I SA/Bd 356/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: Sędzia WSA Teresa Liwacz Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Zakrzewska-Wiśniewska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 lipca 2012 r. sprawy ze skargi P. T. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. postanawia: 1. umorzyć postępowanie, 2. zasądzić od Ministra Finansów na rzecz P. T. kwotę 440,00 (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. I SA/Bd 356/12 UZASADNIENIE Przedmiotem sporu jest interpretacja Ministra Finansów dotycząca zastosowania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004r. (t.j. Dz. 2011 r. Nr 177, poz. 1054 Dz. U. Nr 54, poz. ). Wnioskodawca Powiat T. we wniosku o udzielenie interpretacji przedstawił następujący stan faktyczny podając, że od 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa tj. z w chwilą utworzenia Powiatu jest właścicielem nieruchomości pozostającej w trwałym zarządzie Zespołu Szkół Centrum Kształcenia Ustawicznego w G.. Podał, że od 1 września 2009 r. jest na podstawie art. 15 ust. 6 cyt. ustawy zarejestrowanym podatnikiem VAT. Na mocy wyroku Sądu Apelacyjnego w G.- Wydział I Cywilny, sygn. akt [...] z dnia [...]. Powiat zobowiązany został do złożenia oświadczenia woli, że zobowiązuje się do sprzedaży ww. nieruchomości - osobie fizycznej za cenę 1.500.000 zł. wg. operatu szacunkowego z 28 stycznia 2002 r. W dniu 2 września 2011 r. została dokonana przez nowych właścicieli wpłata na rachunek bankowy Powiatu w wysokości 1. 500.000 zł. Faktyczne przekazanie nieruchomości odbyło się protokołem przekazania sporządzonym według stanu na dzień 31 października 2011 r. W dniu 18 listopada 2011 r. została złożona w urzędzie skarbowym korekta deklaracji VAT-7 za miesiąc wrzesień 2011 r. wraz z wyjaśnieniem, w której dokonano powiększenia sprzedaży zwolnionej o 1.500.000 zł, uwzględniająca dokonaną transakcję. Powiat ustalił obowiązek podatkowy, zgodnie z art. 19 ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług, ponieważ zapłata została dokonana przed wydaniem towaru, czyli obowiązek powstał z chwilą otrzymania zapłaty. W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym zadano następujące pytania: 1. Czy prawidłowo zastosowano zwolnienie od podatku dla działek zabudowanych o nr 67/38, 70/3, 70/4 na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o podatku od towarów i usług? 2. Czy prawidłowo zastosowano zwolnienie do podatku dla działek niezabudowanych nr 67/40, 68/1 na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług? 3. Czy prawidłowo określono moment powstania obowiązku podatkowego w myśl art. 19 ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług? Zdaniem Wnioskodawcy, Powiat zastosował zwolnienie od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy do działek zabudowanych oznaczonych nr 67/38, 70/3 i 70/4 z uwagi na fakt, iż przedmiotem dostawy są budynki i budowle oraz ich części trwale z gruntem związane, w stosunku do których nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z uwagi na datę rejestracji Powiatu jako podatnika VAT. Poniesione wydatki na ulepszenie nieruchomości stanowiły mniej niż 30% wartości początkowej obiektów. Dla działek nie zabudowanych o nr 67/40,68/1 zastosowano zwolnienie na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług. Działki o nr 67/40 i 67/26 określone są w ewidencji gruntów jako grunty rolne, łąki, rowy i nieużytki, a w momencie dokonywania sprzedaży nie istniał plan zagospodarowania przestrzennego oraz nie zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy dla tych działek, uchwalono natomiast studium, które zgodnie z Uchwałą poszerzonego składu sędziów NSA z dnia 17 stycznia 2011 r. sygn. I FPS 8/10 nie jest prawem miejscowym, wobec czego nie jest podstawą do ustalania przeznaczenia gruntu dla celów VAT. Wobec przytoczonego wyroku NSA do klasyfikacji terenu niezabudowanego zastosowano zapisy ewidencji gruntów i budynków, a nie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy. Natomiast na działce nr 68/1 znajdowała się droga wewnętrzna, gruntowa ułatwiająca dojazd do gruntów rolnych i leśnych, niestanowiąca w myśl prawa budowlanego budowli. Powiat ustalił obowiązek podatkowy, zgodnie z art. 19 ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług, ponieważ zapłata została dokonana przed wydaniem towaru, czyli obowiązek powstał z chwilą otrzymania zapłaty. W dniu [...] Minister Finansów, wydał interpretację indywidualną, w której uznał stanowisko strony skarżącej za nieprawidłowe. Uzasadniając interpretację organ przywołał odpowiednie przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), regulującej zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej , ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010r. Nr 243 poz. 1623 ze zm.) oraz ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Odnosząc powyższe regulacje do przedstawionego przez stronę stanu faktycznego organ zgodził się z wnioskodawcą, iż dostawa nieruchomości nr 67/38,70/3 i 70/4, na których posadowione zostały budynki, dokonana została w ramach pierwszego zasiedlenia, w związku z czym nie może korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy. Dostawa ta będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, bowiem Powiatowi nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku nabyciem tych nieruchomości, jak również wydatki na ulepszenie obiektów nie przekroczyły 30% ich wartości początkowej. W konsekwencji zbycie gruntu, na którym posadowione są przedmiotowe budynki, objęte jest zwolnieniem od podatku na podstawie ww. przepisu w zw. z art. 29 ust. 5 ustawy. Odnosząc się do kwestii dostawy działek gruntów niezabudowanych Minister stwierdził, że w przypadku działki nr 67/40, która w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy obejmuje strefę urbanizacji mieszkaniowej, czyli jest przeznaczona pod zabudowę, zastosowania nie znajdzie zwolnienie od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Podobnie w przypadku działki nr 68/1, która stanowi drogę wewnętrzną ułatwiającą dojazd zarówno do terenów zurbanizowanych, jak i rolnych nie znajdzie zastosowania zwolnienie od podatku określone w ww. przepisie. Zdaniem organu mimo, że działka w chwili sprzedaży nie stanowiła budowli w rozumieniu ustawy "Prawo budowlane", to zapisy studium nie pozwalają na stwierdzenie, że jest to teren wymieniony w tym przepisie. Oceniając kwestię powstania momentu obowiązku podatkowego, organ podał, że zagadnienie to regulują przepisy art. 19 ustawy o podatku od towarów i usług. Odnosząc je do stanu faktycznego Minister stwierdził, że w odniesieniu do dostawy budynków moment powstania obowiązku podatkowego powstał zgodnie z art. 19 ust. 10 ustawy, tj. z chwilą otrzymania zapłaty, natomiast w pozostałym zakresie, skoro zapłata została dokonana przed wydaniem towaru, to obowiązek podatkowy powstał z chwilą otrzymania zapłaty zgodnie z art. 19 ust. 11 ustawy. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji indywidualnej. W uzasadnieniu podtrzymał argumentację w niej zawartą. W skardze na ww. interpretację indywidualną strona zarzuciła jej naruszenie prawa materialnego, w szczególności przepisu 43 ust. 1 pkt 9 o podatku od towarów i usług przez jego błędną wykładnię w wyniku niezastosowania art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne polegającą na uznaniu, że w sytuacji braku planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla klasyfikacji terenu niezabudowanego wiążące jest studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a nie zapisy ewidencji gruntów i budynków i w konsekwencji takiej wykładni stwierdzenie, że stanowisko Powiatu T. w zakresie interpretacji podatkowej w tym zakresie jest błędne. Przesyłając skargę wraz z aktami sprawy Minister Finansów przekazał Sądowi zmienioną interpretację indywidualną z dnia [...] wydaną w wyniku uwzględnienia, na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargi na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia [...]. uznającą stanowisko Wnioskodawcy za prawidłowe. Pismem z dnia 14 maja 2012r. Sąd wezwał organ do udzielenia informacji czy została zaskarżona interpretacja z dnia [...]. oraz ewentualnie kiedy minął termin do jej zaskarżenia. W odpowiedzi Minister Finansów pismem z dnia 18 maja 2012r. poinformował Sąd, że do dnia datowania tego pisma powiat T. nie skorzystał ze środka zaskarżenia ( wezwania do usunięcia naruszenia prawa) na powyższą interpretację indywidualną. Organ podał, że termin do złożenia wezwania do usunięcia prawa upłynął w dniu 10 maja 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje : Stosownie do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270, dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 p.s.a.). Jednocześnie w myśl art. 134 § 1 ppsa. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem sporu jest interpretacja Ministra Finansów dotycząca zastosowania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004r. (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 Dz. U. Nr 54, poz. ). Jak wynika z treści odpowiedzi na skargę interpretator w ramach samokontroli na podstawie art. 54 § 3 ppsa uznał stanowisko strony, wyrażone w skardze za prawidłowe, a wydana zmieniona interpretacja nie została zaskarżona. W takiej sytuacji w obrocie pozostaje interpretacja zmieniona zgodna ze stanowiskiem strony. Należy wskazać, że zastosowany przez organ przepis art. 54 § 3 pozwala organowi w ramach instytucji autokontroli uwzględnić skargę do dnia rozpoczęcia rozprawy. Przepis ten umożliwia organom administracji publicznej zastosowanie ponownej weryfikacji własnego działania (lub braku działania) bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem (T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne..., s. 156). Przy czym warunkiem skorzystania z uprawnienia do autokontroli jest uwzględnienie skargi w całości, a więc uznanie za uzasadnione zarówno zarzutów oraz wniosków skargi, jak i wskazanej w niej podstawy prawnej. Przywołać wypada wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2004 r., III SA 1804/02, ONSA WSA 2005, nr 1, poz. 9, gdzie Sąd wskazał, że organ podejmujący rozstrzygnięcie w trybie art. 38 ust. 2 ustawy o NSA jest związany treścią żądania skarżącego i nie ma możliwości wybiórczego uwzględnienia skargi. Stanowisko to zachowało pełną aktualność na tle komentowanego przepisu. Organ administracji publicznej, w razie uwzględnienia skargi w trybie autokontroli, obowiązany jest wykonać czynności przewidziane w art. 54 § 2, a więc przekazać skargę wraz z aktami sądowi administracyjnemu (szerzej R. Mikosz, Konsekwencje uwzględnienia przez organ administracji publicznej skargi wniesionej do sądu administracyjnego. Zagadnienia wybrane (w:) Ius et lex. Księga jubileuszowa..., s. 288 i n.). Autokontrola, w związku z tym prowadzi do szybszego załatwienia sprawy, i to zgodnie z żądaniem skarżącego, a zatem służy realizacji zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 7 p.p.s.a. Porównaj postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2012 r. wydane w sprawie o sygn. akt I FZ 503/111, gdzie wyrażono następujący pogląd, który skład w pełni podziela : " W przypadku uwzględnienia przez organ administracji wniesionej do sądu skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny zobowiązany jest wydać na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., postanowienie o umorzeniu postępowania sądowego z powodu jego bezprzedmiotowości, jednocześnie zasądzając na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania, stosownie do treści art. 201 § 1 p.p.s.a....(). Skoro interpretacja z dnia [...] wydana w ramach autokontroli nie została zaskarżona przez wnioskodawcę to należy uznać, że nie ma już przedmiotu sporu, skarga została skonsumowana. Zatem postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a postanowił postępowanie sądowe umorzyć. O kosztach postanowiono w oparciu o art. 201 § 1 zwracając stronie uiszczony wpis w kwocie 200 zł.