I SA/Bd 309/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Sz. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Bd 188/15 w sprawie ze skargi J. Sz. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu przychodów nieznajdujacych pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2007 r. postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania Pismem z dnia 5 maja 2016 r. (nadanym na poczcie w tym samym dniu) J.Sz. wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego, zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Bd 188/15 oddającym skargę na decyzję w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu przychodów nieznajdujacych pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2007 r. Jednocześnie ze skargą złożył on wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., określanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a."). W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał na treść art. 272 p.p.s.a. i stwierdził, że w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 lipca 2014 r. sygn. akt P 49/13, który wszedł w życie w dniu 7 lutego 2016 r., art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, będący podstawą wydania negatywnego dla strony rozstrzygnięcia, został uznany za niezgodny z Konstytucją. W konsekwencji, w dacie orzekania przez WSA przepis ten nie powinien już być stosowany. Z akt sprawy wynika, że od powyższego wyroku z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Bd 188/15 J. Sz., pismem z dnia 8 czerwca 2015 r., złożył skargę kasacyjną do NSA. Sąd drugiej instancji nie wydał w tej sprawie jeszcze wyroku. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o odrzucenie skargi w trybie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., gdyż w okresie odroczenia utraty mocy obowiązującej art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nastąpiła zmiana ustawowa instytucji podatku od dochodów nieujawnionych, co powoduje, że brak jest podstaw prawnych do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania należy do nadzwyczajnych środków zaskarżenia. Jednym z warunków jej wniesienia jest zakończenie postępowania prawomocnym orzeczeniem (art. 270 p.p.s.a.) Natomiast podstawą skargi o wznowienie postępowania, zgodnie z art. 272 § 1 p.p.s.a., może być orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. W takiej sytuacji skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie sądowe nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu (§ 2). Podobne unormowanie jest zawarte w k.p.c. (art. 4011 i 407 § 2). Regulacje te przenoszą na grunt procedury sądowoadministracyjnej i cywilnej, treść art. 190 ust. 4 Konstytucji. Zgodnie z tym przepisem orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania. W świetle powyższych uregulowań wznowienie postępowania jest możliwe wyłącznie w odniesieniu do orzeczeń prawomocnych i kończących postępowanie w sprawie. Tym samym, termin określony w art. 272 § 2 p.p.s.a nie dotyczy zasadniczo orzeczeń, które w dniu wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego były nieprawomocne. Na zasadzie wyjątku przepis ten odnosi się do orzeczeń nieprawomocnych, które uprawomocniły się na skutek wniesienia środków odwoławczych, następnie odrzuconych. Innymi słowy, art. 272 § 1 p.p.s.a. daje możliwość wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem, który uprawomocnił się przed wejściem w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Gdy wyrok uprawomocni się dopiero po wejściu w życie orzeczenia Trybunału, art. 272 § 1 p.p.s.a. nie znajduje zastosowania [por. H. Dolecki (red.), T. Wiśniewski (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom II. Artykuły 367-505(37), wyd. II, Lex 2013, Komentarz do art. 407; W. Broniewicz, Glosa do postanowienia SN z dnia 6 maja 2003 r., I CO 7/03, Lex]. W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarga o wznowienie postępowania dotyczy nieprawomocnego wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Bd 188/15. Wyrok ten jest nieprawomocny, gdyż strona wniosła skargę kasacyjną do NSA, i skarga ta do chwili obecnej nie została rozpoznana. W takiej sytuacji, z przyczyn wyżej wskazanych, skargę o wznowienie postępowania należy uznać za niedopuszczalną. Zarzut co do braku uwzględnienia przez WSA przy rozstrzyganiu sprawy skutku wywołanego wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 lipca 2014 r. sygn. akt P 49/13, polegającego na podważeniu już w dacie wydania wyroku przez ten Sąd konstytucyjności art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, skarżący mógł podnieść w skardze kasacyjnej do NSA i rzeczywiście taki zarzut sformułował. W skardze kasacyjnej stwierdził bowiem, że odroczenie utraty mocy obowiązującej wskazanego przepisu nie powoduje, że jego niekonstytucyjność nastąpi w jakimkolwiek późniejszym okresie niż data orzekania przez Trybunał Konstytucyjny. Nie istniała zatem należyta, konstytucyjna podstawa prawna umożliwiająca uznanie, iż decyzje podatkowe odpowiadają prawu. Zauważył przy tym, że wyrok Trybunału wchodzi w życie od dnia 7 lutego 2016 r. Dla uzasadnienia swoich racji powołał wyroki: WSA w Białymstoku z dnia 4 listopada 2014 r., I SA/Bk 434/14 oraz NSA z dnia 17 czerwca 2011 r., I OSK 1892/10, które zostały wskazane także w skardze o wznowienie postępowania. Ocena zasadności tego zarzutu należy do NSA. Niespełnienie warunku co do prawomocności wyroku powoduje odrzucenie skargi o wznowienie postępowania na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 276 p.p.s.a. W konsekwencji, Sąd nie uznał za zasadne zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje także fakt, że wnioskiem z dnia 24 lutego 2016 r. J. Sz. wystąpił na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 w związku z art. 241 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję ustalającą Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu przychodów nieznajdujacych pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2007 r. i że w sprawie tej toczy się postępowanie podatkowe. Mając powyższe na uwadze, Sąd postanowił jak w sentencji.