I SA/Bd 34/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 12 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. P., P. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi K. P., P. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanowił: 1. zwolnić skarżących od kosztów sądowych, 2. ustanowić radcę prawnego. W dniu 30 sierpnia 2016r. wpłynął złożony na urzędowych formularzach PPF wniosek skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawcy podali, że prowadzą wspólne gospodarstwo domowe wraz z synem, którego miesięczny dochód stanowi kwota [...]zł. Jako majątek wnioskodawcy wskazali: mieszkanie oraz działkę pod garaż. Oświadczyli, że nie posiadają oszczędności, papierów wartościowych oraz przedmiotów wartościowych. W odpowiedzi na zarządzenie referendarza sądowego skarżący przedłożyli: PIT-37 za 2015r.., z którego wynika, że za powyższy okres uzyskali dochód w kwocie [...]zł: decyzję o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną; decyzję o przyznaniu świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko; naliczenie miesięcznej zaliczki za lokal mieszkalny; fakturę za energię; zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Ponadto w piśmie z dnia 26 września skarżący oświadczyli, że: nie posiadają oszczędności; nie otrzymują pomocy od rodziny i znajomych; nie posiadają samochodu ani innego pojazdu; nie posiadają zobowiązań kredytowych, posiadają zobowiązania względem ZUS i US. Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) – dalej zwana p.p.s.a. - prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Instytucja prawa pomocy jest jednak wyjątkiem od ogólnej zasady ustanowionej w art. 199 p.p.s.a., zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Ciężar wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy, o których mowa w art. 246 § 1 p.p.s.a. spoczywa na stronie składającej wniosek o jego przyznanie. Oznacza to, że powinna ona poczynić wszelkie kroki mające na celu uprawdopodobnienie tych okoliczności. W świetle powyższych ogólnych rozważań stwierdzić należało, że wnioskodawcy spełnią przesłanki wskazane w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wpływ na takie rozstrzygnięcie miało to, iż skarżący są osobami bezrobotnymi. Utrzymują się z zasiłku dla bezrobotnych skarżącego oraz świadczenia wychowawczego. Skarżący nie posiadają oszczędności oraz przedmiotów wartościowych. Tym samym nie mieliby z czego pokryć jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego, w tym ustanowienia radcy prawnego. Z tych powodów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.