I SA/Bd 324/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędziowie: Protokolant: sędzia WSA Izabela Najdą - Ossowska (spr.) sędzia WSA Leszek Kleczkowski asesor sądowy Urszula Wiśniewska Anna Krenz po rozpoznaniu w dniu 28 września 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi Doroty S. o wznowienie postępowania w sprawie SA/Bd 2215/03 ze skargi Doroty S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] 2003r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe postanawia odrzucić skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 09 marca 2004r. sygn. akt SA/Bd 2215/03 oddalił skargę Doroty S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] 2003r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...] 2002r.Nr [...] uznającą zgłoszenie celne za nieprawidłowe. Tym samym Sąd uznał, że zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji nie narusza prawa materialnego oraz przepisów postępowania. W dniu 21 maja 2004r. strona skarżąca powołując się na art.273§2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosła o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Skarżąca w uzasadnieniu podnosi, iż decyzja organu I instancji mająca charakter decyzji deklaratoryjnej potwierdziła powstanie z dniem 21 lutego 2000r.określonego stanu prawnego i kwota niedopłaty została zarejestrowana na zasadzie art.229 ustawy Kodeks celny. Do chwili obecnej organ nie powiadomił skarżącej o zarejestrowaniu kwoty wynikającej z długu celnego, co stanowi naruszenie przepisu art.230 ustawy Kodeks celny. Zdaniem skarżącej nie ponosi ona odpowiedzialności za powstały dług celny. Skarżąca zarzuca, iż Sąd prowadząc postępowanie nie stwierdził i nie usunął naruszenia prawa w zakresie ujawnionej okoliczności, a zdaniem skarżącej ten nowy fakt jest przesłanką uzasadniającą wznowienie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, którego istota polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wylicza enumeratywnie przyczyny, które są podstawą żądania wznowienia postępowania. Zgodnie z art.273 § 2 można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Unormowanie zawarte w art.273 §2 i art.281 cyt. ustawy jest powtórzeniem unormowania zawartego w art.403 §2 i 411 Kodeksu postępowania cywilnego, a zatem dotychczasowe orzecznictwo tak Sądu Najwyższego jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowane na tle przepisów kpc zachowuje swoją aktualność przy stosowaniu przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznając sprawę należało zgodnie z art. 281 cyt. ustawy ustalić, czy istotnie została spełniona przesłanka określona w art.273 § 2 , a więc czy dopiero po wydaniu prawomocnego wyroku nastąpiło wykrycie takich okoliczności faktycznych czy środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Zwrot "wykrycie" zawarty w treści art.273 §2 odnosi się tylko do takiej sytuacji, gdy nowe okoliczności i dowody nie zostały ujawnione w poprzednim postępowaniu, gdyż nie były stronom znane (por. postanowienie SN z dnia 15 maja 1968r.OSNC 1969/2/36). W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż nie zaistniała merytoryczna przesłanka do wznowienia postępowania sądowego na podstawie art. 273 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnosząc się do argumentacji zawartej w skardze o wznowienie postępowania należy stwierdzić, iż powiadomienie o zarejestrowaniu kwoty należności nie wpływa na uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe jak i na wysokość długu celnego. Jest to bowiem czynność materialno-techniczna. Kwestia prawidłowego poinformowania dłużnika o zarejestrowaniu długu celnego może mieć znaczenie dla egzekwowania należności celnych, natomiast nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie określenia wysokości należności celnych. Przyczyna restytucyjna charakterystyczna dla instytucji wznowienia postępowania polega bowiem na tym, że opiera się na okolicznościach, które pozostają w związku przyczynowym z treścią rozstrzygnięcia sprawy (art. 273 § 2 ) . Nie mogą być więc brane pod uwagę przyczyny , które nie wchodziły w zakres okoliczności które składały się na podstawę stanu rzeczy istniejącego w chwili orzekania przez Sąd (por. postanowienie SN z dnia 30 listopada 1984 r. w sprawie sygn. akt I CO 18/84, LEX nr 8655). Ponadto należy zwrócić uwagę , iż w momencie doręczenia decyzji organów celnych o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe skarżąca została poinformowana o wysokości długu celnego. Reasumując, skoro nie zaistniała w sprawie przesłanka określona w art.273 §2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to brak było podstaw do wznowienia postępowania. Z tych względów na mocy art.281 powoływanej ustawy Sąd odrzucił skargę o wznowienie postępowania.