwołania. 4. Organy ARiMR (I i II instancji) przeprowadziły postępowanie o ustalenie kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich na 2023 rok i stwierdziły, że Wnioskodawca pobrał nienależnie łącznie kwotę [...]zł, w tym: - [...] zł z tytułu Międzyplony ozime/wsiewki śródplonowe, - [...] zł z tytułu Uproszczone systemy uprawy, - [...] zł z tytułu Wymieszanie obornika z glebą na gruntach ornych w ciągu 12 godzin. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej do tut. Sądu decyzji organu II instancji stanowił m.in. art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o ARiMR. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych: 1) pochodzących z funduszy Unii Europejskiej; 2) krajowych, przeznaczonych na: a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej - następuje w drodze decyzji administracyjnej. Według art. 29 ust. 2 ustawy o ARiMR, właściwym w sprawie ustalania kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych w decyzji, o której mowa w ust. 1, jest organ właściwy do rozstrzygnięcia w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1. Należy wskazać, że nienależną płatnością jest wypłacona rolnikowi przez organ administracji kwota środków publicznych pochodzących z funduszy Unii Europejskiej i krajowych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, jako świadczenie dokonane przez organ administracji publicznej na rzecz rolnika, które przestało być należne na skutek wygaśnięcia obowiązku jego wypłacenia z powodu późniejszego zaistnienia okoliczności przewidzianych w przepisach regulujących pomoc finansową. Do płatności nienależnej zalicza się wszelkie przypadki, w których stwierdzono jakiekolwiek nieprawidłowości w działaniu lub zaniechaniu rolnika – np. deklaracja we wniosku niezgodna ze stanem faktycznym, brak realizacji obowiązków związanych z utrzymaniem gruntów w dobrej kulturze rolnej oraz przestrzeganiem norm i wymogów, czy też zaniechanie realizacji zobowiązania w odniesieniu do płatności w ramach PROW (tak: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 20 lutego 2024 r., sygn. akt III SA/Po 540/23). Z sytuacją, w której dochodzi do nienależnego pobrania środków mamy do czynienia także wtedy, gdy pomoc zostaje przyznana i wypłacona na podstawie decyzji, która została wyeliminowana z obrotu prawnego (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 maja 2024 r., sygn. akt I GSK 1789/20). Przedmiotem postępowania o ustalenie kwoty nienależnie pobranych płatności toczącego się przed organem jest zatem ustalenie, czy w danej sprawie doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków pochodzących z funduszy wymienionych w art. 29 ust.1 ustawy o ARiMR, a następnie określenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków. Postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia nienależnie pobranych płatności jest postępowaniem stosunkowo nieskomplikowanym. W postępowaniu o zwrot nienależnie pobranych płatności (uregulowanym w art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR) będącym postępowaniem odrębnym od postępowania w przedmiocie przyznania płatności, organ ma jedynie za zadanie zbadać czy dana kwota stanowi kwotę nienależnie pobranych środków (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 2 grudnia 2022 r., sygn. akt I SA/Bk 370/22). Przywołany przepis nie uzależnia konieczności wydania decyzji od przyczyny, z powodu której nastąpiła taka wypłata. W ocenie Sądu, art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR obejmuje zatem swoim zakresem także sytuację, która wystąpiła w rozpatrywanej sprawie, dotyczącą wypłaty Skarżącemu środków na podstawie decyzji, która została następnie uchylona, zaś decyzja wydana przez organ w ponownie prowadzonym postępowaniu okazała się dla Skarżącego niekorzystna bowiem nastąpiła odmowa przyznania płatności i nałożenie kary. Jako przesłanka działania organów ARiMR w trybie art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR jawi się więc tylko i wyłącznie ustalenie faktu, że beneficjent otrzymujący środki pieniężne realizowane z funduszy unijnych (współfinansowanych z funduszy krajowych), otrzymał pomoc w sposób nienależny lub też otrzymał ją w nadmiernej wielkości (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2715/26; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 8 września 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 168/16; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 1 września 2016 r., sygn. akt I SA/Go 419/16). W konsekwencji, jeżeli organ stwierdzi na podstawie dowodów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym, że kwota przyznana beneficjentowi jest kwotą nienależną, to wówczas jest on zobowiązany do wydania decyzji opartej na art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR. Przy czym organ nie jest uprawniony w postępowaniu ustaleniowym do kontrolowania zasadności decyzji odmawiającej pomocy, a jedynie jest zobligowany do ustalenia faktu, wynikającego z odmowy przyznania płatności, a mianowicie tego, że pomoc taka – w tej sytuacji – jest kwotą pobraną nienależnie lub też w nadmiernej wysokości. Postępowanie w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności jest więc samodzielnym postępowaniem administracyjnym prowadzonym w trybie art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR, w którym następuje określenie nienależnie pobranych środków finansowych pochodzących z wymienionych w tym przepisie funduszy. W postępowaniu uregulowanym w art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR organ ma za zadanie zbadać, czy dana kwota stanowi kwotę nienależnie pobranych lub nadmiernie pobranych środków, co ma miejsce w postępowaniu odrębnym od postępowania o przyznanie danej płatności. W ocenie Sądu dla potrzeb postępowania o ustalenie Skarżącemu kwoty nienależnie pobranych płatności istotne jest to, że Dyrektor ARiMR decyzją z [...] listopada 2024 r. uchylił w całości decyzję z [...] maja 2024 r., na podstawie której były Wnioskodawcy przyznano wskazane w tej decyzji płatności. Oznaczało to wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji z [...] maja 2024 r. Następnie w wyniku ponownego rozpatrzenia wniosku Skarżącego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. wydał decyzję z [...] listopada 2024 r., którą częściowo umorzył postępowanie, częściowo przyznał wnioskowane płatności oraz nałożył karę administracyjną. Decyzja ta stała się ostateczna bowiem nie wniesiono od niej odwołania. Zdaniem Sądu, powyższe uprawniało organy ARiMR do wszczęcia wobec Skarżącego postępowania na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR i wydania zaskarżonej decyzji, której legalność nie została podważona. Uwzględniając powyższe i po przeanalizowaniu akt sprawy Sąd uznał, że organ II instancji zasadnie utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. o ustaleniu Skarżącemu kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich. W uzasadnieniu swojej decyzji Dyrektor ARiMR słusznie, w ocenie Sądu, stwierdził, że zarzuty podniesione w odwołaniu odnoszą się do postępowania już zakończonego prawomocną i ostateczną decyzją a przepisy, które, w ocenie odwołującego, zostały naruszone, nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie. Skarżącemu wypłacono płatności bezpośrednie, szczegółowo wymienione na wstępie zaskarżonej decyzji, których przyznania ostatecznie Producentowi odmówiono. Płatności te należało więc uznać za płatności nienależnie pobrane przez Wnioskodawcę, gdyż stwierdzone zostało w ostateczniej decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z [...] listopada 2024 r., że brak jest podstaw do przyznania tych płatności. Tymczasem Skarżący podnosił w odwołaniu od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z [...] lutego 2025 r. (wydanej na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR) okoliczności będące przedmiotem postępowania zakończonego decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z [...] listopada 2024 r., zmierzając do wykazania, że Wnioskodawca nie uchybił wymogom koniecznym do spełnienia celem otrzymania płatności. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy słusznie podał, że w niniejszym postępowaniu organ nie weryfikuje po raz kolejny prawidłowości decyzji o odmowie przyznania płatności. Nie ma zatem racji Skarżący zarzucając organowi niewłaściwe przeprowadzenie postępowania. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że bezzasadne są zarzuty skargi dotyczące braku rozpoznania istoty sprawy oraz naruszenia art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR w zakresie w jakim uznano, że środki pomocy finansowej udzielonej J. D. podlegają zwrotowi jako nienależnie pobrane pomimo, iż J. D. wypełnił przesłanki uzyskania tych środków w postaci dopłat. Jak już wskazano we wcześniejszej części uzasadnienia, dopóki w obrocie prawnym znajduje się ostateczna decyzja dotycząca odmowy przyznania płatności bezpośrednich oraz nakładająca karę administracyjną to organ zobowiązany jest wszcząć postępowanie administracyjne na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR. W postępowaniu tym organ nie ocenia jednak ponownie okoliczności stanowiących podstawę do odmowy przyznania płatności i naliczenia kary administracyjnej, a jedynie przyjmuje wynikający z takiej ostatecznej decyzji fakt, że została wydana decyzja stwierdzająca przesłanki do odmowy przyznania płatności i naliczenia kary. W związku z tym legalności zaskarżonej do tut. Sądu decyzji Dyrektora ARiMR nie mogły podważyć zarzuty skargi dotyczące tego, czy Skarżącemu zasadnie odmówiono przyznania płatności oraz naliczono karę administracyjną. Ponadto w toku kontroli sądowoadministracyjnej dokonywanej w granicach sprawy Sąd nie stwierdził z urzędu, aby zaskarżona decyzja czy poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, naruszały prawo. Odnosząc się do przywołanej przez Skarżącego argumentacji wynikającej z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 22 listopada 2024 r., sygn. akt III SA/Po 383/24, tut. Sąd zauważa, że przedmiotem sporu pomiędzy stroną skarżącą a organem w sprawie zawisłej przed WSA w Poznaniu było przyznanie płatności bezpośrednich i przejściowego wsparcia krajowego w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na 2023 r. Kontrolowana przez WSA w Poznaniu decyzja nie została wydana na podstawie art. 29 ustawy o ARiMR. W związku z powyższym rozważania WSA w Poznaniu i zaprezentowana w ww. wyroku argumentacja dotyczy innych kwestii niż zagadnienia istotne w rozpatrywane przez tut. Sąd sprawie dotyczącej kontroli legalności decyzji wydanej na podstawie art. 29 ustawy o ARiMR. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł o oddaleniu skargi, jako niezasadnej, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl J. Ziołek T. Wójcik H. Adamczewska - Wasilewicz