I SA/Bd 373/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Asesor WSA Ewa Kruppik - Świetlicka Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 04 listopada 2008 r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję Dyrektora Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego oddala skargę I SA/Bd 373/08 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...]. nr [...] Dyrektor Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego w R. nr [...] z dnia [...] r. o odmowie przyznania J. F. płatności do gospodarstwa niskotowarowego. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że J. F. złożyła w dniu [...]. w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. wniosek o pomoc finansową na działanie wspieranie gospodarstw niskotowarowych. Kierownik Biura Powiatowego w wyniku przeprowadzonej kontroli złożonego wniosku oraz załączonych dokumentów wystosował do wnioskodawcy wezwanie do złożenia wyjaśnień dotyczących nieprawidłowości związanych z wyliczeniem wielkości ekonomicznej gospodarstwa. W odpowiedzi strona złożyła stosowną korektę do wniosku. W konsekwencji decyzją z dnia [...] r., nr[...]Kierownik Biura Powiatowego przyznał J. F. płatność dla gospodarstwa niskotowarowego. Decyzja ta stała się ostateczna. W trakcie kontroli administracyjnej wniosku Ł. F. w zakresie przyznania płatności na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt, organ stwierdził, iż działki zgłoszone w przedmiotowym wniosku są tymi samymi, które zostały wskazane przez J. F. we wniosku o pomoc finansową na wspieranie gospodarstw niskotowarowych. Dyrektor Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Regionalnego w B. w dniu [...]r. wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego w R. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie przyznania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ ustalił, iż decyzja organu I instancji o przyznaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego została wydana z rażącym naruszeniem prawa, wobec czego decyzją z w dnia [...]. nr [...]stwierdził jej nieważność. Od powyższej decyzji J. F. złożyła odwołanie do Prezesa ARiMR w W., który z uwagi na fakt niezachowania przez stronę 14-dniowego terminu na wniesienie odwołania, wydał w dniu [...]. postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W związku z powyższym po ponownym przeprowadzeniu postepowania Kierownik Biura Powiatowego w R. decyzją z dnia [...] r., nr [...] odmówił przyznania J. F. płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. Organ I instancji stwierdził, że J. F. od [...] r. wydzierżawia swoje gospodarstwo Ł. F., który jest faktycznym jego posiadaczem. Ponadto, strona w dniu składania wniosku o przyznanie pomocy finansowej dla gospodarstwa niskotowarowego, nie prowadziła działalności rolniczej w gospodarstwie rolnym w rozumieniu planu rozwoju obszarów wiejskich, a tym samym nie spełniła kryteriów do przyznania pomocy. Organ stwierdził, że nie został spełniony warunek otrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego wynikający z § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 286, poz. 2870 ze zm.), ponieważ skarżąca nie prowadziła działalności rolniczej. Od powyższego rozstrzygnięcia w dniu [...] r. strona złożyła odwołanie do Dyrektora Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T., w którym zarzuciła decyzji wielokrotne naruszenie prawa. W uzasadnieniu podniesiono, iż decyzja została wydana według stanu prawnego z dnia złożenia wniosku, zamiast stanu prawnego z dnia wydania decyzji oraz, że zarzut naruszenia § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07 grudnia 2004 r., jest pozorny i niezgodny z literą prawa. Odwołująca się wskazała również, iż organ I instancji bezpodstawnie zastosował art. 81 Kpa, a ustalenie kto jest posiadaczem gospodarstwa w praktyce jest trudne. Dodatkowo podniesiono, iż organy nie rozumieją istoty Wspólnej Polityki Rolnej, o czym świadczy błędne przyjęcie, iż nieprawidłowa jest sytuacja, w której w przedmiocie tych samych działek, wnioski o przyznanie pomocy finansowej, w ramach różnych działań bądź tych samych, składane są przez różne osoby. Wskazano, iż prawo wyraźnie stanowi, że dzierżawca to nie posiadacz samoistny lecz posiadacz zależny, który włada rzeczą także w interesie posiadacza samoistnego i jest mu podporządkowany. Ponadto strona zarzuciła naruszenie art. 7, art. 75 i art. 77 § 1 Kpa. Decyzją z [...]., nr [...] organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego w R. z dnia [...]. Rozpatrując środek odwoławczy organ II instancji wyjaśnił, iż w rozpatrywanej sprawie zasadnicze znaczenie miała kwestia ustalenia osoby będącej faktycznym posiadaczem przedmiotowych gruntów w kontekście sprzecznych dowodów zebranych w postępowaniu oraz w sprawie o przyznanie płatności bezpośrednich na rok 2005. W tym celu organ I instancji zobowiązany był wyjaśnić okoliczności dotyczące faktycznego posiadania gruntów, jako koniecznego warunku do otrzymania płatności. Jeżeli bowiem organ zaniechałby ustalenia powyższej kwestii, stanowiłoby to naruszenie art. 7 Kpa mówiącego, iż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zarówno dokument umowy dzierżawy, na mocy którego J. F. wydzierżawia swoje gospodarstwo Ł. F., jak i złożone oświadczenie, że wyraża ona zgodę na realizację przez niego programu rolnośrodowiskowego na przedmiotowych gruntach, przemawia za tym by uznać, iż to Ł. F. jest faktycznym użytkownikiem gospodarstwa. W kontekście powyższych faktów w ocenie organu poważne wątpliwości co do wiarygodności budzi oświadczenie strony, jakoby Ł. F. był tylko formalnym dzierżawcą gospodarstwa, a w rzeczywistości było ono przedmiotem współwłasności łącznej jego oraz J. F. Zdaniem organu II instancji na potwierdzenie okoliczności przedstawionych w ww. oświadczeniu strona nie przedłożyła żadnych dokumentów, a samo oświadczenie uzasadnia podejrzenie, iż w istocie jego celem było uniknięcie utraty przyznanych dopłat. Dlatego też w ocenie organu odwoławczego nie można zgodzić się ze stanowiskiem strony jakoby prowadziła ona działalność rolniczą w gospodarstwie, będącym co prawda jej własnością, ale oddanym w posiadanie innemu producentowi rolnemu. Zdaniem Dyrektora Kujawsko - Pomorskiego Oddziału Regionalnego te same działki nie mogą stanowić podstawy do ubiegania się o przyznanie płatności przez różnych producentów rolnych, ponieważ pomoc finansowa przysługuje wyłącznie osobie będącej w posiadaniu gruntów i faktycznie je użytkującej. Dla poparcia swoich twierdzeń w uzasadnieniu decyzji organ przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2007r. (sygn. akt IV SA/Wa 1215/07) , w którym stwierdzono, iż "w toku postępowania wyjaśniającego organ ustalił prawidłowo, że J. F. nie była w posiadaniu i nie użytkowała rolniczo gruntów rolnych położonych na obszarze działek ewidencyjnych o numerach [...] i [...]", a więc stanowiących gospodarstwo niskotowarowe. Odnosząc się do zarzutu wydania decyzji przez Kierownika Biura Powiatowego w R. w oparciu o stan prawny z dnia złożenia wniosku, zamiast z dnia wydania decyzji, organ wyjaśnił, iż przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich - stanowiący, iż płatność dla gospodarstwa niskotowarowego udzielana jest producentowi rolnemu, który w dniu złożenia wniosku prowadził działalność rolniczą w zakresie produkcji roślinnej lub zwierzęcej w gospodarstwie rolnym stanowiącym przedmiot odrębnej własności producenta albo jego małżonka, albo przedmiot ich współwłasności - zarówno w dniu złożenia wniosku jak i wydania decyzji, brzmiał identycznie. Wskazano, że J. F. nie spełniała kryterium prowadzenia działalności rolniczej w gospodarstwie niskotowarowym w dniu złożenia wniosku. Dlatego też zarówno pod względem faktycznym jak i prawnym decyzja Kierownika Biura Powiatowego jest prawidłowa. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji właściwie zastosował przepisy procedury administracyjnej, jak również przepisy prawa materialnego, a tym samym również zarzut naruszenia art. 7, art. 75 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego nie znajduje uzasadnienia i potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy. Na powyższą decyzję Dyrektora Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. J. F. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której podniosła, że podstawa prawna decyzji, tj. § 3 ust. 1 pkt 3 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, jest chybiona, ponieważ przepis ten nie ma umocowania ustawowego oraz narusza prawo własności zagwarantowane w kodeksie cywilnym. Skarżąca wniosła o kontrolę ww. przepisu rozporządzenia. Jednocześnie wskazała, iż nieprawdziwe jest twierdzenie, że te same działki nie mogą stanowić podstawy do ubiegania się o przyznanie płatności przez różnych producentów rolnych. Zdaniem strony jej gospodarstwo rolne odpowiada definicji gospodarstwa zawartej w art. 55 kodeksu cywilnego. Skarżąca podniosła, iż od dnia przyznania decyzją z dnia [...]r. płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w dalszym ciągu realizuje ona złożony w ARiMR, a załączony do wniosku "Plan rozwoju gospodarstwa niskotowarowego". Podkreśliła, iż spełniła wszystkie założone w nim cele m.in. .zakup maszyn rolniczych i uzyskanie atestu ekologicznego dla gospodarstwa. Stąd w ocenie strony skarżona decyzja narusza należne jej zasady ochrony prawnie uzasadnionych oczekiwań adresata decyzji z [...]. Skarżąca podniosła również, iż wieloletni sposób załatwienia sprawy miał też znamiona naruszenia przepisów postępowania kwalifikującego się do kontroli przez Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na poparcie swojej argumentacji strona powołała się na: 1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006r.; 2) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005; 3) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004; 4) wyrok z dnia 19 września 2006r. (połączone sprawy C-392/04 i C-422/04 ), w którym Europejski Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że na sądach oraz organach administracji państw członkowskich Unii Europejskiej może ciążyć obowiązek uchylenia ostatecznej decyzji administracyjnej naruszającej prawo wspólnotowe nawet jeżeli nie jest to bezpośrednio przewidziane w prawie krajowym. Ponadto J. F. dołączyła do skargi oświadczenie, z którego wynika, iż z dniem [...] r. ustanawia współwłasność gospodarstwa rolnego z wnukiem Ł. F. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ przedstawił argumentację tożsamą z zaprezentowaną wcześniej w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do kwestii zarzutu błędnej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że kwestię przyznania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 07 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. W związku z tym, § 3 ust. 1 tego rozporządzenia wskazujący warunki niezbędne do otrzymania płatności, ma decydujące znaczenie w przedmiotowej sprawie. Podkreślono, iż ww. rozporządzenie wydane zostało na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - dalej p.p.s.a.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Spór sprowadza się do ustalenia, czy skarżącej przysługuje prawo do płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. Zagadnienie pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych regulują m.in. przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Nr 286, poz. 2870 ze zm.). Rozporządzenie powyższe zostało wydane na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb udzielania, wstrzymywania, zawieszania, zwracania i zmniejszania pomocy finansowej na działania objęte planem, a także przestrzenny zasięg wdrażania tych działań, mając na względzie zapewnienie prawidłowej realizacji planu i ustalenia dokonane z Komisją Europejską. Analiza delegacji ustawowej dla Rady Ministrów pozwala stwierdzić, że ten organ władzy wykonawczej został upoważniony do określenia m.in. szczegółowych warunków udzielania pomocy finansowej dla gospodarstw niskotowarowych. Warunki te zostały przez Radę Ministrów określone w § 3 ww. rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004r. W związku z powyższym, należy stwierdzić, że istnieje umocowanie ustawowe do wydania przepisów wskazanego rozporządzenia. Zauważyć należy, iż stosownie do § 3 ust. 1. Płatność dla gospodarstwa niskotowarowego jest udzielana producentowi rolnemu, który: 1) jest osobą fizyczną; 2) prowadził, przez okres co najmniej 3 lat przed dniem złożenia wniosku, działalność rolniczą w zakresie produkcji roślinnej lub zwierzęcej, w tym produkcji materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego i reprodukcyjnego, produkcji warzywniczej, roślin ozdobnych i grzybów uprawnych, sadownictwa, hodowli i produkcji materiału zarodowego ssaków, ptaków i owadów użytkowych, produkcji zwierzęcej typu przemysłowego, fermowego oraz chowu i hodowli ryb; 3) w dniu złożenia wniosku prowadził działalność rolniczą, o której mowa w pkt 2, w gospodarstwie rolnym: a) stanowiącym przedmiot odrębnej własności producenta rolnego albo jego małżonka, albo przedmiot ich współwłasności, oraz b) będącym gospodarstwem niskotowarowym o wielkości ekonomicznej co najmniej 2 EJW (ESU) i nie więcej niż 4 EJW (ESU), w rozumieniu decyzji 85/377/EWG z dnia 7 czerwca 1985 r. ustanawiającej wspólnotową typologię gospodarstw rolnych (Dz. Urz. WE L 220 z 17.08.1985, z późn. zm.); 4) zobowiąże się do: a) realizacji przedsięwzięć mających na celu restrukturyzację gospodarstwa niskotowarowego: dotyczących prowadzenia działalności rolniczej lub pozarolniczej działalności gospodarczej, zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, b) nieprzenoszenia własności gospodarstwa niskotowarowego przez okres 5 lat od dnia przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. Z powyższego wynika, że jednym z warunków otrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego jest, aby producent rolny, przez okres co najmniej 3 lat przed dniem złożenia wniosku, jak i w dniu złożenia wniosku prowadził działalność rolniczą - w zakresie produkcji roślinnej lub zwierzęcej - w gospodarstwie rolnym stanowiącym przedmiot odrębnej własności producenta rolnego albo jego małżonka, albo przedmiot ich współwłasności. W świetle przywołanych przepisów nie budzi wątpliwości, że koniecznym warunkiem do przyznania płatności J. F. było legitymowanie się przez wnioskodawczynię prowadzeniem działalności rolniczej. Sytuację prawną skarżącej należy rozważyć na tle dokonanych ustaleń faktycznych. Postępowanie zostało wszczęte na wniosek złożony w dniu [...]. o przyznanie płatności na działanie "Wspieranie gospodarstw niskotowarowych". Wniosek obejmował 5 działek rolnych oznaczonych kolejnymi literami [...], [...], [...], [...], [...] i [...], położonych na działkach o numerach [...] i [...], a znajdujących się w powiecie r., w gminie S., w obrębie ewidencyjnym S., numer obrębu ewidencyjnego [...]. Podkreślić należy, iż w aktach administracyjnych sprawy złożonych przez organ znajduje się umowa dzierżawy oraz dwa oświadczenia mające istotne znaczenie dla ustalenia, czy skarżąca prowadziła działalność rolniczą. Są to: 1) umowa dzierżawy gospodarstwa rolnego, zawarta w dniu [...] r., na okres do końca [...] r., pomiędzy J. F. a Ł. F., 2) oświadczenie J. F. z dnia [...] r. o wyrażeniu zgody na "realizację pakietów rolnośrodowiskowych" przez Ł. F. na wydzierżawionych gruntach, 3) oświadczenie W. F. (pełnomocnika J. F.), złożone w dniu [...] r. w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R., wskazujące, że wyżej wymieniona umowa dzierżawy gospodarstwa rolnego jest aktualna i będzie obowiązywała do końca [...] r. Zgodnie z treścią umowy dzierżawy J. F. oddała w dzierżawę gospodarstwo rolne położone we wsi N. [...] w gminie S., o obszarze [...] ha, dla którego jest urządzona księga wieczysta nr KW [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy w R. Na mocy umowy zobowiązała się do oddania Ł. F. przedmiotu dzierżawy do używania i pobierania pożytków, zgodnie z art. 693 § 1 kodeksu cywilnego, natomiast Ł. F. zobowiązał się do zapłaty półrocznie z dołu określonego w umowie czynszu. Zarówno dokument umowy dzierżawy, jak i złożone przez skarżącą oświadczenie, że wyraża ona zgodę na realizację przez dzierżawcę programu rolnośrodowiskowego na przedmiotowych gruntach, potwierdzają, iż to Ł. F. był faktycznym użytkownikiem gospodarstwa. Należy więc uznać za niezgodne z istniejącym stanem rzeczy twierdzenia skarżącej, że Ł. F. był tylko formalnym posiadaczem gospodarstwa, a w rzeczywistości było ono przedmiotem współwłasności łącznej jego i skarżącej, która faktycznie go użytkowała. Porównując treść wniosku J. F. z dnia [...] r. o przyznanie płatności w zakresie działek, których płatność miała dotyczyć oraz treść umowy dzierżawy z dnia [...] roku, wskazać należy, że zarówno umowa, jak i wniosek, dotyczą tych samych działek. Zatem w dniu złożenia wniosku J. F. nie była już w posiadaniu powyższych gruntów rolnych. Mając na uwadze treść przywołanych przepisów oraz ustalony stan faktyczny należy stwierdzić, że nie została spełniona w sprawie obligatoryjna przesłanka prowadzenia przez wnioskodawczynię gospodarstwa rolnego. Powyższe wynika również z analizy artykułu 693 § 1 kodeksu cywilnego, zgodnie z którym przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. Odnosząc powyższy przepis do niniejszej sprawy, należy wskazać, że wydzierżawiająca - J. F. oddała dzierżawcy - Ł. F. rzecz (gospodarstwo rolne) do używania i pobierania pożytków. Tym samym od dnia zawarcia umowy dzierżawy skarżąca nie była już faktycznym użytkownikiem gruntów rolnych będących jej własnością. Organy administracji publicznej ustaliły również, że skarżąca prowadziła po zawarciu umowy dzierżawy wyłącznie produkcję zwierzęcą, jednakże w zakresie wykluczającym spełnianie przesłanek przyznania pomocy na podstawie przepisów prawa unijnego i krajowego, określonych w szczególności w § 3 ust. 1 pkt 3 lit b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. Należy zatem skonstatować, że w toku postępowania wyjaśniającego organ administracyjny prawidłowo ustalił, że J. F. nie prowadziła działalności rolniczej na obszarze działek ewidencyjnych o numerach [...] i [...], dlatego też nie spełniła wymogów wskazanych w § 3 ust. 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. Zauważyć należy, iż w aktach administracyjnych znajduje się m.in. kopia decyzji z dnia [...]. przyznająca Ł. F. płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w zakresie tych samych działek, co których skarżąca domaga się przyznania przedmiotowych płatności. Z załączonych dokumentów przez Ł. F. wynika, że to ten wnioskodawca faktycznie prowadził działalność rolniczą. Twierdzenia skarżącej, iż nadal prowadzi ona działalność rolniczą, pozostają więc w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Okoliczności tej nie zmienia oświadczenie załączone do skargi. Prawidłowe jest stanowisko organu, zgodnie z którym te same działki gospodarstwa rolnego nie mogą stanowić podstawy do ubiegania się o przyznanie płatności przez różnych producentów rolnych (J. F. i Ł. F.), ponieważ pomoc finansowa przysługuje wyłącznie osobie będącej w posiadaniu gruntów i faktycznie je użytkującej. Analiza akt postępowania administracyjnego oraz zaskarżonej decyzji wskazuje, że organy administracji publicznej, prowadząc postępowanie, prawidłowo zastosowały przepisy prawa zarówno proceduralnego, jak i materialnego. W przedmiotowej sprawie niezasadny jest także zarzut wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa wspólnotowego, a w szczególności art. 34 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U.UE.L.05.277.1), na podstawie którego wsparcia, o którym mowa w art. 20 lit. d) ppkt i), dla gospodarstw rolnych, które produkują przede wszystkim na cele własnej konsumpcji, jak również kierują część swojej produkcji na rynek ("gospodarstwa rolne niskotowarowe"), udziela się rolnikom, którzy przedstawią plan biznesowy. Postępy w odniesieniu do planu biznesowego, o którym mowa w ust. 1, podlegają ocenie po trzech latach. Wsparcie wypłaca się w postaci zryczałtowanej pomocy do maksymalnej kwoty określonej w załączniku i maksymalnie przez okres 5 lat. Wsparcia udziela się w odniesieniu do wniosków zatwierdzonych do dnia 31 grudnia 2013 r. Dokonując analizy przepisów podanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004r., należy stwierdzić, że nie pozostają one w sprzeczności z zacytowaną regulacją prawa wspólnotowego. W konsekwencji organ nie naruszył przywołanego ww. art. 34 Rozporządzenia (WE). Nie doszło również do naruszenia art. 13(6) Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U.UE.L.06.368.15), który odnosi się do otrzymania wsparcia na podjęcie działalności przez młodych rolników, o których mowa w art. 22 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 1698/2005. Ten ostatni wymieniony przepis nawiązuje do art. 20 lit. a) ppkt ii) podanego Rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 stanowiącego o środkach, których celem jest upowszechnianie wiedzy i poprawa potencjału ludzkiego poprzez podejmowanie działalności przez młodych rolników. Niewątpliwie te regulacje dotyczą innego typu wsparcia. Wsparcie dla młodych rolników wymieniono bowiem w Podsekcji 1 (art. 22 Rozporządzenia (WE) nr 1698/2005), natomiast wsparcie dla gospodarstw niskotowarowych ujęte jest w Podsekcji 4 (art. 34 Rozporządzenia (WE) nr 1698/2005), a podsekcje te występują w ramach sekcji 1 - oś 1 "Poprawa konkurencyjności sektora rolnego i leśnego". Nie można również uwzględnić skargi z tej przyczyny, że upłynął długi okres pomiędzy złożeniem wniosku przez skarżącą, a wydaniem decyzji odmawiającej przyznania płatności. Sąd zauważa, że stanowisko organu w przedmiocie nieprowadzenia działalności rolniczej przez skarżącą było wynikiem postępowań organu, który dokonał odmiennych ustaleń od podanych we wniosku. Przy czym w trybie nadzwyczajnym organ wyeliminował decyzję pierwotną przyznającą płatność, co niewątpliwie wiązało się upływem znacznego okresu. Wprawdzie początkowo organ zastosował tryb wznowienia postępowania, jednakże na skutek korzystania przez stronę z przysługujących jej praw decyzje wadliwe zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. W konsekwencji organ zastosował instytucję stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej płatność. W tej sytuacji znaczny upływ czasu pomiędzy złożeniem wniosku a decyzją odmawiającą przyznania płatności nie jest okolicznością, która powinna skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji przez tut. Sąd. Na marginesie Sąd zauważa, że podobnie orzekł w sprawie ze skargi J. F. w przedmiocie płatności bezpośrednich do tych samych gruntów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 września 2007 roku o sygnaturze akt IV SA/Wa 1215/07. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. H. Adamczewska - Wasilewicz L. Kleczkowski E. Kruppik - Świetlicka