I SA/Bd 304/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego. Oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w T. określił skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...], nr nadwozia [...], pojemność skokowa silnika [...] cm3, rok produkcji [...], w wysokości [...] zł. W złożonym odwołaniu skarżący zarzucił błędne zastosowanie art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "O.p.") i przez to błędne określenie daty powstania obowiązku podatkowego, terminu złożenia deklaracji i terminu płatności akcyzy. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podniósł, że dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie istotne było ustalenie tego, w jaki sposób zaklasyfikować nabyty wewnątrzwspólnotowo przez stronę pojazd, tzn. czy ww. pojazd należy zaliczyć do kategorii pojazdów osobowych (kod CN 8703), które podlegają opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, stosownie do ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 29, poz. 257 ze zm., dalej: "u.p.a."), czy też ciężarowych (kod CN 8704), które nie podlegają opodatkowaniu tym podatkiem. Organ podał, że z oględzin pojazdu dokonanych w toku postępowania wynika, iż przedmiotowy samochód jest pojazdem jednobryłowym, przeszklonym, pięciodrzwiowym, posiada dziewięć miejsc siedzących wraz z zagłówkami i wyposażeniem zabezpieczającym oraz górnymi uchwytami dla pasażerów. Pojazd posiada dywaniki oraz oświetlenie przy drzwiach bocznych. Tapicerka ścian bocznych nie różni się od części w drzwiach przednich i tylnych oraz drzwiach bagażnika. Nie stwierdzono też śladów zmian konstrukcyjnych, panelu pomiędzy siedzeniem kierowcy i przednim siedzeniem pasażera, a przestrzenią tylną. Nie stwierdzono też stałej przegrody pomiędzy siedzeniami przednimi i kanapą tylną, a częścią bagażową pojazdu. Na podstawie pisma spółki Kulczyk Tradex, z którego wynika, że ww. samochód został wyprodukowany jako pojazd osobowy, organ ustalił, że samochód został wyprodukowany z 6 miejscami w 3 rzędach, bez przegrody. W ocenie Dyrektora Izby Celnej, nie bez znaczenia jest fakt, że przedmiotowy samochód został zakupiony przez [...] Stowarzyszenie [...], jako samochód z 8 miejscami siedzącymi, a następnie zmieniono siedzenie jednoosobowe na dwuosobowe, aby otrzymać 9 miejsc siedzących. Fakt ten, zdaniem organu potwierdza, że zasadniczym przeznaczeniem ww. pojazdu jest przewóz osób. Według organu odwoławczego, analiza cech ww. pojazdu wskazuje, że niewątpliwie posiada on szereg cech charakterystycznych dla pojazdów zaliczanych do kodu CN 8703. W kontekście powyższego, ustalając zasadnicze przeznaczenie pojazdu, organ uwzględnił pierwotne przeznaczenie pojazdu przez producenta, jak również charakter samych zmian i okoliczności, jakie im towarzyszyły. Zebrany materiał dowodowy, w opinii Dyrektora Izby Celnej, potwierdza bezspornie, że ww. samochód wyprodukowano jako osobowy. Dokonane w samochodzie ewentualne zmiany - umożliwiające zarejestrowanie go, jako samochodu ciężarowego - nie spowodowały, zdaniem organu, zmian w jego konstrukcji, jak również nie pozbawiały go elementów charakterystycznych dla samochodu osobowego, co najmniej niefunkcjonalnych z punktu widzenia przewozu towarów (np. okna na bocznych drzwiach, górne uchwyty dla pasażerów). Zdaniem organu, Naczelnik Urzędu Celnego słusznie zwrócił uwagę na istotną okoliczność, jaką jest prosty i łatwo odwracalny charakter zmian w spornym pojeździe. Zmiany te, mające na celu uprawdopodobnienie ciężarowego charakteru samochodu, z uwagi na ich prowizoryczny i odwracalny charakter, nie mogą przesądzać o kwalifikacji pojazdu, powodującej utratę zasadniczego jego przeznaczenia do przewozu osób. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, sporny pojazd spełniał warunek przewidziany w treści opisu kodu CN 8703, "zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób", zaś ewentualne zmiany nie pozbawiły go tego charakteru. Podatnik, pomimo zapewnienia przez organ czynnego udziału w postępowaniu, nie przedstawił dowodów pozwalających wyciągnąć odmienne wnioski. Organ wyjaśnił, że dla prawidłowej klasyfikacji samochodu nabytego przez skarżącego nie mogła mieć znaczenia jego kwalifikacja ani w świetle niemieckich przepisów, ani w świetle przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. W konsekwencji, dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie miała decydującego znaczenia treść niemieckiego dowodu rejestracyjnego oraz przeprowadzonego badania technicznego. Dyrektor Izby Celnej zauważył, że organy podatkowe dokonując kwalifikacji pojazdu jako wyrobu akcyzowego winny się kierować przede wszystkim treścią opisów pozycji CN, zawartych w Nomenklaturze Scalonej, z uwzględnieniem ogólnych reguł interpretacyjnych przewidzianych dla Nomenklatury Scalonej oraz not wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów. Organ wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż zmiany wyposażenia pojazdu dokonane zostały już w 2009 r. i zgodnie z wyjaśnieniami właściciela pojazdu, nie wykonywał on w okresie późniejszym dodatkowych innych zmian w pojeździe. Oględziny pojazdu natomiast stanowią jeden z dowodów potwierdzających fakt, że wszystkie zmiany w nim dokonane nie spowodowały zmian konstrukcyjnych pojazdu oraz jego przeznaczenia jako osobowego. Końcowo, za chybiony organ uznał zarzut strony, że Naczelnik Urzędu Celnego błędnie zastosował art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 O.p., bowiem decyzja winna być wydana na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 O.p. i zgodnie z art. 68 § 1 ustawy postępowanie winno być umorzone. Organ wyjaśnił, że przedawnienie zobowiązania podatkowego w niniejszej sprawie nastąpi z dniem 31 grudnia 2014 r. Powyższe jest zgodne z art. 70 § 1 O.p., w myśl którego zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Organ wskazał, że w przedmiotowym postępowaniu nie ma zastosowania art. 68 § 1 O.p., gdyż zaskarżona decyzja nie tworzyła sama w sobie zobowiązania podatkowego. Zobowiązanie podatkowe w niniejszej sprawie powstało z dniem zaistnienia zdarzenia, w tym przypadku z dniem nabycia prawa rozporządzenia samochodem jak właściciel. W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając jej naruszenie art. 194 O.p. poprzez odrzucenie, bez przeprowadzenia stosownego postępowania dowodowego, istnienia faktów stwierdzonych w dokumentach urzędowych; uchybienie zasadzie prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 O.p. w zw. z art. 121 O.p. poprzez brak staranności i poprawności prowadzenia postępowania podatkowego i nierówne traktowanie interesów podatnika i Skarbu Państwa, przez co powstałych wątpliwości nie rozstrzygnięto na korzyść podatnika; uchybienie art. 187 § 1, art. 191 i art. 180 w zw. z art. 122 i art. 121 O.p. oraz konstytucyjnej zasadzie praworządności państwa prawa poprzez zaniechanie oceny wszelkich zwolnień przewidzianych w przepisach pod kątem ich ewentualnego zastosowania w sprawie. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że kluczowym w sprawie jest udzielenie odpowiedzi na dwa pytania: czy przedmiotowy samochód w dniu 04 grudnia 2008 r. był samochodem zasadniczo przeznaczonym do przewozu osób, czy też samochodem zasadniczo przeznaczonym do przewozu towarów oraz czy w dniu 04 grudnia 2008 r. powstał, czy nie powstał obowiązek podatkowy, a więc czy skarżący był, czy nie był, zobowiązany do złożenia deklaracji AKCU najpóźniej w dniu 09 grudnia 2008 r. i zapłaty podatku akcyzowego do dnia 06 stycznia 2009 r. Zdaniem skarżącego, w dniu 04 grudnia 2008 r. przedmiotowy samochód był zasadniczo przeznaczony do przewozu towarów. W związku z tym, w jego ocenie, nie powstał obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym, pomimo tego, iż organ celny wydał w tej sprawie w 2012 r., decyzję deklaratoryjną określając wysokość zobowiązania, tak jakby na skarżącym ciążył wynikający z przepisów prawa obowiązek samoobliczenia należności podatkowych i złożenia określonej deklaracji. Skarżący zarzucił, że organy celne, dla oceny stanu prawnego w tej sprawie przyjęły wyniki oględzin samochodu z dnia 10 września 2012 r. pomijając dowody dotyczące samochodu na dzień jego wewnątrzwspólnotowego nabycia przez skarżącego, a więc na dzień ewentualnego wystąpienia obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym. Strona podniosła, że w dacie nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu posiadała dokumenty świadczące o tym, iż przedmiotowy samochód był zarejestrowany na terenie Niemiec jako samochód ciężarowy - na podstawie niemieckiego dokumentu rejestracyjnego i dokumentu identyfikacyjnego pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy za granicą - klasyfikowany według Nomenklatury Scalonej do kodu CN 8704. Skarżący stwierdził, że organy celne, przywołując w zaskarżonych decyzjach brzmienie poz. 8703 Nomenklatury Scalonej nie podały jej pełnego brzmienia. Wskazał, że jak wynika z brzmienia Not do pozycji 8703, obejmuje ona pojazdy samochodowe zasadniczo przeznaczone do przewozu osób i wymienia dwa typy samochodów osobowych, które mogą być wyłączone z pozycji i objęte pozycją 8704 - (pickup i van) po spełnieniu określonych warunków. Podatnik podkreślił, że oba typy - pickup i van są samochodami montowanymi na płytach podłogowych owych samochodów osobowych, a mimo tego po spełnieniu określonych warunków mogą zostać zaliczone do samochodów ciężarowych. Skarżący zauważył, że pozycja 8703 Nomenklatury Scalonej nie wymienia typu samochodu wielozadaniowego - furgon - jakim jest przedmiotowy samochód i jego zdaniem typ ten winien być klasyfikowany do pozycji 8704. Warunki, o których mowa w notach wyjaśniających do pozycji 8703 dotyczą wyłącznie samochodów typu pickup i van a nie typu furgon. Strona zaznaczyła, że zgodnie z wyraźnym brzmieniem not wyjaśniających, użyte w nich kryteria klasyfikacji są wyczerpujące w odniesieniu do klasyfikacji danego typu samochodu. Ponadto wyliczenia cech pojazdów w notach wyjaśniających dotyczących pozycji 8703 nie można rozszerzać w taki sposób, że zwykłe dodanie cech odpowiadających danym pojazdom byłoby samo w sobie decydujące dla ich klasyfikacji. Organy celne jako jedną z cech klasyfikujących przedmiotowy samochód do pozycji 8703 przyjęły fakt posiadania przez ten samochód okien w panelach bocznych, co jest sprzeczne z brzmieniem not wyjaśniających. Ponadto skarżący podkreślił, iż we wstępie do Rozporządzenia Rady EWG w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej przyjęto, iż istotne jest, aby Nomenklatura Scalona i każda inna nomenklatura w całości lub częściowo oparta na niej stosowana była w sposób jednolity przez wszystkie Państwa Członkowskie. Wobec powyższego skarżący zadał pytanie, dlaczego według tej samej Nomenklatury Scalonej ww. samochód był sklasyfikowany w Niemczech do pozycji 8704 jako samochód ciężarowy, a w tym samym dniu, według polskich organów celnych ten samochód ma być klasyfikowany według tej samej Nomenklatury Scalonej do pozycjo 8703 jako samochód osobowy. Skarżący podkreślił, że organy celne dysponowały w trakcie postępowania szeregiem dowodów wymienionych w zaskarżonych decyzjach, w tym decyzji administracyjnej potwierdzającej zarejestrowanie przedmiotowego samochodu jako samochodu ciężarowego. Charakter tych dokumentów, jako dokumentów urzędowych nie był kwestionowany przez organy podatkowe, dlatego winny być one uznane za dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób nakazujący jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Na wstępie podkreślić należy, że organy podatkowe zgromadziły w sposób wyczerpujący materiał dowodowy w niniejszej sprawie i ustaliły wszystkie istotne okoliczności, a dokonana przez te organy ocena dowodów nie nosi znamion dowolności. Tym samym Sąd nie przychyla się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej. Wbrew zarzutom skargi, istniały podstawy do uznania, że postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone bez naruszenia art. 121, art. 122, art. 191 art. 187 § 1 O.p., albowiem materiał dowodowy został zebrany w stopniu wystarczającym do rozstrzygnięcia sprawy, a następnie w sposób wyczerpujący i dokładny rozpatrzony. Dokonana ocena dowodów korzysta z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p., jest logiczna, oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego, w oparciu o kryteria wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania. Uzasadnienie decyzji spełnia wszelkie wymogi przewidziane przepisem art. 210 O.p., nie godząc w regulacje § 1 ust. 6 tego przepisu, jest prawidłowe i kompletne, tłumaczy zapadłe rozstrzygnięcie. Inna jego ocena przez stronę nie oznacza, że jest ono błędne. Zachowana została zasada czynnego udziału strony w prowadzony postępowaniu, w tym także poprzez umożliwienie jej zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz formułowania uwag pod jego adresem (art. 123 § 1 o.p. oraz art. 200 o.p.). Podjęte rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o obowiązujące przepisy prawa (art. 120 o.p ). Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że ustalony stan faktyczny nie uprawniał do zastosowania wobec strony, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, przepisów prawa materialnego. Przechodząc do meritum sprawy, należy wskazać, że kluczową kwestią sporną pomiędzy skarżącym a organem jest kwalifikacja nabytego przez stronę samochodu marki [...], nr nadwozia [...]. pojemność skokowa silnika [...] cm3, rok produkcji [...], jako samochodu osobowego (pozycja CN 8703) lub ciężarowego (pozycja CN 8704). Na podstawie zebranego materiału dowodowego, organy zakwalifikowały przedmiotowy pojazd jako osobowy, a więc odmiennie niż uczynił to skarżący. W ocenie Sądu, stanowisko organów podatkowych należy uznać za prawidłowe. Odnośnie mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa podatkowego, w punkcie wyjścia wskazać należy, że stosownie do art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 06 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. nr 3, poz. 11 ze zm.), w sprawie mają zastosowanie i stanowią podstawę rozstrzygnięcia przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 29, poz. 257 ze zm., dalej: "u.p.a."). Zgodnie z art. 80 ust. 1 u.p.a., akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terenie kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, zarówno nowe jak i używane. Podatnikami akcyzy od samochodów osobowych są importerzy i podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego (art. 80 ust. 2 pkt 2 u.p.a.), a obowiązek podatkowy w akcyzie od samochodów osobowych powstaje z chwilą nabycia prawa do rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, nie później jednak niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym (art. 80 ust. 3 pkt 3 u.p.a.). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że na umowie kupna przedmiotowego samochodu wskazana jest data 04 grudnia 2008 r. (k. 7 akt administracyjnych), zatem należy przyjąć, że w tym dniu strona uzyskała prawo do rozporządzania ww. samochodem osobowym jak właściciel, co oznacza, że w tym dniu powstał obowiązek podatkowy. Do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze CN, zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (art. 3 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym). W kontekście istoty sporu w sprawie wskazać należy, że w Taryfie Celnej (Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej) pojazdy samochodowe objęte są działem 87, a między innymi w pozycji 8703 pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi), zaś w pozycji 8704 pojazdy do transportu towarowego. Natomiast stanowiący integralną część ustawy o podatku akcyzowym Załącznik nr 1 zawiera wykaz wyrobów akcyzowych i wskazuje wśród nich, w poz. 59, samochody osobowe klasyfikowane do kodu CN 8703, tj. pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte poz. 8702 - "pojazdy mechaniczne do przewozu dziesięciu lub więcej osób razem z kierowcą"), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Z przytoczonego zakresu kodu CN 8703 wynika, że klasyfikowane do tego kodu – a w konsekwencji uznane za "samochody osobowe" w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym – są pojazdy spełniające warunek "zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób". Cecha ta, na co zwraca się uwagę w orzecznictwie, stanowi zatem najistotniejsze kryterium kwalifikacji pojazdów, które powinno być w pierwszej kolejności brane pod uwagę w momencie przyporządkowania określonego pojazdu do kodu CN 8703. Należy przy tym zaznaczyć, że określenie "zasadniczo do przewozu osób" nie może być interpretowane w ten sposób, że pojazd kwalifikowany do kodu 8703 służy wyłącznie przewożeniu osób, lecz należy pamiętać, iż może on być także wykorzystywany do przewożenia towarów (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 09 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 1360/10). Znajduje to potwierdzenie w końcowej części opisu kodu CN 8703, tj. "włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi)". Ponadto, w wyjaśnieniach do Taryfy Celnej, które mają na celu zapewnienie właściwej interpretacji i jednolitego ich stosowania, ogłoszonych przez Ministra Finansów w formie obwieszczenia z dnia 01 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej (M.P. Nr 86, poz. 880), pod pozycją 8703 stwierdzono, że obejmuje ona "pojazdy mechaniczne różnego typu (włącznie z pojazdami przystosowanymi do pływania) przeznaczone do przewozu osób, jednakże nie obejmuje pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8702" oraz że "w niniejszej pozycji określenie »samochody osobowo-towarowe« oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów". Do tej kategorii pojazdów włączone są te powszechnie znane jako pojazdy "wielozadaniowe" (np. pojazdy typu van, SUV-y, niektóre pickup). W odniesieniu do klasyfikacji pewnych pojazdów (wielozadaniowych) do pozycji 8703, przedmiotowa klasyfikacja zdeterminowana jest cechami, które wskazują na to, iż pojazdy te przeznaczone są raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów, jak również, że ich podstawową funkcją nie jest transport towarów. Przykładowo tymi cechami jest np.: obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym lub punktów kotwic dla każdej osoby; obecność stałych okien wzdłuż bocznych paneli; obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; wyposażenie wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Zatem zestawienie powyższych cech z cechami spornego samochodu wskazuje, że przedmiotowy pojazd niewątpliwie posiada szereg cech charakterystycznych dla pojazdów zaliczanych do kodu CN 8703, takich jak m.in. przeszklone wnętrze, pięć drzwi, dziewięć miejsc siedzących wraz z zagłówkami i wyposażeniem zabezpieczającym oraz górnymi uchwytami dla pasażerów, dywaniki oraz oświetlenie przy drzwiach bocznych, tapicerka ścian bocznych nie różni się od części w drzwiach przednich i tylnych oraz drzwiach bagażnika. Organ dokonując oględzin nie stwierdził śladów zmian konstrukcyjnych, panelu pomiędzy siedzeniem kierowcy i przednim siedzeniem pasażera, a przestrzenią tylną. Nie stwierdził też stałej przegrody pomiędzy siedzeniami przednimi i kanapą tylną, a częścią bagażową pojazdu. Na podstawie pisma spółki Kulczyk Tradex, z którego wynika, że ww. samochód został wyprodukowany jako pojazd osobowy, organ ustalił, że samochód został wyprodukowany z 6 miejscami w 3 rzędach, bez przegrody. Zdaniem Sądu, konfrontując okoliczności stanu faktycznego sprawy oraz dowody zgromadzone w aktach sprawy, na podstawie których zostały one ustalone (zwłaszcza protokół oględzin, dokumentacja fotograficzna, karta informacyjna pojazdu) z treścią opisu pozycji 8703 i poz. 8704 stwierdzić należy, że wbrew zarzutom i argumentacji skargi, brak jest podstaw, aby nabyty samochód uznać można było za samochód ciężarowy i zaklasyfikować go do pozycji 8704, jako pojazd do transportu towarowego. Sąd zauważa, że porównanie cech pojazdu wg kodu 8703 z cechami pojazdu wg pozycji 8704 i odniesienie tego na grunt przedmiotowej sprawy pozwala na stwierdzenie, że sporny pojazd spełnia więcej cech pojazdu osobowego aniżeli ciężarowego. Może on wprawdzie służyć do przewozu towarów, jednak zasadniczą jego funkcją jest przewóz osób i jest tak przystosowany, posiada cechy charakterystyczne dla takiego pojazdu. W dniu 31 marca 2007 r. ogłoszone zostały zmiany w notach wyjaśniających do kodu CN 8703 (Dz.U.UE.C.2007.74.1), zgodnie z którymi pozycja 8703 obejmuje pojazdy wielofunkcyjne, czyli pojazdy mechaniczne, które mogą przewozić zarówno osoby, jak i towary. Do pojazdów wielofunkcyjnych zalicza się pojazdy typu wan. Pojazd typu wan z więcej niż jednym rzędem siedzeń musi spełniać wskazania podane w Notach wyjaśniających HS do pozycji 8703. Jednakże pojazd typu wan z jednym rzędem siedzeń i nieposiadający żadnych stałych punktów ich kotwiczenia oraz urządzeń do instalowania siedzeń i bez wyposażenia bezpieczeństwa, znajdujących się w tylnej części pojazdu, ma być klasyfikowany do pozycji 8704 nawet, jeśli posiada stałą płytę lub przegrodę pomiędzy przestrzenią dla osób a powierzchnią ładunkową lub okna w panelach bocznych. Samochód podany badaniu w niniejszej sprawie wskazanymi końcowo cechami się nie charakteryzuje. Reasumując należy podkreślić, że o zaklasyfikowaniu dla celów poboru podatku akcyzowego danego wyrobu jako wyrobu akcyzowego, zgodnie z przepisami ustawy wyłączne znaczenie ma klasyfikacja dokonana w oparciu o Nomenklaturę Scaloną (CN). Zatem klasyfikacji pojazdów dla celów ustalenia wyrobów akcyzowych nie dokonuje się na podstawie żadnych innych przepisów, w tym np. odnoszących się do rejestracji pojazdu. Przepisy podatkowe są przepisami autonomicznymi względem innych przepisów niepodatkowych. Ustawa o podatku akcyzowym jednoznacznie wskazuje, że do celów podatku akcyzowego należy stosować przepisy i definicje zawarte w tej ustawie. W kontekście ustawy podatkowej należy dokonywać oceny rodzaju nabytego przez skarżącego pojazdu i skutków tego nabycia dla powstania obowiązku w podatku akcyzowym. Wobec powyższego sposób określenia spornego pojazdu w innych dokumentach, nie był wiążący dla organów podatkowych (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 1337/10). Zatem w ocenie Sądu zarzuty strony podniesione w skardze należy uznać za niezasadne. Prawidłowość klasyfikacji spornego samochodu do kodu CN 8703 znajduje potwierdzenie w notach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej, przyjętych zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. Konkludując, w ocenie Sądu, cechy charakterystyczne przedmiotowego pojazdu dowodzą niezbicie, że nabyty przez stronę samochód w momencie wewnątrzwspólnotowego nabycia spełniał warunek zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób i winien zostać zaklasyfikowany do kodu CN 8703. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.