I SA/Bd 348/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Wójcik (spr.) Asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 2 lipca 2024 r. sprawy ze skargi P. M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 8 kwietnia 2024 r. nr 0401-IEE.7113.43.2024.3 w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego oddala skargę Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T. prowadził postępowanie egzekucyjne z majątku R. K. (dalej także Zobowiązany) na podstawie wystawionego przez Prezydenta Miasta Krakowa (dalej także Wierzyciel, Skarżący, Strona) tytułu wykonawczego z dnia [...] r. nr [...], obejmującego zaległości z tytułu opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty w Strefie Płatnego Parkowania pojazdu o nr rej. [...] w łącznej kwocie należności głównej [...] zł. Celem wyegzekwowania należności organ egzekucyjny zajął wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku Millennium S.A. W odpowiedzi na dokonane zajęcie, bank poinformował o przeszkodzie w jego realizacji wskazując, że saldo zajętych rachunków wynosi [...] zł, wykorzystana kwota wolna wynosi [...] zł. Rozpatrując zarzuty R. K. w sprawie egzekucji administracyjnej, postanowieniem z dnia [...] r. Wierzyciel uznał zarzut błędu co do zobowiązanego w stosunku do należności głównej i jednocześnie oddalił zarzut nieistnienia obowiązku w stosunku do powstałych kosztów upomnienia. Pismem z dnia [...] r. Wierzyciel poinformował Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T., że postanowienie to nie zostało zaskarżone, wobec czego stało się ostateczne w trybie administracyjnym. W związku z powyższym, postanowieniami z dnia [...] r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T. umorzył prowadzone postępowanie egzekucyjne i obciążył wierzyciela powstałymi w niniejszym postępowaniu kosztami egzekucyjnymi w łącznej kwocie [...]zł. W zażaleniu Prezydent Miasta Krakowa wniósł o jego uchylenie w całości. W ocenie Strony, kosztami egzekucyjnymi powstałymi w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego powinien zostać obciążony Zobowiązany, bowiem w dniu zdarzenia, tj. [...] r. w bazie danych Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców jako właściciel pojazdu o nr rej. [...] widniał R. K.. Zobowiązany nie dopełnił w terminie obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu. Dopiero na wezwanie, [...] r. Zobowiązany przedłożył odpis umowy kupna-sprzedaży z dnia [...] r. Na dzień wystawienia upomnienia (tj. [...] r.) oraz na dzień wystawienia tytułu wykonawczego (tj. [...] r.) Strona nie miała wiedzy o zbyciu przedmiotowego pojazdu przez Zobowiązanego. Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych obciążających wierzyciela, powstałych w postępowaniu egzekucyjnym. W uzasadnieniu organ podał, że w przeprowadzonym postępowaniu egzekucyjnym powstały koszty w łącznej kwocie [...]zł, na które składają się: opłata manipulacyjna w kwocie [...]zł, pobierana na podstawie art. 64 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – dalej: "u.p.e.a." – podwyższona w związku z wszczęciem egzekucji administracyjnej oraz wydatki egzekucyjne w kwocie [...]zł, pobierane na podstawie art. 64b § 1 pkt 15 powołanej ustawy, stanowiące koszty faktycznie poniesione przez organ egzekucyjny w związku z prowadzeniem postępowania egzekucyjnego, tj. opłatę pocztową za przesłanie zobowiązanemu zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego wraz z opisem tytułu wykonawczego oraz koszt przesłania do banku zawiadomienia o zajęciu za pośrednictwem systemu teleinformatycznego. Organ podał, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte w dniu [...] r. (data wpływu do organu egzekucyjnego tytułu wykonawczego), natomiast egzekucja w dniu [...] r. (data doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego). Pismo R. K. zawierające zarzuty wpłynęło do organu egzekucyjnego [...] r. Wynika z niego, że [...] r. Zobowiązany zbył samochód osobowy marki [...] o nr. rej. [...]. Przeprowadzona przez wierzyciela przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego i egzekucji weryfikacja w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców wykazała, że zobowiązany jest właścicielem przedmiotowego pojazdu. Wierzyciel wystawiając przedmiotowy tytuł wykonawczy, nie miał świadomości o zbyciu pojazdu [...] r. Dowiedział się z tym fakcie dopiero po otrzymaniu od organu egzekucyjnego pisma zawierającego zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej (4 października 2023 r). Z powyższego wynika, że w dniu zdarzenia (tj. [...] r.) R. K. nie był już właścicielem pojazdu, zatem nie można obciążyć go opłatą dodatkową za nieopłacony tego dnia postój samochodu osobowego [...] o nr rej. [...] w Strefie Płatnego Parkowania w K.. W konsekwencji, objęty tytułem wykonawczym obowiązek nie istniał, a egzekucja została skierowana do niewłaściwej osoby, co Wierzyciel potwierdził uwzględniając zarzuty. Uwzględnienie przez Wierzyciela zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego stanowiło podstawę umorzenia w całości postępowania egzekucyjnego w trybie art. 34 § 4 u.p.e.a. W tych okolicznościach organ uznał, że koszty egzekucyjne nie mogą być dochodzone od R. K.. Nie jest również dopuszczalne dochodzenie kosztów upomnienia. Skierowanie upomnienia do osoby, co do której Strona stwierdziła, że nie jest zobowiązaną w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym, nie może skutkować obciążeniem kosztami takiego upomnienia. W związku z tym podstawą obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi jest art. 64c § 3 pkt 1 u.p.e.a. (a nie jak wskazał organ egzekucyjny art. 64c § 3 pkt 2 tej ustawy). Zgodnie z treścią tego przepisu, Wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli nie mogą być wyegzekwowane od zobowiązanego. W świetle powyższego, żądanie Strony, aby koszty egzekucyjne obciążały zobowiązanego organ uznał za niezasadne. W skardze Strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania administracyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu Strona zarzuciła naruszenie: 1) art. 17 § 1 w zw. z art. 64c § 3, 9 i 10 u.p.e.a. przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że organ egzekucyjny tj. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T. na podstawie art. 64cd § 7 ww. ustawy prawidłowo uznał, iż kosztami egzekucyjnymi w kwocie [...]zł, powstałymi w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] r. należy obciążyć Wierzyciela - Prezydenta Miasta Krakowa; 2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") przez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, zebranie, rozpatrzenie oraz dokonanie przez organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z treści ww. przepisów, poprzez przekroczenie zasady prawdy obiektywnej, niepodjęcie dostatecznych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego z naruszeniem zasad proceduralnych, w tym w szczególności błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji spowodowało błędne przyjęcie, że kosztami egzekucyjnymi w kwocie [...]zł należy obciążyć Wierzyciela - Prezydenta Miasta Krakowa, a nie Zobowiązanego - R. K.. W uzasadnieniu Skarżący stwierdził, że kierując tytuł wykonawczy z dnia [...] r. do organu egzekucyjnego, tj. Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T., nie dopuścił się żadnego działania lub zaniechania, które mogłyby doprowadzić do naruszenia przepisów prawa, dotyczących wszczęcia i prowadzenia egzekucji. Ponadto, tytuł wykonawczy skierowany do organu egzekucyjnego nie zawierał żadnych wad, które dotyczyłyby zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Do wszczęcia postępowania egzekucyjnego doprowadziło natomiast zaniechanie przez R. K. spełnienia obowiązku zgłoszenia zbycia pojazdu do właściwego organu. Skarżący stoi na stanowisku, że prowadzenie postępowania było w pełni uzasadnione, albowiem działania zobowiązanego przyczyniły się do jego wszczęcia. W związku z powyższym - w ocenie Wierzyciela - organ egzekucyjny, tj. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T. powinien umorzyć postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec R. K. wyłącznie w stosunku do należności głównej opiewającej na kwotę łączną w wysokości [...] zł oraz wyegzekwować od zobowiązanego koszty za doręczone w trybie zastępczym upomnienie z dnia [...] r. w kwocie [...]zł i przekazać je do wierzyciela, a także koszty egzekucyjne powstałe w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, a nie obciążać nimi Prezydenta Miasta Krakowa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi postanowień ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935) – dalej: "p.p.s.a." – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Należy jednocześnie zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest przy tym niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1867/17, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - podobnie jak wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych powołane w dalszej części uzasadnienia). Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa w stopniu nakazującym wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. prowadził postępowanie egzekucyjne z majątku R. K. w związku z nieuiszczeniem opłaty dodatkową za postój w Strefie Płatnego Parkowania. W zgłoszonych zarzutach Zobowiązany podniósł i wykazał, że nie był właścicielem pojazdu, za którego postój nie została wniesiona opłata. W związku z tym Wierzyciel ostatecznym postanowieniem z dnia [...] r. uznał zarzut błędu co do osoby zobowiązanego w zakresie należności głównej, oddalając jednocześnie zarzut nieistnienia obowiązku w odniesieniu do powstałych kosztów upomnienia. W związku z powyższym organ egzekucyjny wydanymi postanowieniami umorzył postępowanie egzekucyjne, a Wierzyciela obciążył powstałymi kosztami egzekucyjnymi. W ocenie organu odwoławczego skutkiem umorzenia postępowania egzekucyjnego koszty egzekucyjne nie mogły być wyegzekwowane od Zobowiązanego. Z rozstrzygnięciem w sprawie kosztów postępowania nie zgodził się Wierzyciel wskazując, że obciążenie go tymi kosztami jest bezpodstawne, albowiem to nie on doprowadził do powstania tych kosztów, ale Zobowiązany, który w stosownym terminie nie zawiadomił o zbyciu pojazdu. Wierzyciel ustalając osobę właściciela samochodu, za którego postój nałożono karę dodatkową, w oparciu do prowadzone ewidencje realnie nie był w stanie poczynić ustaleń, że właścicielem pojazdu był inny podmiot niż R. K.. W ocenie Sądu w zaistniałym sporze należało przyznać organowi. Zgodnie z art. 64c § 2 u.p.e.a. koszty egzekucyjne, co do zasady, obciążają zobowiązanego. Jednocześnie w myśl art. 64c § 3 u.p.e.a. wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli: 1) nie mogą być wyegzekwowane od zobowiązanego; 2) spowodował niezgodne z prawem wszczęcie lub prowadzenie egzekucji administracyjnej; 3) organ egzekucyjny nie przystąpił do egzekucji administracyjnej na podstawie art. 29 § 2 pkt 1 i 3. Jak wskazał organ w niniejszej sprawie na powstałe koszty egzekucyjne w rozumieniu art. 64c § 1 u.p.e.a. złożyły się opłata manipulacyjna oraz wydatki egzekucyjne w łącznej kwocie [...]zł. W ocenie Sądu zasadnie organ odwoławczy stwierdził, że uwzględnienie przez wierzyciela zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym nie istniał, a egzekucja została skierowana do niewłaściwej osoby, co stanowiło podstawę umorzenia w całości postępowania egzekucyjnego w trybie art. 34 § 4 u.p.e.a. Skarżący przytaczając nie budzące wątpliwości, ani zastrzeżeń organu odwoławczego okoliczności stanu faktycznego sprawy podnosi, że nie zachodziły podstawy do obciążenia Wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego, ponieważ nie spowodował on niezgodnego z prawem wszczęcie lub prowadzenie egzekucji administracyjnej (art. 64c § 3 pkt 2 u.p.e.a.). Jednakże jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia – odmiennie od stanowiska organu egzekucyjnego – podstawą obciążenia Skarżącego kosztami egzekucyjnymi był brak możliwości ich wyegzekwowania od Zobowiązanego, co przewiduje art. 64c § 3 pkt 1 u.p.e.a. Należy zauważyć, że zasada dwuinstancyjności powoduje, że w postępowaniu administracyjnym przed organem odwoławczym nie mamy do czynienia jedynie z kontrolą orzeczenia organu pierwszej instancji, ale z prowadzeniem postępowania tak, aby załatwić sprawę co do jej istoty. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i orzec w sprawie rozstrzygniętej orzeczeniem organu I instancji. Organ ten nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli aktu czy też rozpatrzenia zasadności argumentów organu I instancji. W związku z tym organ odwoławczy nie tylko zobowiązany jest do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, w tym poczynienia własnych ustaleń faktycznych, o ile jest to konieczne, ale też do samodzielnego dokonania oceny mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2021 r. sygn. akt III OSK 87/21). Jednocześnie zasadnie utrzymano w mocy postanowienie organu egzekucyjnego, ponieważ mimo odmiennej oceny okoliczności faktycznych nie zachodziły podstawy do jego uchylenia. Jak wskazuje się w literaturze z wykładni językowej i systemowej art. 64c § 3 pkt 1 u.p.e.a. wynika, że ma on zastosowanie do stanów faktycznych, w których koszty postępowania egzekucyjnego nie mogą być ściągnięte od zobowiązanego niezależnie od tego, czy wynika to z przyczyn faktycznych, czy prawnych. Przy czym zwrot normatywny "nie mogą być one ściągnięte" należy rozumieć jako nieściągnięte w ogóle (z przyczyn faktycznych czy prawnych). Ponieważ ustawodawca nie precyzuje przyczyn niemożności ściągnięcia kosztów od zobowiązanego, przyjmuje się, że art. 64c § 4 u.p.e.a. znajduje zastosowanie nie tylko wtedy, gdy w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego nastąpi takie zubożenie zobowiązanego, że nie będzie on w stanie pokryć kosztów egzekucyjnych lub gdy wyegzekwowanie kosztów egzekucyjnych wiązałoby się z poniesieniem przewyższających je wydatków egzekucyjnych, ale także i wówczas, gdy ściągnięcie tych kosztów byłoby niemożliwe z innych przyczyn faktycznych lub prawnych (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, LEX/el. 2023 – wraz z powołanym orzecznictwem wydanym na tle regulującego to zagadnienie we wcześniejszym stanie prawnym art. 64c § 4 u.p.e.a.). Wobec powyższego jak trafnie, zdaniem Sądu, wskazał organ odwoławczy, umorzenie postępowania egzekucyjnego na skutek uwzględnienia zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego doprowadziło do sytuacji, że R. K. nie jest osobą zobowiązaną w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym, nie może skutkować obciążeniem kosztami takiego upomnienia. Brak przymiotu zobowiązanego uniemożliwia zaś na obciążenie danej osoby kosztami egzekucyjnymi. Skarżący podkreśla w tej kwestii, że do wszczęcia postępowania egzekucyjnego doprowadziło natomiast zaniechanie przez R. K. spełnienia obowiązku zgłoszenia zbycia pojazdu do właściwego organu, stąd też prowadzenie postępowania było w pełni uzasadnione, ponieważ to działania Zobowiązanego przyczyniły się do jego wszczęcia. W tym kontekście należy przywołać pogląd prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego na tle analogicznej wcześniejszej regulacji przewidzianej w art. 64c § 4 u.p.e.a., który Sąd w skaldzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela, że "prawo o postępowaniu egzekucyjnym w administracji unormowane i wykonywane jest w sposób zobiektywizowany, co, między innymi, oznacza, że takie pojęcia czy zdarzenia jak, na przykład, wina, przyczynienie się, wprowadzenie wierzyciela w błąd nie są w rozważanym obszarze prawnie znaczące, chyba, żeby konkretny przepis ustawy egzekucyjnej (wyraźnie i jednoznacznie) na nie się powoływał. Analizując w tym kontekście art. 64c § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stwierdzić należy, że przywołane w poprzednim zdaniu okoliczności natury podmiotowej nie są uwzględnione w jego treści i nie mają dla niego żadnego znaczenia prawnego. W sprawie niniejszej skarżący wierzyciel dochodzi nieobciążania go kosztami egzekucyjnymi w istocie rzeczy z tego podstawowego powodu, iż uważa oraz argumentuje, że określone postępowanie (zaniechania) zobowiązanego doprowadziły go do nieuzasadnionego, jak się dopiero później okazało, przekonania o istnieniu i wymagalności obowiązku, który mógł być egzekwowany na drodze postępowania egzekucyjnego w administracji. Zważyć jednak należy, że okoliczności te nie są prawnie znaczące w obszarze unormowania interpretowanego art. 64c § 4, a ponadto, przedmiotem postępowania w rozpoznawanej sprawie miało być zgodne z prawem wyegzekwowanie opłaty za niezawarcie obowiązkowej ustawy ubezpieczenia nie zaś strata wierzyciela z tytułu kosztów egzekucyjnych, których, z powodu bezprzedmiotowości postępowania egzekucyjnego, w tymże postępowaniu, na podstawie wymienionego przepisu prawa, nie pokrywa zobowiązany ale wierzyciel. Jeżeli natomiast skarżący ocenia, że został przez zobowiązanego wprowadzony w błąd co do istnienia i wymagalności obowiązku, który mógł być zgodnie z prawem przymusowo wykonany w postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz, że z tego powodu poniósł szkodę w postaci kosztów bezprzedmiotowego postępowania egzekucyjnego, to może dochodzić ochrony swoich usprawiedliwionych interesów w odszkodowawczym postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym" (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2005 r., sygn. akt FSK 2659/04). Pogląd zaprezentowany w powyższym wyroku znajduje, w ocenie Sądu, zastosowanie w rozpoznawanej sprawie niezależnie od tego, że zapadł on w odniesieniu do innej opłaty, czyli opłaty za niedopełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia OC. W związku z powyższym zasadnie Skarżący jako wierzyciel został obciążony pokryciem powstałych kosztów egzekucyjnych, ponieważ nie mogły być one wyegzekwowane od Zobowiązanego. Bez znaczenia przy tym pozostają rozważania co do przyczynienia się Zobowiązanego do wszczęcia postępowania egzekucyjnego poprzez zaniechanie przez R. K. obowiązku zawiadomienia w stosownym terminie właściwego organu o zbyciu pojazdu. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów postępowania. Organ prawidłowo ustalił stan faktyczny, zgromadziły wymagany dla rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy i dokonał jego prawidłowej oceny. Zaskarżone postanowienie zawiera wszelkie niezbędne wymagane przepisami elementy, zaś w jego uzasadnieniu organ wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia, przytaczając przepisy prawa znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie. Wobec niezasadności podniesionych w skardze zarzutów, mając na uwadze, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.