I SA/Bd 345/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 08 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata P. K. o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi E. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. oddalić wniosek I SA/Bd 345/14 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia [...] 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę E. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., przyznając jednocześnie adwokatowi P. K. wynagrodzenie w kwocie [...] zł z tytułu zwrotu kosztów udzielonej skarżącemu z urzędu nieopłaconej pomocy prawnej. Wyznaczony adwokat wnioskiem zawartym w skardze kasacyjnej z dnia [...]2014r. od powyższego wyroku wniósł o przyznanie kosztów zastępstwa adwokackiego świadczonego z urzędu według norm przepisanych. Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – dalej zwana p.p.s.a.), ustanowiony w ramach pomocy prawnej pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 p.p.s.a. Do czynności, o których mowa w tym przepisie, zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461). Zgodnie z § 20 cyt. rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W przedmiotowej sprawie adwokat P. K. takiego oświadczenia nie przedstawił. Przedmiotowe oświadczenie jest nieodzownym elementem wniosku o przyznanie kosztów udzielonej pomocy prawnej, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została w żadnej części wynagrodzona. Samo żądanie w tym zakresie, bez stosownego oświadczenia, nie jest wystarczające. Treść tego oświadczenia została we wskazanym przepisie precyzyjnie określona i w sytuacji jego braku pełnomocnik nie może wywodzić prawa do wynagrodzenia wyłącznie na podstawie sformułowanego przez siebie wniosku o jego przyznanie. Zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 14 października 1998r. II CKN 687/98, niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego pisma lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku, w związku z czym jako nieuzasadniony podlega on oddaleniu. Stanowisko takie wynika również z postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2005 r., II FZ 625/05, według którego samo żądanie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, bez stosownego oświadczenia stanowiącego zasadniczy składnik uzasadnienia wniosku, nie jest wystarczające. Z tego też powodu nie ma podstaw do wzywania pełnomocnika o jego uzupełnienie w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., a wniosek nie zawierający oświadczenia, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, podlega oddaleniu (S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka – Medek, Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, wyd. I, Warszawa 2007, s. 316). Skoro zatem wniosek fachowego zastępcy prawnego jakim jest ustanowiony w niniejszej sprawie adwokat nie zawiera wymaganego oświadczenia, brak jest podstaw do jego uwzględnienia i przyznania mu wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. W okolicznościach sprawy nie ma przy tym znaczenia, że takie oświadczenie zostało przez aplikanta pełnomocnika substytucyjnego złożone do protokołu rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku przez Sąd I instancji, gdyż odnosiło się ono do wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną na tym etapie postępowania i zostało przyznane w wydanym w sprawie 08 lipca 2014 r. wyroku. Wobec powyższego, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a. postanowiono jak sentencji.