I SA/Bd 363/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Pietrasik (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz sędzia WSA Tomasz Wójcik Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Chowańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji w sprawie przyznania ulgi w spłacie należności uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] Decyzją z dnia [...] grudnia 2018r. Prezes KRUS stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia [...] sierpnia 2018r. o rozłożeniu spłaty zaległości na raty za okres 2015.2/06 – 2018.3/09, tj. w części dotyczącej nieopłaconej należności. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zawarty w dniu [...] sierpnia 2018r. układ ratalny obejmujący zadłużenie za ww. okres na kwotę [...]zł został zerwany z powodu niedotrzymania warunków decyzji, tj. braku wpłat rat w wyznaczonych kwotach i terminach. W dniu [...] grudnia 2019r. Skarżący wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy i przywrócenie zawartego w dniu [...] września 2018r. układu ratalnego. Wniosek ten umotywowany został trudną sytuacja finansową (niska dochodowość gospodarstwa spowodowana klęską suszy w 2018 r.) jak i złym stanem zdrowia matki (konieczność licznych wyjazdów do lekarzy i ponoszenie w związku z tym kosztów). Decyzją z dnia [...] stycznia 2019r. Prezes KRUS utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W wyniku złożonej skargi do tut. Sądu, decyzją z dnia [...] marca 2019r. Prezes KRUS uchylił decyzję z dnia [...] stycznia 2019r. z uwagi na naruszenie art. 24 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018r., poz. 2096 ze zm.), dalej k.p.a., tj. z uwagi na okoliczność, że przy wydaniu decyzji w I jak i w II instancji brały udział te same osoby. Wobec powyższego, po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] marca 2019r. Prezes KRUS utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2018r. W uzasadnieniu organ podał, że jak wynika z akt ubezpieczeniowych oraz z przeprowadzonego postępowania, Skarżący spełnia warunki do podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników z mocy ustawy od [...].04.2015r. w związku z użytkowaniem na podstawie umowy dzierżawy gospodarstwa rolnego o powierzchni powyżej 1 ha przeliczeniowego, i z tego tytułu istnieje obowiązek opłacania składek na ubezpieczenie społeczne rolników w ustalonej wysokości i ustawowo określonych terminach. Organ wskazał, że jak wynika z analizy złożonych przez Skarżącego pism w KRUS PT R., trzykrotnie składał on podania o rozłożenie zaległości na raty i trzykrotnie układy te były zrywane w związku z brakiem wpłat w wyznaczonym terminie oraz wysokości. Ponadto organ zauważył, że na koncie Skarżącego od dnia ubezpieczenia tj. od [...].04.2015r. nie odnotowano żadnej wpłaty w poczet bieżących składek. Organ stwierdził, że od dnia rozpoczęcia podlegania ubezpieczeniu przez Skarżącego dokonane zostały tylko 3 wpłaty w poczet rat zawartych układów ratalnych. Zdaniem organu, dotychczasowe postępowanie Skarżącego nie rokuje na spłatę ustawowych zobowiązań wobec KRUS, w związku z czym [...].12.2018r. rozpoczęto postępowanie mające na celu zabezpieczenie zobowiązań Skarżącego wobec KRUS poprzez wdrożenie postępowania egzekucyjnego ([...].12.2018r. doręczono upomnienie nr [...]). Skutkiem czego było złożenie [...] grudnia 2018r. (dostarczone za pośrednictwem poczty [...].12.2018r.) podania o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...].08.2018r. o układ ratalny. W podaniu tym Skarżący zobowiązał się w terminie do 15 stycznia uregulować pozostałe zaległości. Organ wyjaśnił, że do dnia rozpatrzenia niniejszego pisma tj. [...].03.2019r. Skarżący nie dokonał żadnej wpłaty, która uregulowałaby zaległe raty oraz zadłużenia z poza układu ratalnego. Organ zaznaczył, że Skarżący nie przedłożył dokumentu, na podstawie którego można by określić wielkość poniesionych przez niego strat, a tym samym oszacować czy klęska suszy w 2018r., która wystąpiła na terenie kraju miała wpływ i w jakiej wysokości na pogorszenie jego sytuacji materialnej. Zdaniem Prezesa KRUS, również podnoszony argument opieki nad chorą matką jako przyczyny powstania zaległości wobec KRUS oraz ewentualna konieczność zwrócenia się o pomoc do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej czy innych instytucji, nie jest niczym uwłaczającym, a jedynie sugeruje możliwość uzyskania wsparcia finansowego w tych niewątpliwie trudnych dla Skarżącego chwilach. W skardze do tut. Sądu Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, podnosząc zarzuty tożsame z zarzutami zawartymi we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponownie stwierdził, że rok 2018 był dla rolnictwa, a w szczególności dla rolników zajmujących się produkcją roślinną wyjątkowo ciężki ze względu na dotkliwą suszę. Zbiory ziemniaków czy warzyw produkowanych w gospodarstwie Skarżącego stanowiły tylko ułamek zbiorów z lat poprzednich. Dowodem na zaistniałą sytuację były przeprowadzone na terenie gminy W., na terenie której leży gospodarstwo, szacunki strat w gospodarstwach rolnych spowodowane klęską suszy, dokonane przez komisje powołane przez Wójta Gminy W.. Skarżący podniósł, że dodatkowo Minister Rolnictwa zalecał, aby w ramach pomocy poszkodowanym rolnikom umożliwić przesunięcie terminu lub rozłożenie na raty składek na ubezpieczenia społeczne rolników przez placówki KRUS. Odnośnie argumentacji, jakoby opieka nad chorym na nowotwór rodzicem nie mogła stanowić przesłanki do pozytywnego rozpatrzenia wniosku, gdyż takowa opieka wynika ze zwykłych stosunków rodzicielskich, Skarżący stwierdził, że jest ona błędna. Nadmienił, że podstawowym źródłem utrzymania chorego rodzica jest emerytura rolnicza, która wynosi [...] zł brutto, a więc nieco ponad [...] zł netto. Choroba nowotworowa wymaga stałych wyjazdów do ośrodków specjalistycznych (konieczne jest wynajmowanie transportu) oraz drogiej kuracji lekowej. Niezbędna jest zatem w tej sytuacji pomoc materialna Skarżącego, która znacząco obciąża budżet gospodarstwa. W ocenie Strony, odsyłanie jej przez organ KRUS do Ośrodków Pomocy Społecznej czy instytucji charytatywnych o pomoc finansową jest uwłaczające. Skarżący podkreślił, że nie oczekuje od organu KRUS umorzenia należności, a tylko pomocy w formie ulgi polegającej na rozłożeniu należności na raty. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, jednakże nie z powodu zarzutów zawartych w skardze. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Tak więc wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji (postanowienia). Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.- dalej zwanej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Oznacza to, że sąd administracyjny bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności). Zaskarżonym aktem na obecnym etapie postępowania jest decyzja Prezesa KRUS z dnia [...] marca 2019r., wydana po wznowieniu postępowania, utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2018r. w przedmiocie wygaśnięcia decyzji w sprawie przyznania ulgi w spłacie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne rolników. Dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy kluczowe jest zestawienie chronologiczne wszystkich następujących po sobie zdarzeń. Jak wynika z akt administracyjnych: 1. decyzją z dnia [...] grudnia 2018r. Prezes KRUS stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia [...] sierpnia 2018r. o rozłożeniu spłaty zaległości na raty za okres 2015.2/06 – 2018.3/09, tj. w części dotyczącej nieopłaconej należności, 2. w dniu [...] grudnia 2019r. Skarżący wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy i przywrócenie zawartego w dniu [...] września 2018r. układu ratalnego, 3. decyzją z dnia [...] stycznia 2019r. Prezes KRUS utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2018r., 4. w dniu [...] lutego 2019r. Skarżący złożył na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, 5. decyzją z dnia [...] marca 2019r. wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. (w trybie wznowienia postępowania) Prezes KRUS uchylił decyzję z dnia [...] stycznia 2019r. z uwagi na okoliczność, że przy wydaniu decyzji w I jak i w II instancji brały udział te same osoby, czym naruszony został art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., 6. decyzją z dnia [...] marca 2019r. Prezes KRUS utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2018r. w przedmiocie wygaśnięcia decyzji w sprawie przyznania ulgi w spłacie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne rolników. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że w aktach administracyjnych (k. nr 81-84a akt administracyjnych) znajduje się skarga W. D. z dnia [...] lutego 2019r. na decyzję Prezesa KRUS z dnia [...] stycznia 2019r., zaadresowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, która jednakże nie została przekazana przez organ do tegoż Sądu. Skarga ta w sposób precyzyjny określa przedmiot zaskarżenia oraz adresata (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy) i w związku z tym bezwzględnym obowiązkiem organu było przekazanie jej do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy. Stosownie bowiem do treści art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 ustawy). Obowiązek wynikający z przywołanego przepisu ma charakter bezwzględny. Skarga do sądu administracyjnego jest pismem wszczynającym postępowanie sądowoadministracyjne i jej ocena, zarówno pod względem formalnym, jak i merytorycznym należy wyłącznie do Sądu. To Sąd jest gospodarzem postępowania i to Sąd, a nie organ decyduje, czy skarga jest zasadna czy też nie. W ocenie Sądu nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia fakt nieprzekazania przedmiotowej skargi do Sądu przez właściwy organ w ustawowym terminie. Z pewnością nie jest usprawiedliwieniem takiego działania okoliczność wznowienia postępowania przez Prezesa KRUS w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] stycznia 2019r. i w konsekwencji uchylenie tej decyzji decyzją z dnia [...] marca 2019r. W tym kontekście wskazać należy, że jak wynika z art. 56 p.p.s.a., w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Jest poza sporem, że powyższy przepis nie wyczerpuje sytuacji, w których możliwe jest występowanie zbiegu dróg kontroli decyzji ostatecznych - administracyjnego postępowania nadzwyczajnego oraz drogi kontroli sądowej. Taka, odmienna niż przewidziana w art. 56 p.p.s.a., sytuacja występuje w tej sprawie, ponieważ po wniesieniu skargi do sądu na decyzję ostateczną organ z urzędu wznowił postępowanie, wydał decyzję uchylającą decyzję ostateczną i w jej miejsce wydał decyzję nową (która jest obecnie przedmiotem zaskarżenia). W obowiązujących regulacjach procesowych brak jest unormowań odnoszących się do wskazanej sytuacji. W tej kwestii w piśmiennictwie i orzecznictwie prezentowane są różne stanowiska. Stanowisko, zgodnie z którym wykluczona jest możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na tę samą decyzję, jest motywowane koniecznością wykluczenia dwutorowości postępowania sądowoadministracyjnego i administracyjnego oraz argumentem opartym na brzmieniu art. 170 p.p.s.a., w świetle którego, w postępowaniu administracyjnym nie mogłaby zapaść inna decyzja (postanowienie), niż orzeczenie sądu administracyjnego rozstrzygające skargę na ostateczną decyzję lub postanowienie (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. LexisNexis. Wydanie 2, s. 308). W stanowiskach przeciwnych wskazuje się, że zawisłość sprawy sądowoadministracyjnej nie wyklucza wszczęcia przez organ administracji publicznej postępowania w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji lub wznowienia postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 24 lipca 2014 r., sygn. akt I GSK 609/13; wyrok NSA z 20 marca 2013 r., sygn. akt II FSK 1497/11; wyrok NSA z 20 marca 2013 r., sygn. akt II FSK 1927/11; wyrok NSA z 31 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 59/14; wyrok NSA z 24 stycznia 2008 r., sygn. akt I FSK 153/07; wyrok WSA w Białymstoku z 27 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Bk 2/13; wyrok WSA w Krakowie z 27 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 467/13 - publ. na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższą kwestię rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów w dniu 5 czerwca 2017r., sygn. akt II GPS 1/17, którą tut. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela. Przyjęto w niej, że: "W trakcie postępowania sądowoadministracyjnego można wszcząć postępowanie administracyjne w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania w sprawie kontrolowanego przez sąd rozstrzygnięcia, jednakże organ administracji publicznej obowiązany jest zawiesić to postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r., poz.23 ze zmianami) do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego". Naczelny Sąd Administracyjny za trafne uznał stanowisko doktryny, z którego wynika, że skoro już ustawodawca dopuścił – w postaci przepisu art. 56 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – możliwość skontrolowania decyzji ostatecznej zarówno w trybie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, jak i w trybie postępowania sądowoadministracyjnego (rezygnując z zasady wyboru nadzwyczajnego środka prawnego, która oznacza, że wybór środka prawnego określonego typu powoduje skonsumowanie prawa do uruchomienia nadzwyczajnego postępowania kontrolnego, a więc wyłączenie prawa do alternatywnych środków prawnych), to możliwość taka powinna istnieć bez względu na to, które z tych postępowań zostało wszczęte jako pierwsze (oczywiście dopóki postępowanie sądowoadministracyjne nie zostanie zakończone wydaniem prawomocnego wyroku - Z. R. Kmiecik, Wszczęcie ogólnego postępowania administracyjnego, Warszawa 2014, s. 454-459). Z uzasadnienia przywołanej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że w przypadku konkurencyjności postępowania sądowoadministracyjnego i administracyjnego prowadzonego w trybie wznowienia część z przesłanek uzasadniających jego uruchomienie może zostać ujawniona lub wystąpić po wydaniu zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji. Niekiedy nie będą one wobec tego mogły zostać uwzględnione w toku przeprowadzanej przez sąd kontroli legalności działania organu administracji publicznej. Podkreślono, że nadrzędnym dążeniem organów państwa powinno być usunięcie z obrotu prawnego tych rozstrzygnięć, które zostały podjęte w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania. Wykładnia przepisów proceduralnych musi więc być dokonywana tak, aby jak najefektywniej eliminować takie wadliwe rozstrzygnięcia, chroniąc w ten sposób obywatela przed niepotrzebnym oczekiwaniem na ostateczne rozstrzygnięcie jego sprawy. Na tej podstawie przyjęto, że uruchomienie i przeprowadzenie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego z urzędu, po wszczęciu postępowania przed sądem administracyjnym, może się odbyć tylko w ramach trybu określonego w art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. samokontroli oraz ewentualnie trybu wskazanego w art. 117 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. mediacji. Są to jedyne dopuszczone przez ustawodawcę drogi ingerencji przez organ w postępowanie przed sądem administracyjnym (zob. B. Dauter, Postępowania nadzwyczajne a wszczęcie postępowania sądowego, w: Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2014, s. 208-209). Przyjęto, że skoro w art. 56 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustawodawca wskazał, że w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu do czasu ich zakończenia, to należy a contrario przyjąć, iż nie ma podstaw do zawieszenia postępowania sądowego w sytuacji, gdy administracyjne postępowanie w trybie nadzwyczajnym zostało uruchomione po wniesieniu skargi. Jeżeli nie ma podstaw do zawieszenia postępowania przed sądem administracyjnym, a sprawa nie może być rozstrzygana jednocześnie w postępowaniu administracyjnym i sądowym, to organ administracji ma obowiązek zawiesić administracyjne postępowanie nadzwyczajne do czasu prawomocnego zakończenia sprawy zawisłej przed sądem administracyjnym (por. P. Daniel, Prawa i obowiązki organu administracji w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Wrocław 2014, s. 166). Załatwienie sprawy i wydanie rozstrzygnięcia przez organ będzie bowiem możliwe dopiero po wydaniu przez sąd prawomocnego orzeczenia. Rozpatrzenie sprawy przez sąd powinno być traktowane, tak jak rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego w rozumieniu powołanych przepisów (zob. P. Daniel, Prawa i obowiązki organu administracji w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Wrocław 2014, s. 166-167). Tym samym przyjęto, że w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego można wszcząć postępowanie administracyjne w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania w sprawie kontrolowanego przez sąd rozstrzygnięcia, jednakże organ administracji publicznej obowiązany jest zawiesić to postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że po wpłynięciu skargi W. D. z dnia [...] lutego 2019r. skierowanej do Sądu, na decyzję Prezesa KRUS z dnia [...] stycznia 2019r. niedopuszczalne było prowadzenie przez organ wznowionego postępowania i wydawanie kolejnych decyzji. W świetle poglądu wyrażonego w przywołanej uchwale NSA, organ po wpłynięciu skargi dotyczącej decyzji ostatecznej, mógł, co do zasady, wznowić postępowanie w sprawie, jednakże powinien je zawiesić do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego. Organ winien wykonać swój bezwzględny obowiązek nałożony na niego przepisem art. 54 § 2 p.p.s.a. i przekazać skargę W. D. z dnia [...] lutego 2019r. na decyzję Prezesa KRUS z dnia [...] stycznia 2019r. do Sądu, wraz z odpowiedzią na skargę zawierającą ustosunkowanie się do jej zarzutów i odpowiednimi wnioskami oraz aktami sprawy. Może również, na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości, uchylić decyzję zaskarżoną i wydać nową decyzję. Zaznaczyć trzeba, że również w tym przypadku organ ma bezwzględny obowiązek przekazać skargę do Sądu (przepis § 2 art. 54 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio). Na marginesie jedynie Sąd zauważa, że wyjaśnienia wymaga również kwestia skutecznego wszczęcia postępowania wznowieniowego. W rozpoznawanej sprawie Prezes KRUS wydał w dniu [...] marca 2019r. decyzję na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., jednakże w aktach sprawy brak jest postanowienia o wznowieniu postępowania. Jak wynika bowiem z art. 149 § 1 k.p.a., wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Stosownie natomiast do § 2 tego przepisu, postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Bez wznowienia postępowania nie było zatem dopuszczalne procedowanie przez organ, co do przyczyn wznowienia i wydanie decyzji. Z powyższych powodów Sąd, nie dokonując oceny merytorycznej, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną obecnie do Sądu decyzję Prezesa KRUS z dnia [...] marca 2019r. oraz wydaną w trybie wznowienia postępowania decyzję Prezesa KRUS z dnia [...] marca 2019r.