I SA/Bd 41/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski asesor WSA Joanna Ziołek Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Antoniuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 01 kwietnia 2025r. sprawy ze skargi V. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 6 listopada 2024r. nr 0401-IOA.4823.6.2024 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z [...] czerwca 2024 r. Naczelnik Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w T. nałożył na V.T.R. Sp. z o.o. w W. (skarżąca) karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia przez przewoźnika art. 10a ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 104; dalej też jako: ustawa SENT). Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia organu związane z przeprowadzoną w dniu [...] września 2023 r. w miejscowości C. (węzeł autostradowy [...]) kontrolą samochodu ciężarowego wraz z przyczepą ciężarową, przewożącego towar w postaci odzieży (pozycja CN 0005), kod odpadu 20 01 10, w ilości 18.130 kg, podlegający systemowi monitorowania SENT, objęty zgłoszeniem [...]. Przewoźnikiem i podmiotem odbierającym była skarżąca Spółka. W wyniku kontroli zgłoszenia przewozu [...] i dokumentów towarzyszących ww. transportowi stwierdzono, że przewoźnik nie zapewnił przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego powyższym zgłoszeniem w trakcie całej trasy przewozu towaru (przerwa w przekazywaniu danych geolokalizacyjnych trwała 1 godzinę i 7 minut - od godz. 06:27 do godz. 07:35). Na podstawie weryfikacji zapisów tachografu ustalano, że pojazd od godz. 04:45 do godz. 08:20 poruszał się - nie zarejestrowano pauzy w czasie pracy kierowcy. Powyższe fakty zostały potwierdzone wydrukiem SENT-GEO - Monitorowanie lokalizacji pojazdów - monitorowanie dla zgłoszenia [...], Monitorowanie od 2023-09-20 22:00 do 2023-09-22 22:00, jak również ujęte zostały w punkcie 8 protokołu z kontroli nr [...]/SENT z [...] września 2023 r. Kierujący zestawem pojazdów zeznał do protokołu kontroli, że na posiadanej aplikacji widzi, że jego podróż trawa bez przerwy ponad 17 godzin. Rozpoznając złożone odwołanie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] listopada 2024 r., na podstawie art. 26 ust. 5, art. 10a ust. 1, art. 22 ust. 2a ustawy SENT utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Organ podkreślił, że przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Niewystarczające jest wyposażenie pojazdu w sprawne i poprawnie skonfigurowane urządzenie lokalizacyjne. Konieczne jest bowiem stałe i nieprzerwane przekazywanie (w trakcie całej trasy przewozu przez terytorium [...]) aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem do systemu nadzorowanego przez organy KAS - Systemu Elektronicznego Nadzoru Transportu. Organ zauważył, że okazany kontrolującym włączony lokalizator wskazywał rzeczywistą lokalizację środka transportu w momencie jego zatrzymania do kontroli drogowej i w tym momencie również przekazywał aktualne dane lokalizacyjne do systemu SENT-GEO. Natomiast w trakcie kontroli drogowej stwierdzono brak przekazywania danych geolokalizacyjnych na wcześniejszym etapie przewozu towaru, tj. [...] września 2023 r., od godz. 06:27 do godz. 07:35. Organ nie zgodził się z twierdzeniem skarżącej, że dochowała należytej staranności, aby dane były poprawnie przekazywane do systemu SENT, a także, że przyczyna nieprzekazywania danych GPS była zupełnie niezależna od przewoźnika, który nie miał wiedzy o tej nieprawidłowości ani nie miał wpływu na jej wystąpienie. Zdaniem organu, fakt emisji danych GPS nie oznacza, że dane te były przekazywane również do systemu KAS. Warunkiem koniecznym dla prawidłowego przekazywania danych geolokalizacyjnych pojazdu przewożącego towar wrażliwy, jest powiązanie nr lokalizatora zamontowanego w tym pojeździe, zarejestrowanego również w systemie SENT-GEO, z konkretnym numerem zgłoszenia SENT, natomiast obowiązkiem przewoźnika była bieżąca kontrola sprawnego przekazu danych. Wskazywana przez skarżącą okoliczność, że przed rozpoczęciem jazdy kierowca uruchomił w telefonie służbowym aplikację e-TOLL monitorującą przejazd oraz śledził jej pracę nie stwierdzając nieprawidłowości w jej działaniu, nie zapewnia celu ustawy SENT sprowadzającego się do bieżącego monitorowania przewozu towaru podlegającego zgłoszeniu poprzez zapewnienie przez przewoźnika w trakcie całej trasy przewozu przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem do systemu SENT. B. monitorowanie umożliwia skontrolowanie pojazdu i przewożonego towaru w trakcie przemieszczania się po terytorium [...], jak też skontrolowanie realizacji obowiązków wynikających z tej ustawy. Brak danych geolokalizacyjnych nie pozwala monitorować całej trasy przejazdu, a co za tym idzie, ustalić którędy nastąpił przejazd, czy odbyły się postoje i czy nie nastąpił przeładunek towaru. To zaś skutkuje brakiem możliwości ustalenia, czy nie zaistniało realne zagrożenie interesów fiskalnych Skarbu Państwa poprzez uszczuplenie w kluczowych dla budżetu państwa podatkach (VAT). Przepisy ustawy SENT nie dają pola do rozważań co do możliwości wykonania obowiązku wynikającego z art. 10a ust. 1 ustawy SENT w inny sposób, tj. poprzez wydruki z prywatnego systemu logistycznego, czy poprzez informacje o opłatach drogowych pobranych przez system e-TOLL. W świetle powyższych informacji, skoro lokalizator nie przekazywał danych do systemu [...] września 2023 r. od godz. 06:27 do godz. 07:35, a w badanym okresie nie zostało odnotowane wadliwe działanie systemu SENT GEO oraz nie stwierdzono w systemie Help Desk CSD, aby przewoźnik zgłaszał problemy w działaniu systemu, w ocenie organu zachodziła podstawa do nałożenia na przewoźnika kary na podstawie art. 22 ust. 2a ustawy SENT, z uwagi na naruszenie art. 10a ust. 1 ustawy SENT. Odnosząc się do możliwości odstąpienia od nałożenia kary, organ wyjaśnił, że jest to uzasadnione w sytuacjach bardzo szczególnych i wyjątkowych, na które strona nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania. Zdaniem organu ważny interes skarżącej musiałby wynikać ze zdarzenia nadzwyczajnego, mającego bezpośredni związek z powstałym naruszeniem, czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie kary. Zatem również wówczas, gdy wystąpią nadzwyczajne okoliczności losowe, powodujące przykładowo znaczne obniżenie zdolności płatniczych, w szczególności zagrażające funkcjonowaniu albo w niewywiązywaniu się z nałożonych obowiązków, spowodowane zdarzeniami losowymi jak np.: powódź, pożar, susza itp. Poza tym nadzwyczajny charakter okoliczności wypełniających pojęcie ważny interes strony wyklucza uwzględnienie okoliczności takich, na zaistnienie których podmiot miał wpływ. W sprawie miała miejsce przerwa w przekazywaniu danych geolokalizacyjnych, która trwała 1 godzinę i 7 minut. W pojęciu ważnego interesu strony nie mogą być, zdaniem organu, uwzględnione okoliczności wskazujące na winę w naruszeniu przepisów ustawy SENT, niedbalstwo, czy niestaranność w prowadzeniu przedsiębiorstwa. W ramach wprowadzonego ustawą SENT systemu monitoringu przewozu i obrotu towarów, kwestia danych geolokalizacyjnych i obowiązku ich przekazywania przy użyciu lokalizatora nie ma charakteru wymogu formalnego. Zdaniem organu nie została również spełniona przesłanka określona w art. 22 ust. 3 ustawy SENT, uzasadniająca odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej z uwagi na tzw. interes publiczny. Organ zaznaczył, że wymierzona kara, poprzez swoją dolegliwość, prócz funkcji sankcyjnej miała pełnić również rolę prewencyjną i oddziaływać w przyszłości na realizację przez skarżącą ustawowych obowiązków. Jednakże jak się okazało, cel prewencyjny nie został osiągnięty, bowiem pomimo kontroli i stwierdzonej nieprawidłowości, podmiot dopuścił się kolejnych, podobnych naruszeń w zakresie udostępniania geolokalizacji w okresie po kontroli. W ocenie organu w rozpoznawanej sprawie wymierzona kara pieniężna za stwierdzone naruszenie jest adekwatna do celów ustawy SENT i nie jest dla skarżącej dotkliwa w takim stopniu, który uzasadniałby zastosowanie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na podstawie przesłanki interesu publicznego uwzględniającej treść zasady proporcjonalności. W złożonej skardze Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 22 ust. 3 ustawy SENT poprzez nieodstąpienie od nałożenia na skarżącą kary pieniężnej pomimo przemawiających za tym okoliczności faktycznych sprawy; b) art. 22 ust. 2a w zw. z art. 10a ust. 1 ustawy SENT w zw. z art. 273 dyrektywy nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej i wyrażonej w tych przepisach zasady proporcjonalności poprzez nałożenie na skarżącą Spółkę wysokiej kary pieniężnej w sytuacji, gdy: - w związku z przewozem towaru nie istniało jakiekolwiek ryzyko uszczuplenia należności publicznoprawnej; - w czasie, kiedy rzekomo nie były przekazywane dane geolokalizacyjne pojazd cały czas poruszał się, co potwierdza weryfikacja zapisów tachografu oraz zarejestrowana została trasa pojazdu, co potwierdza wydruk z systemu Transics; - brak przekazywania danych geolokalizacyjnych wynikał z okoliczności leżących poza skarżącą, a zatem sankcja w stałej wysokości [...] zł jest drakońska, nieproporcjonalna i nieadekwatna do wagi naruszenia. Skarżąca podkreśliła, że kierowca w trakcie jazdy nie stwierdził nieprawidłowości w działaniu aplikacji przekazującej dane geolokalizacyjne. W trakcie kontroli, kierowca pokazał funkcjonariuszom, że aplikacja nie wykazuje żadnych nieprawidłowości, dalej naliczała czas i wszystkie ikony, tj. bateria, GPS i internet sygnalizowały kolor zielony, czyli pozwalały na kontynuowanie jazdy. Wyjaśnienia te nie zostały jednak uwzględnione przez funkcjonariuszy. W trakcie postępowania prowadzonego przez organ perwszej instancji Spółka przedłożyła m. in: wydruk zdjęcia aplikacji naliczającej w dniu [...] września 2023 r. czas przejazdu - na zdjęciu widoczne są 3 ikony świecące na zielono, co potwierdza prawidłowe działanie aplikacji przez czas przejazdu; wydruk z systemu Transics zawierający zarejestrowaną trasę, jaką przebył pojazd w dniu [...] września 2023 r.; raport czynności kierowcy w dniach [...] i [...] września 2023 r. Powyższe dokumenty, zdaniem skarżącej, potwierdzają, że pojazd przez cały czas transportu poruszał się po drodze umożliwiającej przewóz przesyłki w jak najkrótszym czasie, nie zbaczał z tej trasy, a w okresie, kiedy brak było przekazywania danych geolokalizacyjnych pojazd cały czas się poruszał. Z uwagi na powyższe, brak jest podstaw do wymierzenia skarżącej kary pieniężnej z tytułu naruszenia przepisów ustawy SENT. W ocenie skarżącej brak przekazywania danych geolokalizacyjnych przez niewiele ponad godzinę nie uniemożliwił realizacji skutecznego monitoringu przesyłki. Dane z systemu Transics, raport czynności kierowcy oraz dane tachografu potwierdzają trasę pojazdu oraz wykluczają jakiekolwiek okoliczności mogące świadczyć o oszukańczym działaniu skarżącej w czasie braku przekazywania danych geolokalizacyjnych. Stwierdzone uchybienie nie stanowiło zatem realnego zagrożenia interesów Skarbu Państwa w postaci możliwości uszczuplenia dochodów podatkowych. Skarżąca podkreśliła, że kierowca nie ma możliwości weryfikacji, czy aplikacja prawidłowo przekazuje dane geolokalizacyjne. Dla bezpieczeństwa przewozu, kierowca nie jest w stanie co kilka minut lub częściej weryfikować wszystkie powiadomienia, czy komunikaty na telefonie (tj. urządzeniu mobilnym), aby nie stwarzać zagrożenia w ruchu drogowym. Dopiero w momencie, gdy aplikacja przestaje wskazywać którąś z ikon na zielono, kierowca jest w stanie stwierdzić nieprawidłowość i zatrzymać się na najbliższym postoju. W przedmiotowej sprawie kierowca nie stwierdził, aby którakolwiek z ikon przestała świecić się na zielono. Nie można wykluczyć, że wystąpiły jakieś zakłócenia w przekazie sygnału geolokalizacyjnego, za co jednak skarżąca nie powinna ponosić odpowiedzialności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 935), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) – dalej: jako "p.p.s.a." – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji według podanych wyżej kryteriów wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi uczyniono decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B., którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w T. nakładającą na skarżącą Spółkę karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia art. 10a ust. 1 ustawy SENT. Zdaniem organu nałożenie kary było w pełni uprawnione i nie było podstaw do odstąpienia od jej wymierzenia. Przeciwne stanowisko zajmuje strona skarżąca kwestionując argumentację organu. W zaistniałym sporze rację należy przyznać organowi. Na wstępie podać należy, że tut. Sąd nie dopatrzył się uchybienia przepisom Ordynacji podatkowej, w tym art. 187 i art. 191, przez pryzmat których należało ocenić prawidłowość postępowania dowodowego i poczynionych ustaleń faktycznych. Wyjaśnić należy, że przepisy postępowania określając m.in. zasady gromadzenia i przeprowadzania dowodów oraz ich oceny, zapewniać mają zgodność ustaleń faktycznych z prawdą materialną (art. 122 O.p.). Organy mają więc obowiązek zebrać pełny, wszechstronny materiał dowodowy, w sposób odpowiadający wymogom przepisów postępowania, a w szczególności art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. Zdaniem Sądu, podejmowanie przez organy działań zmierzających do ustalenia okoliczności związanych z przestrzeganiem obowiązków wynikających z ustawy SENT należy uznać za postępowanie wypełniające przesłanki zawarte w art. 122 O.p. Trzeba mieć bowiem na względzie, że przepis ten mówi o działaniach niezbędnych, a wynikający z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. obowiązek organów gromadzenia materiału dowodowego nie jest nieograniczony i bezwzględny. Obowiązek ten obciąża organy jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy. W ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na poczynienie miarodajnych ustaleń faktycznych. Jednocześnie należy podkreślić, że przeprowadzony przez organy wywód w przedmiocie oceny zebranych dowodów jest w pełni logiczny i nie nosi cech dowolności. Sąd podziela w tym zakresie argumentację organów, która w świetle wszechstronnej oceny materiału dowodowego jest uzasadniona i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Zaznaczyć przy tym należy, że skuteczność zarzutu naruszenia przez organ zasady wynikającej z art. 191 O.p. wymaga wykazania, że uchybił on zasadom logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu organu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej, niż przyjął organ, wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie, niż ocena organu. Zarzut dowolnego działania organu można by postawić dopiero wówczas, gdyby ustalenia faktyczne zostały oparte na dowodach dowolnie wybranych, a zatem takich, których wybór nie został poparty odpowiednią argumentacją. Sytuacja taka nie występuje jednak wówczas, gdy organ wyczerpująco uzasadniając swoje stanowisko wskazuje, którym dowodom przyznaje moc dowodową, a którym odmawia wiarygodności i z jakich przyczyn. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie organy dokonały oceny zebranych dowodów, odniosły się do nich, dokonując ich analizy we wzajemnej łączności. Uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. Stąd też nie można zarzucić organom braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, w szczególności w zakresie wykazania podstaw do nałożenia kary, okoliczności uzasadniających nieodstąpienie od wymierzenia kary i w konsekwencji nałożenie kary w warunkach, które – zdaniem skarżącej - powinny jednak skutkować odstąpieniem od jej nałożenia, w czym upatruje naruszenia zasady proporcjonalności, sprawiedliwości i zasady zaufania do organów Państwa. Podać należy, że [...] września 2023 r. o godz. 08:45 w miejscowości C. (węzeł autostradowy [...]) funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej z Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w T. przeprowadzili kontrolę samochodu ciężarowego wraz z przyczepą ciężarową, przewożącego towar w postaci odzieży (pozycja CN 0005), kod odpadu 20 01 10, w ilości 18.130 kg, podlegający systemowi monitorowania SENT, objęty zgłoszeniem [...]. Przewoźnikiem i podmiotem odbierającym była skarżąca Spółka. W wyniku kontroli stwierdzono, że przewoźnik nie zapewnił przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego ww. zgłoszeniem w trakcie całej trasy przewozu towaru. Przerwa w przekazywaniu danych geolokalizacyjnych trwała 1 godz. i 7 minut, tj. od godz. 06:27 do godz. 07:35. Na podstawie weryfikacji zapisów tachografu ustalano, że pojazd od godz. 04:45 do godz. 08:20 poruszał się - nie zarejestrowano pauzy w czasie pracy kierowcy. Powyższe fakty zostały potwierdzone wydrukiem SENT-GEO - Monitorowanie lokalizacji pojazdów, jak również ujęte zostały w protokole z kontroli z [...] września 2023 r. Należy zatem podać, że z protokołu kontroli wynika, iż przewoźnik nie zapewnił przekazywania danych geolokalizacyjnych przez ww. czas. Ustalenia w zakresie przerwy w przekazywaniu danych geolokalizacyjnych do systemu SENT-GEO zostały potwierdzone przez Centrum Informatyki Resortu Finansów w piśmie z [...] stycznia 2024 r. i pismem z [...] listopada 2023 r., z którym przekazano pliki z danymi geolokalizacyjnymi dotyczącymi lokalizatora o numerze [...] za okres jego przypisania do zgłoszenia przewozu [...]. Organ na podstawie załączonego do ww. pisma zestawu koordynat oraz mapy i historii zdarzeń z lokalizatora nr [...] stwierdził, że [...] września 2023 r. o godz. 06:27 nastąpiła utrata sygnału GPS - brak przekazywania danych geolokalizacyjnych do systemu SENT-GEO, natomiast przywrócenie sygnału GPS nastąpiło tego samego dnia, o godz. 07:35. Zatem udowodniona została przerwa w przekazywaniu do systemu SENT-GEO danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem [...], do którego został przypisany lokalizator nr [...]. Mając na uwadze powyższe ustalenia podnieść należy, że zgodnie z art. 10a ust. 1 ustawy SENT - przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Zakres towarów podlegających systemowi monitorowania przewozu i obrotu został określony w art. 3 ust. 1 ustawy SENT, przy czym, zgodnie z ust. 11 tego przepisu – minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić w drodze rozporządzenia towary inne niż wymienione w ust. 2 pkt 1-3a, których przewóz jest objęty systemem monitorowania przewozu i obrotu wraz ze wskazaniem masy, ilości, objętości lub wartości tych towarów oraz przypadki, w których ich przewóz nie podlega temu systemowi, uwzględniając zagrożenie bezpieczeństwa narodowego lub konieczność przeciwdziałania uszczupleniom w zakresie podatku od towarów i usług. Korzystając z delegacji ustawowej, Minister Finansów wydał rozporządzenie z dnia [...] kwietnia 2022 r. w sprawie towarów, których przewóz jest objęty systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 898), zwanym dalej jako "rozporządzenie". Zgodnie z § 1 pkt 7 rozporządzenia – systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi jest objęty przewóz: towarów innych niż wymienione w art. 3 ust. 2 pkt 1-3a ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, będących jednocześnie odpadami w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2023 r. poz. 1587, 1597, 1688, 1852 i 2029), które podlegają przepisom rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12.07.2006, str. 1, z późn. zm. 3 ), zwanego dalej "rozporządzeniem 1013/2006", bez względu na ich ilość w przesyłce. Przedmiotem przywozu do kraju były odpady w postaci odzieży - produkt klasyfikowany do kodu 20 01 10, w ilości 18.130 kg, a zatem podlegające systemowi SENT. W związku z powyższym rację ma organ, że ww. towar objęty zgłoszeniem przewozu [...], jest odpadem i podlega ustawie SENT. Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie zasadnie stwierdzono naruszenie art. 10a ust. 1 ustawy SENT, w wyniku czego zaistniały podstawy do nałożenia kary pieniężnej zgodnie z art. 22 ust. 2a ustawy SENT. Na podstawie tego ostatniego przepisu w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości [...] zł. Z kolei zgodnie z art. 10 ust. 2b - odstępuje się od nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, jeżeli jego niedopełnienie wynikało z niedostępności rejestru. W myśl art. 10a ust. 3 ustawy SENT, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-2a, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Podnieść należy, że w niniejszej sprawie ustalono, iż nie było problemów z zasięgiem satelitarnym i skarżąca miała bieżący monitoring swojego pojazdu, a mimo to organom KAS monitoring ten nie został udostępniony przez 1 godzinę i 7 minut. Istotne jest, że w ww. okresie nie odnotowano wadliwego działania systemu SENT GEO, które mogłoby wpłynąć na przyjmowanie danych od operatorów ZSL/OBU. Ponadto nie stwierdzono w systemie Help Desk CSD zgłoszeń incydentów dotyczących problemów w działaniu systemu SENT GEO. W ocenie Sądu przeprowadzone czynności były wystarczające do stwierdzenia, że skarżąca naruszyła przepisy ustawy SENT, a wnioski organów były prawidłowe i mieściły się granicach swobodnej oceny dowodów. W tej sytuacji zgodzić się należy z Dyrektorem IAS, że skoro lokalizator nie przekazywał danych do SENT w ww. przedziale czasowym i nie zostało odnotowane wadliwe działanie systemu SENT GEO, które mogłoby wpłynąć na przyjmowanie danych od operatorów ZSL/OBU oraz nie stwierdzono w systemie Help Desk CSD, aby przewoźnik zgłaszał problemy w działaniu systemu, to zachodziła podstawa do nałożenia na przewoźnika kary na podstawie art. 22 ust. 2a ustawy SENT. Nie ma bowiem wątpliwości, że doszło do naruszenia art. 10a ust. 1 ustawy SENT. W związku z tym należy stwierdzić, że prawidłowo ustalony stan faktyczny stanowił następnie podstawę do rozważań organów w zakresie możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Zdaniem Sądu, nie było podstaw do odstąpienia od nałożenia kary na podstawie art. 22b ustawy SENT, bowiem wskazana w nim sytuacja nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie. Art. 22 ust. 2b ustawy SENT umożliwia odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, jeżeli jego niedopełnienie wynikało z niedostępności rejestru, jednakże taka okoliczność nie wystąpiła. Odnosząc się do zarzutów w skardze, należy zwrócić uwagę na cel regulacji ustawy SENT, którym jest zwiększenie skuteczności kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów, a osiągnięcie tego celu ma nastąpić przez zapewnienie monitorowania przewozów określonych towarów. W związku z tym ustawa nakłada obowiązki, a ich niewykonanie usankcjonowano administracyjnymi karami pieniężnymi w określonej wysokości i to niezależnie czy doszło, czy też nie, do uszczupleń podatkowych (zob. wyroki: WSA w Krakowie z 22 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 939/20; WSA w Gliwicach z 31 marca 2021 r., sygn. akt III SA/GL 34/21; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 14 października 2021 r., sygn. akt II SA/Go 667/21; WSA we Wrocławiu z 26 października 2023 r., sygn. akt III SA/Wr 326/22). W art. 22 ust. 3 ustawy SENT wprowadzono "klauzule generalne" umożliwiające uwzględnienie okoliczności indywidualnych w ramach jednostkowej sprawy. Zgodnie z tym przepisem w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 -2a, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Z kolei w art. 26 ust. 3 ustawy SENT zostały wymienione enumeratywnie dodatkowe kryteria i warunki odstąpienia od nałożonej kary. Stosownie do tej regulacji organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie: 1) nie stanowi pomocy publicznej albo 2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo 3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4. Dla ustalenia treści wynikających z art. 22 ust. 3 ustawy SENT norm prawnych niewystarczające jest poprzestanie na wykładni językowej, lecz zachodzi potrzeba przeprowadzenia także wykładni systemowej i celowościowej, z uwzględnieniem założeń leżących u podstaw wprowadzenia analizowanej regulacji prawnej. Konieczność dokonywania kompleksowej wykładni przepisów ustawy SENT, określających przesłanki przewidzianych w tej ustawie instytucji odstąpienia od nałożenia kar pieniężnych, została też potwierdzona w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyroki NSA: z 26 lutego 2020 r., sygn. akt II GSK 1075/19; z 18 maja 2020 r., sygn. akt II GSK 220/20). Wykładnia celowościowa i systemowa przepisów ustawy SENT, regulujących instytucję odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, prowadzi do wniosku, że przy badaniu, czy zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, należy uwzględnić całokształt okoliczności stanu faktycznego w konkretnej sprawie (por. wyroki WSA we Wrocławiu z 3 października 2023 r., III SA/Wr 518/22 i z 26 października 2023 r., III SA/Wr 326/22). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że jeśli chodzi o ważny interes przewoźnika, to rację mają organy, iż nie wystąpiła ta przesłanka w sprawie. Ważny interes przewoźnika to pojęcie niedookreślone i decydują o nim obiektywne kryteria. Zauważyć należy, że skarżąca już na etapie wszczęcia postępowania administracyjnego została pouczona o treści art. 22 ust. 3 ustawy SENT – postanowienie z dnia [...] listopada 2022 r. (k. 25 akt administracyjnych organu I instancji), a następnie w piśmie z dnia [...] grudnia 2023 r. wezwano do przedstawienia aktualnej sytuacji finansowej (dochody, wydatki, zobowiązania, posiadany majątek) z załączeniem kopii dokumentacji potwierdzającej tę sytuację, która świadczyłaby o ewentualnym istnieniu ważnego interesu strony lub interesu publicznego uzasadniającego odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej (k. 35 akt administracyjnych organu I instancji). Organ dokonał analizy danych wynikających z przedłożonych przez Spółkę bilansu na dzień [...] listopada 2023 r. oraz rachunku zysków i strat na dzień [...] listopada 2023 r. I tak z rachunku zysków i strat wynika, że Spółka w okresie od [...] stycznia do [...] listopada 2023 r. uzyskała przychody ze sprzedaży powiększone o pozostałe przychody operacyjne oraz przychody finansowe w wysokości [...] zł oraz zysk netto w wysokości [...] zł. Ponadto Naczelnik Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w T. przeanalizował sytuację finansową strony, w tym wywiązywanie się strony z obowiązków przed właściwym Naczelnikiem Urzędu Skarbowego i Zakładem Ubezpieczeń Społecznych. Ustalono, że: - strona posiada zaległości z tytułu podatku VAT za miesiąc wrzesień 2023 r. w kwocie [...]zł do pokrycia z nadpłat za miesiące od czerwca do lipca 2023 r. w łącznej kwocie [...]zł, - strona w pozostałych podatkach nie posiada zaległości, - w latach 2021-2023 strona figuruje w Centralnym Rejestrze Czynności Majątkowych, - brak jest zastawów skarbowych na majątku Spółki, - strona w złożonych deklaracjach CIT-8 wykazała przychody: za 2021 r. - w wysokości [...] zł (dochód - [...] zł), za 2022 r. - w wysokości [...] zł (dochód - [...] zł). Ponadto ustalono, że skarżąca Spółka w latach 2021-2023 występowała jako nabywca 49 pojazdów. Z wydruku deklaracji w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych (PCC-3) z [...] lipca 2022 r. wynika, że strona dokonała zakupu udziałów w spółce V. I. Sp. z o.o. za kwotę [...]MLN EUR, tj. [...] zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego W.-B. w W. poinformował, że obecnie wobec Spółki nie są prowadzone postępowania egzekucyjne. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P. poinformował, że skarżąca Spółka nie posiada zaległości z tytułu opłacania składek i nie było prowadzone wobec niej postępowanie egzekucyjne. Z powyższego wynika, że organ pozyskał informacje z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz właściwego Urzędu Skarbowego dotyczące ewentualnych zaległości z płatnościami odpowiednio składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne oraz podatków. W kontekście zgromadzonych dowodów uprawnione jest twierdzenie organu, że zapłata wymierzonej kary pieniężnej nie zachwieje podstawami egzystencji strony i nie spowoduje konieczności sięgnięcia po pomoc Państwa. W sytuacji, gdy nałożona kara pieniężna stanowi ułamek osiągniętego przez stronę przychodu, z tego punktu widzenia nie sposób dopatrywać się zaistnienia w jakimkolwiek zakresie przesłanki ważnego interesu strony, przemawiającej za ewentualnym odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej. O dostępności środków finansowych decydują przede wszystkim uzyskiwane przychody z tytułu świadczonych usług bądź sprzedawanych towarów, a nie dochody (bądź strata) będące wynikiem różnicy pomiędzy przychodami a kosztami działalności, która z kolei jest skutkiem decyzji gospodarczych podejmowanych przez prowadzącego działalność gospodarczą. Zatem na akceptację zasługuje ocena organu, że sytuacja finansowa strony nie wskazuje na brak możliwości uregulowania kary. Wprawdzie pojęcia ważnego interesu strony nie można ograniczać tylko do interesu ekonomicznego, jednak skarżąca nie wykazała przed organami, że w sprawie zachodziły inne sytuacje nadzwyczajne czy zdarzenia losowe, które takie odstąpienie uzasadniałyby z ważnych dla niej względów, a dodatkowo innych niż ekonomiczne. Podkreślić należy, że na profesjonalnym podmiocie ciąży obowiązek znajomości swoich prawnych obowiązków, w tym wynikających z ustawy SENT. Organ ocenił sytuację finansową skarżącej i wpływ na nią wykonania zaskarżonej decyzji. Niewątpliwie zaś skarżąca miała wpływ na stwierdzone naruszenia, ponieważ to na skutek zaniechania po stronie kierowcy, który wykonywał przewóz w jej imieniu, stwierdzono naruszenie art. 10a ust. 1 ustawy SENT i nałożono karę pieniężną. Sąd zgadza się z oceną organu, że brak jest również podstawy do powoływania się przez skarżącą na interes publiczny w odstąpieniu od nałożenia kary pieniężnej. W zakresie przesłanki interesu publicznego wskazać należy, że w orzecznictwie charakteryzuje się ją jako dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego. Wprowadzenie przesłanki interesu publicznego do art. 22 ust. 3 ustawy SENT oznacza, że ustawodawca przewidział sytuacje, w których odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej będzie zbieżne z tym interesem. Sąd nie podziela także stanowiska skarżącej o istnieniu podstaw do odstąpienia od nałożenia kary wobec braku stwierdzenia uszczuplenia należności publicznoprawnych. Rodzaj naruszenia, którego dopuścił się przewoźnik, stanowi istotne utrudnienie w zapobieganiu uszczupleniom zaległości podatkowych, nawet jeśli w danym przypadku nie doszło do takiego uszczuplenia. Skoro bowiem celem ustawy SENT jest zapewnienie skutecznego monitoringu towarów, a wskazany wymóg należy do narzędzi służących tej skuteczności, to w interesie publicznym leży zapewnienie jego przestrzegania. System kontroli powinien być szczelny, skuteczny i bezpieczny, a podmioty trudniące się obrotem towarami objętymi systemem monitorowania powinny dochować należytej staranności w wypełnianiu swoich obowiązków. W tym zakresie Sąd podziela zapatrywania wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 17 maja 2022 r., sygn. akt III SA/Lu 97/22, w którym zasadnie dostrzeżono, że skoro kara pieniężna ma również cel prewencyjny, to za odstąpieniem od jej nałożenia nie może przemawiać fakt, że nie doszło do uszczuplenia należności publicznoprawnych na skutek stwierdzonego naruszenia. Podkreślić należy, że wprowadzenie przez ustawodawcę wskazanych kar pieniężnych było celowym zamierzeniem, aby niedopełnienie obowiązków nałożonych przez ustawę SENT było dla podmiotów uczestniczących w przewozie towarów "wrażliwych" nieopłacalne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 3 października 2023 r., sygn. akt III SA/Wr 518/22). W takim przypadku nie ma znaczenia czy powyższe naruszenie miało czy też nie miało wpływu na dochody Skarbu Państwa (uszczuplenie podatkowe). Należy zgodzić się przy tym ze skarżącą Spółką, że podmiot zobowiązany do dokonania zgłoszenia nie powinien być karany za pewne uchybienia formalne lub nieistotne pomyłki. W sprawie taka sytuacja jednak nie miała miejsca. Wbrew twierdzeniom skargi nie sposób jest odwoływać się do podnoszonych przez skarżącą poglądów orzecznictwa, bowiem dotyczą one innych stanów faktycznych, w których doszło do nieistotnych naruszeń czy też oczywistych omyłek, błędów lub uchybień formalnych. Przykładem wad natury formalnej może być brak wpisania w zgłoszeniu numeru zezwolenia, kiedy strona takie zezwolenie niewątpliwie posiadała (o podobnej wadze naruszenie stwierdzono u skarżącej – [...] września 2022 r.). Tego rodzaju przypadki trudno porównywać z naruszeniem stwierdzonym w rozpoznawanej sprawie. Nie można zgodzić się, że brak przekazywania danych lokalizacyjnych do systemu SENT przez ponad godzinę był uchybieniem jedynie formalnym czy omyłką. Stwierdzone uchybienie, zdaniem Sądu, stanowiło poważne naruszenie, uniemożliwiające realizację celów ustawy SENT, czyli wykonania kontroli przewozu. Przekazywanie danych lokalizacyjnych do systemu SENT dotyczące przewozu towaru umożliwia bieżące monitorowanie przewozu, a naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy SENT wypacza jej cel. Stwierdzone naruszenie uniemożliwiło monitorowanie przewozu towaru wrażliwego. Takie zachowania nie mogą być postrzegane jako zgodne z interesem publicznym. W wyniku braku przekazywania do systemu SENT danych dotyczących lokalizacji pojazdu, nie był na bieżąco monitorowany przewóz towaru podlegającego zgłoszeniu, nie zapewniono w trakcie całej trasy przewozu przekazywania aktualnych danych dotyczących środka transportu objętego zgłoszeniem. Nieprawidłowości te nie mogą być niwelowane poprzez odwoływanie się np. do systemu e-TOLL, na co zasadnie zwrócił uwagę organ w zaskarżonej decyzji. W ocenie tut. Sądu, w przypadku naruszenia obowiązku wynikającego z art. 10a ust. 1 ustawy SENT, sięganie po instytucję odstąpienia od kary powinno następować w wyjątkowych sytuacjach, gdyż naruszenie tego rodzaju godzi w istotę i podstawowe cele ustawy SENT. Skoro bowiem celem tej ustawy jest zapewnienie maksymalnie skutecznego monitoringu towarów, a wskazany wymóg należy do narzędzi służących tej skuteczności, to w interesie publicznym leży zapewnienie jego przestrzegania. Organ prawidłowo dokonał analizy interesu publicznego nie tylko w oparciu o płaszczyznę ekonomiczną (odnoszącą się do ekonomicznej sytuacji przewoźnika), lecz również na płaszczyźnie pozaekonomicznej, a więc także związanej z takimi wartościami, jak zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, czy też sprawność działania aparatu państwowego. Argumentacja organu zasługuje na akceptację jako nienaruszająca prawa. W konsekwencji tut. Sąd nie podziela też stanowiska, że w sprawie uzasadnione jest odstąpienie od nałożenia kary ze względu interes publiczny. Organ odniósł się do tej kwestii w sposób pełny i wystarczający. Reasumując to zagadnienie, w ocenie Sądu, organ prawidłowo dokonał analizy ważnego interesu strony i interesu publicznego. Argumentacja organu w tym zakresie pozwala stwierdzić, że w sprawie nie doszło też do naruszenia zasady proporcjonalności, co zostało rozważone w zaskarżonej decyzji. Należy podkreślić, że wysokość kary administracyjnej, aby mogła spełnić swoją rolę prewencyjną, nie może być zbyt niska, a zasada proporcjonalności nie może służyć za podstawę ochrony interesu wynikającego z naruszenia prawa (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 26 marca 2002 r., sygn. akt SK 2/01, OTK ZU nr 2/A/2002, poz. 15). Sąd zwraca uwagę, że przepisy ustawy SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia przez odpowiedzialne podmioty zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tzw. towarów wrażliwych. Zostały przy tym tak ukształtowane, że przewidują sankcje pieniężne za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów, a więc są niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu. Nałożenie kary jest obligatoryjne. Jak wskazano zaś w uzasadnieniu projektu ustawy o monitorowaniu drogowego przewozu towarów (druk 1244), sankcjami zostali objęci wszyscy uczestnicy przewozu, tzw. uczestnicy "łańcucha dostaw" podlegającego systemowi monitorowania, a wysokość kar została uzależniona od ich roli i obowiązków na nich nałożonych. System kar z uwagi na sposób ich wymierzania jest czytelny, łatwy do stosowania i przejrzysty. Sankcja ma odstraszać i działać prewencyjnie. Konstrukcja oraz sposób zredagowania przepisów regulujących obowiązek przestrzegania norm związanych z systemem monitorowania drogowego przewozu towarów jest na tyle precyzyjny i jednoznaczny, że wyklucza możliwość swobodnej interpretacji tych uregulowań zarówno przez osoby dokonujące kontroli drogowej, jak też przez organy prowadzące postępowania. Sytuacje, w których braki zgłoszenia mogą uniemożliwić realizację celów i założeń ustawy SENT uzasadniają stwierdzenie, że uchybienia te mogą stwarzać ryzyko, a nawet realne zagrożenie interesów Skarbu Państwa. Ponadto należy mieć na uwadze, że organ wskazał w zaskarżonej decyzji na stwierdzane naruszenia ustawy SENT - str. 12 zaskarżonej decyzji. I tak ustalono, że w okresie od [...] stycznia 2019 r., tj. od dnia dostępności danych w systemie do dnia [...] kwietnia 2024 r., skarżąca była kontrolowana 318 razy, występując jako przewoźnik w 7449 zgłoszeniach przewozu. Nieprawidłowości stwierdzono w trakcie sześciu kontroli: - [...] marca 2022 r. - naruszenie art. 10a ust. 1 ustawy SENT, - [...] września 2022 r. - naruszenie art. 6 ust. 3 pkt 1 lit. c ustawy SENT (błędny numer rejestracyjny naczepy), - [...] kwietnia 2023 r. - naruszenie art. 10a ust. 1 ustawy SENT, - [...] lipca 2023 r. - naruszenie art. 10a ust. 1 ustawy SENT, - [...] września 2023 r. - naruszenie art. 10a ust. 1 ustawy SENT (przedmiot niniejszej sprawy), - [...] marca 2024 r. - naruszenie art. 10a ust. 1 ustawy SENT. Ponadto ustalono, że wobec przewoźnika wszczęto trzy postępowania związane z naruszeniem przepisów ustawy SENT dotyczące kontroli: - z [...] września 2023 r. (przedmiotowe postępowanie), - z [...] września 2022 r., - z [...] lipca 2023 r. Powyższe ustalenia zaprzeczają - w ocenie Sądu - zarzutom skargi, jakoby nałożenie na przewoźnika kary w kwocie [...]zł było działaniem nadmiernie surowym wręcz drakońskim, w sytuacji gdy dotychczas podejmowane przez organ czynności kontrolne nie wyeliminowały nieprawidłowości przestrzegania ustawy SENT. Rację zatem należy przyznać organowi, że w sprawie niewątpliwie nie mamy do czynienia z ważnym interesem strony ani interesem publicznym, które uzasadniałyby odstąpienie od nałożenia kary. W decyzjach organy szczegółowo przeanalizowały to zagadnienie, uzasadniając przyczyny, dla których brak jest podstaw do odstąpienia od nałożenia kary, a tut. Sąd ocenia to stanowisko jako uprawnione. Nie mogą też odnieść skutku okoliczności dotyczące: - wydruku zdjęcia aplikacji naliczającej w dniu [...] września 2023 r. czas przejazdu - na zdjęciu widoczne są 3 ikony świecące na zielono, co według skarżącej potwierdza prawidłowe działanie aplikacji przez czas przejazdu, - wydruku z systemu Transics zawierającego zarejestrowaną trasę, jaką przebył pojazd w dniu [...] września 2023 r. - raportu czynności kierowcy w dniach [...] i [...] września 2023 r. mające potwierdzać, że pojazd przez cały czas transportu poruszał się po drodze umożliwiającej przewóz przesyłki w jak najkrótszym czasie, nie zbaczał z tej trasy, a w okresie, kiedy brak było przekazywania danych geolokalizacyjnych pojazd cały czas się poruszał. Odnosząc się do tego należy rację przyznać organowi, że przewoźnik ma nie tylko wyposażyć środek transportu w lokalizator bądź urządzenie zewnętrzne pozwalające na przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem do rejestru SENT, ale i zapewnić skuteczność przekazu tych danych. Strona miała dostęp do lokalizacji swojego środka transportu, jednakże dane te nie zostały udostępnione organom Krajowej Administracji Skarbowej. Fakt emisji danych GPS nie oznacza, że dane te były przekazywane również do systemu KAS. Warunkiem koniecznym dla prawidłowego przekazywania danych geolokalizacyjnych pojazdu przewożącego towar wrażliwy, jest powiązanie numeru lokalizatora zamontowanego w tym pojeździe, zarejestrowanego również w systemie SENT-GEO, z konkretnym numerem zgłoszenia SENT, natomiast obowiązkiem przewoźnika była bieżąca kontrola sprawnego przekazu danych. Przedstawiony materiał natomiast potwierdza, że nie było problemów z zasięgiem satelitarnym i strona miała bieżący monitoring swojego pojazdu, a mimo to organom KAS monitoring ten nie został udostępniony na całej trasie przewozu. Podkreślić należy, że okazany kontrolującym włączony lokalizator wskazywał rzeczywistą lokalizację środka transportu w momencie jego zatrzymania do kontroli drogowej (rozpoczęcie kontroli [...] września 2023 r. o godz. 08:45) i w tym momencie również przekazywał aktualne dane lokalizacyjne do systemu SENT-GEO. Natomiast fakt nieprzekazywania danych geolokalizacyjnych dotyczył wcześniejszego etapu przewozu odpadów, tj. [...] września 2023 r. od godz. 06:27 do godz. 07:35. Ustawodawca zezwolił, aby przedsiębiorcy (przewoźnicy) mogli korzystać z użytkowanych przez siebie systemów lokalizacji zdefiniowanych dla potrzeb ustawy pod pojęciem "zewnętrzny system lokalizacji". Jednakże dla sprawnego funkcjonowania systemu monitorowania, jak i stosowania narzędzi analizy ryzyka, brak przekazywania do systemu SENT informacji lokalizacyjnych o przemieszczaniu środka transportu, nie pozwala na pełne monitorowanie tych przewozów, jak również na typowanie do kontroli poprzez wskazanie czasu i miejsca kontroli. Wyjaśnić też należy, że rejestracja urządzenia służącego do udostępniania danych geolokalizacyjnych w systemie e-TOLL (na potrzeby Systemu Poboru Opłat Elektronicznej Krajowej Administracji Skarbowej) jest odrębną konfiguracją względem SENT, służy innym celom i nie zastępuje systemu geolokalizacyjnego SENT. System e-TOLL nie może zastępować systemu SENT i uzyskane z niego dane nie mogą sanować niedopełnienia obowiązków wynikających z ustawy SENT, na co wyżej już zwrócono uwagę. Nieuprawnione są też zarzuty dotyczące naruszenia art. 22 ust. 2a w zw. z art. 10a ust. 1 ustawy SENT w zw. z art. 273 dyrektywy nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej i zasady proporcjonalności. Podkreślić należy, że regulacji prawnych dotyczących podatku od wartości dodanej (podatku od towarów i usług) oraz zapadłego na jego gruncie orzecznictwa TSUE i sądów krajowych nie można stosować do stanów faktycznych podlegających ocenie na gruncie ustawy SENT. Są to bowiem różne instytucje i przewidują odrębne sankcje. Ponadto obowiązki z ustawy SENT nie mogą być traktowane jako ograniczenie konstytucyjnych wolności i praw, o których mowa w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Zasada proporcjonalności nie może sprowadzać się do niestosowania przepisów ustawy SENT. Należy też zauważyć, że trudności związane z zatorami płatniczymi, konflikt zbrojny w Ukrainie, zamknięcie Kanału Sueskiego, mają charakter powszechny, odnoszą się do wszystkich firm transportowych i przewoźników, a nie wyłącznie do skarżącej Spółki. W świetle powyższego stwierdzić należy, że w warunkach niniejszej sprawy, organy dokonały właściwej wykładni oraz zastosowania art. 10a ust. 1, art. 22 ust. 2a ustawy SENT w zakresie podstaw do nałożenia kary oraz art. 22 ust. 3 ustawy SENT w zakresie braku przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Przy wydawaniu kontrolowanej decyzji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik tej sprawy oraz prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.