I SA/Bd 413/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: Sędzia WSA Teresa Liwacz Asesor sądowy Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Protokolant Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 01 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] 2007r. nr [...] w przedmiocie długu celnego oddala skargę Sygn. I SA/Bd 413/07 UZASADNIENIE Dyrektor Izby Celnej w T. zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2007 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...] 2005 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego w przywozie samochodu osobowego marki [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Celnej w T. powołał się na następujące okoliczności : • W dniu 27 maja 2002 r. funkcjonariusze Komendy Miejskiej Policji z W., w trakcie wykonywania czynności służbowych na posesji S. K., znajdującej się w I., ujawnili samochód osobowy marki [...] o nr rejestracyjnym [...] z widocznymi śladami ingerencji w pola numerowe nadwozia. • W wyniku przeprowadzonych badań mechanoskopijnych przedmiotowego pojazdu przez Laboratorium Kryminalistyczne Komendy Wojewódzkiej Policji w B., ustalono, że numer identyfikacyjny nadwozia: [...] nie jest numerem fabrycznym. Jednocześnie ustalony został oryginalny numer tego nadwozia o treści: [...]. Przesłuchany w charakterze podejrzanego S. K. zeznał, że jest posiadaczem samochodu marki[...] nr rej. [...], rok produkcji 1977. • Po poważnym uszkodzeniu ww. pojazdu we wrześniu 2000 r. zawarł umowę ze Z. C., który zobowiązał się dostarczyć pojazd tej samej marki, koloru i o takich samych numerach nadwozia. • Do sfinalizowania transakcji doszło w listopadzie 2000 r. za kwotę 2.800 złotych. Wówczas to S. K. wszedł w posiadanie samochodu osobowego marki [...], rok produkcji [...]. • Fakt ten potwierdził Z. C. , przesłuchany w charakterze podejrzanego w sprawie karnej. • W trakcie prowadzonego przez Urząd Celny w T. postępowania ustalono, że przedmiotowy samochód osobowy marki [...] nie figuruje w komputerowej kartotece pojazdów samochodowych dopuszczonych do obrotu na polskim obszarze celnym. Naczelnik Urzędu Celnego w T. decyzją z dnia [...] 2003 r., nr [...]; [...], w związku z tym, że sytuacja prawna tego pojazdu nie została wcześniej uregulowana zgodnie z przepisami prawa celnego z uwagi na fakt, że sprowadzonemu pojazdowi nie zostało nadane przeznaczenie celne określił kwotę wynikającą z długu celnego w stosunku do samochodu, a S. K. wskazał jako dłużnika należności wynikających z tej decyzji. Skarżący nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem zaskarżył je do tut. Sądu, który wyrokiem z dnia 16 marca 2004 r., sygn. SA/Bd 2400/03 uchylił decyzję organu II instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, z uwzględnieniem zaleceń Sądu oraz Dyrektora Izby Celnej w T. zawartych w decyzji z dnia [...] 2004 r., nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego w T. decyzją z dnia [...] 2005 r., nr [...]: • stwierdził powstanie długu celnego w stosunku do przedmiotowego samochodu marki [...] oraz • uznał S. K. za dłużnika w sprawie jako posiadacza auta wprowadzonego nielegalnie na polski obszar celny. Pismem z dnia 20 czerwca 2005r. skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji, żądając jej uchylenia w całości. Po przeanalizowaniu akt sprawy Dyrektor Izby Celnej w T. nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w T. i zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2006r, Nr [...] utrzymał ją w mocy. W wyniku zaskarżenia ww. decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w B., wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2006r. sygn. akt 305/06 - uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2006r., z uwagi na uchybienia organów celnych w zakresie : a/ niewykonania zaleceń Sądu wyrażonych w wyroku z dnia z dnia 16 marca 2004 r., sygn. SA/Bd 2400/03, dotyczących ewentualnego przeznaczenia towaru do działalności gospodarczej; b/ brak ustalenia czy zachodzą przesłanki określone w art. 210 § 4 pkt 3 kodeksu celnego uzasadniające uznanie skarżącego za dłużnika długu celnego. Sąd ww. wyroku dodatkowo zalecił aby organy celne przy ponownym rozpoznaniu sprawy dokonały ustaleń czy nie upłynął termin określony w art. 230 § 4 kodeksu celnego, co skutkowałoby anulowaniem długu celnego na podstawie art. 226 § 4 kodeksu celnego. Dyrektor Izby Celnej przy ponownym rozpoznaniu sprawy uzupełnił postępowanie dowodowe we własnym zakresie jak i w zakresie wskazanym w ww. wyrokach WSA w Bydgoszczy. Decyzją z dnia 19 marca 2007r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w T. Nr [...] z dnia [...]. Skarżący w skardze do Sądu wniósł o uchylenie decyzji obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania w postaci wpisu 376,00 zł. Decyzji II instancji zarzucił: 1. niewykonanie zaleceń WSA w Bydgoszczy zawartych w wyroku z dnia 22 sierpnia 2006r. sygn. akt I SA/Bd 305/06 w postaci braku ustaleń czy w sprawie nie upłynął termin określony w art. 230 § 4 ustawy Kodeks celny w brzmieniu sprzed 10 sierpnia 2003 r. Strona podniosła, że organ dokonał oceny na podstawie przepisów jeszcze nie obowiązujących. Strona podniosła, że należało w sprawie zastosować przepis art. 222 § 3 a nie art. 222 § 2. Ponadto strona uznała, że w wydanej decyzji wystąpił brak uzasadnienia faktycznego w zakresie braku upływu terminu do powiadomienia dłużnika o kwocie długu celnego, przez co doszło do naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Kolejnym uchybieniem w opinii strony był fakt podpisania decyzji przez Zastępcę Dyrektora Izby Celnej, co zdaniem strony spowodowało naruszenie art. 210 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej . Ponadto organ naruszył art. 39 poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w T. wniósł o jej oddalenie wywodząc podobnie jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na zarzuty organ wskazał, że oparł się na przepisie art. 230 ww. Kodeksu w brzmieniu obowiązującym sprzed 10 sierpnia 2003 r. t. j. w myśl art. 3 ust. 1 , który stanowi, że postępowanie wszczęte i niezakończone ostatecznie przed dniem wejścia w życie tej ustawy podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych". Organ wskazał, że data powstania długu celnego została ustalona w sposób prawidłowy , w oparciu o art. 222 § 3 kodeksu celnego , który to przepis z uwagi na okoliczności sprawy należało zastosować. Organ podniósł, że z uwagi na fakt, że między sprzedającym przedmiotowy samochód na terenie Niemiec a kupującym nie została sporządzona umowa kupna – sprzedaży i z tego względu dla ustalenia dnia powstania długu celnego niezbędna jest data pewna. Takiej daty strona nie wskazała z wyżej wskazanego powodu. Organ uznał, że jedyną datą pewną jest data ujawnienia przez Policję przedmiotowego pojazdu na posesji skarżącego tj. w dniu 27 maja 2002r. , który jest także dniem wszczęcia postępowania karnego wobec skarżącego. Organ podniósł, iż samochód został wyrejestrowany w dniu 30 października 2000 r. z terytorium Niemiec. Nie można ustalić daty , w której pojazd ten znalazł się na terytorium Polski. Dlatego organ wskazał datę 27 maja 2002 jako datę , powstania długu celnego i pojawienia się samochodu na polskim obszarze celnym. W odniesieniu do zarzutu podpisania decyzji przez Zastępcę Dyrektora Urzędu Celnego organ wskazał, ze decyzja ta zawiera podpis osoby upoważnionej, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. Organ podniósł, że na podstawie art. 69 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne ( Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm. ) w postępowaniu celnym organem właściwym jest dyrektor izby celnej – jako organ odwoławczy od decyzji naczelnika urzędu celnego. Organ podniósł, że zarówno Dyrektor Urzędu Celnego jak i Naczelnik urzędu Celnego udzielili stosownych upoważnień do podpisywania w ich imieniu decyzji i postanowień dla osób , które te decyzje podpisały. Akty te zawierają adnotację " z upoważnienia" wypełniając tym samym dyspozycję art. 210 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej. Organ dodatkowo do udzielonej odpowiedzi na skargę załączył kartę obowiązków Zastępcy Dyrektora Izby Celnej w T. dla potwierdzenia posiadanych uprawnień do podpisywania wydawanych w imieniu Dyrektora decyzji. Także zarzut naruszenia art. 39 przez jego zastosowanie organ uznał za nietrafiony , gdyż przeczy temu materiał dowodowy w sprawie. Organ przyznał, że wystąpiły uchybienia m. innymi w postaci zacytowania w uzasadnieniu rozstrzygnięcia przepisów jeszcze nie obowiązujących ale zdaniem organu uchybienia te nie były na tyle istotne, aby mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa, gdyż nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego ani procedury w stopniu, iż miało to wpływ na wynik sprawy. Bezsporne w sprawie jest, że powodem wszczęcia sprawy było ujawnienie przez Policję w dniu 27 maja 2002 r. na terenie posesji skarżącego znajdującej się w I., samochodu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] z widocznymi śladami ingerencji w pola numerowe nadwozia. Badania mechanoskopijne przedmiotowego pojazdu wykonane przez Laboratorium Kryminalistyczne Komendy Wojewódzkiej Policji w Bydgoszczy ustaliły, że numer identyfikacyjny nadwozia: [...] nie jest numerem fabrycznym. Ustalono oryginalny numer tego nadwozia o treści: [...]. Należy zaznaczyć, że przesłuchany w charakterze podejrzanego skarżący S. K. zeznał, że jest posiadaczem samochodu marki [...] nr rej. [...] rok produkcji [...], ale po poważnym uszkodzeniu ww. pojazdu we wrześniu 2000 r. zawarł umowę ze Z. C., który zobowiązał się dostarczyć mu pojazd tej samej marki, koloru i o takich samych numerach nadwozia. Do sfinalizowania transakcji doszło w listopadzie 2000 r. za kwotę 2.800 złotych. Fakt ten potwierdził również Z. C. , przesłuchany w charakterze podejrzanego w sprawie karnej. S. K. wszedł w posiadanie samochodu osobowego marki [...], rok produkcji 1984 o siedem lat młodszego od uszkodzonego. Z materiałów dowodowych zebranych w sprawie bezspornie wynika, że przedmiotowy samochód osobowy marki [...] nie figuruje w komputerowej kartotece pojazdów samochodowych dopuszczonych do obrotu na polskim obszarze celnym. Co oznacza, że organy celne prawidłowo podjęły działania zgodnie z kodeksem celnym mające na celu wyjaśnienie sytuacji prawnej pojazdu poprzez nadanie przeznaczenia celnego, określenie kwoty wynikającej z długu celnego, wskazując S. K. jako dłużnika należności wynikających z tej decyzji. Po sporem jest , że sprowadzenie samochodu i nie uregulowanie jego sytuacji prawnej ( celnej) bez przedstawienia pojazdu organowi celnemu było naruszeniem art. 39 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny ( Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm. ), w myśl którego : " Towary, które zgodnie z art. 36 § 1 pkt 1 zostały dostarczone do granicznego urzędu celnego bądź miejsca wyznaczonego lub uznanego przez organ celny, powinny zostać przedstawione organowi celnemu przez osobę, która wprowadziła je na polski obszar celny, lub przez osobę, która przejęła odpowiedzialność za te towary po ich wprowadzeniu, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej". Ponieważ pomiędzy sprzedającym samochód a kupującym nie została sporządzona umowa kupna – sprzedaży nie można ustalić osoby odpowiedzialnej za wprowadzenie towaru na polski obszar celny. Jednakże materiał dowodowy w sprawie, zdaniem organu jednoznacznie dowodzi, że pojazd nie został przedstawiony organowi celnemu. W związku z czym uznano, że doszło do naruszenia przepisu art. 39 cyt. kodeksu celnego a to z kolei spełniło przesłanki ujęte w art. 9 § 1 tej ustawy i pozwoliło na stwierdzenie, że pojazd został nielegalnie wprowadzony na polski obszar celny. Definicja nielegalnego wprowadzenia towaru na polski obszar została uprzednio wyrażona przez tut. Sąd w wyroku z dnia 16 marca 2004r. SA/Bd 2400/03 w oparciu o art. 9 kodeksu. Sąd wskazał, że z nielegalnym wprowadzeniem towaru mamy do czynienia wówczas, gdy dojdzie do zaniechania przedstawienia towaru organowi celnemu. Ponieważ nie można było ustalić osoby, która wprowadziła nielegalnie towar na polski obszar celny ( z przyczyn wskazanych powyżej) zgodnie z treścią zacytowanego przepisu art. 39 kodeksu celnego organ zasadnie przyjął, że to skarżący jest osobą która przejęła odpowiedzialność za towar po jego wprowadzeniu i uznać go za dłużnika w sprawie. Należy podkreślić, że według Dyrektora Izby Celnej w T., najistotniejsze w uznaniu S. K. za dłużnika był fakt, że po nabyciu przedmiotowego pojazdu nie zamierzał on uregulować jego sytuacji prawnej lecz przy wykorzystaniu polskich dokumentów rejestracyjnych rozbitego samochodu osobowego, tej samej marki, korzystać z nowego bez uiszczania należnych opłat celnych. Niezbędne w tym celu okazało się przebicie numerów nadwozia, aby były zgodne z polskim dowodem rejestracyjnym. Te fakty nie zostały podważone przez skarżącego. Należy zauważyć, że Prokuratura Rejonowa w R. , postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2002 r. umorzyła postępowanie w sprawie z powodu niewykrycia sprawcy przerobienia numerów identyfikacyjnych w przedmiotowym samochodzie. Postanowienie to stało się prawomocne w dniu 18 września 2002 r. Zatem przedmiotowy samochód winien mieć uregulowaną sytuację prawną w związku z tym organy celne zasadnie podjęły stosowne działania mające na celu uregulowanie powyższych kwestii w tym uiszczenie należności celnych związanych ze sprowadzeniem auta. Ustosunkowując się do zarzutów skargi należy przede wszystkim stwierdzić, że tym razem organy celne zastosowały się do wszystkich zaleceń Wojewódzkiego Sądu administracyjnego, zawartych w zapadłych wyrokach. Wyjaśniono na podstawie przeprowadzonego postępowania dowodowego, że przedmiotowy samochód nie był przeznaczony do działalności gospodarczej, co zresztą przyznał i sam skarżący składając oświadczenie, że samochód został zakupiony do celów prywatnych. Organy podały, że ten fakt został potwierdzony przez dowody, w postaci : • wyniku sprawdzenia w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców przez Departament CEPiK Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 listopada 2006r. Nr [...]; • wyniku sprawdzenia zawarty w piśmie nr [...] z dnia [...] 2006r. Starostwa Powiatowego we W.; • pisma procesowego samego skarżącego z dnia 9 marca 2004r. skierowanego do WSA w Bydgoszczy. Organ podniósł, że zgodnie z zaleceniem WSA w Bydgoszczy , zawartym w wyroku z dnia 22 sierpnia 2006r. sygn. akt I SA/Bd 306/06 w toku postępowania odwoławczego podjął kilka prób przesłuchania skarżącego w charakterze strony, które jednak nie przyniosły rezultatu, gdyż skarżący nie wykazał zainteresowania. Organ podniósł, że w tej sytuacji oparł się na dotychczasowych ustaleniach, które zdaniem organu pozwoliły na utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji z dnia 18 maja 2005 r. Organ podkreślił, że stanowisko jego co do uznania skarżącego za dłużnika w oparciu o art. 210 § 3 pkt 3 w zw. z art. 9 § 2 kodeksu celnego uległo zmianie. Organ uznał, że w sprawie należy zastosować art. 9 § 1 kodeksu celnego – gdyż doszło do wprowadzenia towaru, co do którego nie zostały uiszczone należności celne. Jak wynika z akt sprawy przedmiotowy samochód został wyrejestrowany z Niemiec co dodatkowo świadczy, że na terenie Polski znalazł się nielegalnie. Zgodnie z art. 210 § 1 pkt 1 kodeksu celnego, dług celny w przywozie powstaje w wypadku nielegalnego wprowadzenia na polski obszar celny towaru podlegającego należnościom celnym. Z art. 210 § 3 wynika, że w takiej sytuacji dłużnikami są nie tylko osoby,: 1/ które towar nielegalnie wprowadziły ale także 2/ osoby, które uczestniczyły we wprowadzeniu i które o tym wiedziały lub mogły wiedzieć przy zachowaniu należytej staranności, ze wprowadzenie to jest nielegalne 3/ osoby, które tak jak skarżący nabyły , posiadały lub posiadają towar, które wiedziały lub mogły wiedzieć przy zachowaniu należytej staranności, że w chwili jego nabycia lub wejścia w jego posiadanie był to towar wprowadzony nielegalnie. O tym, że skarżący miał pełną świadomość tego, że samochód został wprowadzony nielegalnie świadczy fakt, że sprowadzony samochód miał jeszcze niemieckie tablice rejestracyjne, które sam skarżący wymienił na polskie ze swego poprzedniego auta a także to, że posługiwał się dokumentami polskimi ww. auta. Zatem doszło do naruszenia art. 39 w zw. z art. 9 § 1 kodeksu celnego, co oznacza, że w sprawie mamy do czynienia z nielegalnym wprowadzeniem towaru na polski obszar celny. Zdaniem Sądu przywołany przepis art. 210 § 3 pkt 3 kodeksu celnego znajduje tu zastosowanie , gdyż S. K. spełnił przesłanki pozwalające na uznanie go za dłużnika . Posiadając samochód w ten sposób sprowadzony przejął na siebie odpowiedzialność za towar i za brak uiszczenia należności celnych. . W związku z tym organy celne prawidłowo uznały, ze S. K. jest na podstawie art. 210 § 3 pkt 3 w zw. z art. 9 § 1 kodeksu celnego dłużnikiem. Sąd przychyla się w pełni do stanowiska organów, iż w sprawie nie mogło dojść do czasowej odprawy celnej, gdyż przedmiotowy samochód został wyrejestrowany z Niemiec z dniem 30 października 2000 r. Także i ten fakt, świadczy o tym, ze w Polsce znalazł się nielegalnie. Odnosząc się do zarzutu, że organ nie dokonał analizy czy nie upłynął termin wskazany w przepisie art. 230 § 4 zgodnie z którym powiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie 3 lat licząc od dnia powstania długu celnego organ zdaniem Sądu zastosował art. 222 § 2 , zgodnie z którym " jeżeli nie jest możliwe określenie chwili powstania długu celnego , kwota należności celnych jest obliczana na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili ustalenia, ze towar znajduje się w sytuacji powodującej powstanie długu celnego a takim dniem był dzień 27 maja 2002 r. tj. dzień ujawnienia samochodu przez Policję na terenie posesji skarżącego. Organ w niniejszej sprawie prawidłowo wskazał, że zgodnie z art. 230 § 5 bieg terminów zawiesza się m. innymi z dniem wszczęcia postępowania karnego, postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe lub wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 230 § 6 termin biegnie dalej z dniem prawomocnego zakończenia postępowania karnego, postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe albo z chwilą doręczenia organowi celnemu orzeczenia sadu administracyjnego wraz z jego uzasadnieniem. Mając na uwadze powyższe przepisy z uwzględnieniem terminów zawieszenia ( wszczęcie postępowania karnego - 27 maja 2002 r. a zakończone - 18 września 2002 r. tj. okres zawieszenia wyniósł 114 dni ) to ostatni dzień na powiadomienie dłużnika upłynął by w dniu 18 września 2005r , po odliczeniu okresu zawieszenia. Jak wynika z akt sprawy decyzja wymiarowa doręczona została skutecznie w dniu 06 czerwca 2005r. Zatem organy prawidłowo uznały, że doręczenie decyzji z dnia 18 maja 2005r. nastąpiło przed upływem 3 letniego terminu, o którym mowa w art. 230 § 4 kodeksu celnego. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja wbrew twierdzeniom skarżącego jest zgodna z prawem, co oznacza, że w tej sytuacji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) skargę należało oddalić.