I SA/Bd 438/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz Sędziowie Sędzia WSA Mirella Łent Sędzia WSA Ewa Kruppik – Świetlicka (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 08 września 2009 r. sprawy ze skargi S. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. oddala skargę I SA/Bd 438/09 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B.z dnia [...] Nr [...] mocą której orzeczono o odpowiedzialności S.J. jako byłego członka zarządu C. Sp. z o.o. z siedzibą w B. , przy ul. K. – za zaległości podatkowe ww. spółki z tytułu podatku od towarów i usług za : • za kwiecień i maj 2003r – w kwocie 46.815,00 zł; • za lipiec 2004 r. – w kwocie 1.850,00 zł. wraz z odsetkami 35.056,00 zł ustalonymi na dzień wydania decyzji. Organ przywołał stan faktyczny sprawy i wskazał, że spółka w dniu [...] złożyła do Sądu Rejonowego Wydział XV Gospodarczy w B. wniosek o ogłoszenie upadłości. Upadłość ww. Spółki Sąd ogłosił postanowieniem z [...] a postanowieniem z dnia [...] wykreślił spółkę z Krajowego Rejestru Sądowego. Zgłoszenie wierzytelności w kwocie 66.038,00 zł. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego nastąpiło w dniu [...] (jako uzupełnienie do zgłoszenia z [...] ) - tu wskazano, że zaległości za marzec, kwiecień i maj 2003 r. wynikają z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] Nr [...], uzupełnione pismem z dnia [...] Dnia [...] Syndyk Masy Upadłości poinformował iż wierzytelność nie będzie zaspokojona, gdyż fundusze pozyskane do masy upadłości nie pozwalają na zaspokojenie. Postanowieniem z [...] Sąd stwierdził zakończenie postępowania upadłościowego Spółki C. L. W związku z powyższym Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. postanowieniem z dnia [...] na podstawie art. 216 i art. 165 § 1, 2 i 4 Ordynacji podatkowej wszczął z urzędu postępowanie w sprawie odpowiedzialności S. J. za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień i maj 2003r. oraz lipiec 2004 r. w kwocie 48.665,00 zł. wraz z odsetkami za zwłokę, wskazując jako podstawę prawną art. 116 § 1 i 2 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z treścią przywołanego przepisu za zaległości podatkowe spółki odpowiadają solidarnie, całym swym majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że : po pierwsze - a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszeniu upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości albo, b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania upadłościowego lub układowego nastąpiło bez jego winy: po drugie - nie wskazał mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiła by zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W związku z powyższym organ I instancji - decyzją z dnia 11 grudnia 2008r. wydaną na podstawie art. 107 § 1 i § 2 pkt 2 i 4 , art. 108 oraz art. 116 Ordynacji podatkowej orzekł o odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania Spółki C.z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień i maj 2003 r. w łącznej kwocie 46.815,00 zł. oraz za lipiec 2004r. w kwocie 1.850,00 zł. wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 35.056,00 zł ustalonymi na dzień wydania decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w okresie, w którym powstały zaległości podatkowe tj. od kwietnia 2003 do 25 sierpnia 2004 r. skarżący był członkiem zarządu , a spółka nie regulowała swych zobowiązań. Wniosek o ogłoszenie upadłości zgłoszono 21 czerwca 2004r. a ogłoszenie upadłości nastąpiło 15 lipca 2004r. Postępowanie upadłościowe zostało zakończone 24 stycznia 2008r. Przedmiotowe zaległości spółki z tytułu podatku od towarów i usług za ww. okresy nie zostały uregulowane. Ujęto je w liście wierzytelności, która została zatwierdzona postanowieniem Sędziego komisarza z dnia[...] stwierdzającym, że wyciąg z listy wierzytelności stanowi tytuł wykonawczy i uprawnia do egzekucji w całości. Organ podatkowy jednak nie uzyskał zaspokojenia z majątku spółki co oznacza, że egzekucja była bezskuteczna. Organ uznał, że skarżący nie wykazał jakiejkolwiek okoliczności, która zwalniała by go od odpowiedzialności, o której mowa w art. 116 Op. Skarżący nie zgodził się z takim rozstrzygnięciem i działając przez pełnomocnika radcę prawnego K. G. złożył odwołanie, wnosząc o uchylenie decyzji, wstrzymanie jej wykonania ze względu na ważny interes podatnika i o ponowne rozpoznanie sprawy przez organ I instancji. Wydanej decyzji zarzucił, iż błędem było stwierdzenie odpowiedzialności za zobowiązanie podatkowe powstałe po dniu złożenia wniosku o upadłość i po dniu jej ogłoszenia (za lipiec 2004 r. ) co w opinii strony oznacza, iż z mocy ustawy postępowanie to winno być umorzone. W pozostałej kwestii tj. kwiecień i maj 2003r. pełnomocnik stwierdził, że spółka w tym okresie prowadziła działalność i na bieżąco regulowała swoje zobowiązania. Za upadłość spółki zdaniem strony odpowiadają niesolidni kontrahenci, którzy nie płacili za otrzymany towar. Ponadto jako powód braku zapłaty podatku pełnomocnik wskazał niejasną interpretację podatkową dokonaną przez organ podatkowy ( Pierwszy US w B.) w kwestii braku możliwość odliczeń podatku VAT, w sytuacji gdy ustalono, że kontrahent nie istniał. Tu powołano się na wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 grudnia 2007r. I SA/GL 708/2007 LEX POLONICA 1798508. Dodatkowo podniesiono, że nie można było przewidzieć kryzysu gospodarczego z roku 2008. Wskazano orzecznictwo sądów administracyjnych tj. wyrok WSA w Poznaniu z 2008 r. , jaki zapadł w sprawie o sygn. akt I SA/Po 421/2008 Lex Polonica 1952911 w którym wyrażono pogląd, że to organy podatkowe muszą wykazać " w sposób niebudzący wątpliwości , czy zachodziły przesłanki do zgłoszenia upadłości i w tym celu winny ustalić, jaka była rzeczywista sytuacja finansowa spółki w tym okresie i wykazać słuszność swej decyzji poprzez uzasadnienie wydanej decyzji. Zdaniem strony, w kwestii zobowiązań za rok 2003 nie dokonano analizy sytuacji finansowej spółki. W konkluzji stwierdzono, iż wniosek o upadłość zgłoszono we właściwym czasie bo część wierzycieli z I kategorii zaspokojono . Strona przywołała wyrok WSA w Olsztynie z dnia 16 lipca 2008r. w sprawie o sygn. akt I S.A./Ol 228/2008 , gdzie stwierdzono, ze celem uwolnienia się członka zarządu za niezapłacone podatki wykazać należy, ze dokonano wniosku o upadłość w takim momencie, że z masy upadłości udało się zaspokoić chociaż część wierzycieli. W dalszej części zawarto argumentację za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji , w której podniesiono chorobę żony. Postanowieniem z dnia 06 lutego 2009 r. organ odwoławczy wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu rozpatrzenia odwołania strony. A następnie postanowieniem z dnia 6 marca 2009r. postanowiono zlecić organowi pierwszej instancji w oparciu o art. 216 § 1 oraz art. 229 Op. dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie o decyzję z dnia 3 września 2004r. określającą spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień – 30.183,00 zł i maj 2003r – 16.632,00 zł. Organ I instancji w uzupełnieniu przekazał ww. decyzję oraz pisma Sądu Rejonowego Wydział XV Gospodarczy wraz z postanowieniami ww. Sądu z dnia 15 stycznia 04 r. i z dnia 13 kwietnia o zwrocie wniosków z powodu braków formalnych wniosków. Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. ww. dokumenty dołączył do akt sprawy. Postanowieniem z dnia [...] wyznaczono stronie w oparciu o art. 200 Op. termin 7 dni na wypowiedzenie się w sprawie. Pełnomocnik skorzystał z ww. prawa i spisano protokół gdzie wskazano, że ujemny bilans za rok ubiegły nie przesądza o konieczności złożenia wniosku o upadłość, zwłaszcza, że spółka regulowała swoje zobowiązania do czerwca 2004r. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że spółka w dniu 21 czerwca 2004 r złożyła wniosek o ogłoszenie upadłości. Postanowieniem z dnia 15 lipca 2004r. ją ogłoszono. W dniu 18 sierpnia 2004r. wpłynęła deklaracja dla podatku od towarów i usług VAT – 7 za lipiec 2004, w której spółka w upadłości wykazała kwotę podatku VAT – 5.086,00 zł. podlegającej wpłacie do Urzędu. Syndyk z uwagi na ogłoszenie upadłości spółki w dniu 15 lipca 2004r. wpłacił 3.326.00 zł. co stanowiło wysokość zobowiązania spółki za okres od 15 lipca 2004r. do 31 lipca 2004r. Pozostała część zobowiązania tj. za okres przed ogłoszeniem upadłości, tj. od 1 - 14 lipca 2004r. tj. kwota 1.850,00 zł. została zgłoszona do masy upadłości jako zaległość podatkowa spółki za lipiec 2004. Organ ponownie przywołał brzmienie art. 116 § 1 ustawy i wskazał przesłanki egzoneracyjne, uwalniające od odpowiedzialności tj. że: - we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe albo podjęto działania zapobiegające upadłości; - nie zgłoszenie wniosku i pozostałych działań było bez jego winy; - wskazał mienie spółki, z którego jest możliwa egzekucja w znacznej części. Organ wskazał, że orzeczenie o odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania spółki jest możliwe gdy członek zarządu pełnił swą funkcję wtedy, gdy zobowiązanie podatkowe powstawało a egzekucja wobec majątku spółki okazała się bezskuteczna w całości lub w części. W opinii organu zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nie nastąpiło we właściwym czasie, gdyż sytuacja finansowa spółki już w roku 2003 była bardzo zła, gdyż spółka rok 2003 zamknęła stratą – 492.756,53 zł., natomiast w roku 2004 do 15 lipca wykazano stratę w kwocie - 667.983,35 zł. Ten stan nasuwał wniosek, że spółka już w roku 2003 posiadała majątek, który nie pozwalał na pokrycie wszystkich długów. Zdaniem organu ten stan był trwały o czym świadczą bilanse spółki. W skardze do Sądu strona wniosła o: uchylenie decyzji obu instancji; zasądzenie kosztów postępowania; wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu powtórzyła argumenty wskazane w odwołaniu tj. iż nieprawidłowe jest orzeczenie o odpowiedzialności skarżącego za zobowiązanie powstałe w lipcu 2004 już po złożeniu wniosku o upadłość i po ogłoszeniu upadłości. W opinii strony takie roszczenie nie może być dochodzone, co potwierdza orzeczenie Sądu Najwyższego SN z dnia 14 lutego 2003r. sygn. akt IV CKN1779/00 . Zdaniem strony wniosek o ogłoszenie upadłości zgłoszono we właściwym czasie i jest to spełnienie przesłanki uwalniającej od odpowiedzialności. Według strony przepisu art. 21 prawa upadłościowego i naprawczego nie można tu zastosować, gdyż każdy przypadek należy badać ad casum (wyrok NSA z dnia 5 maja 2005r. FSK 1691/2004r.). Po raz kolejny strona podniosła, iż spółka na bieżąco regulowała swoje zobowiązania. W opinii skarżącego organy podatkowe nie rozważyły należycie sytuacji finansowej spółki. W wyniku postępowania upadłościowego uregulowano część zobowiązań. W tym miejscu ponownie powołano się na orzeczenie WSA w Olsztynie z dnia 16 lipca 2006r. sygn. akt I SA/Ol 228/08. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie , podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego jak i procesowego, co oznacza, ze skarga podlega oddaleniu. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy podatkowe zasadnie obciążyły skarżącego, (pełniącego funkcję członka zarządu, w okresie gdy powstały zobowiązania ),odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług za kwiecień i maj 2003r – w kwocie 46.815,00 zł oraz za lipiec 2004 r. – 1.850,00 zł. wraz z odsetkami od wyżej wskazanych kwot wynoszącymi ( na dzień wydania decyzji) - 35.056,00 zł. Rozpoznając niniejszą sprawę należy przede wszystkim wskazać, że odpowiedzialność członków zarządu uregulowana jest w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. ) – dalej Op. Należy zaznaczyć, że członkowie zarządu spółek z ograniczoną odpowiedzialnością zostali zaliczeni do kategorii osób trzecich, których odpowiedzialność została uregulowana w rozdziale 15 działu III cyt. ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z tymi przepisami członek zarządu spółki z o.o. jest osobą trzecią, o której mowa w art. 107 § 1 Ordynacji podatkowej, a zakres jego odpowiedzialności wynika z art. 107 § 1 i art. 116 § 1-4 Ordynacji podatkowej. Przepis art. 116 § 1 , który jest konkretyzacją normy ogólnej z art. 107 § 1 Op. wprowadza solidarną odpowiedzialność podatkową członka zarządu, jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe, które powstały w czasie pełnienia przez niego obowiązków członka zarządu spółki. Natomiast zakres odpowiedzialności został określony w art. 116 § 2, w myśl którego członek zarządu odpowiada za zobowiązania, które powstały w czasie gdy pełnił funkcję członka zarządu. Jak wynika z akt sprawy skarżący był członkiem zarządu spółki w okresie od kwietnia 2003 r. do 15 lipca 2004 r. tj. do dnia ogłoszenia upadłości. Zobowiązania wobec budżetu Państwa powstały przed datą 15 lipca 2004r. Powyższa kwestia nie jest między stronami sporna. A zatem Sąd stwierdza, że prawidłowo określono osobę i zakres jej odpowiedzialności zgodnie z cytowanymi powyżej przepisami tj. art. 116 § 1-4 Op. W tym miejscu należy dla porównania przywołać wyrok NSA z dnia 15 lutego 2006 r. w sprawie II FSK 378/05 gdzie sformułowano tezę idącą dalej w określeniu zakresu odpowiedzialności : " Zakres przedmiotowy odpowiedzialności członków zarządu spółek z o.o. określony w art. 116 § 1 i 2 Op. obejmuje odpowiedzialność za zaległości podatkowe tej spółki powstałe po okresie pełnienia funkcji członka zarządu oraz odsetki za zwłokę od tych zaległości obliczone na dzień wydania decyzji ustalającej zakres tej odpowiedzialności, a nie wyłącznie za okres pełnienia tej funkcji (art. 107 § 1 i 2 O.p.)." Druga kwestią jest bezskuteczność egzekucji wobec majątku spółki. Jak wynika z akt sprawy majątek spółki został w całości upłynniony przez syndyka a postępowanie upadłościowe zostało zakończone postanowieniem Sądu z dnia 24 stycznia 2008r. W dniu 21 maja 2008r. spółkę wykreślono z KRS – u. Nie było majątku a więc egzekucja okazała się bezskuteczną, co w sprawie również jest bezsporne. Trzecią i najważniejszą kwestią tym razem sporną jest odpowiedź na pytanie czy spółka wniosek o ogłoszenie upadłości złożyła we właściwym czasie tak jak tego wymaga ustawa Ordynacja podatkowa. Należy w tym miejscu dokonać interpretacji pojęcia " właściwy czas". Zgodnie z zapisem przepisu art. 10 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze ( Dz. U. Nr 60, poz. 535 ze zm . ) upadłość ogłasza się gdy dłużnik jest niewypłacalny tj. gdy nie wykonuje swoich zobowiązań. Gdy jego zobowiązania przekraczają jego majątek nawet gdy na bieżąco reguluje swoje zobowiązania. Zgodnie z art. 21 ww. ustawy dłużnik jest zobowiązany do złożenia wniosku o upadłość , nie później niż w terminie do dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do zgłoszenia upadłości. Zgodnie z ust. 2 art. 21 ten obowiązek spoczywa na każdym, kto reprezentuje spółkę sam lub z innymi osobami. Zdaniem strony spółka wniosek o ogłoszenie upadłości z dnia 21 czerwca 2004r. złożyła we właściwym czasie argumentując, że w roku 2003 sytuacja finansowa spółki była dobra bowiem spółka funkcjonowała i regulowała swoje zobowiązania. Zdaniem organu pogląd ten jest błędny bowiem z bilansu za ww. rok wynikało, że aktywa obrotowe i trwałe Spółki zostały wyliczone na kwotę – 1.478.275,33 zł. , przy zobowiązaniach krótkoterminowych – 2.154.000,10 zł. Natomiast kapitał własny spółki na 31 grudnia 2003 r. wynosił – 978.115,77 zł. Strata za rok 2003 to kwota 492.756,53 zł. Sąd stwierdza, że pogląd strony, że sytuacja spółki w roku 2003 była dobra jest nieuzasadniony, co wynika z porównania ww. liczb. Rok 2003 zamknął się bowiem prawie półmilionową stratą. W roku 2004 sytuacja spółki uległa pogorszeniu bowiem z bilansu złożonego przez spółkę na dzień 14 lipca 2004r. wynika, że aktywa obrotowe i trwałe na dzień ogłoszenia upadłości – wynosiły 963.941,71 zł., przy zobowiązaniach krótkoterminowych – 2.764.189,51 zł . Natomiast kapitał własny spółki wynosił - 1.800.247,80 zł. Strata za rok 2004 do 15 lipca 2004 zamknęła się kwotą - 667.983,35 zł. Z porównania ww. liczb można wyprowadzić pogląd, że "właściwym czasem" do złożenia wniosku o upadłość był koniec roku 2003, gdyż już wtedy majątek spółki nie pozwalał na uregulowanie wszystkich zobowiązań. Zobowiązania spółki przekroczyły wartość majątku z końcem 2003r. Zdaniem Sądu zaistniała podstawa do ogłoszenia upadłości. Jak wynika z akt sprawy dopiero trzeci kolejny wniosek z dnia 21 czerwca 2004 r. został złożony skutecznie. Poprzednie dwa wnioski zostały zwrócone przez Sąd z uwagi na braki formalne. Ważne są w tym miejscu daty wniosków a zatem pierwszy wniosek spółka złożyła 14 stycznia 2004r. Sąd zarządzeniem z dnia 15 stycznia 2004r. zarządził zwrot wniosku, drugi 13 kwietnia 2004r. , zarządzeniem z dnia 13 kwietnia zwrócony z powodu braków formalnych. Dopiero trzeci z dnia 21 czerwca 2004r. został złożony skutecznie gdyż 15 lipca 2004r. ogłoszono upadłość spółki. Należy w tym miejscu przywołać orzeczenie SN z dnia 18 kwietnia 2007r. sygn. akt I UK 349/06 ( orzecznictwo SN OSNP z 2008r. nr 9-10 poz. 149, LEX 384349) gdzie stwierdzono, że " zwrot przez sąd wniosku o zgłoszenie upadłości spółki z powodu nieuzupełnienia braków formalnych jest równoznaczny z brakiem takiego wniosku". Na marginesie należy zaznaczyć, że nadal pozostaje aktualny pogląd wyrażony na gruncie nieobowiązujących już przepisów rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 czerwca 1934 r. - Kodeks handlowy (Dz. U. Nr 57, poz. 502 z późn. zm.) - k.h., że "czas właściwy" do zgłoszenia upadłości, o jakim mowa w art. 298 § 2 k.h., to czas, w jakim zarząd spółki niebędący w stanie zrealizować zobowiązań względem wszystkich jej wierzycieli, winien złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości, aby w ten sposób chronić zagrożone interesy wszystkich wierzycieli, którzy po ogłoszeniu upadłości mogą liczyć na równomierne zaspokojenie. Jeżeli zatem członek zarządu spółki zgłasza wniosek o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie, to oznacza, że uczynił ze swej strony wszystko, by nie dopuścić do zaspokajania niektórych wierzycieli ze szkodą dla innych (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2000 r., I ACa 620/00, Prawo Gospodarcze 2002, nr 4, s. 49). "Wniosek o ogłoszenie upadłości można było uznać za złożony we "właściwym czasie" tylko wtedy, gdy nie upłynęło więcej niż dwa tygodnie od chwili, gdy bądź to przedsiębiorca zaprzestał płacenia długów, bądź też długi te przewyższały wartość jego majątku. Nie jest dopuszczalne jakiekolwiek odstępstwo od tego terminu, a możliwość taka nie wynika też z żadnego innego przepisu" (wyrok NSA z dnia 6 lipca 2006 r., I FSK 1115/05, niepubl.). W podsumowaniu Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał, że w jego przypadku zaszły przesłanki egzoneracyjne, o których mowa w przepisie art. 116 § 1 – 4 ustawy Ordynacja podatkowa. Mając powyższe na względzie Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzekł, jak w sentencji wyroku.