I SA/Bd 354/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2013r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 rok postanawia: odrzucić skargę W dniu [...] strona za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy o "stwierdzenie nieważności aktu i uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. [...] z dnia [...].". Skarżący powołał się przy tym m.in. na treść art. 247 § 1 pkt 7 oraz art. 253 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r., poz. 613 ze zm.), dalej: "O.p.". Podniósł, że decyzja zawiera wadę powodująca jej nieważność z mocy prawa, wydana została bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa i dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, a nadto była trwale niewykonalna w dniu jej wydania. Skarżący wskazał, że kierując sprawę do Sądu wnosi o zastosowanie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa. Wraz z pismem z dnia [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego we W. na podstawie art. 15 O.p. przesłał skargę według właściwości do Dyrektora Izby Skarbowej w B. Organ drugiej instancji, zgodnie z intencją strony, przesyłając skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Bydgoszczy, w udzielonej odpowiedzi na skargę, wniósł o jej odrzucenie. Organ wskazał, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 rok była już przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 10 lipca 2013r., sygn. akt I SA/Bd 191/13 skargę oddalił. Przedmiotowy wyrok uprawomocnił się z dniem 10 sierpnia 2013r. Wyrok ten był następnie przedmiotem skargi strony z dnia 12 maja 2015r. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 21 stycznia 2016r., sygn. akt II FNP 13/15 odrzucił skargę z przyczyn formalnych, albowiem nie została ona sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza każdorazowo analiza jej dopuszczalności. Innymi słowy, sąd zobowiązany jest do zbadania, czy w danej sprawie nie zachodzą podstawy do odrzucenia skargi, wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718), dalej: "p.p.s.a.". Sąd badając sprawę w tym zakresie zobowiązany jest odrzucić skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona, o czym postanowiono w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Wskazany przepis stanowi jedną z negatywnych przesłanek procesowych, uniemożliwiających skuteczne zainicjowanie postępowania sądowoadministracyjnego. O istnieniu stanu sprawy w toku (lis pendens), bądź powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) decyduje tożsamość stron postępowania oraz tożsamość przedmiotu sprawy. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna (por. postanowienie NSA z dnia 13 września 2011r., sygn. akt I GSK 1077/11, LEX nr 964643). Stan sprawy w toku trwa aż do momentu uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Wraz z momentem uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, rozpoczyna się stan sprawy prawomocnie osądzonej. Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy należy wskazać, że z akt sprawy wynika, iż strona wniosła skargę w przedmiocie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]. nr [...] dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 rok. Decyzja ta była już przedmiotem skargi strony, a sprawa została zakończona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 lipca 2013r., sygn. akt I SA/Bd 191/13. Przedmiotowy wyrok uprawomocnił się z dniem 10 sierpnia 2013r. Obie sprawy są zatem tożsame zarówno pod względem podmiotów jak i przedmiotu. Powyższe okoliczności uzasadniają odrzucenie niniejszej skargi z uwagi na osądzenie sprawy objętej skargą prawomocnym wyrokiem. Sąd dostrzega jednocześnie okoliczność, że z treści samej skargi wynika, iż strona skarży powyższą decyzję w trybie art. 247 § 1 pkt 7 O.p. (stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej z mocy prawa) oraz art. 253 § 1 O.p. (uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej z uwagi na interes publiczny lub ważny interes podatnika), jednak zauważa, że organ do którego wpłynęła skarga (Naczelnik Urzędu Skarbowego we W.) związany był intencją strony, co skutkowało przekazaniem jej, zgodnie z wolą skarżącego, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Skarżący chcąc w trybie nadzwyczajnym wzruszyć decyzję ostateczną w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 rok powinien był zaskarżyć ją w trybie art. 247 O.p. do organu wyższego stopnia, natomiast w trybie art. 253 O.p. do organu, który ją wydał. Żądanie strony w tym zakresie podlegałoby wtedy odrębnemu rozpatrzeniu w nowym postępowaniu toczącym się przed właściwym organem podatkowym. Wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego (o czym przesądziło wskazanie adresata skargi, jak i jej treść, gdzie skarżący podał, że kieruje sprawę do Sądu) obligowało natomiast Sąd do uwzględnienia wszystkich okoliczności sprawy, w tym istnienia w obrocie prawnym prawomocnego wyroku z dnia 10 lipca 2013r., sygn. akt I SA/Bd 191/13. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a orzekł o odrzuceniu skargi.