I SA/Bd 347/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wójcik Sędziowie: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Asesor WSA Joanna Ziołek Protokolant: Starszy asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2024 r. sprawy ze skargi I. G., A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2024 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] stycznia 2024 r. Prezydent M. T. ustalił I. G. i A. O. ("Skarżący", "Podatnicy", "Strona") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2024 rok w kwocie [...]zł. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Strona wniosła odwołanie, w którym wskazały, iż decyzja nie powinna zostać skierowana do Podatników, albowiem "nie tak powinna brzmieć nazwa osoby fizycznej którą reprezentują". Ponadto zarzucono, iż decyzja nie została w prawidłowy sposób podpisana. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2024r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podał, że z wypisu z ewidencji gruntów i budynków według stanu na dzień [...] stycznia 2024 r. wynika, że I. G. i A. O. są współwłaścicielami nieruchomości położonej w T. przy ul. [...] – działki nr [...] (o pow. 0.0506 ha) i [...] (o pow. 0.0786 ha – działka zabudowana budynkiem). Podatnicy złożyli w dniu [...] lipca 2012r. informację w sprawie podatku od nieruchomości, w której do opodatkowania wykazali grunty o pow. 1292 m2 oraz budynek o pow. 132,5 m2. Zdaniem organu bezspornym jest, że osoby wskazane w decyzji są współwłaścicielami wskazanej nieruchomości, która mieści się w kategorii przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zatem w sposób prawidłowy ustalono przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości oraz podstawę opodatkowania. W ocenie SKO organ podatkowy pierwszej instancji ustalił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2024r. w prawidłowej wysokości. Ponadto stosownie do art. 210 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2023r. poz. 2383 dalej: "O.p."), decyzja zawiera podpis osoby upoważnionej, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. Organ wskazał na treść art. 210 § 1a O.p. wskazując, iż decyzja została sporządzona przy użyciu systemu teleinformatycznego. Co za tym idzie, nie było konieczności umieszczania na niej podpisu osoby uprawnionej do jej wydania, lecz wystarczył nadruk jej imienia, nazwiska i stanowiska służbowego. Takie właśnie informacje znajdują się na dokumencie. W skardze Skarżący powtórzyli zarzuty sformułowane w odwołaniu. Wskazali na brak podpisu pod decyzją podnosząc, że powołanie się na wytwarzanie teleinformatyczne jest "wielkim nieporozumieniem". Podali, że Urząd M. T. ani Prezydent M. T. nie są właścicielami działek [...] i nie zostali upoważnieni przez właścicieli do ingerowania w działania na terenie posesji. W ocenie Strony Urząd M. T. w sposób złośliwy zaprojektował parking dla tirów, które często blokują Skarżącym wyjazd z posesji. Ponadto podczas prowadzonych inwestycji miejskich uszkodzono przyłącze energetyczne, które teraz działa wadliwie co naraziło Stronę na straty finansowe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022r. poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 poz.935, dalej: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z treścią art. 134 p.p.s.a., sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sięgając do ugruntowanego na tle wskazanego przepisu orzecznictwa, podkreślić należy, że sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę odrębną w stosunku do tej, która była przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim aktów administracyjnych (por. wyroki NSA: z dnia 5 września 2018 r. sygn. akt I FSK 1721/16, z dnia 26 czerwca 2019 r. sygn. akt II FSK 2669/18 CBOSA). W związku z powyższym przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu nie mogły być okoliczności podnoszone przez Skarżących, a dotyczące działań organów samorządowych (Prezydenta M. T.) w zakresie utworzenia parkingu, szkód powstałych w toku inwestycji prowadzonych przez M. T., czy postępowań podatkowych prowadzonych w innych sprawach Strony (podniesiony na rozprawie zarzut nieprawidłowego doręczenia decyzji w podatku od nieruchomości za wcześniejsze lata). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu była wyłącznie ocena legalności decyzji organu podatkowego w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na 2024r. Kierując się wskazanymi przesłankami oraz dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, nie stwierdzono naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Odnosząc się do materialnoprawnej podstawy orzekania wskazać należy, że stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023r., poz. 70, dalej: "u.p.o.l.") opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: 1) grunty; 2) budynki lub ich części oraz 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przy tym podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych; 5) lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Nieruchomości Rolnych lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości; b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2 (art. 3 ust. 1 u.p.o.l.). W przypadku, gdy przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, to obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym (art. 3 ust. 3 u.p.o.l.). Natomiast z treści art. 4 ust. 1 pkt 1- 2 u.p.o.l. wynika, iż podstawę opodatkowania stanowi: dla gruntów - powierzchnia; dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa. Stawki podatku, stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 1- 3 u.p.o.l. określa rada gminy. W niniejszej sprawie zastosowanie mają stawki podatku od nieruchomości określone w Uchwale Rady Miasta z dni a 19 października 2023 r. Nr 1190/23 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Kujawsko-Pomorskiego z 2023 r. pod poz. 8484). Zgodnie z art. 6 ust. 6 u.p.o.l., osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. Podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11 , ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu n a miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Wskazać również należy, że podstawę wymiaru podatków i świadczeń, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2019 r., poz. 725 ze zm.) stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, które organ podatkowy obowiązany jest uwzględnić przy wymiarze podatków. Starosta jako organ ewidencyjny zobowiązany jest utrzymywać operat ewidencyjny w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Stanowisko o wiążącym charakterze ewidencji gruntów i budynków znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym. Sądy administracyjne wskazują bowiem, że dane wynikające z zapisów tej ewidencji, zwłaszcza w odniesieniu do wymiaru podatku od nieruchomości, mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów (zob. uchwała NSA z 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09). Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy, wskazać należy, że z wypisu z ewidencji gruntów i budynków według stanu na dzień [...] stycznia 2024r. wynika, że I. G. i A. O. są współwłaścicielami nieruchomości położonej w T. przy ul . [...] - działki nr [...] (o pow. 0.0506 ha) i [...] (o pow. 0.0786 h a - działka zabudowana budynkiem). Podatnicy złożyli w dniu [...] lipca 2012r. informację w sprawie podatku od nieruchomości, w której do opodatkowania wykazali grunty o pow. 1292 m2 oraz budynek o pow. 132,5m2. Zatem nie budzi wątpliwości, iż organy zasadnie przyjęły, że Skarżący są współwłaścicielami nieruchomości położnej w T. przy ul . [...] i nieruchomości te mieszczą się w kategorii przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Organy w sposób prawidłowy (na podstawie ewidencji gruntów i budynków oraz złożonej przez Strony informacji) ustaliły również przedmiot oraz podstawę opodatkowania nieruchomości. Ustalona w decyzji organu pierwszej instancji wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2024r. jest zatem zgodna z prawem. Strona żadnych z powyższych ustaleń nie kwestionuje. Odnosząc się do jedynego zarzutu skargi dotyczącego bezpośrednio sprawy w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2024r. tj. braku podpisu pod decyzją Prezydenta M. T. z dnia [...] stycznia 2024r. wyjaśnić należy. Stosownie do treści art. 210 § 1a O.p. decyzja w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, podatku rolnym lub podatku leśnym, w tym w formie łącznego zobowiązania pieniężnego, sporządzana z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego, może zamiast podpisu własnoręcznego osoby upoważnionej do jej wydania, zawierać podpis mechanicznie odtwarzany tej osoby lub nadruk imienia i nazwiska wraz ze stanowiskiem służbowym osoby upoważnionej do jej wydania. Powyższa regulacja w założeniu ma pomóc wójtom (burmistrzom, prezydentom) w corocznym, bardzo często powtarzalnym procesie wydawania tzw. decyzji wymiarowych. W sytuacji, gdy decyzja jest sporządzona z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego, wówczas może zamiast własnoręcznego podpisu osoby upoważnionej do jej wydania (jak wymaga tego art. 210 § 1 O.p.), zawierać podpis mechanicznie odtwarzany tej osoby lub nadruk imienia i nazwiska wraz ze stanowiskiem służbowym osoby uprawnionej do jej wydania. Sąd zgadza się ze stanowiskiem wyrażonym przez Kolegium, iż decyzja Prezydenta M. T. (zawierająca unikatowy nr [...] systemu teleinformatycznego wraz z kodem kreskowym) została sporządzona w wykorzystaniem systemu teleinformatycznego, zawiera nadruk imienia i nazwiska wraz ze stanowiskiem służbowym osoby upoważnionej do jej wydania. Podsumowując Sąd nie stwierdził, by organy podatkowe obu instancji w ramach prowadzonego postępowania i w treści wydanych decyzji naruszyły przepisy prawa materialnego bądź procesowego w stopniu, który uzasadniałby ich uchylenie. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.