I SA/Bd 41/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Dudra (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Asesor sądowy Urszula Wiśniewska Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 09 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi Z. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych 1. uchyla zaskarżone postanowienie 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz Z. K. kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania I SA/Bd 41/08 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w B. z dnia [...] nr [...] o odmowie umorzenia kosztów egzekucyjnych w kwocie 800,50 zł powstałych w postępowaniu egzekucyjnym na podstawie tytułów wykonawczych od nr [...] do [...] . W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał następujący stan faktyczny : Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w B. prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku Pana Z. K. na podstawie tytułów wykonawczych od nr [...] do [...]obejmujących nieuiszczone składki na ubezpieczenia społeczne, składki na ubezpieczenia zdrowotne oraz składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od marca 2004r. do lipca 2005r. W toku postępowania egzekucyjnego pismem z dnia [...] nr [...] dokonano zajęcia wynagrodzenia za pracę zobowiązanego, skutkiem czego powstały koszty egzekucyjne w kwocie 800,50zł. Zobowiązany pismem z dnia [...] złożył wniosek o umorzenie kosztów egzekucyjnych, powołując się na trudności finansowe związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Jednocześnie podniósł, że ponoszone straty uniemożliwiły terminowe opłacanie składek ZUS. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w B. odmówił umorzenia kosztów egzekucyjnych. Od powyższego rozstrzygnięcia pismem z dnia z dnia [...] strona złożyła zażalenie podnosząc, iż nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej, gdyż z prowadzonej działalności gospodarczej nie osiąga dochodu, uzyskuje jedynie wynagrodzenie w wysokości 936zł. Zobowiązany wskazał również przepis art. 64e § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm. dalej u.p.e.a.), który stanowi, iż jedną z przesłanek umorzenia kosztów jest "ważny interes publiczny", a zdaniem zobowiązanego jest to zaufanie obywateli do państwa. Strona zarzuciła również, iż wszczęto egzekucję z minimalnego wynagrodzenia za pracę, co według zobowiązanego jest ''wrogim atakiem przeciwko niemu". Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w B. z dnia [...] W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał , iż egzekucyjne dochodzenie składek na ubezpieczenia społeczne, których płatnik dobrowolnie nie uiścił, powoduje powstanie kosztów egzekucyjnych, których zapłaty dochodzi się od zobowiązanego. Koszty egzekucyjne nie są więc samoistnym świadczeniem nakładanym na Stronę przez organ egzekucyjny, powstają bowiem w wyniku podjęcia określonych działań wobec majątku osób, które dobrowolnie nie wykonują ciążących na nich obowiązków pieniężnych o charakterze publicznoprawnym. O umorzeniu kosztów egzekucyjnych i warunkach tego umorzenia stanowi art. 64e u.p.e.a. Jest to instytucja stosowana w sytuacji wyjątkowej dla zobowiązanego. Przepis ten określa sytuacje, w których to umorzenie może zachodzić. W ocenie organu ustawodawca wskazując przesłanki umorzenia nie zobligował organu egzekucyjnego, by w przypadku ich zaistnienia koszty bezwzględnie umorzyć. Sformułowanie przepisu, który stanowi, iż organ egzekucyjny może umorzyć w całości lub w części przypadające na jego rzecz koszty egzekucyjne świadczy o tym, iż kwestię tę pozostawił w sferze uznania administracyjnego. Zdaniem organu umorzenie kosztów egzekucyjnych jest instytucją stosowaną w sytuacjach wyjątkowych dla zobowiązanego i nawet wtedy gdy wystąpią przesłanki do zastosowania ulgi organ egzekucyjny nie ma obowiązku jej udzielenia. Odmowa umorzenia kosztów egzekucyjnych nie narusza prawa zarówno wtedy, gdy wystąpiły przesłanki umorzenia, jak i wtedy, gdy nie miały one miejsca. Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących braku środków na zapłacenie kosztów egzekucyjnych organ odwoławczy podniósł, iż koszty egzekucyjne nie są samoistnym świadczeniem nakładanym przez organ egzekucyjny na zobowiązanego, powstają w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego - w rozpatrywanej sprawie jest to zajęcie wynagrodzenia za pracę. Organ egzekucyjny nie stwierdził ani przesłanki nieściągalności dochodzonego obowiązku, ani niemożliwości dalszego prowadzenia egzekucji bez znacznego uszczerbku dla sytuacji finansowej zobowiązanego, gdyż zarówno Strona jak i Jego małżonka posiadają stałe źródło dochodu z tytułu zatrudnienia, ponadto zobowiązany prowadzi działalność gospodarczą, która co do zasady ukierunkowana jest na osiąganie zysku. W ocenie organu skoro zobowiązany czynnie prowadzi działalność gospodarczą, brak dochodów i osiąganie straty nie mogą być przyczyną umorzenia kosztów egzekucyjnych. Trudności finansowe, jako typowe dla egzekwowanych dłużników, do okoliczności takich nie należą i nie mogą stanowić podstawy do odstąpienia od dochodzenia przez organ egzekucyjny należnych mu kosztów. Składki na ubezpieczenie społeczne są publicznymi świadczeniami o charakterze powszechnym i prowadzący działalność ma ustawowy obowiązek ich uiszczania, niezależnie od osiągniętego wyniku finansowego. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej "interesu publicznego" nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem wnioskodawcy o zasadności umorzenia kosztów egzekucyjnych. Ten dotyczy bowiem dobra ogólnego, stąd przedstawione w zażaleniu argumenty dotyczące konieczności utrzymania rodziny, elementu interesu publicznego nie stanowią. Organ wskazał również, iż należy też uwzględnić zasadność obciążania państwa kosztami udzielnej w ten sposób pomocy, na tle sytuacji finansowej państwa. W przypadku kiedy wierzycielem jest ZUS to przychody (którymi są również koszty egzekucyjne) przeznaczane są na wypłaty bieżących świadczeń osobom uprawnionym. Konkludując organ odwoławczy wyraził opinię, iż przesłanki umorzenia kosztów powinny być rozpatrywane nie tylko w kontekście sytuacji ekonomiczno-finansowej osoby zobowiązanej, ale także w odniesieniu do bieżącego stanu finansów ubezpieczeń społecznych. Nadto wysokość dochodzonej kwoty nie stanowi w ocenie organu o niemożności jej poniesienia czy spowodowania - skutkiem zapłaty - znacznego uszczerbku dla sytuacji finansowej zobowiązanego. Na powyższe rozstrzygnięcie z dnia [...] strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu w Bydgoszczy. wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy i umorzenie przedmiotowych kosztów. W uzasadnieniu skarżący podnosi, iż nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej. Tym samym jego zdaniem wyczerpuje przesłanki określone w art. 64e § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazuje, iż jego aktualne wynagrodzenie z tytułu zatrudnienia wynosi 936 zł brutto. Skarżący podkreśla również, iż w myśl ww. ustawy jedną z przesłanek umorzenia egzekucji jest również ważny interes publiczny. W jego ocenie wżny interes publiczny przejawia się również w zaufaniu obywatela do Państwa i jego organów . Podkreśla, iż z własnej inicjatywy zgłosił się do oddziału ZUS w celu rozwiązania problemu jakim były i są nieuregulowane składki. Nie został jednak w wystarczający sposób poinformowany o przysługujących mu prawach i możliwościach rozwiązania przedmiotowej sprawy m.in. o możliwości złożenia wniosku o rozłożenie zaległości na raty. Organ egzekucyjny najpierw wszczął postępowanie egzekucyjne a dopiero potem poinformował go o możliwości rozłożenia na raty zaległości, warunkując jednak to uiszczeniem należności z tytułu poniesionych kosztów egzekucji w wysokości 800,50 zł. Zdaniem skarżącego wystawienie tytułów wykonawczych na wynagrodzenie minimalne 936 zł, jest wobec niego aktem wrogim. Fakty te w opinii strony podważyły jego zaufanie do instytucji państwowych . W jego ocenie w imię ważnego interesu publicznego, jakim jest zaufanie obywatela do Państwa koniecznym jest odzyskanie przez niego tego zaufania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego "ważnego interesu publicznego" organ ponownie wskazał, iż nie można utożsamiać tego zagadnienia z subiektywnym przekonaniem wnioskodawcy o zasadności umorzenia kosztów egzekucyjnych. Pojęcie to powinno być oceniane z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie budżetu państwa kosztami pomocy. Przy jego ocenie należy też uwzględnić zasadność obciążania państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa kosztami udzielonej w ten sposób pomocy, na tle sytuacji finansowej państwa. W przypadku kiedy wierzycielem jest ZUS to przychody (którymi są również koszty egzekucyjne) przeznaczone są na wypłaty bieżących świadczeń osobom uprawnionym. Niemożność jednoznacznego zdefiniowania tego pojęcia powoduje, że w każdym indywidualnym przypadku jego znaczenie może uwzględniać różne aspekty wskazanych wyżej wartości. Dodatkowo wyjaśniono, iż "interes publiczny" o jakim mowa w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji musi być przy tym tego rodzaju, aby można było określić go przymiotnikiem "ważny". Użycie tego słowa podkreśla bowiem wyjątkowość zastosowania instytucji umorzenia kosztów z uwagi na tenże interes. Uwzględnia ono fakt, że przedmiotem ulgi udzielanej w oparciu o art. 64e są koszty egzekucyjne, a zatem należność związana z przymusowym dochodzeniem należności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też, zaskarżone postanowienie należało wyeliminować z obrotu prawnego. Skarżącemu odmówiono umorzenia kosztów egzekucyjnych. Głównym powodem negatywnego dla strony rozstrzygnięcia było uznanie przez organy, iż w sprawie nie zaszła żadna z przesłanek określonych w art. 64 e § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na wstępie Sąd pragnie zauważyć, że rozstrzygniecie w przedmiocie umorzenia kosztów egzekucyjnych ma charakter uznaniowy. Co się z tym wiąże podlega ocenie pod kątem zgodności z prawem z wyłączeniem oceny uznania, głównie pod kątem zgodności z prawem procesowym. Sądowa kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczona w tym znaczeniu, że Sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia. Jest to bowiem wyłączna kompetencja organu administracji. Kontrola ta obejmuje zatem zbadanie, czy wydanie postanowienia poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, tzn. czy organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i rozważył wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia o udzieleniu lub odmowie udzielenia wnioskowanej ulgi. Sąd nie ocenia natomiast wydanej decyzji z punktu widzenia jej słuszności czy sprawiedliwości (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 04 sierpnia 2005r. , sygn. akt III SA/Wa 646/2005). W wyroku z dnia 28 kwietnia 2003r. sygn. akt II SA 2486/2001 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego jak każde inne, ale zakres ich kontroli jest inaczej ukształtowany - Sąd bada bowiem zgodność z prawem, a nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia sprawy w niej zawartego. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami (zob. też wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2003r., sygn. akt II SA2486/2001). W kontekście powyższego warto powołać orzeczenie NSA z dnia 16 listopada 1999r., sygn. akt III S.A. 7900/98, LEX nr 47243, w którym Sąd zauważył, iż w przeciwieństwie do innych rodzajów luzów decyzyjnych uznanie jest możliwością wyboru konsekwencji prawnej. W celu wydania prawidłowego orzeczenia w sytuacji uznania administracyjnego organ administracyjny obowiązany jest szczegółowo zbadać stan faktyczny i utrwalić w aktach wyniki badania. Obowiązki organu administracyjnego w zakresie postępowania dowodowego są nawet większe niż przy ustawowym skrępowaniu, gdyż w poszukiwaniu materialnego kryterium do wydania decyzji powinien on najwszechstronniej zbadać stan faktyczny, w wymiarze wychodzącym poza okoliczności typowe w sytuacjach związania, mając na uwadze szczególną rolę w decyzji uznaniowej jej zgodności z interesem społecznym i słusznym interesem obywatela z art. 7 kpa (por. też już przywoływany wyrok NSA z dnia 21 lipca 1998 r., sygn. akt II S.A. 506/98, LEX nr 41383 oraz wyrok z dnia 23 września 1996 r., sygn. akt S.A./Ka 1418/95, Glosa 1997/5/30). W związku z powyższym, tego typu sprawy, w sposób szczególny winny być rozpatrzone pod kątem przesłanek uznania. Przesłanki te w przypadku umorzenia kosztów egzekucyjnych zostały wymienione w art. 64e u.p.e.a. stanowiącym, iż organ egzekucyjny może umorzyć w całości lub w części przypadające na jego rzecz koszty egzekucyjne. W § 2. przepis ten przewiduje, że koszty egzekucyjne mogą być umorzone, jeżeli: 1) stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub gdy zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej; 2) za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny; 3) ściągnięcie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne. Jedną z przesłanek umorzenia kosztów egzekucyjnych, na którą powołał się skarżący w skardze i wcześniej w zażaleniu na rozstrzygniecie organu I instancji jest ważny interes publiczny. Sąd zgadza się ze skarżącym , iż dobrem , które mieści się w tym pojęciu jest bez wątpienia zaufanie obywatela do organów państwa. Podobny pogląd wyrażony został również w orzecznictwie sądów administracyjnych. W wyroku WSA w Warszawie z dnia 04 sierpnia 2005r. sygn. akt III SA/Wa 646/05 sąd stwierdził , iż pojęcie "interesu publicznego" o jakim mowa w art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a. powinno być oceniane z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy. Jak wspomniano wcześniej w niniejszej sprawie skarżący w zażaleniu podniósł, iż zajęcie wynagrodzenia w kwocie minimalnej w 2007 r., tj. 936 zł. było aktem wrogości w stosunku do jego osoby i spowodowało podważenie zaufania do instytucji państwowej. Stwierdził, iż w imię ważnego interesu publicznego ważnym jest, aby to zaufanie odzyskał . Organ odwoławczy rozpatrując złożony środek zaskarżenia w postaci zażalenia nie odniósł się w ogóle do postawionego zarzutu. Sąd pragnie zauważyć, iż uzasadnienie rozstrzygnięcia jako jeden z jego elementów winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Uzasadnienie postanowienia ma szczególne znaczenie przy ocenie prawidłowości postanowienia przez organ wyższego stopnia, zwłaszcza postanowienia o charakterze uznaniowym. Brak prawidłowego uzasadnienia takiego postanowienia uniemożliwia bowiem - w przypadku jego zaskarżenia - ustalenie, czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego, gdyż to swobodne uznanie nie może być wszakże tożsame z dowolnością. Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia ma kardynalne znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 kpa, a realizowanej na mocy art. 107 § 3 tego aktu prawnego. Organ administracyjny jest zobowiązany tą zasadą do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia, jest jego uzasadnienie. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ podatkowy pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. W świetle art. 107 § 3 kpa w uzasadnieniu faktycznym należy przytoczyć wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonać na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceny czy dana okoliczność została udowodniona. W ocenie Sądu bez znaczenia pozostaje fakt, iż argument o podważeniu zaufania do instytucji państwa jako przesłanki ważnego interesu publicznego skarżący przedstawił dopiero w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. W orzecznictwie wskazuje się, iż dwuinstancyjność postępowania należy rozumieć jako dwukrotne rozstrzygnięcie sprawy - a więc w postępowaniu II instancji jako ponowną analizę argumentów strony przedstawionych zarówno w postępowaniu I instancji, jak i argumentów podniesionych już po jego zakończeniu. Dwuinstancyjność postępowania wymusza na organie odwoławczym odniesienie się w uzasadnieniu wydanej decyzji nawet do tych twierdzeń strony, które omówiono już raz w ocenianym rozstrzygnięciu I instancji (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2005r. sygn. akt III SA/Wa 193/2005). Mając na uwadze powyższe rozważania w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym konkretnym przypadku organ odwoławczy winien, rozpatrując złożone zażalenie odnieść się do powołanego przez skarżącego zarzutu i uzasadnić zajęte w tym zakresie stanowisko w szczególności poprzez uwzględnienie przepisów dotyczących zajęcia wynagrodzenia za pracę. W kontekście podniesienia przez skarżącego tej przesłanki warto zwrócić uwagę na brzmienie art. 72 § 1 u.p.e.a. stanowiącego , iż organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wynagrodzenia za pracę przez przesłanie do pracodawcy zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu tej części jego wynagrodzenia , która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi. Zgodnie zaś z art. 9. § 1. u.p.e.a. wynagrodzenie ze stosunku pracy podlega egzekucji w zakresie określonym w przepisach Kodeksu pracy. Kwestie związane z egzekucja z wynagrodzenia za pracę Kodeks pracy reguluje w art. 87. § 1 , który stanowi iż z wynagrodzenia za pracę - po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne oraz zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych - podlegają potrąceniu tylko następujące należności: 1) sumy egzekwowane na mocy tytułów wykonawczych na zaspokojenie świadczeń alimentacyjnych, 2) sumy egze- kwowane na mocy tytułów wykonawczych na pokrycie należności innych niż świadczenia alimentacyjne, 3) zaliczki pieniężne udzielone pracownikowi, 4) kary pieniężne przewidziane w art. 108. Z kolei w art. 871 § 1 Kodeksu pracy stanowi , iż wolna od potrąceń jest kwota wynagrodzenia za pracę w wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów, przysługującego pracownikom zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy, po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne oraz zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych - przy potrącaniu sum egzekwowanych na mocy tytułów wykonawczych na pokrycie należności innych niż świadczenia alimentacyjne. Rozpatrując ponownie sprawę organ powinien rozważyć podniesiony przez skarżącego argument zajęcia minimalnego wynagrodzenia za pracę w ramach przesłanki ważnego interesu publicznego w kontekście powołanych wyżej przepisów. Mając zatem na względzie powyższe Sąd dokonał rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c . W przedmiocie braku możliwości wykonania postanowienia do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono na podstawie art. 152 ustawy p.p.s.a. Natomiast o kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a. H. Adamczewska-Wasilewicz D. Dudra U. Wiśniewska