I SA/Bd 413/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Dudra Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędzia WSA Ewa Kruppik – Świetlicka Protokolant po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 października 2009r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości, 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w T. na rzecz skarżącego J. K. kwotę 240,00 zł (dwieście czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania. I SA/Bd 413/09 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego B. określił F. z siedzibą w B. przy ul. N., wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc kwiecień 2003 r. w wysokości 31.560,00 zł. Według organu decyzję doręczono podatnikowi w dniu 5 listopada 2008 r. Strona została prawidłowo pouczona o prawie do wniesienia odwołania. W konsekwencji ostateczny termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 19 listopada 2008 r. W dniu 26 stycznia 2009 r. (data stempla pocztowego) podatnik wniósł o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu strona wskazała, iż o wydaniu decyzji, które miały być doręczone poprzez awizo, strona dowiedziała się z postanowień Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] , doręczonych w dniu 26 stycznia 2009 r. Odpisy zaskarżonych decyzji zostały na wniosek strony wydane w dniu 26 stycznia 2009r. w Urzędzie Celnym w B. . Wskazano, iż jak wynika z przedmiotowych postanowień, przesyłka miała być awizowana dwukrotnie w dniu 20 i 28 października 2008r. Strona w okresie awizowania odbierała na poczcie inne przesyłki, jednak przesyłka z Urzędu Celnego nie została stronie wydana. W związku z tym zaniedbaniem ze strony poczty, strona złożyła reklamację w Urzędzie Pocztowym. Strona przesłała pismo Poczty Polskiej Centrum Poczty Oddział Rejonowy w B. z dnia 05 marca 2009 r., w którym Dyrektor Oddziału Rejonowego stwierdził, iż z dokumentów nadawczych urzędu wynika, iż w dniu 20 października 2008r. zostało wystawione zawiadomienie o nadejściu przesyłki kierowanej na adres firmy F., ul. N. w B.Powtórne awizo zostało wystawione w dniu 28 października 2008 r. Z uwagi na niepodjęcie w terminie przedmiotowej przesyłki, została ona zwrócona nadawcy. W piśmie tym wskazano, iż z dokumentów oddawczych urzędu wynika, iż przesyłki odbierane przez skarżącego w dniu 23 oraz 29 października 2008 r. adresowane były na imię i nazwisko strony, a nie na firmę F.. W zawiązku z powyższym pracownicy posiadający krótki staż pracy w Urzędzie Pocztowym B., wydając skarżącemu przesyłki nie wiedzieli, że przedmiotowa przesyłkę adresowaną na firmę F. należy także przekazać stronie. Rozpatrując złożony przez podatnika wniosek o przywrócenie terminu Dyrektor Izby Celnej w T. postanowieniem z dnia [...] odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] Organ wskazał, iż pierwsze doręczenie pisma zobowiązanemu w toku postępowania egzekucyjnego nastąpiło w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem. Wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego przesłano zobowiązanemu tytuły wykonawcze. Przedmiotowe pisma doręczono stronie w dniu 22 grudnia 2008 r., co jest uwidocznione na przesłanej uwierzytelnionej kopii zwrotnego potwierdzenia odbioru. W konsekwencji, zdaniem Dyrektora Izby Celnej, podatnik podejmując osobiście w dniu 22 grudnia 2008 r. zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego wraz z tytułami wykonawczymi powziął wiedzę o istnieniu przedmiotowej decyzji. Wniosek zaś o przywrócenie terminu został złożony dopiero w dniu 26 stycznia 2009 r. (data stempla pocztowego). W związku z powyższym w ocenie organu niespełniona została przesłanka wynikająca z art. 162 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, tzn. wniosek o przywrócenie terminu nie został złożony w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi, tj. do dnia 29 grudnia 2009 r. Zdaniem organu celnego w świetle zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych, stwierdzenie podatnika, iż o wydaniu decyzji dowiedział się dopiero z postanowień Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] doręczonych w dniu 26 stycznia 2009 r., mija się z prawdą, bowiem w ocenie organu strona powzięła tę wiedzę w dniu 22 grudnia 2008 r. Odnosząc się do twierdzenia strony, iż w okresie awizowania przedmiotowych decyzji odbierała na poczcie inne przesyłki, jednak przesyłka z Urzędu Celnego nie została jej wydana oraz do uzyskanego w ramach reklamacji wyjaśnienia Urzędu Pocztowego, Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż adres naniesiony, przez organ I instancji, na kopertę, w której nadano przedmiotowe decyzje w placówce pocztowej jest prawidłowy i kompletny, zawiera w swej treści nazwę firmy, imię i nazwisko oraz nazwę ulicy i numer siedziby. Wskazano, że urząd pocztowy twierdząc, iż przesyłka adresowana była na firmę F. nie zaś na nazwisko adresata, bazował jedynie na będących w posiadaniu urzędu dokumentów, nie był natomiast w posiadaniu koperty, a zatem nie posiadał wiedzy o faktycznych danych adresowych widniejącego na przesyłce. Wskazano, iż w wyniku przeprowadzonej analizy nie podjętej przez podatnika korespondencji stwierdzono, iż adresat zawiadamiany był przez Urząd Pocztowy w B. dwukrotnie po raz pierwszy w dniu 20 października 2008 r. i po raz drugi 28 października 2008 r., z zachowaniem terminu przechowywania przesyłki w placówce urzędu tj. przez okres 14 dni. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru pracownik poczty zawiadomienie o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym umieszczał na drzwiach mieszkania adresata. W konsekwencji w ocenie organu przesyłka została doręczona w trybie przewidzianym w art. 150 § 1 pkt 1, § 1 a oraz § 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Organ stwierdził, iż podatnik korzystając z możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, aby uwolnić się od zarzutu winy, w uzasadnieniu wniosku winien obalić domniemanie doręczenia pisma przeciwdowodem wskazując, iż do doręczenia pisma nie mogło dojść z przyczyn od niego niezależnych. W ocenie Dyrektora Izby Celnej argumentacja strony, iż nie otrzymała przesyłki z winy Urzędu Pocztowego jako domniemanie doręczenia decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Na powyższe postanowienie strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości zarzucając mu: błędne przyjęcie, iż w dniu 22 grudnia 2008 r. ustała przyczyna uchybienia terminu, błędne przyjęcie, iż do uchybienia terminu doszło z winy strony, 3) niezastosowanie art. 162 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym strona wnosząc wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania zobowiązana jest jednocześnie dokonać tej czynności, 4) niezastosowanie art. 162 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym dla przywrócenia terminu strona winna uprawdopodobnić, że uchybienie nastąpiło bez jej winy. Autor skargi podniósł, iż tytuły wykonawcze zostały wystawione w dniu 21 listopada 2008r. na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] zostały mu doręczone w dniu 22 grudnia 2008 r. Nie zgodził się z poglądem Dyrektora Izby Celnej, iż tego dnia zaczął biec termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesieniu odwołania od decyzji, ponieważ w dniu 29 grudnia 2008 r. strona złożyła zarzuty do tytułów wykonawczych, w których podnosiła, iż przedmiotowa decyzja nie została stronie doręczona ani też zobowiązany nie został wezwany do dobrowolnego spełnienia świadczenia. Wyjaśniono, że gdyby strona w dniu 29 grudnia 2008r. miała wiedzę o doręczeniu zastępczym decyzji przez awizo nie wnosiłaby zarzutów z żądaniem umorzenia egzekucji. O doręczeniu zastępczym skarżący dowiedział się dopiero z postanowień wydanych na skutek zarzutów, które doręczono mu 19 stycznia 2009 r. W związku z czym w terminie 7 dni od tej daty złożył wniosek o przywrócenie terminu. Jednocześnie strona złożyła wniosek o wydanie odpisów decyzji, które zostały jej doręczone 26 stycznia 2009 r. i w tym samym dniu strona złożyła stosowne podanie. Skarżący podniósł, iż żeby złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, należy zgodnie z art. 162 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa złożyć odwołanie. W myśl art. 222 ustawy, odwołanie od decyzji organu podatkowego powinny zawierać zarzuty przeciw decyzji, określić istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazać dowody uzasadniające to żądanie. Zdaniem strony wymóg ten sprawia, iż przed złożeniem odwołania i jednocześnie składając wniosek o przywrócenie terminu, strona musi mieć możliwość zapoznania się z rozstrzygnięciem, jego uzasadnieniem, a także pouczeniem o przysługujących jej środkach odwoławczych. W konsekwencji zdaniem autora skargi termin do złożenia podania o przywrócenie terminu rozpoczął swój bieg dopiero 26 stycznia 2009 r., w którym to dniu strona zapoznała się z decyzjami i złożyła stosowny wniosek. Skarżący nie zgodził się ze stwierdzeniem organu, iż w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu nie uwolnił się od zarzutu winy w uchybieniu terminu, ani nie przedstawił żadnego przeciwdowodu na to domniemanie. Podniósł, iż przepisy proceduralne nie ustanawiają domniemania winy strony w uchybieniu terminu. Art. 162 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, w przeciwieństwie do twierdzeń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonych postanowień stanowi, iż strona ma jedynie uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Zatem w opozycji do stanowiska organu strona nie musi obalać domniemania winy, które ustawa w ogóle nie ustanawia, ani przedstawiać dowodów, lecz od niekorzystnych skutków uchybienia terminu może uwolnić się jedynie przez uprawdopodobnienie, a więc środek słabszym niż dowód. Zdaniem skarżącego, strona uprawdopodobniła przesłanki do przywrócenia terminu poprzez przedstawienie dowodu w postaci uwzględnienia jej reklamacji przez Pocztę Polską. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w T. wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy są akta sądowe, jak i przedstawione sądowi akta administracyjne. Zatem sąd administracyjny rozpoznaje sprawę w zakresie stanu faktycznego, który legł u podstaw wydania zaskarżonej decyzji i znajduje się w nadesłanych aktach administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1533/07, LEX nr 488467). Wskazać dalej należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że postanowienie będące przedmiotem skargi narusza przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. W stanie faktycznym sprawy brak było podstaw do uznania za skuteczne doręczenie decyzji w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej, tj. w trybie dwukrotnego awizowania, tzw. fikcji prawnej. Zgodnie z art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Z powołanej regulacji wynika, że pierwszeństwo w pozostawieniu adresatowi zawiadomienia o przesyłce przechowywanej na poczcie przez okres 14 dni ma skrzynka listowa, a nie drzwi adresata, czy też inne miejsce, o którym mowa w tym przepisie. Jeśli zatem w stanie faktycznym konkretnej sprawy jest możliwość pozostawienia awizo w skrzynce listowej, to niezgodne z prawem (powołanym przepisem) jest umieszczenie zawiadomienia na drzwiach adresata lub w innym miejscu. W okolicznościach sprawy, jak wynika z akt administracyjnych, w szczególności ze zwrotnego potwierdzenia odbioru awizo dwukrotnie zostało pozostawione na drzwiach adresata. Zauważyć w tym miejscu trzeba, że w aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru postanowienia z dnia [...] – wydanego w tej sprawie – stanowiącego o wezwaniu skarżącego do usunięcia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, w postaci złożenia środka zaskarżenia (odwołania). Z jego treści wynika, że awizo zostało pozostawione w skrzynce pocztowej adresata. Z kolei ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego wraz z tytułami wykonawczymi z dnia 10 grudnia 2008 r. nie wynika w zasadzie, gdzie pozostawiono awizo, bowiem listonosz wypełniając zwrotne potwierdzenie odbioru zakreślił skrzynkę listową, drzwi adresata, a także biuro i inne pomieszczenie, w którym adresat wykonuje swoje czynności. Powyższe wskazuje na błędy doręczyciela w zakresie wypełniania zwrotek, jednak przede wszystkim poddaje w wątpliwość ustalony stan faktyczny w przedmiocie możliwości prawnej pozostawiania awizo pod wskazanym adresem na drzwiach adresata. Jeśli bowiem pod wskazanym adresem znajduje się skrzynka pocztowa – na co wskazuje też skarżący w piśmie procesowym z dnia 20 października 2009 r. – to doręczenie przesyłki poprzez jej dwukrotne awizowanie na drzwiach adresata, jest nieskuteczne w myśl art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej. Awizo winno być pozostawione przede wszystkim w skrzynce listowej. Przypomnieć należy, że doręczenie poprzez tzw. fikcję prawną ma charakter wyjątkowy, zatem winno być interpretowane ściśle i uznawane za skuteczne tylko w sytuacjach (stanach faktycznych) niebudzących wątpliwości. Powyższe potwierdza – jednolite w tym zakresie stanowisko judykatury, prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Uregulowany w art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej sposób doręczenia stanowiący fikcję prawną - ustanowioną na zasadzie wyjątku - nie może budzić wątpliwości. Jeśli takowe istnieją nie można przyjąć, iż doszło do skutecznego doręczenia korespondencji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 871/08, LEX nr 490212). Dla uznania, że decyzja została skutecznie doręczona stronie w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej konieczne jest wykazanie przez organ administracji, że placówka pocztowa zawiadomiła adresata w sposób nie budzący wątpliwości o nadejściu pisma i miejscu, gdzie może je odebrać (por. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK565/05, LEX nr 187585). Samo tylko dwukrotne awizowanie przesyłki nie jest wystarczające dla uznania, że doszło do skutecznego doręczenia pisma. Organ prowadzący postępowanie musi dysponować niebudzącymi wątpliwości dowodami potwierdzającymi zawiadomienie adresata o nadejściu przesyłki, pozostawieniu jej w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas; z akt musi też jednoznacznie wynikać, gdzie to zawiadomienie zostało umieszczone. Skutek prawny doręczenia mogą mieć tylko takie czynności doręczającego, które realizują wszystkie wymogi określone w § 2 art. 44 k.p.a. (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 06 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Op 314/07, LEX nr 437617). Adresat musi być zawiadomiony w sposób niebudzący wątpliwości zarówno o pozostawieniu pisma, miejscu, gdzie może je odebrać, jak i terminie odbioru. Brak takiego zawiadomienia lub wątpliwość czy zostało ono dokonane, czyni doręczenie zastępcze bezskutecznym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 grudnia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1871/06, LEX nr 304129). Stan faktyczny sprawy budzi uzasadnione wskazanymi dowodami wątpliwości, co do skuteczności doręczenia przedmiotowej przesyłki. Zwrotne potwierdzenia odbioru znajdujące się w aktach sprawy wskazują na możliwość doręczenia awizo do skrzynki pocztowej adresata. Poza tym stanowią one też o niewłaściwym działaniu doręczyciela, które poddaje w wątpliwość rzetelność wykonywanych obowiązków w zakresie doręczeń (obowiązek prawidłowego wypełniania zwrotnego potwierdzenia odbioru doręczanej korespondencji). Niebagatelne znaczenie posiada też w sprawie obowiązek instalowania w budynkach oddawczych skrzynek pocztowych przez właściciela lub współwłaścicieli nieruchomości, względnie przez operatora publicznego świadczącego powszechne usługi pocztowe. Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz.U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1159 jednolity tekst ze zm.) właściciel lub współwłaściciele: 1) nieruchomości, której częścią składową jest budynek, 2) budynku stanowiącego odrębną nieruchomość - są obowiązani umieścić oddawczą skrzynkę pocztową. 2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, jest realizowany: 1) w budynkach jednorodzinnych - przez umieszczenie oddawczej skrzynki pocztowej przed drzwiami wejściowymi do budynku lub w ogólnie dostępnej części nieruchomości; 2) w budynkach wielorodzinnych, w których wyodrębnione są co najmniej 3 lokale - przez umieszczenie w ogólnie dostępnej części nieruchomości zestawu oddawczych skrzynek pocztowych w liczbie odpowiadającej liczbie samodzielnych lokali mieszkalnych oraz lokali o innym przeznaczeniu, jeżeli posiadają osobny adres. Z przepisu ust. 3 wynika, że operator publiczny ma prawo instalowania i użytkowania, na terenach wiejskich lub obszarach o rozproszonej zabudowie, własnych oddawczych skrzynek pocztowych, po uzgodnieniu z właściwym wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta), na warunkach uzgodnionych z właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub posiadaczem samoistnym nieruchomości. Natomiast ust. 4 tej regulacji stanowi, że przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku zainstalowania przez operatora publicznego świadczącego powszechne usługi pocztowe oddawczych skrzynek pocztowych zgodnie z ust. 3. Z powołanego przepisu wynika w sposób jednoznaczny, iż w budynku wielorodzinnym, w jakim mieszka skarżący (ul. N.), winna być zainstalowana oddawcza skrzynka pocztowa. Wypada w tym miejscu dodać – jak wynika z doświadczenia życiowego – że przywołany obowiązek instalowania w budynkach wielorodzinnych oddawczych skrzynek pocztowych jest przestrzegany. Wobec zaprezentowanych rozważań nie można było w okolicznościach faktycznych sprawy uznać za skutecznie doręczonej przesyłki (decyzji) poprzez pozostawienia zawiadomienia na drzwiach adresata bez ustalenia, czy w budynku, w którym zamieszkuje skarżący, znajdowała się w dacie awizowania oddawcza skrzynka pocztowa. Reasumując tę część rozważań godzi się podnieść, że w przypadku, gdy ze stanu faktycznego sprawy (zwrotnych potwierdzeń odbioru przesyłek kierowanych do podatnika) wynika, że zawiadomienia o ich pozostawieniu na poczcie umieszczane są w różnych miejscach, a mianowicie na drzwiach adresata, w oddawczej skrzynce listowej, w jego biurze lub w innym miejscu, o którym stanowi art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej, uwzględniając przy tym obowiązek ciążący na właścicielu, współwłaścicielach, względnie spoczywający na operatorze publicznym świadczącym powszechne usługi pocztowe umieszczania w budynkach wielorodzinnych oddawczych skrzynek pocztowych (art. 37 ustawy Prawo pocztowe) – nie można uznać za skutecznie doręczonej decyzji podatkowej poprzez pozostawienie zawiadomienia na drzwiach adresata bez ustalenia, czy w budynku, w którym mieszka podatnik, znajdowała się w dacie dwukrotnego zawiadomienia (awizowania) oddawcza skrzynka pocztowa. Niezależnie od powyższego wskazać należy w kontekście kwestionowanego przez stronę doręczenia decyzji i wskazanej już motywacji niniejszego rozstrzygnięcia, iż poważne wątpliwości co do uznania decyzji za doręczoną budzi treść pisma Poczty z dnia 05 marca 2009 r., w którym to Oddział Rejonowy Poczty pozytywnie rozpatrzył skargę podatnika, przepraszając jednocześnie skarżącego za zaistniałe komplikacje i wszelkie przykrości. W tym zakresie za niewyjaśnione należy uznać stanowisko Poczty co do uwzględnienia skargi. Nie wynika bowiem z niego prawna argumentacja przedstawionego stanowiska. Nie wyjaśniona jest także kwestia uznania przez Pocztę, że przedmiotowa decyzja skierowana była na adres firmy "F.". Wobec powyższego podczas ponownego postępowania organ podatkowy (celny) winien w pierwszej kolejności ustalić stan faktyczny związany z możliwością doręczenia skarżącemu korespondencji poprzez awizowanie jej w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej, uwzględniając przy tym treść pisma procesowego skarżącego z dnia 20 października 2009 r. Nieustalenie tych okoliczności faktycznych stanowi naruszenie art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W razie potrzeby organ powinien także wyjaśnić wątpliwości wynikające z pisma Poczty z dnia 05 marca 2009 r. Mając zatem na względzie przedstawioną argumentację Sąd dokonał rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W przedmiocie braku możliwości wykonania postanowienia do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono na podstawie art. 152 ustawy p.p.s.a. Natomiast o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. L. Kleczkowski D. Dudra E. Kruppik – Świetlicka