I SA/Bd 361/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski sędzia WSA Izabela Najda - Ossowska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 09 lipca 2013 r. sprawy ze skargi A. W. i A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2010 rok oddala skargę 1. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2013r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] 2012 r. uchylającą w całości ostateczną decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...]2010 r. ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w kwocie 1.868 zł oraz jednocześnie ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w kwocie [...]zł. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że wyniku kontroli podatkowej oraz stwierdzonych nieprawidłowości organ I instancji postanowieniem z dnia 25 października 2012 r., działając na podstawie art. 241 § 1, art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej wznowił postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. i decyzją z dnia [...]2013 r. określił wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie [...]zł 2. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zakwestionowali wymiar podatku od nieruchomości. Podnieśli, że budowę pierwszego i drugiego piętra rozpoczęli w 1996r. i została ona częściowo ukończona w stanie surowym w 1998r.. Prace były przerwane, kontynuowano je od 2010r., bowiem nie było w tej części budynku okien, drzwi, podłóg, instalacji elektrycznej i grzewczej. Nie dokonano odbioru budowy. Na poparcie swoich wyjaśnień złożyli kolejną korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości (IN -1). 3. Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że podatnicy w złożonej informacji podatkowej z 23 grudnia 2004 r. podali informacje o przedmiocie opodatkowania tj. nieruchomości położonej w G. przy ul. [...], które odbiegały od danych rzeczywistych. Podatnicy podawali powierzchnię: - gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków z wyjątkiem gruntów związanych z budynkami mieszkalnymi - [...] m2, - pozostałych gruntów w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - [...]m2, - użytkową budynków lub ich części mieszkalnych - [...] m2, - użytkową budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - od pozostałych budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - [...] m2. Przeprowadzona kontrola podatkowa ujawniła odmienne wartości w zakresie podstawy podatkowania (odnośnie budynków lub ich części). Organ przywołał przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych definiujące pojęcie budynku, gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz działalności gospodarczej. W ocenie organu odwoławczego nie ulega wątpliwości, iż przez cały okres objęty postępowaniem kontrolnym (lata 2007 – 2012) strony były osobami prowadzącymi działalność gospodarczą. Ponadto zdaniem organu nie ulega wątpliwości, że od 1998r. budynek objęty zakresem sprawy istniał w takiej wielkości, w jakiej przedstawiono to w zaskarżonej decyzji, tj. posiadał pierwsze i drugie piętro. Elementy te zostały wykonane w stanie surowym. Oznaczało to, że istniały ściany i dach. Z oczywistych względów jeszcze przed 1998r. istniał fundament, był bowiem niezbędny dla istnienia części parterowej budynku. W konsekwencji zdaniem SKO organ I instancji prawidłowo ustalił, iż budynek (w tym pierwsze i drugie piętro) istniał bezspornie w trakcie roku podatkowego, bowiem spełniał warunki definicji budynku, zawarte w art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zaś jego powierzchnia użytkowa wynosiła łącznie [...] m2. Organ podkreślił przy tym, że skarżący tego faktu nie negują, co wynika z przedłożonej przy odwołaniu kolejnej korekty informacji (IN-1). Uważają jednak, że część budynku powinna być opodatkowana wg. niższych stawek podatkowych. Organ przywołał przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, regulujące przedmiotowy i podmiotowy charakter tego podatku. Wskazał, że skarżący są właścicielami ww. nieruchomości, będących przedmiotem opodatkowania. Odnosząc się do zawartej w odwołaniu argumentacji o długotrwałym wykańczaniu budynku organ odwoławczy stwierdził, że strony nie przedstawiły żadnego dowodu na poparcie swojego stanowiska. Z akt sprawy wynika bezsprzecznie, że podatnicy złożyli po zakończeniu kontroli podatkowej korekty informacji IN-1, które zgodnie z załączonym do nich pismem wyjaśniającym dokonane zostały w związku z przeprowadzoną kontrolą, a zatem odzwierciedlają jej wyniki. W ocenie SKO brak jest podstaw, by tym korektom odmówić wiarygodności, ponieważ zostały one sporządzone przez podatników, którzy mają najdokładniejsze informacje, co do sposobu wykorzystywania przez siebie własnych nieruchomości. Organ podkreślił, że deklaracje złożone po kontroli stanowią dowód w sprawie. Natomiast nie można takiego waloru, tj. dowodu w sprawie, przyznać kolejnym korektom deklaracji złożonym wraz z odwołaniem, bowiem stosownie do treści art. 81b § 1 Ordynacji podatkowej, uprawnienie do skorygowania deklaracji ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej w zakresie objętym tym postępowaniem lub kontrolą. Korekta złożona w takim przypadku nie wywołuje skutków prawnych. W konsekwencji zdaniem organu brak jest przekonywujących dowodów, iż ustalenia organu pierwszej instancji były nieprawidłowe, tym bardziej, iż dokonano ich przy czynnym udziale stron. W konsekwencji organ odwoławczy biorąc pod uwagę stawki podatku od nieruchomości ustalone w uchwale Nr [...] Rady Miejskiej G. z dnia [...] 2009r. w spawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. U. W. K. P. nr 132, poz. 2356) ustalił wartość tego podatku w kwocie [...]zł. SKO przyjęło powierzchnię: - gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej [...]m2, - budynków lub ich części mieszkalnych - [...]m2; - budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - [...]m2 - pozostałych budynków lub ich części pozostałe - [...]m2. 4. W skardze do Sądu skarżący wnieśli o zmianę powyższej decyzji ustalającej wymiar podatku od nieruchomości i ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2010r na łączną kwotę [...]zł. ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Powyższej decyzji zarzucono naruszenie art. 2 art. 3, art. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego bledną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; art. 180, art. 181, art. 194 § 2 i 3, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej oraz art. 6, art. 7 art. 8 art. 9 i art. 107 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skarżący podali, że zgodnie z wypisem z rejestru gruntów z dnia [...]1998r. nieruchomość położona w G., przy ul. [...] stanowiła "teren, zabudowania mieszkalne", co potwierdza też umowa kupna-sprzedaży z [...]r. Rozbudowa przedmiotowej nieruchomości odbywała się w okresie od [...]r., tj. od wydania decyzji pozwolenia na rozbudowę z dnia 17 listopada [...]r. i zakończona została we wrześniu [...]r., co potwierdzają wpisy w dzienniku budowy. Ze względu na kierunek rozbudowy, do czasu wykończenia II piętra nieruchomości i faktycznego zamieszkania stron na tej kondygnacji, zamieszkiwali oni na parterze nieruchomości. Na cele mieszkalne zajmowana była cała powierzchnia parteru z wyłączeniem powierzchni [...] m², zajmowanej na prowadzenie działalności gospodarczej. W czasie rozbudowy nie istniała możliwość przejścia na I i II piętro, przejście możliwe było jedynie przez mieszkanie na parterze. Dopiero po opuszczeniu mieszkania przez strony na parterze, powstała faktyczna możliwość dojścia do I i II piętra. Skarżący podali, że pomieszczenia na I i II piętrze zaspakajać miały potrzeby mieszkaniowe skarżących i ich dziecka. Wyjaśnili, że znajdujące się na I piętrze w czasie kontroli rzeczy stanowiły ich własność prywatną, nie wykorzystywaną do działalności gospodarczej. Pomieszczenia wykazane jako "piwnice" faktycznie pełnią funkcję korytarza jako jedyne możliwe wejście do części mieszkalnej. Fakt, że znajdowały się w nim różnych rzeczy, nie może dyskwalifikować podstawowej funkcji tego pomieszczenia, tj. funkcji komunikacyjnej. W konsekwencji pomieszczenie to nie powinno zostać opodatkowane podatkiem od nieruchomości. Wskazano, że skarżąca w 2002 r zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej, a maszyny do szycia stanowią jej własność, pozostałość po zakończonej działalności. W konsekwencji nie stanowią dowodu na potwierdzenie prowadzenia działalności gospodarczej. Strony twierdzą, że pomieszczenia na I piętrze nie służą do realizacji jakichkolwiek zadań gospodarczych. Rozbudowa prowadzona była przez skarżących bez ujawnienia jej w księgach prowadzonej działalności gospodarczej. Jednocześnie skarżący wykazali, że pomieszczenia na I piętrze do czasu opuszczenia przez skarżących mieszkania na parterze ze względów technicznych nie mogły być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, ani wykorzystywane w ogóle. Zdaniem strony organ uchybił ustawowemu obowiązkowi wszechstronnego i pełnego zebrania materiału dowodowego stanowiącego podstawę orzekania. Istotne niejasności lub wątpliwości, co do stanu faktycznego bądź prawnego nie powinny być tłumaczone na niekorzyść podmiotu, którego rozstrzygnięcie organu podatkowego dotyczy. W niniejszej sprawie organ orzekający tej zasady nie wziął pod uwagę i pomimo niejasności - orzekł na niekorzyść podatnika. Skarżący podnoszą również, że osoby prowadzące kontrolę wprowadzały skarżących w błąd, co do składanych przez nich wyjaśnień. W konsekwencji zdaniem skarżących organ, rażąco naruszył przepisy prawa materialnego i procesowego, w tym szczególnie art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. 5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6. Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 poz. 270 ) - zwana dalej p.p.s.a. - ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 7. Kontroli Sądu została poddana decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym - wznowienia postępowania podatkowego. Na wstępie należy przypomnieć, że instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej (dalej O.p.). Organ prowadzący postępowanie nie może wyjść poza zakres podstawy wznowienia. W rozpatrywanej sprawie wszczęcie postępowania wznowieniowego nastąpiło z urzędu. Jako podstawę wznowienia organ podatkowy wskazał art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Przepis ten stanowi, że wznawia się postępowanie, jeżeli "wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję". By przywołana podstawa wznowienia mogła mieć zastosowanie, muszą zatem zostać spełnione łącznie następujące przesłanki: 1) powinny wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, 2) są one istotne dla sprawy, 3) nie były znane organowi, który wydał decyzję, 4) istniały w dniu wydania decyzji. Pierwszą z wymienionych przesłanek warunkujących wznowienie postępowania jest to, aby okoliczności faktyczne lub dowody ujawnione w danej sprawie były nowe. W orzecznictwie sądowym wyrażono pogląd, że nowymi faktami lub dowodami będą te z nich, które nie zostały uwzględnione przez organ podatkowy jako element faktyczny rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA z dnia 9 czerwca 2004 r., III SA 424/03), przy czym muszą one istnieć w dniu wydania decyzji i nie być znane organowi. Jak trafnie wskazał NSA w wyroku z dnia 26 kwietnia 2000 r., III SA 1454/00 przez pojęcie okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję rozumieć trzeba tylko takie okoliczności, które z badanego materiału dowodowego nie wynikały. Ponadto, nowe dowody lub nowe okoliczności faktyczne mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, tj. dotyczą przedmiotu sprawy oraz mają znaczenia prawne, a więc wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2005 r., FSK 2470/04). Wznowienie postępowania dotyczy sprawy zakończonej ostateczną decyzją wydaną przez Prezydenta G. z dnia [...] 2010 r. ustalającą A. i A. W. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie [...] zł. Wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej u.p.o.l.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty oraz budynki lub ich części. W myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Pojęcie działalności gospodarczej, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. sprecyzowano w punkcie 4 tego ustępu. Jest to działalność w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Zgodnie z jej art. 2, działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Przeprowadzona przez organ podatkowy kontrola podatkowa utrwalona w protokołach kontroli z dnia [...] 2012 r. ujawniła, że w złożonej informacji podatkowej podatnicy wskazali dane o przedmiotach opodatkowania, tj. o nieruchomości położonej w G. przy ul. [...], odbiegające od danych rzeczywistych. W informacji podatkowej z dnia [...] 2004 r., która nie była po tej dacie nigdy korygowana, podano powierzchnię: gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków, z wyjątkiem gruntów związanych z budynkami mieszkalnymi - [...] m2, pozostałych gruntów - [...]m2, użytkową budynków lub ich części mieszkalnych - [...]m2, użytkową budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – [...] m2. Natomiast kontrola podatkowa ujawniła, że powierzchnia gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi [...] m2, powierzchnia użytkowa powyższego budynku wynosi [...] m2, z czego powierzchnia mieszkalna na parterze stanowi [...] m2, powierzchnia na parterze związana z prowadzeniem działalności gospodarczej – [...]m2, pozostała powierzchnia użytkowa budynku (pierwsze i drugie piętro oraz piwnice) – [...] m2. W świetle powyższego, zdaniem Sądu, organ podatkowy zasadnie uznał, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania podatkowego wynikające z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. i dokonał ponownego wymiaru podatku od nieruchomości za 2010 r. 8. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U z 2006 r. nr 121 , poz. 844 ze zm. ) – dalej zwana u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (przedmiot opodatkowania). Definicję nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zawiera treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowiąc, że za związane z tą działalnością uznaje się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami (także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. wynika natomiast , że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są nieruchomości lub obiekty budowlane m.in. w postaci budynków lub ich części. Dany obiekt budowlany jest opodatkowany jako budynek wówczas, gdy ma cechy wynikające z ustawowej definicji budynku zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Budynkiem - według tej ustawy - jest "obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach". Jeżeli więc obiekt budowlany ma te elementy, to jest budynkiem w rozumieniu ustawy. Warto podkreślić już w tym miejscu, że z tej definicji nie wynika, iż budynek taki musi mieć okna, schody, drzwi, instalacje. Ponadto zgodnie z art. 6 ust.1 u.p.o.l obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Z kolei art.6 ust. 2 u.p.o.l stanowi, że jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy jest istnienie, budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo, w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Każdy z zacytowanych przepisów definiuje moment powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, z tym że przepis ustępu drugiego dotyczy powstania obowiązku podatkowego w odniesieniu do nowowybudowanych budowli, budynków oraz ich części, ponadto wyznacza także zakres powstałego obowiązku podatkowego. Z punktu widzenia niniejszej sprawy dla jej rozstrzygnięcia ma znaczenie tylko druga z wymienionych w art.6 ust.2 u.p.o.l okoliczności uzasadniających powstanie obowiązku podatkowego – mianowicie rozpoczęcie użytkowania budynku przed ostatecznym wykończeniem. W ocenie Sądu ta okoliczność faktyczna (rozpoczęcie użytkowania) budynku powoduje powstanie obowiązku podatkowego co do całości budynku, a nie tylko tej jego części, która została już wykończona. Dotyczy to także budowli oraz części budynku, które mogą być przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a nie każda część budynku może być przedmiotem samodzielnego opodatkowania tym podatkiem. Ustawa o podatku od nieruchomości nie definiuje pojęcia "nieruchomości", w związku z tym należy sięgnąć do definicji tego pojęcia zawartej w prawie cywilnym. Zgodnie z art.46 § 1 KC nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. W praktyce owymi częściami budynków stanowiącymi odrębny i od budynku i od nieruchomości gruntowej przedmiot są lokale mieszkalne oraz inne lokale, ponieważ właśnie one na podstawie przepisów szczególnych (ustawa z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali) mogą stanowić przedmiot odrębnej własności. W związku z tym, w takiej perspektywie należy definiować pojęcie części budynku, o której jest mowa w art.2 ust.1 pkt 2 u.p.o.l. Tym samym jeśli budynek nie jest podzielony na lokale stanowiące przedmiot odrębnej własności, a z taką sytuacją mamy do czynienia w tej sprawie, to rozpoczęcie użytkowania części tego budynku, mimo niezakończonej budowy będzie rodziło powstanie obowiązku podatkowego co do całości budynku. Pogląd zaprezentowany przez Sąd znajduje oparcie w literaturze - Leonard Etel, Podatek od nieruchomości, rolny, leśny, 2.wydanie, Wydawnictwo C.H.Beck Warszawa 2005, str.252 " Z analizowanego art.6 ust.2 wynika, że rozpoczęcie użytkowania budynku jeszcze niewykończonego ostatecznie powoduje konieczność zapłacenia podatku, od początku następnego roku, ustalanego od całego budynku. Obowiązek ten dotyczy również części, która nie została wykończona czy przekazana do użytkowania. Nie zmienia tego fakt, iż właściciel np. ma zamiar zajmować przez kilka następnych lat wyłącznie parter, z powodu niewykończenia reszty budynku. Piętra nieużytkowane też podlegają opodatkowaniu." Za prawidłowe mając na uwadze powyższe regulacje należy uznać stanowisko organu co do faktu opodatkowania podatkiem od nieruchomości całego spornego budynku. Uwzględniono podaną przez skarżących powierzchnię wykorzystywaną dla celów mieszkaniowych. Wpływu na opodatkowanie spornej nieruchomości nie ma, eksponowany przez skarżących, jej zły stan techniczny. Z literalnej wykładni definicji budynku zawartej w u.p.o.l. wynika, że zaklasyfikowanie danej nieruchomości jako budynku nie jest uzależnione od jej stanu technicznego (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2013 r. sygn. akt II FSK 797/11.. Stosownie do treści powołanego przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zły stan techniczny budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest także przesłanką zwolnienia z opodatkowania. Kwestia ta ma jedynie wpływ na wysokość opodatkowania. Zły stan techniczny budynku powoduje bowiem, że budynek taki przestaje być klasyfikowany jako budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej czego konsekwencją jest zastosowanie niższych stawek podatkowych jak dla budynków pozostałych, a nie jak dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W niniejszej sprawie sporne I i II piętro nieruchomość prawidłowo opodatkowano przy zastosowaniu stawek jak dla budynków pozostałych. Również prawidłowo organy opodatkowały sporną piwnicę stawką jak dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej albowiem powszechnie wiadomo, że piwnice stosunkowo często wykorzystywane są do prowadzenia działalności gospodarczej np. do składowania artykułów, lub jako pomieszczenia biurowe. Jak ustalił organ podatkowy w trakcie kontroli w spornej piwnicy znajdowało się pomieszczenie biurowe oraz magazyny co w powiązaniu z faktem prowadzonej przez skarżących działalności gospodarczej dawało uprawnienie do zastosowania maksymalnej stawki podatkowej. Bez znaczenia jest podnoszony przez skarżących fakt, że rzekomo sporna piwnica pełniła w okresie objętym podatkiem od nieruchomości funkcje komunikacyjną albowiem nie wynika to zarówno z wypisu rejestru gruntów oraz wypisu z kartoteki budynków jak również z oględzin nieruchomości. Reasumując, w niniejszej sprawie organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny, w szczególności w oparciu o dane wynikające z wypisu rejestru gruntów oraz wypisu z kartoteki budynków i oględziny nieruchomości. Sąd stwierdził, że postępowanie organów było zgodne z zasadą prawdy obiektywnej, w świetle której organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, w tym zobowiązane są zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej). Oceniając zgromadzony materiał dowodowy organy ponadto kierowały się regułami zapisanymi w art. 191 Ordynacji podatkowej. Należy też stwierdzić, że w ustalonym stanie faktycznym organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego zawarte w u.p.o.l. 9. Sąd oddalił wniosek strony o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka T. C., ponieważ zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające tylko z dokumentów, pod warunkiem, że jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Mając powyższe okoliczności na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.