I SA/Bd 393/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: sędzia WSA Mirella Łent sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr) Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Synakiewicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 października 2009 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług oddala skargę I SA/Bd 393/09 UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] J. P. wystąpiła do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T.z wnioskiem o częściowe umorzenie odsetek od zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług wskazując, iż sytuacja materialna nie pozwala na zapłatę zaległości w całości. Zadeklarowała, iż dobrowolnie będzie dokonywać wpłat na poczet przedmiotowego zobowiązania w wysokości 25% otrzymywanej emerytury, bowiem prowadzone postępowanie egzekucyjne nakłada na nią dodatkowe koszty. Wnioskodawczyni podniosła, iż na jej utrzymaniu pozostaje bezrobotny syn. W protokole o stanie majątkowym z dnia 04 lutego 2009r. sprecyzowała , iż wnosi o umorzenie odsetek w kwocie 9.000,00 zł. Uznając, iż podniesione argumenty oraz zebrany w sprawie materiał dowodowy nie mogą stanowić podstawy do wydania pozytywnego rozstrzygnięcia decyzją z dnia z dnia [...] Nr [....] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. odmówił częściowego umorzenia odsetek za zwłokę, które łącznie stanowią kwotę 18.501,00 zł od zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za okres: od sierpnia do grudnia 2003r., od stycznia do kwietnia i od czerwca do grudnia 2004r. oraz od stycznia do lipca 2005r. w łącznej kwocie 32.633,80 zł. Od powyższego rozstrzygnięcia organu podatkowego pierwszej instancji wnioskodawczyni pismem z dnia [...]. uzupełnionym pismem z dnia [....] złożyła odwołanie, w którym zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej w B. o ponowne rozpoznanie złożonego wniosku i umorzenie odsetek od zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług. W piśmie tym, wskazała, iż powstanie przedmiotowego zadłużenia nie było zależne od jej postępowania. Działalność gospodarczą rozpoczęła w 2005r. gdyż chciała pomóc bezrobotnym dzieciom. Sprawy księgowe prowadziła osoba trzecia. Obecnie wnioskodawczyni jest na emeryturze, utrzymuje bezrobotnego syna, który oczekuje na operację obojczyka. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzje w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej, odsetek za zwłokę mają charakter indywidualnych decyzji uznaniowych co skutkuje tym, że nawet, gdy w sprawie zachodzą przesłanki umorzenia zaległości podatkowych przewidziane przepisami prawa (ważny interes podatnika lub interes publiczny), to organ podatkowy może, lecz nie jest zobowiązany do wydania rozstrzygnięcia uwzględniającego w całości lub w części wniosek podatnika w tym przedmiocie. Podkreślono jednak, że uznaniowy charakter decyzji nie oznacza dowolności rozstrzygnięcia. Zdaniem organu warunkiem umorzenia zaległości podatkowej lub odsetek za zwłokę jest wystąpienie jednej z dwóch wyżej wymienionych przesłanek, tj. ważnego interesu podatnika i interesu publicznego. Jako, że są to zwroty niedookreślone w ustawie, stanowią swoiste klauzule generalne odsyłające do systemu ocen pozaprawnych. Organ wyjaśniając zakres tych pojęć wskazał, iż zastosowanie wobec podatnika wskazanej instytucji musi być traktowane jako jego przywilej, a nie jako prawo, bowiem powołany przepis ma charakter wyjątkowy. Zasadą bowiem pozostać musi uiszczanie podatków w sposób i w terminach przewidzianych przez prawo, gdyż poprzez jednolity dla wszystkich sposób i termin płatności podatków, przejawia się zasada równości podatników i sprawiedliwości podatkowej. Jedynie nadzwyczajne okoliczności mogą spowodować odstępstwo od tych zasad. Następnie organ przedstawił ustaloną w trakcie postępowania sytuację majątkową strony. Wskazał, iż z oświadczenia o stanie majątkowym z dnia [....] wynika, iż strona wraz z mężem mieszka w mieszkaniu własnościowym o powierzchni 49,5 m2. Osiąga dochód z tytułu świadczenia emerytalnego w kwocie 907,00 zł (netto), które zostało zajęte w toku prowadzonych czynności egzekucyjnych zmierzających do wyegzekwowania przedmiotowych zaległości co skutkuje jego zmniejszeniem o kwotę ok. 250,00 zł. Wskazano, iż mężowi przyznano rentę inwalidzką w wysokości 672,67 zł (netto). Miesięczne wydatki związane z utrzymaniem gospodarstwa domowego kształtują się następująco: czynsz 201,00 zł, prąd - 100,00 zł, gaz - 70,00 zł, telefon - 55 zł, wydatki na leczenie - 100,00 zł, telewizja kablowa - 83,00 zł, polisa na życie PZU - 41,50 zł. Ponadto organ wskazał, iż na utrzymaniu wnioskodawczyni i jej męża pozostaje 28 letni nie pracujący syn. Strona jest współwłaścicielem samochodu osobowego marki Mercedes- Benz rok produkcji 1985, którego zakup sfinansowała z kredytu bankowego - wysokość poszczególnej raty ok. 300 zł. Do 30 kwietnia 2005r. zobowiązana prowadziła działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług remontowych. Organ wyjaśnił, iż zaległość podatkowa, a w konsekwencji odsetki za zwłokę będące przedmiotem niniejszego postępowania są następstwem przeprowadzonej kontroli podatkowej przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T.. W toku czynności kontrolnych ustalono iż, strona nie wykazywała w sposób rzetelny całej wartości dokonywanej sprzedażny towarów i usług, nie ewidencjonowała w pełnej wysokości dokonywanych zakupów, wpisywała w rejestrach zakupów i rozliczała w deklaracjach podatkowych VAT - 7 faktury wystawione na inny podmiot niż jej firma oraz dokonywała zmian w kserokopiach wystawionych faktur, w tym podrabiała podpis klienta. W następstwie stwierdzonych nieprawidłowości organ podatkowy pierwszej instancji decyzją określił podatniczce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od sierpnia 2003r. do lipca 2005r. w łącznej kwocie 28.794,00 zł. W decyzji stwierdzono ponadto, iż za okres od marca do kwietnia 2004r. i od lipca do listopada 2004r. podatniczka otrzymywała nienależne zwroty podatku od towarów i usług w łącznej kwocie 3.948,00 zł. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, iż przedmiotowe zaległości podatkowe nie powstały z przyczyn niezależnych od strony, w wyniku zdarzenia nagłego, losowego czy też innego zdarzenia posiadającego nadzwyczajny charakter, a w skutek świadomych działań. Podejmując decyzję dotyczące nieewidencjonowania wszystkich zdarzeń gospodarczych, fałszując kopie wystawionych faktur podatniczka musiała być świadoma konsekwencji swojego postępowania. Organ podkreślił, iż uzyskując z tytułu wykonywanych usług dochody, nie opodatkowując ich, strona zatrzymała pieniądze należne budżetowi państwa i samowolnie przeznaczyła je na własne cele. Ponadto otrzymując z organów podatkowych zwrot podatku od towarów i usług korzystała ze środków należnych budżetowi państwa, przeznaczając je na własne cele. W związku z powyższym zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, gdyby w odpowiednim czasie, strona wykazała odpowiedzialność i prawidłowo obliczała wysokość podatku od towarów i usług i regulowała te należności w terminach wynikających z przepisów prawa nie wystąpiłyby problemy związane z koniecznością zapłaty odsetek za zwłokę. Organ podatkowy nie może akceptować nierzetelnych zachowań podatników, umożliwiając tym samym unikania powinności podatkowych, bowiem godziłoby to w zasadę sprawiedliwości społecznej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotowa zaległość dotyczy podatku od towarów i usług, którego konstrukcja polega na tym, że nie jest on zależny od wyników prowadzonej działalności, płacony jest przez nabywcę towaru, a podatnik (sprzedawca towaru lub usługi) ma jedynie obowiązek odprowadzić go do budżetu państwa. W konsekwencji zapłata przedmiotowych odsetek za zwłokę wiąże się z niedotrzymaniem przez stronę ustawowego terminu zapłaty zaległości podatkowej i stanowi konsekwencję niezachowania przewidzianych odrębnymi przepisami terminów płatności. Odsetki pełnią funkcję kompensacyjną, stanowiąc wyrównanie za korzystanie przez podatnika ze środków pieniężnych, którymi w tym czasie powinien dysponować Skarb Państwa. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej uzasadnieniem powyższych nieprawidłowości nie mogą być powoływane przez wnioskodawczynię problemy osobiste - chęć pomocy bezrobotnemu synowi. Organ wskazał, iż syn jest osobą pełnoletnią, samodzielną, w związku z czym strona nie jest zobligowana do łożenia na jego utrzymanie. Odnosząc się do przedstawionej w pismach kierowanych do organów podatkowych argumentacji, iż w prowadzeniu spraw księgowych pomagała osoba trzecia, wobec czego strona nie była świadoma zaistniałych nieprawidłowości organ wyjaśnił, iż w świetle obowiązujących przepisów prawa podatkowego obowiązek składania deklaracji podatkowych, a także obliczania i odprowadzania podatku od towarów i usług obciąża podatnika. Podatnik może, według swego wyboru, sam wykonywać wszystkie czynności związane z wypełnianiem i składaniem deklaracji oraz obliczaniem i wpłacaniem podatku lub też korzystać z pomocy osób trzecich, które zatrudnia lub którym powierza wykonywanie tych czynności. Zawsze jednak skutki działań lub zaniechań takich osób obciążają podatnika, który może i powinien kontrolować sposób wywiązywania się przez te osoby z przyjętych obowiązków. W ocenie organu za przyznaniem ulgi w postaci umorzenia nie przemawia również konieczność spłaty kredytu bankowego zaciągniętego na zakup samochodu. Nadanie przez stronę priorytetu spłacie tych zobowiązań finansowych nie może odbywać się kosztem budżetu państwa. Zobowiązania podatkowe nie mogą być traktowane jako należności, które można zaspakajać w dalszej kolejności, a w przypadku braku środków na zapłatę wszystkich zobowiązań, jako te zaległości, które powinny zostać umorzone. Konkludując organ II instancji nie negując trudnej sytuacji finansowej wnioskodawczyni stwierdził, iż wskazane przez nią argumenty nie mogą stanowić podstawy do przyznania wnioskowanej ulgi w postaci umorzenia części odsetek za zwlokę od zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług. Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej pismem z dnia [...] strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której wniosła o ponowne rozpatrzenie złożonego wniosku i umorzenie w całości bądź części odsetek za zwłokę od posiadanych zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług, bowiem wzrost odsetek za zwłokę powoduje, iż nie jest ona w stanie uregulować przedmiotowego zobowiązania podatkowego. Strona wyjaśniła, iż nie uchyla się od spłaty zaległości wskazując, że zaczęła ją spłacać jeszcze przed zajęciem komorniczym. Wyjaśniła, iż przedmiotowe zadłużenie wynikało z jej niewiedzy i nieumiejętnego prowadzenia działalności gospodarczej. Jednocześnie podniosła, iż od marca 2009r. jest osobą samotną - mąż wyprowadził się i nie partycypuje w kosztach utrzymania. Skarżąca podniosła, iż utrzymuje się z emerytury w wysokości 968,67 zł netto, nie posiada majątku ruchomego, papierów wartościowych, lokat, oszczędności. Jej miesięczne wydatki kształtują się następująco: czynsz wraz z funduszem remontowym - 201,50 zł, energia elektryczna- 60 zł, gaz - 43 zł, telefon -25,00 zł, ubezpieczenie w PZU - 44,50 zł, antena tv - 34,00 zł, zajęcie egzekucyjne - 285,62 zł. Pozostałą część dochodu przeznacza na utrzymanie i leki. Wyjaśniła , iż nie korzysta z pomocy Ośrodka Pomocy Społecznej. Podniosła ponadto, iż w jej sytuacji żaden bank nie udzieli jej kredytu na spłatę zadłużenia a ze względu na wiek nie ma możliwości podjęcia pracy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działania administracji publicznej pod kątem zgodności tych działań z prawem. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdza, że skarga jest niezasadna gdyż wydanej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa ani materialnego ani procesowego. Kwestię ulg w spłacie zobowiązań podatkowych reguluje ustawa z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /tekst jedn. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej Op. Z treści przepisu ww. ustawy, art. 67a § 1 powołanego jako podstawa materialnoprawna zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, że organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych : • ważnym interesem podatnika • lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Takie sformułowanie przepisu przesądza o jego uznaniowości, co oznacza, że organ może a nie musi umorzyć zaległości podatnika. Nie można zatem z umorzenia zaległości czynić powszechnie stosowanego środka prowadzącego do zwolnienia od zapłaty podatku. Podkreślenia wymaga, iż nawet w wypadku zaistnienia przypadków uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy może, lecz nie musi umorzyć należnych kwot. Skoro bowiem umorzenie zaległości podatkowej jest instytucją nadzwyczajną a zasadą jest płacenie podatków, to przypadki, wskazane w art. 67a Ordynacji podatkowej, powinny posiadać tę samą cechę. W związku z powyższym obowiązkiem organu, w takich sprawach jest zebranie pełnego materiału dowodowego w zakresie ustalenia sytuacji materialnej podatnika. Jak wynika z treści cyt. przepisu ocenę, czy w konkretnym przypadku zachodzą wyjątkowe okoliczności, wymienione w tym przepisie pozostawiono organowi podatkowemu. Tak rozumiany przepis prawa skutkuje ograniczeniem kontroli sprawowanej przez Sąd Administracyjny. Kontrola legalności decyzji w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się do badania, czy w procesie dowodowym do tej decyzji organ podatkowy : 1. uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych, mających wskazywać na ważny interes podatnika lub ważny interes publiczny uzasadniający udzielenie ulgi podatkowej; 2. czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. Rolą Sądu w tej sprawie było zatem zbadanie, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, tzn. czy organy prawidłowo zebrały materiał dowodowy i rozważyły wszystkie okoliczności , mogące mieć wpływ na wybór możliwości rozstrzygnięcia w zakresie udzielenia bądź odmowy udzielenia wnioskowanej ulgi. Sąd co należy zaznaczyć, nie ocenia wydanej decyzji z punktu widzenia jej słuszności, stwierdzenie zatem, że w sprawie występują okoliczności odpowiadające takiej lub innej kierunkowej dyrektywie wyboru, może, lecz nie musi prowadzić do rozstrzygnięcia pozytywnego dla strony skarżącej. (por. wyrok NSA z 31.01.2003r. Biul. Skarb. 2004/6/30), gdzie zawarto tezę: "Sąd Administracyjny nie jest więc kolejnym organem w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ administracji państwowej wybór jest słuszny, co oznacza, że Sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji administracyjnej. " Reasumując należy podkreślić, że organ orzekający w takiej sprawie ma obowiązek działać według zasad wynikających z obowiązywania przepisów cyt. ustawy Ordynacja podatkowa i ocenić wyniki postępowania wyjaśniającego w granicach swobodnej oceny dowodów na podstawie wiedzy i zasad doświadczenia życiowego, wysnuwając z zebranego materiału dowodowego wnioski, logicznie uzasadnione. Ustalenia dotyczące spełnienia przesłanek umorzenia, odnosić się przy tym winny do okoliczności istniejących w czasie podejmowania decyzji. Co oznacza, że ocenie winna zostać poddana sytuacja skarżącej w okresie podejmowania decyzji przez organ I instancji, w tym wypadku jest to koniec roku 2008. Wnioskowanie organu winno być poparte zebraniem pełnego, wyczerpującego materiału dowodowego. Jak wynika z akt sprawy, organ zebrał wyczerpujący materiał dowodowy, pozwalający na ocenę, czy w sprawie zachodzą ustawowe przesłanki uzasadniające udzielenie wnioskowanej ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej. Istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organy podatkowe zasadnie odmówiły skarżącej uwzględnienia wniosku o umorzenie zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług uznając, iż w sprawie nie wystąpił ważny interes podatnika, ani interes publiczny, o których jest mowa w art. 67 a § 1 Ordynacji podatkowej. Decyzja o przyznaniu bądź odmowie przyznania ulgi podatkowej, o której mowa w art. 67 a § 1 pkt 3 cyt. ustawy Op. należy do decyzji uznaniowych, co oznacza, że Ustawodawca pozostawił organowi podatkowemu decyzję w tej sprawie. Uznanie administracyjne nie oznacza oczywiście zupełnej dowolności sposobu rozstrzygnięcia wniosku o umorzenie zaległości podatkowych lub odsetek, jednak kontrola legalności tego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny jest w tym wypadku ograniczona. Sprowadza się ona w istocie do badania legalności przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowo-wyjaśniającego i poprawności oceny dokonanej na podstawie stanu faktycznego sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2001 roku, I SA/Ka 498/00, PP z 2001 r. Nr 45, s. 14; jak również Ordynacja podatkowa 2005 r. Komentarz Mastalski ,B. Adamiak,, Wrocław 2005, s. 308. W świetle wskazanego wyżej przepisu Sąd nie jest bowiem uprawniony, ani do oceny słuszności, ani celowości zaskarżonej decyzji. Organ bowiem nie jest zobowiązany do udzielenia ulgi nawet , gdy stwierdzi , iż w sprawie wystąpiły przesłanki " ważnego interesu podatnika" lub " interesu publicznego" Sądowa kontrola decyzji o charakterze uznaniowym obejmuje więc samo postępowanie poprzedzające jej wydanie, ale nie rozstrzygnięcie, będące wynikiem dokonania wyboru, o którym była wyżej mowa. Należy podkreślić, że ważny interes podatnika to sytuacja, w której z powodów nadzwyczajnych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie uregulować zobowiązań wobec Skarbu Państwa. O zaistnieniu tej przesłanki nie decyduje subiektywne przekonanie podatnika, lecz kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie obowiązującą hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny. Natomiast kryterium interesu publicznego odwołuje się do wartości uniwersalnych, takich jak sprawiedliwość i równość wobec prawa; zaufanie do organów państwa, które skutkuje podporządkowaniem się narzuconym regułom postępowania. Jak wynika z akt sprawy zaległość podatkowa dotyczy podatku od towarów i usług, co oznacza, że podatek ten, zgodnie z wolą ustawodawcy winien być przez podatnika odprowadzany bezpośrednio do budżetu państwa. Każdy kto podejmuje działalność gospodarczą musi mieć świadomość tego, że ponosi ryzyko z nią związane. Takiego przedsiębiorcę obciążają również koszty prowadzenia działalności w postaci podatków, które należy opłacać. Podatek VAT ze względu na jego neutralność nie można traktować tak jak kredyt i wykorzystywać go na własne potrzeby. Ponadto jak ustalono w toku czynności kontrolnych strona nie wykazywała w sposób rzetelny całej wartości dokonywanej sprzedażny towarów i usług, nie ewidencjonowała w pełnej wysokości dokonywanych zakupów, wpisywała w rejestrach zakupów i rozliczała w deklaracjach podatkowych VAT - 7 . W dokumentacji firmy znajdowały się faktury wystawione na inny podmiot niż firma skarżącej . Ustalono również, że skarżąca dokonywała zmian w kserokopiach wystawionych faktur, podrabiając niejednokrotnie podpis klienta. Organ stwierdził, mając na uwadze sytuację skarżącej, że jest ona trudna ale wskazane przez stronę argumenty w opinii organu nie mogą stanowić podstawy do przyznania wnioskowanej ulgi w postaci umorzenia części odsetek za zwlokę od zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług. To oznacza, że organ nie stwierdził, że w sprawie wystąpiły przesłanki " ważnego interesu podatnika" lub " interesu publicznego". W tej sytuacji organ odszedł od instytucji uznania administracyjnego. W tym miejscu Sąd stwierdza, że organy prawidłowo wyjaśniły stan faktyczny sprawy. Organy badały sprawę pod kątem wymienionych w art. 67 § 1 Op. przesłanek, pozwalających na rozstrzygnięcie zgodne z wnioskiem strony. Sąd stwierdza, że organy podatkowe w procesie dochodzenia do zaskarżonej decyzji uwzględniły całokształt okoliczności faktycznych, zebranych uprzednio a mających wskazywać na ważny interes podatnika lub ważny interes publiczny uzasadniający wnioskowane przez stronę umorzenie. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), skargę oddalił.