I SA/Bd 373/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz Sędziowie: sędzia WSA Jarosław Szulc asesor WSA Joanna Ziołek (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Antoniuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 01 sierpnia 2024r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu z dnia 2 kwietnia 2024 r. nr BDSPB02-77/2024 w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę I SA/Bd 373/24 UZASADNIENIE W dniu [...] marca 2021 r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej także jako: "ARiMR") w C. z/s w [...] wpłynął wniosek o przyznanie płatności na rok [...] złożony przez P. S. – aktualnie [...] (dalej także jako: "Skarżąca", "Wnioskodawczyni"). Wnioskodawczyni ubiegała się o przyznanie następujących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego: jednolitej płatności obszarowej (JPO) do powierzchni 9,15 ha, płatności z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska (płatności za zazielenienie), płatności dodatkowej (redystrybucyjnej) oraz płatności dla młodych rolników. W wyniku kontroli administracyjnej wniosku organ ustalił, że Wnioskodawczyni znajduje się w rejestrze prowadzonym dla beneficjentów, w stosunku do których występuje podejrzenie zaistnienia sytuacji stworzenia sztucznych warunków do uzyskania płatności. Decyzją z dnia [...] września 2022 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C. z/s w [...] umorzył postępowanie w sprawie przyznania jednolitej płatności obszarowej w części dotyczącej działki rolnej wycofanej na podstawie zmiany do wniosku z dnia [...] marca 2021 r. oraz odmówił przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w T. (dalej także jako: "Dyrektor ARiMR") decyzją z dnia [...] lutego 2023 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że w wyniku wielokierunkowej analizy dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania za 2021 r. ustalił, że stwierdzone zostały powiązania o charakterze personalnym, organizacyjnym, biznesowym i własnościowym pomiędzy Skarżącą a innymi podmiotami, tj. P. W. oraz M. N.. W ocenie organu stwierdzone w wyniku postępowania okoliczności faktyczne uzasadniały sformułowanie tezy o istnieniu obiektywnych i subiektywnych przesłanek do uznania, że stworzone zostały sztuczne warunki do uzyskania zawyżonych korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, o których mowa w art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego Rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (dalej także jako: "rozporządzenie nr 1306/2013") oraz w art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów Wspólnot Europejskich (dalej także jako: "rozporządzenie nr 2988/95"). W skardze na tę decyzję Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jak również o uchylenie poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2023 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Bd 202/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił decyzję Dyrektora ARiMR z [...] lutego 2023 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organy rozstrzygające w niniejszej sprawie nie dokonały należytego wyjaśnienia przesłanki obiektywnej i subiektywnej stworzenia sztucznych warunków. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien uwzględnić rozważania Sądu wyjaśniając czy poprzez stworzenie sztucznych warunków chodzi wyłącznie o uzyskanie korzyści sprzecznej z celami wsparcia, czy też nie, a także organ zobowiązany był przeanalizować zasadność zastosowania art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013. Sąd w swoim uzasadnieniu przedstawił zastrzeżenia do akcentowanej przez organ kwestii dywersyfikacji upraw rolnych, przyznania Skarżącej płatności dla młodych rolników oraz wykazania przesłanki obiektywnej i subiektywnej. W odniesieniu do powyższego, w ocenie Sądu, w decyzji z dnia [...] lutego 2023 r. brak było wskazania jakie konkretnie uprawy w roku 2021 znajdowały się na gruntach należących do P. W. oraz M. N. oraz jaki procent gruntów ornych zajmowały uprawy główne, a co za tym idzie wykazania na tej podstawie, że sztuczne stworzenie gospodarstwa Skarżącej pozwoliło na uniknięcie dywersyfikacji upraw w pozostałych dwóch gospodarstwach. Następnie w odniesieniu do płatności dla młodych rolników Sąd wskazał na brak wyjaśnienia, czy gdyby Skarżąca prowadziła gospodarstwo rolne wspólnie z P. W. i współposiadała je to mogłaby ubiegać się o tę płatność. Jak podniósł Sąd wyjaśnienia wymaga również, jakie konkretne cele systemu wsparcia nie zostały w rozpatrywanej sprawie osiągnięte i dlaczego oraz z jakiego aktu prawnego te cele wynikają. W dniu [...] listopada 2023 r. na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Dyrektor ARiMR wydał decyzję o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ponownie rozpatrując sprawę Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C. z/s w [...] w dniu [...] stycznia 2024 r. wydał decyzję, na mocy której umorzono postępowanie w sprawie przyznania jednolitej płatności obszarowej w części dotyczącej powierzchni działki rolnej [...] wycofanej zmianą do wniosku z dnia [...] marca 2021 r. oraz odmówiono P. W. przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2024 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w T. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia [...] stycznia 2024 r. W uzasadnieniu Dyrektor ARiMR podał, że w ramach postępowania dotyczącego przyznania P. W. płatności obszarowych w ramach kampanii 2021, została dokonana weryfikacja Skarżącej pod kątem podejrzenia stworzenia przez Wnioskodawczynię sztucznych warunków w celu uzyskania nienależnego wsparcia w kampanii składania wniosków na rok 2021. W wyniku wielokierunkowej analizy zgromadzonej w toku postępowania za 2021 rok dokumentacji organ ustalił, że stwierdzone zostały powiązania o charakterze personalnym, organizacyjnym, biznesowym i własnościowym pomiędzy P. W. a innymi podmiotami, tj. P. W., wówczas narzeczonym a obecnie mężem Skarżącej, oraz M. N., wujem P. W.. W ocenie organu stwierdzone w wyniku postępowania okoliczności faktyczne uzasadniały sformułowanie tezy o istnieniu obiektywnych i subiektywnych przesłanek do uznania, że stworzone zostały sztuczne warunki do uzyskania zawyżonych korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, o których mowa w art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013 oraz w art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95. Organ wskazał treść i dokonał interpretacji przepisów mających zastosowanie w sprawie. Organ podał, że w omawianym przypadku sztucznie wykreowano 1 gospodarstwo rolne, z zastrzeżeniem, że gospodarstwa M. N. i P. W. istniały już kolejno od co najmniej 2004 r. oraz od 2010 r., a 1 gospodarstwo – P. W. - powstało wyłącznie w celu uzyskania płatności bezpośrednich za rok 2021: płatności dla młodego rolnika i płatności redystrybucyjnej. Organ zaznaczył, że w orzecznictwie wskazuje się, że ocena kwestii tworzenia sztucznych warunków wymaga przede wszystkim badania celu wsparcia określonego dla każdego z rodzajów płatności. I dopiero brak realizacji tego celu poprzez określone działania może (a nawet powinien) być traktowany jako stworzenie sztucznych warunków w celu uzyskania płatności. Organ podał, iż w sprawie ustalono, że P. W. była narzeczoną P. W. oraz matką jego dzieci, natomiast P. W. jest siostrzeńcem M. N.. Wszyscy mieszkają oraz prowadzą działalność rolniczą na ojcowiźnie M. N. pod adresem [...]. P. W. pierwszy wniosek obszarowy złożyła w kampanii przyjmowania wniosków pomocowych w roku 2018. Ustalono, iż w latach 2018 - 2019 r. P. W. był pełnomocnikiem P. W. (wówczas Skopińskiej), a przyznawane Skarżącej środki pomocowe zgodnie z jej wskazaniem przekazywane były na konto pełnomocnika. W trakcie rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2021 r. P. W. zeznała m.in., że nie miała numeru konta, ponieważ chodziła do szkoły i nie była w stanie się "wszystkim zająć". Ww. pełnomocnictwo zostało wypowiedziane z dniem [...] listopada 2019 r. W dniu [...] czerwca 2022 r. P. W. ponownie ustanowiony został pełnomocnikiem P. W. do reprezentowania jej w postępowaniu przed organem I instancji. Organ dokonał oceny zaplecza produkcyjnego i technicznego znajdujących się pod wspólnym adresem gospodarstw P. W., P. W. oraz M. N.. Zgodnie z zeznaniami zarówno Wnioskodawczyni, jak i świadków postępowania P. W. nie dysponuje samodzielnie żadnymi środkami produkcji (grunty, maszyny, magazyny). W wyniku podjętych czynności dowodowych stwierdzono, że jedynie gospodarstwo M. N. posiadało własne zaplecza produkcyjne i techniczne, pozwalające na samodzielną i niezależną uprawę roślin i hodowlę zwierząt w pełnym, wynikającym z deklaracji, wymiarze. Również P. W. częściowo dysponuje parkiem maszynowym, a także posiada własne grunty rolne. Uwzględniając wyjaśnienia złożone w zakresie zaplecza produkcyjno-technicznego złożone zarówno przez M. N., P. W., jak i P. W., wywieść zdaniem organu należy, że maszyny rolnicze należące do M. N., w zależności od potrzeb, wykorzystywane są również przez P. W. oraz P. W. nieodpłatnie w terminach wcześniej ustalonych. Tym samym stan parków maszynowych w ocenie organu odwoławczego wskazuje, że P. W. przy produkcji rolnej całkowicie uzależniona była od innych osób, gdyż nie miała żadnej możliwości technicznych pozwalających na wykonywanie prac polowych. Podobny sposób współpracy pomiędzy ww. podmiotami jest zdaniem organu widoczny w zakresie użytkowania zabudowań gospodarczych. Strona postępowania, a także jej pełnomocnik, wskazują na użytkowanie tych samych budynków, które wchodzą w skład gospodarstwa M. N., przy czym do akt sprawy nie została załączona żadna umowa dzierżawy w odniesieniu do budynków, z których korzysta Skarżąca. Tym samym rzekomo odrębne gospodarstwo Wnioskodawczyni mieszczące się pod wspólnym adresem z gospodarstwami M. N. oraz P. W., nie posiadało żadnego własnego zaplecza gospodarczego w postaci budynków inwentarskich, magazynowych oraz sprzętu rolniczego, a działalność P. W. w przeważającym zakresie uzależniona była od zasobów osób prowadzących gospodarstwa rolnego pod wspólnym ze Skarżącą adresem. W ocenie organu nie można przyjąć, że P. W. jest samowystarczalna i niezależna w prowadzeniu produkcji rolnej, gdyż uzależniona jest ona od innych podmiotów, w szczególności od dobrej woli zarówno P. W., jak i M. N.. Organ zwrócił także uwagę na fakt, że te same działki w latach 2018-2021 deklarowane były do płatności wymiennie przez M. N., P. W. oraz P. W.. Z przykładowego wykazu takich działek ewidencyjnych wynika, że użytkownicy poszczególnych gruntów zmieniali się pomiędzy sobą w ciągu kolejnych lat. W trakcie toczącego się postępowania w dniu [...] września 2021 r. do akt sprawy dołączone zostały kolejne dokumenty mające stanowić dowód prowadzonej przez Wnioskodawczynię działalności rolniczej w roku 2021 r., tj. umowa sprzedaży produktów rolnych z dnia [...] października 2020 r., z której wynika że Skarżąca dostarczała M. N. kiszonki za kwotę [...]zł oraz umowy dzierżawy działek o numerach [...] z dnia [...] września 2020 r. zawarte pomiędzy M. N. a P. W.. W odniesieniu do powyższych dokumentów Wnioskodawczyni wyjaśniła, że wszelkie rozliczenia między nią a M. N. następowały gotówką i nie wystawiane były jakiekolwiek pokwitowania, a obowiązek dostawy i zapłaty (w odniesieniu do sprzedaży kiszonki) oraz zapłaty czynszu dzierżawnego (w odniesieniu do umów dzierżawy), wskazany jest na sporządzonych dokumentach (umowach). P. W. jednoznacznie wskazała, że nie "robiła" pokwitowań oraz podała, że M. N. również tego nie odnotował. Świadek postępowania w osobie P. W. potwierdził, iż wszystkie rozliczenia z M. N. następowały "do ręki", jednak on zobowiązał się dostarczyć pokwitowania. Również M. N. zadeklarował posiadanie potwierdzeń zapłaty. W dniu [...] listopada 2021 r. do Biura Powiatowego ARiMR w C. z/s w [...] dostarczona została kartka, na której w pierwszej kolejności w dacie [...] grudnia 2020 r., a następne w dacie [...] października 2020 r., widniało pokwitowanie odbioru przez P. W. należności otrzymanej od M. N. za sprzedaż kiszonki oraz pokwitowania przez M. N. odbioru czynszu dzierżawnego od P. W. w datach [...] sierpnia 2021 r. oraz od P. W. w dacie [...] sierpnia 2021 r. Ww. dokument, w przedłożonej organowi postaci, poddany został w wątpliwość przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w C. z/s w [...], ponieważ zgodnie z potwierdzonymi przez Wnioskodawczynię (pouczoną o odpowiedzialności karnej) wyjaśnieniami złożonymi w trakcie rozprawy administracyjnej w dniu [...] listopada 2021 r. nie "robiła" pokwitowań odnośnie umów i transakcji zawartych pomiędzy nią a M. N.. W świetle powyższego, w ocenie organów dostarczenie w dniu [...] listopada 2021 r. jednej kartki, na której bez zachowania chronologii odnotowano odbiór kilku rożnych należności w latach 2020 - 2021, wskazywało na sporządzenie pokwitowań po terminie poinformowania o podejrzeniu wystąpienia nieprawidłowości oraz po przeprowadzonej rozprawie administracyjnej tylko i wyłącznie na potrzeby toczącego się postępowania. Organ odwoławczy ocenił, iż wyjaśnienia Wnioskodawczyni oraz zeznania świadków nie są klarowne, często też nie są spójne, a co za tym idzie dla organu nie są wiarygodne. Podejrzenie świadczenia przez świadków nieprawdy wynika zdaniem organu chociażby z przedstawionego faktu zakupu paliwa do maszyn rolniczych i ciągników. Zarówno Skarżąca jak i świadkowie w osobach M. N. i P. W. zeznali, że każdy z nich osobno "podjeżdża" na stację paliw i tankuje paliwo we własnym zakresie bezpośrednio do ciągnika, w tym P. W.. Zarówno Wnioskodawczyni jak i świadkowie w osobach M. N. i P. W. nie wskazali podczas zeznań na rozprawie administracyjnej, iż posiadają dokumenty potwierdzające zakup paliwa, gdzie w późniejszym okresie urzędy gmin potwierdzają, że zarówno M. N. jak i P. W. otrzymują płatność związaną ze zwrotem podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej, udzieloną na podstawie dołączonych przez wnioskodawców faktur. P. W. nie wystąpiła z wnioskiem o zwrot akcyzy natomiast zarówno M. N. jak i P. W. wnioskując o jego zwrot zadeklarowali powierzchnie większe od faktycznie użytkowanych w roku 2021 r. W ocenie organu, gdyby P. W. prowadziła na wydzierżawionych gruntach działalność rolniczą samodzielnie i na własny rachunek to w dbałości o kondycję ekonomiczną prowadzonej działalności winna zawnioskować o zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej, tym bardziej, że jak twierdzi ponosiła koszty jego zakupu. Organ zwrócił uwagę na deklarowanie przez P. W., M. N. oraz P. W. różnych powierzchni gospodarstw w zależności o organu, przed którym wnioski/oświadczenia w tym zakresie były składane. W ocenie organu, wykazywanie rożnej powierzchni gospodarstwa w rożnych organach w tym samym roku może świadczyć o celowym, niezgodnym ze stanem faktycznym działaniu wnioskodawców. Organ dokonał analizy wniosków o przyznanie płatności na rok 2021 Wnioskodawczyni, M. N. i P. W. i przedstawił stanowisko w tym zakresie pod kątem dywersyfikacji upraw. Organ wskazał, że analiza spełnienia wymogu dywersyfikacji poprzez "techniczne" połączenia gospodarstw wykazała, iż gospodarstwo P. W. jest zwolnione z ww. wymogu natomiast gospodarstwa P. W., M. N. oraz gospodarstwa powstałe z "technicznego" połączenia gospodarstwa P. W. kolejno z gospodarstwem P. W. i gospodarstwem M. N. spełniają dywersyfikację. Odmienne wnioski organ sformułował względem płatności redystrybucyjnej oraz płatności dla młodych rolników. Organ podał, że gdyby M. N. w roku 2021 zadeklarował do płatności powierzchnię zgodną z powierzchnią podaną w urzędach gmin, tj. 42,912 ha, to nie otrzymałby płatności dodatkowej do powierzchni około 16 ha. Gdyby natomiast P. W. wystąpił o dopłaty bezpośrednie w roku 2021 na powierzchnię zgodną z powierzchnią wskazaną w urzędzie gminy, tj. 16,3278 ha, otrzymałby płatność dodatkową (redystrybucyjną) tylko do ok. 13 ha. Odnośnie wniosku Skarżącej o płatność dla młodych rolników, którą Wnioskodawczyni otrzymywała od roku 2018 organ wyjaśnił zasady przyznawania tej płatności i zwrócił uwagę na to, że wymagane jest, aby wiek osoby w pierwszym roku składania wniosku o przyznanie, jednolitej płatności obszarowej w ramach systemu płatności bezpośrednich w latach 2015-2022 nie przekraczał 40 lat, jak również, aby wniosek pochodził od osoby, która po raz pierwszy zakłada gospodarstwo rolne jako kierująca gospodarstwem rolnym, lub która założyła już takie gospodarstwo rolne w ciągu 5 lat przed pierwszym złożeniem wniosku o przyznanie jednolitej płatności obszarowej w ramach systemu płatności bezpośrednich w latach 2015-2022. Organ podał, że biorąc pod uwagę warunki, które należało spełnić, aby otrzymać płatność dla młodego rolnika to ani P. W. (wnioskowanie o płatności od roku 2010), ani M. N. (niespełnione kryterium wieku) nie spełniali wymogów, aby o taką płatność się ubiegać. Organ przedstawił obliczenia kwoty płatności dla młodych rolników możliwej do uzyskania na podstawie wniosku złożonego przez P. W. w roku 2021 i wskazał, że byłaby to kwota [...]zł (wynikająca z iloczynu powierzchni zgłoszonej do płatności 9,15 ha i stawki [...] zł/ha). W odniesieniu do ww. płatności organ wskazał, iż w terminie na składanie wniosków o przyznanie płatności na rok 2021 wniosek pomocowy złożony został przez P. W. (na dzień składania wniosku Skopińską), czyli rolnika (osobę fizyczną) spełniającą warunki do przyznania płatności dla młodych rolników (wiek: 22 lata, 4 lata prowadzenia działalności rolniczej). Następnie po terminie na złożenie zmian do wniosku o przyznanie płatności na rok 2021 w dniu [...] lipca 2022 r. P. W. (dawniej Skopińska) zawarła związek małżeński z P. W., czyli z osobą 34-letnią, która od 12 lat prowadzi gospodarstwo rolne. Powyższe okoliczności organ przeanalizował pod katem możliwości przyznania płatności dla młodych rolników grupie osób fizycznych, jaką są małżonkowie. Organ stwierdził brak możliwości ubiegania się przez małżeństwo W. o przyznanie ww. płatności. Reasumując organ stwierdził, iż "gospodarstwo rolne" P. W. nie stanowiło jednostki samodzielnej bowiem było ściśle powiązane więzami osobistymi, rodzinnymi i ekonomicznymi z pozostałymi osobami prowadzącymi gospodarstwa rolne pod wspólnym adresem, tj. z P. W. – obecnie małżonkiem strony, oraz M. N. - wujem P. W.. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w T., w wyniku rozpatrzenia całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przyjął za prawidłowe ustalenia organu I instancji, z których wynika, że w związku z przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym stwierdzono istnienie powiązań o charakterze osobowym, organizacyjnym i ekonomicznym pomiędzy Skarżącą a innymi podmiotami, występującymi jako niezależni i samodzielni producenci rolni. Charakter i stopień tych powiązań w ocenie organów uzasadniał sfomułowanie wniosku o istnieniu obiektywnych i subiektywnych przesłanek pozwalających na uznanie, że gospodarstwo rolne P. W. znalazło się w łańcuchu powiązań świadczących o stworzeniu sztucznych warunków w celu osiągnięcia korzyści wynikających z uregulowań przepisów prawnych Unii Europejskiej, które to działania traktowane są jako obejście prawa. Organ ustalił, iż element obiektywny polegał na wykreowaniu gospodarstwa P. W. w celu stworzenia możliwości uzyskania przez ten podmiot przede wszystkim wsparcia w zakresie płatności dla młodych rolników, o którą to płatność z uwagi na brak spełnienia dodatkowych wymogów nie mógł ubiegać się ani M. N., ani P. W.. Natomiast w ramach elementu subiektywnego organ przeprowadził analizę istniejących pomiędzy Skarżącą, M. N. oraz P. W. powiązań o charakterze osobowym, funkcjonalnym (organizacyjnym), biznesowym i własnościowym. W ramach tej analizy poddano ocenie deklarowane powierzchnie, strukturę upraw, wymiany działek ewidencyjnych a także stan zaplecza gospodarczego (maszyny, budynki gospodarcze). Końcowo organ wyjaśnił, że powołane w podstawie prawnej decyzji rozporządzenie (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE. L 347 z 20.12.2013 str. 549-607) zostało z dniem 1 stycznia 2023 roku uchylone na podstawie art. 104 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2116 z dnia 2 grudnia 2021 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (Dz.U.UE.L.2021.435.187 z dnia 2021.12.06; dalej także jako: "rozporządzenie nr 2021/2116".). Jednocześnie art. 104 ustanawia przepisy przejściowe, zgodnie z którymi rozporządzenie Nr 1306/2013 w zakresie art. 54 nadal ma zastosowanie do wydatków poniesionych i płatności dokonanych na rzecz systemów wsparcia na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) (Dz. Urz. UE L 2013 nr 347 poz. 608; dalej także: "rozporządzenie nr 1307/2013") w odniesieniu do roku kalendarzowego 2022 i wcześniejszych lat, czyli w także w rozpatrywanej przez organ sprawie. Ponadto zgodnie z art. 154 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2115 z dnia 2 grudnia 2021 r. ustanawiające przepisy dotyczące wsparcia planów strategicznych sporządzanych przez państwa członkowskie w ramach wspólnej polityki rolnej (planów strategicznych WPR) i finansowanych z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) i z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz uchylające rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 i (UE) nr 1307/2013 (Dz.U.UE.L.2021.435.1; dalej także jako: "rozporządzenie nr 2021/2115") rozporządzenie (UE) nr 1307/2013 traci moc ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2023 r. Ma ono jednak w dalszym ciągu zastosowanie do wniosków o przyznanie pomocy odnoszących się do lat składania wniosków rozpoczynających się przed dniem 1 stycznia 2023 r. Wobec tego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE.L.347 z 20.12.2013, str. 608, z późn. zm.) ma zastosowanie w omawianej sprawie. W skardze do tut. Sądu Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jak również o uchylenie poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2022 r. poz. 1775 z późn. zm.; dalej także jako: "ustawa o płatnościach") przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż ciężar dowodu w niniejszej sprawie spoczywa na Skarżącej, a nie organie administracyjnym kwestionującym fakt prowadzenia przez P. W. gospodarstwa rolnego samodzielnie na własny rachunek i niezależnie od gospodarstw rolnych innych wnioskodawców, a co za tym idzie dążącym do wykazania, iż w sprawie zaistniały sztuczne warunki do uzyskania płatności, o których mowa w art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013, b) art. 6 i art. 7 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji odmowę przyznania skarżącej P. W. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, mimo iż spełniania ona przewidziane ku temu w obowiązujących przepisach prawa wymogi, c) art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013 w zw. z art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 przez ich zastosowanie, tj. przyjęcie przez organ, iż w sprawie zaistniały sztuczne warunki do uzyskania płatności, co pociągnęło za sobą odmowę przyznania Skarżącej płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w sytuacji, gdy P. W. prowadzi gospodarstwo rolne samodzielnie, na własny rachunek i niezależnie od gospodarstw rolnych innych wnioskodawców, d) art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1307/2013 poprzez dokonanie przez organ jego błędnej wykładni, a w konsekwencji uznanie, iż Skarżąca nie prowadzi działalności rolniczej samodzielnie, na własny rachunek i niezależnie od gospodarstw innych wnioskodawców, 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.; a) art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775; dalej także jako: "k.p.a.") przez jego niezastosowanie, a w konsekwencji niepodjęcie przez organ wszystkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności przez niepełną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, co w konsekwencji skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego, b) art. 77 § 1 k.p.a. przez jego niezastosowanie, a w konsekwencji niewywiązanie się przez organ z ciążącego na nim obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, którego ocena pozwoliłaby ustalić wszystkie okoliczności istotne w sprawie, co w konsekwencji skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego, c) art. 80 k.p.a. przez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, brak wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu zebranego w toku postępowania materiału dowodowego, w tym wybiorczą ocenę złożonych przez świadków w toku postępowania zeznań, co w konsekwencji skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego, d) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, podczas gdy organ na podstawie zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego powinien był stwierdzić, iż w sprawie nie zaistniały sztuczne warunki do uzyskania płatności, a w konsekwencji winien ją uchylić. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Wstępnie należy podać, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na rozprawie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej także jako: "p.p.s.a.") – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając legalności zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie, na podstawie złożonego wniosku i zgłoszonych do niego zmian, Skarżąca ubiegała się o przyznanie następujących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego: jednolitej płatności obszarowej (JPO) do powierzchni 9,15 ha, płatności z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska (płatności za zazielenienie), płatności dodatkowej (redystrybucyjnej) oraz płatności dla młodych rolników. Przedmiot skargi stanowi decyzja Dyrektora ARiMR z dnia [...] kwietnia 2024 r. o odmowie przyznania Skarżącej płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2021. W ocenie organu, Skarżąca wraz z M. N. oraz P. W. sztucznie stworzyła warunki wymagane do uzyskania korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, w sprzeczności z jego celami. Z kolei Skarżąca kwestionując to stanowisko, zarzuca organowi brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego i dokonanie jego dowolnej oceny, a także naruszenie przepisów prawa materialnego (przepisów unijnych). Na wstępie rozważań w niniejszej sprawie zaznaczyć należy, że zaskarżona decyzja została wydana po przeprowadzeniu ponownego postępowania przez organy wskutek uchylenia decyzji Dyrektora ARiMR z [...] lutego 2023 r. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 czerwca 2023 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Bd 202/23. Wyjaśnić zatem należy, że stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W orzecznictwie przyjmuje się, że przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ, ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże w sprawie. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, albowiem jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Związanie samego sądu, w myśl art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Należy przy tym mieć na uwadze, że stosownie do art. 153 p.p.s.a. wiążące w sprawie są: ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania. Ocena prawna, o której stanowi art. 153 p.p.s.a., to wyjaśnienie treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Ocena prawna musi pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci na przykład braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 marca 2024 r., sygn. akt I GSK 245/23). W rozpoznawanej sprawie przepisy prawa nie uległy zmianie, a zatem obowiązkiem organu było zastosowanie się do oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Sądu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 czerwca 2023 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Bd 202/23. W uzasadnienia tego wyroku Sąd uznał, iż organy rozstrzygające w niniejszej sprawie nie dokonały należytego wyjaśnienia przesłanki obiektywnej i subiektywnej stworzenia sztucznych warunków. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien uwzględnić rozważania Sądu wyjaśniając czy poprzez stworzenie sztucznych warunków chodzi wyłącznie o uzyskanie korzyści sprzecznej z celami wsparcia, czy też nie, a także organ zobowiązany był przeanalizować zasadność zastosowania art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013. W związku z powyższym należy wyjść od wyjaśnienia, że organ jako podstawę prawną odmowy przyznania płatności wskazał m.in. przepis prawa materialnego, tj. art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013, w myśl którego bez uszczerbku dla przepisów szczególnych, osobom fizycznym ani prawnym nie przyznaje się jakichkolwiek korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa. Przepis ten został wprawdzie uchylony z dniem 1 stycznia 2023 r. na mocy rozporządzenia nr 2021/2116, jednakże jako przepis prawa materialnego ma on zastosowanie do stosunków prawnych powstałych w czasie jego obowiązywania (por. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 października 2023 r., sygn. akt I SA/Bd 411/23). Tym samym organ słusznie wskazał, że art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013 (stanowiący materialną podstawę prawną zaskarżonej decyzji) ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie dotyczącej płatności za 2021 r. Odnosząc się do istoty spornego zagadnienia należy podać, że w myśl art. 6 ustawy o płatnościach, płatności bezpośrednie oraz przejściowe wsparcie krajowe są przyznawane rolnikowi, jeżeli są spełnione warunki przyznania tych płatności i tego wsparcia określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w przepisach ustawy oraz w przepisach wydanych na jej podstawie. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach, płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz 2) łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha. Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy o płatnościach, określenie "rolnik" użyte w tej ustawie, oznacza rolnika w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1307/2013, którego gospodarstwo rolne jest położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1307/2013, rolnikiem jest osoba fizyczna lub prawna bądź grupa osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, której gospodarstwo rolne jest położone na obszarze objętym zakresem terytorialnym Traktatów, określonym w art. 52 TUE w związku z art. 349 i 355 TFUE, oraz która prowadzi działalność rolniczą. Wreszcie, pod pojęciem "gospodarstwa rolnego", w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1307/2013, należy rozumieć wszystkie jednostki wykorzystywane do działalności rolniczej i zarządzane przez rolnika, znajdujące się na terytorium tego samego państwa członkowskiego. Unijny prawodawca, w sytuacji obchodzenia prawa, wprowadził sankcje w postaci przyznania płatności w zmniejszonym wymiarze, zwrotu przyznanej płatności oraz odmowy przyznania płatności. Z tego względu nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organ art. 6 i 7 ustawy o płatnościach bowiem wskazane przez Skarżącą przepisy prawa nie są jedynymi i wyłącznymi przepisami prawa znajdującymi zastosowanie w sprawie, której przedmiotem jest ocena wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich. Przywołany przez organy w wydanych decyzjach art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013 stanowi, że bez uszczerbku dla przepisów szczególnych, osobom fizycznym ani prawnym nie przyznaje się jakichkolwiek korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone w sprzeczności z celami tego prawodawstwa. Przepis ten jest interpretowany z uwzględnieniem treści art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95, stanowiącym, że działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści. W konstrukcji norm prawa unijnego zwrotem niedookreślonym jest sformułowanie "warunki zostały sztucznie stworzone". Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12 (Słynczewa siła EOOD) dokonał wykładni niedookreślonego zwrotu "warunki zostały sztucznie stworzone". Wprawdzie wyrok ten odnosi się do treści art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (WE) 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, ale poddawana wykładni norma prawna jest zbliżona z zastosowanym przez organy art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013 (na aktualność wyniku dokonanej wykładni zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 23 listopada 2022 r., sygn. akt I GSK 29/19 oraz z 13 września 2022 r., sygn. akt I GSK 2852/18). Trybunał uznał, że artykuł 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, należy interpretować w ten sposób, że przesłanki stosowania tego przepisu wymagają istnienia elementu obiektywnego i elementu subiektywnego. W ramach pierwszego z nich, do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych okoliczności danego przypadku pozwalających na stwierdzenie, że nie może zostać osiągnięty cel zamierzony przez system wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). W ramach drugiego elementu, do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z systemu wsparcia EFRROW ubiegający się o taką płatność zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie sąd odsyłający może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więzi prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami. Podkreślenia wymaga przy tym, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wskazał, że sformułowanie "wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu’’ co do zasady nie może oznaczać, że rolnik prowadzi produkcję rolną jedynie w celu uzyskania płatności z systemu wsparcia bezpośredniego. Po pierwsze nie otrzymałby takiego wsparcia, gdyby wcześniej nie prowadził gospodarstwa rolnego, a co najważniejsze, wsparcie z funduszy unijnych, często jest dużo niższe, niż dochody, jakie uzyskuje rolnik ze swojej działalności w ramach gospodarstwa rolnego. W wyroku z 7 kwietnia 2022r., w sprawie C-176/20 Trybunał interpretując art. 60 rozporządzenia 1306/2013 wyjaśnił z kolei, że ze sztucznymi warunkami w rozumieniu tego przepisu mamy do czynienia wówczas, gdy "z jednej strony z ogółu obiektywnych okoliczności wynika, że pomimo formalnego poszanowania warunków przewidzianych we właściwym uregulowaniu cel realizowany przez to uregulowanie nie został osiągnięty, a z drugiej strony wykazano wolę uzyskania korzyści wynikającej z uregulowania Unii poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych dla jej uzyskania". W wyroku tym Trybunał nie odwołał się już do kierunkowego działania wnioskodawcy, a więc do wyłącznego celu jego działania. Oznacza to, że obecny pogląd został złagodzony w porównaniu do poprzedniego wyroku TSUE z 12 września 2013r., C-434/12, gdzie o sztucznym tworzeniu warunków można było mówić jedynie wówczas, gdy wyłącznym celem działania wnioskodawcy było uzyskanie nienależnej pomocy. Z tego względu obciążający organy administracji ciężar dowodu ogranicza się do wykazania okoliczności świadczących za sztucznym stworzeniem warunków uzyskania pomocy, sprzecznie z celami prawa unijnego oraz występowania zamiaru wnioskodawcy osiągnięcia takiego skutku. Takie rozumienie wyróżnionego we wskazanym orzecznictwie TSUE elementu subiektywnego działania beneficjenta pozwala na racjonalne i zgodne z interesem publicznym eliminowanie tych nieprawidłowości, które polegają na niezgodnym z prawem uzyskiwaniu pomocy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2022 r., sygn. akt I GSK 2709/18). W ocenie Sądu, organ – w zaskarżonej decyzji odnosząc się do kwestii zastosowania art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013 oraz art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 – prawidłowo zinterpretował pojęcie sztucznych warunków w rozumieniu tych przepisów odnosząc się do obu przesłanek, tj. przesłanki obiektywnej oraz subiektywnej, przy czym przesłanka obiektywna dotyczy ustalenia, że nie może zostać osiągnięty cel danego wsparcia, subiektywna zaś - że przez stworzenie takich sztucznych warunków wnioskodawca zamierzał uzyskać korzyść sprzeczną z tym celem. Wnioskowanie organu w tym zakresie zostało przedstawione na str. 7-10 zaskarżonej decyzji, stosownie do wytycznych Sądu zawartych w wyroku z dnia 27 czerwca 2023 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Bd 202/23. Zdaniem organu element obiektywny polegał na wykreowaniu gospodarstwa P. W. w celu stworzenia możliwości uzyskania przez ten podmiot przede wszystkim wsparcia w zakresie płatności dla młodych rolników, o którą to płatność z uwagi na brak spełnienia dodatkowych wymogów nie mógł ubiegać się ani M. N., ani P. W.. Z kolei w ramach elementu subiektywnego, organ przeprowadził analizę istniejących pomiędzy Skarżącą, M. N. oraz P. W. powiązań o charakterze osobowym, funkcjonalnym (organizacyjnym), biznesowym i własnościowym. W ramach tej analizy poddano ocenie deklarowane powierzchnie, strukturę upraw, wymiany działek ewidencyjnych a także stan zaplecza gospodarczego (maszyny, budynki gospodarcze). Prawidłowo organy ustaliły, że doszło do wystąpienia w przedmiotowej sprawie przesłanki obiektywnej oraz subiektywnej i w konsekwencji – stworzenia sztucznych warunków w celu uzyskania wyższych płatności. Przez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności należy rozumieć sztuczne wykreowanie określonych elementów stanów faktycznych, czy też manipulowanie nimi tak, aby odpowiadały one nie przepisowi prawnemu, który miałby w "normalnym" układzie rzeczy zastosowanie, ale przepisowi dla autora tej kreacji (manipulacji) korzystniejszemu (por. M. Godlewska, Pojęcie nadużycia prawa w prawie UE (cz. I), Europejski Przegląd Sądowy 2011, nr 6, s. 25-26). Ustalenie, że nastąpiło stworzenie sztucznych warunków wymaga oceny działań nie tylko samego beneficjenta, ale również działań pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 2579/14). Podmioty można uznać za powiązane, jeżeli te same osoby prawne lub fizyczne równocześnie bezpośrednio lub pośrednio biorą udział w zarządzaniu nimi gdy występują więzi o charakterze rodzinnym. Ustalenia poczynione przez organy wskazują na to, że Skarżąca nie posiada żadnego zaplecza technicznego w postaci budynków, maszyn czy urządzeń rolniczych. Strona korzysta ze sprzętów i budynków należących do M. N. oraz maszyn należących do P. W.. Użytkowanie powyższego umożliwione jest Wnioskodawczyni nieodpłatnie. Tym samym Skarżąca jest zależna od M. N. oraz P. W. w produkcji rolnej. P. W. nie wykazała, a także nie miała wiedzy, w zakresie nakładów finansowych poniesionych w związku z działalnością rolniczą w roku 2021 i nie wykazała, aby osiągnęła dochody w związku z jej prowadzeniem. Nie okazała również dokumentów świadczących o prowadzeniu przez nią w sposób samodzielny i niezależny od innych podmiotów działalności rolniczej. Ponadto P. W., P. W. i M. N. w kolejnych latach wymieniali się działkami rolnymi (poza gruntami własnymi P. W.), przy czym wyboru działek przekazywanych do dzierżawy dokonywał M. N. a okres dzierżawy ustalany był na jeden rok. Okres dzierżawy wynikał z planów nawożenia ustalanych przez M. N. w stosunku do całości posiadanych przez niego gruntów. Ponadto struktura zasiewów na gruntach deklarowanych do płatności przez Wnioskodawczynię pokrywała się z uprawami, co do których o dopłaty wnioskowali zarówno P. W., jak i M. N.. Zasadnie zatem organ stwierdził, że trudno jest przypisać Skarżącej samodzielne działanie w zakresie prowadzonego gospodarstwa rolnego, w tym podejmowania decyzji w zakresie struktury planowanych zasiewów oraz utrzymywania przez nią gruntów w dobrej kulturze rolnej. Poza kontrolą Wnioskodawczyni pozostawało bowiem układanie płodozmianu w sytuacji, w której nie miała ona wiedzy w zakresie gruntów, które zostaną jej wydzierżawione na kolejny rok prowadzenia działalności rolniczej. Prawidłowo organ ocenił, że te same działki w latach 2018-2021 deklarowane były do płatności wymiennie przez M. N., P. W. oraz P. W.. Przykładowy wykaz takich działek ewidencyjnych zawarty został w tabeli nr 1 str. 10 decyzji organu I instancji. Wynika z niej, że użytkownicy poszczególnych gruntów zmieniali się pomiędzy sobą w ciągu kolejnych lat. Niektóre działki użytkowane były kolejno przez trzy podmioty. Zawierano umowy dzierżawy na krótki okres, co wykluczało planowanie przez Skarżącą prowadzenia działalności rolniczej na konkretnych gruntach. Wnioskodawczyni nie wiedziała bowiem jakie grunty będzie uprawiać w kolejnym roku. Brak jest jednocześnie podstaw do przyjęcia obiektywnie uzasadnionego celu takiego postępowania. Podkreślenia wymaga, że decyzje w tym zakresie były podejmowane przez M. N.. W ocenie Sądu istotne w sprawie okazały się przeprowadzone przez organ analizy w oparciu o ubieganie się o zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej (wskazane w decyzji organu I instancji na str. 16). M. N. i P. W. występowali w roku 2021 o zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego odpowiednio dokumentując jego zakup. M. N. we wniosku o zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej oświadczył, iż jest posiadaczem użytków rolnych o powierzchni 42,912 ha i w oparciu o taką powierzchnię gospodarstwa otrzymał zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego. P. W. w roku 2021 otrzymał zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego do gospodarstwa o wielkości 16,3278 ha. Natomiast P. W. nie składała wniosku o zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej, chociaż wskazała, że ponosi koszty z tytułu zakupu paliwa. Organ zestawił powyższe dane z informacjami wynikającymi z wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich w roku 2021 i stwierdził, że M. N. zadeklarował we wniosku o płatności powierzchnię 26,88 ha, P. W. zadeklarował we wniosku o płatności powierzchnię 26,85 ha a P. W. we wniosku o płatności zadeklarowała powierzchnię 9,15 ha. Słusznie w ocenie Sądu organ stwierdził, że wykazywanie różnej powierzchni gospodarstwa w różnych organach w tym samym roku może świadczyć o celowym, niezgodnym ze stanem faktycznym działaniu wspomnianych powyżej osób. W świetle obowiązujących przepisów, a więc od strony formalnej, P. W., P. W. jak i M. N. występują w obrocie gospodarczym samodzielnie i niezależnie. Patrząc jednak z szerszej pespektywy, widoczne są wzajemne powiązania rodzinne, kapitałowe i majątkowe tych podmiotów, które powodują, że P. W. jest uzależniona w prowadzeniu działalności od innych osób i nie podejmuje samodzielnie decyzji związanych z prowadzeniem działalności rolniczej. Takie ukształtowanie stanu faktycznego skutkowało przede wszystkim stworzeniem możliwości uzyskania przez Skarżącą wsparcia w zakresie płatności dla młodych rolników oraz płatności redystrybucyjnej, przy czym podejmowane aktywności i oświadczenia składane przez poszczególne osoby wskazują na świadome i zorganizowane działania, mające na celu ominięcie przepisów definiujących rolnika oraz gospodarstwo rolne, w celu uzyskania wyższych płatności. Podsumowując, w zakresie produkcji rolnej gospodarstwa Skarżącej nie można uznać za samowystarczalne i niezależne. Nie posiadało ono bowiem własnego zaplecza gospodarczego w postaci budynków, a także sprzętu rolniczego. W tym zakresie Skarżąca jest zależna od innych podmiotów, w szczególności od M. N.. Podkreślić przy tym należy, że z art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1307/2013 wynika, że rolnikiem może być również grupa osób fizycznych lub prawnych. Dowiedzione przez organ istnienie powiązań o charakterze osobowym, organizacyjnym i ekonomicznym pomiędzy Skarżącą oraz innymi podmiotami, formalnie niezależnymi i samodzielnymi producentami rolnymi (tj. mającymi formalnie określonego zarządcę, własny indywidualny numer ewidencyjny, konto, na które przelewane były środki), oznacza istnienie obiektywnych i subiektywnych przesłanek pozwalających na uznanie, że gospodarstwo rolne P. W. znalazło się w łańcuchu wzajemnych powiązań, świadczących o stworzeniu sztucznych warunków w celu osiągnięcia korzyści wynikających z uregulowań przepisów prawnych Unii Europejskiej, które to działania traktowane są jako obejście prawa. W niniejszej sprawie, jak słusznie wskazał organ, istotne jest jak działania P. W., M. N. i P. W. miały służyć uzyskaniu korzyści z poszczególnych płatności, sprzecznie z celami prawa wspólnotowego. W tym kontekście trafnie organ wskazał, że w zakresie płatności redystrybucyjnej oraz płatności dla młodych rolników istniejące pomiędzy Skarżącą i innymi osobami powiązania miałyby wpływ na wysokość udzielonego wsparcia. Płatność redystrybucyjna przysługuje do powierzchni gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu tego rolnika nie większej niż 30 ha oraz pomniejszonej o 3 ha. Płatność ta może być przyznana maksymalnie do 27 ha, o czym stanowi art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach. W związku z powyższym, gdyby M. N. w roku 2021 zadeklarował do płatności powierzchnię zgodną z powierzchnią podaną w urzędzie gminy w związku z ubieganiem się o zwrot akcyzy, tj. powierzchnie 42,912 ha to nie otrzymałby płatności dodatkowej do powierzchni około 16 ha. Podobnie, gdyby P. W. wystąpił o dopłaty bezpośrednie w roku 2021 na powierzchnię zgodną z powierzchnią wskazaną w urzędzie gminy, tj. 16,3278 ha, otrzymałby płatność redystrybucyjną tylko do ok. 13 ha. Tymczasem powierzchnie deklarowane przez M. N. i P. W. do płatności bezpośrednich w roku 2021 były bardzo zbliżone i wyniosły ok. 27 ha, czyli w obu przypadkach nie przekraczały 30 ha. Mając powyższe na uwadze organ ustalił, że kwota płatności redystrybucyjnej możliwej do uzyskania na podstawie wniosków złożonych osobno przez M. N., P. W. i Skarżącą w 2021 r. wyniosłaby łącznie [...] zł, natomiast kwota tej płatności obliczona z uwzględnieniem powierzchni wskazanej przez M. N., P. W. i Skarżącą we wnioskach o zwrot akcyzy wyniosłaby łącznie [...] zł. Wykonując wytyczne Sądu z wyroku z dnia 27 czerwca 2023 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Bd 202/23 organ dokonał analizy przepisów prawa w zakresie płatności dla młodych rolników, również pod kątem odpowiedzi na pytanie czy Skarżąca mogłaby ubiegać się o płatność dla młodych rolników w hipotetycznej sytuacji prowadzenia i współposiadania gospodarstwo rolnego przez Wnioskodawczynię wspólnie z P. W.. Organ na str. 16 – 18 zaskarżonej decyzji przywołał i wyjaśnił obowiązujące regulacje prawne w zakresie ubiegania się o płatność dla młodych rolników. Zdaniem Sądu interpretacja przepisów prawa zaprezentowana przez organ jest prawidłowa. Uwzględniając prezentowaną w zaskarżonej decyzji wykładnię przepisów prawa organ stwierdził, że w przypadku prowadzenia gospodarstwa rolnego wspólnie z małżonkiem, we wniosku o przyznanie płatności dla młodych rolników wnioskodawca podaje numer PESEL małżonka. Do ustalenia daty rozpoczęcia działalności przez grupę osób, którą są małżonkowie, przyjmuje się datę rozpoczęcia tej działalności przez małżonka, który najwcześniej rozpoczął tę działalność. Organ podał, że rok 2021 był dwunastym rokiem składania wniosków pomocowych przez P. W., co powodowało, że małżeństwo P. i P. W. nie spełniłoby warunków do przyznania płatności dla młodych rolników. O płatności dla młodych rolników może bowiem ubiegać się osoba, która po raz pierwszy zakłada gospodarstwo rolne jako kierująca gospodarstwem rolnym, lub która założyła już takie gospodarstwo rolne w ciągu 5 lat przed pierwszym złożeniem wniosku w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej. Odnośnie płatności dla młodych rolników wskazać również należy, że Skarżąca otrzymywała tę płatność od 2018 r. Organ prawidłowo wyjaśnił, że płatność przyznawana jest na okres pięciu lat, począwszy od pierwszego złożenia wniosku o płatność dla młodych rolników. Wniosek musi być złożony w ciągu pięciu lat od daty rozpoczęcia działalności rolniczej. Płatność przysługuje rolnikowi, którego wiek w pierwszym roku składania wniosku o przyznanie, jednolitej płatności obszarowej w ramach systemu płatności bezpośrednich w latach 2015 - 2022 nie przekracza 40 lat. Biorąc pod uwagę wymogi, które należało spełnić, aby otrzymać płatność dla młodego rolnika ani P. W. (wnioskowanie o płatności od roku 2010), ani M. N. (niespełnione kryterium wieku) nie spełniali warunków, aby o taką płatność się ubiegać. Tymczasem płatność dla młodych rolników możliwa do uzyskania na podstawie wniosku złożonego przez P. W. w roku 2021 wyniosłaby [...] zł. Wobec powyższego słusznie organ wskazał, że jedynie oddzielne stworzenie gospodarstwa Skarżącej spowodowało, iż mogła ona ubiegać się o płatność dla młodych rolników. Złożenie wniosków pochodzących od formalnie niezależnych podmiotów, stanowiących w istocie jednego rolnika jako grupę osób, o której mowa w definicji zawartej w art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013, ukierunkowane było zatem na uzyskanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego z pominięciem ustanowionych prawem wspólnotowym ograniczeń powierzchniowych, co jest sprzeczne z celami systemu wsparcia. Z treści art. 4 rozporządzenia nr 1305/2013 wynika, że wsparcie rozwoju obszarów wiejskich, w tym działań w sektorze spożywczym i sektorze produktów niespożywczych oraz leśnictwie, przyczynia się do osiągnięcia następujących celów: a) wspieranie konkurencyjności rolnictwa; b) zapewnienie zrównoważonego zarządzania zasobami naturalnymi oraz działania w dziedzinie klimatu; c) osiągnięcie zrównoważonego rozwoju terytorialnego wiejskich gospodarek i społeczności, w tym tworzenie i utrzymywanie miejsc pracy. Cel, jakim jest wspieranie konkurencyjności, należy rozumieć w dwóch aspektach. Pierwszy wymaga odniesienia do sytuacji pojedynczego przedsiębiorcy - rolnika, drugi zaś wymaga przyjęcia perspektywy całej branży. Celem wsparcia jest bowiem zwiększanie konkurencyjności pojedynczego przedsiębiorstwa poprzez wzmacnianie jego pozycji ekonomicznej, np. poprzez inwestycje w zaplecze produkcyjne konkretnego podmiotu, ale również zapewnienie balansu i równomiernego rozwoju całej grupy przedsiębiorców z danej grupy. Innymi słowy, konkurencyjność musi być oceniania indywidualnie, w odniesieniu do konkretnego przedsiębiorcy, a więc wymaga ustalenia, czy wsparcie przyczyni się do podniesienia ekonomicznej konkurencyjności aplikującego o nią producenta rolnego. Po drugie - w aspekcie ogólnym, konkurencyjność odnosić należy do tego, czy wsparcie danego przedsiębiorcy (w sensie funkcjonalnym, a nie tylko formalnoprawnym) ponad ustalony limit nie przyczyni się do obniżenia (zachwiania) konkurencyjności na danym rynku (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 1518/15; z dnia 13 września 2022 r., sygn. akt I GSK 2852/18). Wypełnieniu celu wsparcia poprzez zapewnienie konkurencyjności w sensie indywidualnym służyło wprowadzenie dofinansowania dla podmiotów prowadzących działalność rolniczą. Konkurencyjność w sensie szerszym zapewnić miał natomiast mechanizm zmniejszający wsparcie dla producentów gospodarujących na większym areale poprzez prowadzenie ograniczeń kwot wsparcia oraz ograniczeń powierzchni upraw, do których przysługują płatności. Jest oczywiste, że wprowadzenie takich mechanizmów kształtowania płatności miało przeciwdziałać koncentracji środków finansowych w największych gospodarstwach i zapobiegać niekorzystnemu traktowaniu małych gospodarstw, a w efekcie zmierzać do podniesienia indywidualnych dochodów osób pracujących w tych gospodarstwach. Wprost do takich celów odwołano się również w punkcie 13 preambuły do rozporządzenia nr 1307/2013, gdzie wskazano, że więksi beneficjenci, korzystający z efektu skali, nie wymagają jednolitego wsparcia na tym samym poziomie, aby skutecznie osiągnąć cel polegający na wsparciu dochodu. W rozpoznawanej sprawie wykreowanie gospodarstwa rolnego P. W. służyło wyłącznie uniknięciu skutków ograniczeń i limitów płatności dla dużych beneficjentów. Jak bowiem trafnie wskazał organ, w sytuacji, gdyby płatności przyznawano w ramach jednego wniosku, kwota wsparcia byłaby niższa od łącznej kwoty możliwych do uzyskania przez poszczególne podmioty lub w ogóle nie przysługiwałaby (płatność dla młodych rolników). Formalnie odrębne podmioty, stanowiły w istocie jedną, powiązaną osobowo, gospodarczo i organizacyjnie jednostkę, prowadzącą wieloczłonowe, lecz zunifikowane gospodarstwo rolne. W konsekwencji stwierdzić należy, że organ zasadnie uznał, iż w rozpatrywanej sprawie zaistniały przesłanki (subiektywna i obiektywna) warunkujące odmówienie Skarżącej przyznania płatności. W niniejszej sprawie nie budzi zastrzeżeń Sądu wykonanie wytycznych Sądu z wyroku z dnia 27 czerwca 2023 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Bd 202/23. Organ I instancji przedstawił rozważania w zakresie dywersyfikacji upraw na str. 20-21 decyzji a organ odwoławczy rozważania te zaakceptował (str. 15 zaskarżonej decyzji). Na podstawie przeprowadzonych analiz organ I instancji stwierdził, że mniej trudności w zakresie dywersyfikacji upraw przysparzało prowadzenie trzech mniejszych gospodarstw (dwa gospodarstwa do 30 ha i jedno gospodarstwo 9 ha, które zwolnione było z obowiązku stosowania dywersyfikacji) niż prowadzenie dwóch gospodarstw, które musiałyby spełnić różne wymogi. W ocenie Sądu nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organy art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach. W kontekście tego zarzutu wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Według art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Z kolei w myśl art. 3 ust. 3 powołanej ustawy, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Z treści powołanych przepisów w orzecznictwie zasadnie wywodzi się, że sytuacja procesowa stron wskazanych tam postępowań w zakresie dowodzenia zasadności wniosków o przyznanie płatności została w sposób istotny zmodyfikowana. Odstąpiono bowiem od modelu przyjętego w kodeksie postępowania administracyjnego, według którego obowiązek przeprowadzenia całego postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa na organie (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 października 2015 r., sygn. akt II GSK 1884/14). Jednak w odniesieniu do treści art. 3 ust. 3 in fine ustawy o płatnościach to na organie, który (odmawiając płatności) wywodzi skutki prawne z zarzutu tworzenia sztucznych warunków ciąży obowiązek wykazania tych sztucznych warunków (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 31 marca 2022 r., I SA/Ke 483/21). Przedstawiona wykładnia wskazuje na obowiązki dowodowe organów wyłącznie w zakresie udowodnienia sztucznych warunków. Natomiast obowiązek udowodnienia spełniania warunków do przyznania płatności lub pomocy finansowej spoczywa na stronie występującej o ich przyznanie. W związku z powyższym zarzut skargi naruszenia przez organ art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach okazał się bezzasadny. Stwierdzić przy tym należy, że w ocenie Sądu, Skarżąca nie przedstawiła spójnej i przekonującej argumentacji, a także dowodów potwierdzających, iż przekazywanie gruntów, maszyn i urządzeń rolniczych, korzystanie przez podmioty powiązane z tych samych budynków służyło innym celom, niż uniknięcie skutków ograniczenia płatności dla dużych beneficjentów i uzyskania korzyści sprzecznych z celami wsparcia. Podważeniu tej tezy nie może służyć wyłącznie argument, że powyższe działania są wynikiem pomocy udzielanej sobie przez członków najbliższej rodziny. Podkreślić przy tym należy, że wykazanie sprzecznego z celami prawodawstwa wspólnotowego działania wnioskodawcy, nie wymaga udowodnienia jego wyłącznego zamiaru uzyskania pomocy unijnej. Forsowanie przez Skarżącą własnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w oderwaniu od wymowy, kontekstu i wzajemnych relacji dowodów oraz okoliczności, które legły u podstaw dokonania niewątpliwych, istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń, nie mogło odnieść skutku. Dowody powinny być analizowane w sposób kompleksowy (całościowy). Przyjęcie stanowiska Skarżącej i przyznanie jej płatności pomijałoby kluczową w niniejszej sprawie okoliczność utworzenia pozornie odrębnych gospodarstw, co umożliwiło uzyskanie większych płatności niż te, które przysługiwałyby jednemu dużemu gospodarstwu. Innymi słowy, uznanie racji Skarżącej prowadziłoby do uzyskania przez nią korzyści niezgodnych z prawem unijnym. Nieuzasadnione okazały się również zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszystkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności przez niepełną, dowolną a nie swobodną, ocenę materiału dowodowego, co w konsekwencji skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego. W ocenie Sądu wbrew zarzutom skargi, organ w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym wykazał w sposób niebudzący wątpliwości fakt stworzenia sztucznych warunków do uzyskania wsparcia. W sprawie zebrano obszerny i wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia materiał dowodowy, poddany następnie wszechstronnej ocenie. Logiczna, wsparta okolicznościami sprawy argumentacja organu wskazuje na bezpodstawność twierdzeń Wnioskodawczyni. Organy przeprowadziły w tym zakresie wyczerpujące postępowanie dowodowe, w sposób odpowiadający procedurze administracyjnej, jak również prawidłowo zastosowały i omówiły przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w sprawie. Tym samym, organ nie dopuścił się naruszenia powołanych w skardze przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: [...]