I SA/Bd 458/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Dudra Asesor sądowy Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant pomocnik sekretarza sądowego Agnieszka Liberda – Koczorowska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 września 2007 r. sprawy ze skargi E. S.A. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych 1. Uchyla zaskarżoną decyzję. 2. Określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości. 3. Zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz E. S.A. w B. kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] 2007 r. Nr [...] w sprawie określenia spółce akcyjnej E. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 1.500,00 zł. W uzasadnieniu wskazano no dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. W dniu [....] 2005 r. pomiędzy Marianem D. – R. a E. S.A. z siedzibą w Bydgoszczy została zawarta umowa sprzedaży, której przedmiotem były wierzytelności własne sprzedającego. Wartość tych wierzytelności strony określiły w kwocie 150.000,00 zł. Od umowy sprzedaży nie zadeklarowano i nie zapłacono podatku od czynności cywilnoprawnych. Decyzją z dnia [...] 2006 r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych spółce E. wskazując, iż stosownie do art. 5, art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 10 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 399 ze zm.) strony czynności były zobowiązane solidarnie do złożenia deklaracji PCC-1 oraz obliczenia i wpłaty zadeklarowanego podatku według stawki 1%. Od tej decyzji Spółka złożyła odwołanie w którym wniosła o jej uchylenie podnosząc, że organ pierwszej instancji naruszył przepisy; -art. 2 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych i art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez ich błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowane. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] 2006 r. Nr [...] uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia lecz nie z powodu zarzutów podniesionych przez Spółkę w odwołaniu. Powodem takiego rozstrzygnięcia był brak w aktach sprawy dowodów na potwierdzenie, że przedmiotem sprzedaży były wierzytelności własne zbywającego. Po uzupełnieniu postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. decyzją z dnia [...] 2007 r. Nr [...] określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 1.500,00 zł. Od tej decyzji Spółka złożyła odwołanie w którym zarzuciła decyzji organu pierwszej instancji: - niewłaściwą wykładnię przepisu art. 2 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych poprzez przyjęcie, iż skarżąca z tytułu dokonania tej czynności nie podlegała wyłączeniu z tego podatku, - naruszenie przepisu art. 43 ust.1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez zakwestionowanie faktu, iż nabycie przez Spółkę, która jest podmiotem profesjonalnie świadczącym usługi z zakresu obrotu wierzytelnościami, wierzytelności własnej zbywcy nie jest usługą pośrednictwa finansowego podlegającą zwolnieniu od podatku od towarów i usług, - błędne przyjęcie, że nie uzyskanie przez Spółkę obrotu w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, co skutkuje brakiem obowiązku zapłaty tego podatku, wyklucza zwolnienie tej czynności jako usługi pośrednictwa finansowego na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż przepis art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U z 2005 r. Nr 41, poz. 399 ze zm.) stanowi, że nie podlegają temu podatkowi czynności cywilnoprawne, jeżeli przynajmniej jedna ze stron z tytułu dokonania tej czynności jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług lub jest z niego zwolniona, z wyjątkiem umów sprzedaży i zamiany zwolnionych z podatku od towarów i usług, których przedmiotem są nieruchomości lub ich części albo prawo użytkowania wieczystego. Organ odwoławczy podkreślił, iż gramatyczna wykładnia tego przepisu wskazuje, że o wyłączeniu umowy nie decyduje okoliczność, że strony (obie strony lub jedna ze stron) są podatnikami podatku od towarów i usług, lecz jedynie fakt, że przynajmniej jedna z nich z tytułu dokonania tej konkretnej czynności jest opodatkowana podatkiem od towarów lub jest z tego podatku zwolniona. Do zastosowania zwolnienia określonego w art. 2 pkt 4 cyt. ustawy musi powstać z tytułu tej konkretnej czynności obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług u którejkolwiek ze stron. Jest to więc zwolnienie podmiotowo - przedmiotowe, a nie jak twierdzi Spółka wyłącznie przedmiotowe. Dyrektor Izby Skarbowej w B. podkreślił, iż bezsporne jest to, że obrót wierzytelnościami wchodzący w zakres usług finansowych świadczonych przez Spółkę E. S.A. jest rozumiany na gruncie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług jako sprzedaż i kupno. Jednakże przedmiotem tej sprawy jest rozpatrzenie zagadnienia, czy czynność ta podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i czy na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług jest z tego podatku zwolniona. Przedmiotem działalności Spółki jest obrót wierzytelnościami i organy podatkowe tego faktu nie kwestionują. Jednakże organy podatkowe orzekają na podstawie przepisów prawa podatkowego stosując zasady Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług jako środek służący do kategoryzacji dokonywanych czynności. Dlatego, w ocenie organu drugiej instancji, nie można podzielić zdania Spółki, że niewłaściwe jest odniesienie czynności obrotu wierzytelnościami do przepisu art. 29 ustawy o podatku od towarów i usług, a nie zaś bezpośrednio do zwolnienia przedmiotowego usługi nabycia wierzytelności jako usługi należącej do kategorii usług pośrednictwa finansowego przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy. Stosownie do powołanego przepisu art. 29 podstawą opodatkowania jest obrót. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży(...). Tak więc z tytułu zakupu wierzytelności Spółka E. S.A. nie uzyskała kwoty należnej z tytułu sprzedaży, a więc ta czynność nie mogła rodzić skutku prawnego w przedmiocie podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Skoro kwota z tytułu zakupu wierzytelności nie stanowi postawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, to w konsekwencji nie ma podstaw by ją zwolnić. Zatem z tytułu zakupu wierzytelności jako prawa majątkowego nie będącego towarem w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług Spółka nie mogła zostać podatnikiem podatku od towarów i usług od tej czynności. Tak więc w tym stanie prawnym nie można rozpatrywać zasadności zwolnienia mając tylko i wyłącznie na uwadze treść art. 43 ust. 1 powołanej ustawy o podatku od towarów i usług pomijając regulacje dotyczące zakresu przedmiotowego działania ustawy. Organ odwoławczy wskazał, iż oceną prawną objęto zatem strony umowy sprzedaży, a więc sprzedającego i kupującego i tej oceny dokonano na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Marian D. – R. w piśmie z dnia [...] 2007 r. oświadczył, że przedmiotem sprzedaży były wierzytelności własne i że nie świadczył usług pośrednictwa finansowego. Dokonał zatem sprzedaży "własnych" wierzytelności, co nie mogło być sklasyfikowane na gruncie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług jako świadczenie usług. Okoliczność ta przesądziła też o tym, że sprzedaż wierzytelności nie mogła być uznana na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług jako czynność dokonywana w ramach świadczenia usług przez podatnika podatku od towarów i usług. Tak więc z tytułu dokonania sprzedaży tych wierzytelności Spółka nie była podatnikiem podatku od towarów i usług, a zatem nie mogła skorzystać ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Wbrew twierdzeniom Spółki dla tej czynności przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania. Zatem żadna ze stron tej czynności nie była podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu jej dokonania. Wobec powyższego argumenty Spółki podniesione w odwołaniu dotyczące błędnej interpretacji art. 2 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych i art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług organ odwoławczy uznał za chybione. Ponadto wyjaśniono że wskazana w odwołaniu uchwała sądu administracyjnego dotyczy stanu prawnego powstałego na gruncie uchylonej ustawy o opłacie skarbowej. Zaś wyrok I SA/Gd 1301/03, na który się Spółka powołuje nie został opublikowany, stąd nie jest znany Dyrektorowi Izby Skarbowej w B.stan faktyczny i prawny który był przedmiotem rozstrzygnięcia. W tym miejscu Dyrektor Izby Skarbowej przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego I SA/Bk 877/02 opublikowany ONSA 2004/1/31. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu podatkowego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono : - naruszenie przepisu art. 2 ust. 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych poprzez przyjęcie , iż skarżąca nie podlega zwolnieniu z tytułu nabycia wierzytelności od opodatkowania podatkiem od towarów i usług a w konsekwencji przyjęcie, iż czynność prawna dokonana przez strony podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych.; - naruszenia przepisu art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez przyjęcie, iż nabycie przez skarżącą będącą podmiotem profesjonalnie świadczącym usługi z zakresu obrotu wierzytelnościami , wierzytelności własnej zbywcy nie stanowiło usługi pośrednictwa finansowego podlegającej zwolnieniu od opodatkowania podatkiem od towarów i usług ; - niewłaściwe przyjęcie, iż brak u skarżącej obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług z tytułu zawarcia umowy sprzedaży wierzytelności jest rezultatem nie uzyskania przez skarżącą obrotu z tytułu nabycia wierzytelności stanowiącego podstawę opodatkowania zgodnie z art. 29 ust. 1ustawy o podatku od towarów i usług , nie zaś zwolnienia przedmiotowego usługi nabycia wierzytelności jako usługi należącej do kategorii usług pośrednictwa finansowego, przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy. W uzasadnieniu skarżąca ponownie wskazuje, iż w jej ocenie czynność cywilnoprawna w wyniku której nastąpiło nabycie wierzytelności nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 ust. 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych w związku z art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów nie podlegają podatkowi czynności cywilnoprawne, jeżeli przynajmniej jedna ze stron z tytułu dokonania tej czynności jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług lub jest z niego zwolniona,z wyjątkiem umów sprzedaży i zamiany zwolnionych z podatku od towarów i usług, których przedmiotem są nieruchomości lub ich części albo prawo użytkowania wieczystego. Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług zakresem opodatkowania podatkiem VAT zostały objęte m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W świetle zaś przepisu art. 43 ust. 1pkt 1 ustawy zwolnione od wskazanego podatku zostały m.in. usługi wymienione w załączniku nr 4 do ustawy w którym pod pozycją 3 zostały sklasyfikowane usługi pośrednictwa finansowego z wyjątkami tam określonymi. Mając na uwadze wskazane zapisy ustawowe podkreślono, iż w przedmiotowej sprawie przelew wierzytelności nastąpił w drodze umowy o której mowa w art. 501 § 1 k.c. Nabywcą wierzytelności jest podmiot profesjonalnie świadczący usługi w zakresie obrotu wierzytelnościami. Obrót wierzytelnościami – rozumiany jako sprzedaż i kupno wierzytelności- należy do kategorii usług pośrednictwa finansowego sklasyfikowanych według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 06 kwietnia 2004r. w sekcji J pod pozycją 65.23.10-00.00, zaś świadczenie usług pośrednictwa finansowego jest zwolnione od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Zwolnienie to ma charakter przedmiotowy a zatem, w ocenie skarżącej, nie ma znaczenia okoliczność która ze stron umowy sprzedaży wierzytelności – sprzedawca czy kupujący- świadcząc usługi w zakresie obrotu wierzytelnościami przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy korzysta ze zwolnienia przewidzianego w tym przepisie. W każdym bowiem przypadku zostaje wyczerpana dyspozycja art. 2 ust. 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych co prowadzi do wyłączenia obowiązku uiszczenia tego podatku. Skarżąca podkreśla, iż stanowisko, że usługę pośrednictwa finansowego stanowi obrót wierzytelnościami rozumiany również jako zakup wierzytelności w celu windykacji we własnym zakresie lub dalszej odsprzedaży jest ugruntowane w orzecznictwie sądowym i doktrynie, powołano wyrok WSA w Gdańsku z dnia 14 lutego 2006r. w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 1301/03, wyrok NSA z dnia 28 grudnia 2000r. sygn. akt SA/Sz 1447/99. Ponadto ponownie powołano się na uchwałę składu siedmiu sędziów z dnia 27 listopada 2000r. sygn. akt FPS 11/2000. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dniu 12 września 2007 r. do sądu wpłynęło pismo procesowe skarżącej, w którym podtrzymała swoje stanowisko. Jednocześnie skarżąca podkreśliła, iż świadczone przez nią usługi nie stanowią usług factoringu , gdyż nie wykonuje innych dodatkowych czynności na rzecz zbywców. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest zasadna. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Stan faktyczny na obecnym etapie sprawy nie był przedmiotem sporu i sprowadzał się w istotnych dla rozstrzygnięcia okolicznościach do następujących ustaleń. W dniu [...] 2005r. zawarto umowę pomiędzy Marianem D. – R. a skarżąca Spółką o przelew wierzytelności. Strony nie zadeklarowały i nie zapłaciły podatku od czynności cywilnoprawnych od tej czynności. Pan Marian D. zbył "własne" wierzytelności co nie mogło być klasyfikowane na gruncie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług jak świadczenie usług pośrednictwa finansowego. Spółka E. nabyła przedmiotową wierzytelność w ramach prowadzonej działalności gospodarczej , której przedmiot obejmuje m.in. "świadczenie usług pośrednictwa finansowego". Zaistniały między stronami spór sprowadza się do przesądzenia czy nabycie przez skarżącą spółkę wierzytelności spełnia przesłanki uznania jej za usługę finansową podlegającą zwolnieniu na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) a w konsekwencji czy czynność ta nie podlegała podatkowi od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 09 września 2000r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2005r. Nr 41, poz. 339 ze zm.) . Skarżąca Spółka stoi na stanowisku, iż czynność cywilnoprawna w wyniku, której nastąpił zakup wierzytelności nie podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych. Obrót wierzytelności rozumiany również jako zakup wierzytelności w celu ich windykacji we własnym zakresie lub dalszej odsprzedaży stanowi bowiem usługę pośrednictwa finansowego , której świadczenie jest zwolnione od podatku od towarów i usług na podatnie art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Dyrektor Izby Skarbowej w B. podnosi, iż z art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług wynika, iż podstawą opodatkowania jest obrót , którym są kwoty należne z tytułu sprzedaży. Z tytułu zakupu wierzytelności spółka E. nie uzyskała kwoty należnej z tytułu sprzedaży, a więc czynność ta nie może rodzić skutku prawnego w przedmiocie podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Obrót wystąpi dopiero wówczas gdy Spółka świadcząca usługi finansowe dokona sprzedaży nabytej wierzytelności. W konsekwencji zawarcie umów o przelew wierzytelności z Marianem D. skutkowało powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych. Punkt wyjścia w niniejszej sprawie powinna stanowić ocena usługi nabycia wierzytelności przez Skarżącą dokonana w świetle treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 06 kwietnia 2004r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz. U. Nr 89, poz. 844). Na wstępie należałoby wskazać, iż zgodnie z § 2 cyt. rozporządzenia dla celów podatku od towarów i usług stosuje się Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług, o której mowa w § 3 (tj. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997r. ), nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2007r. Skarżąca w trakcie postępowania administracyjnego konsekwentnie wskazywała, iż sporna umowa dotycząca zakupu wierzytelności na drodze umowy przelewu (art. 510 k.c.) stanowi zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997r.(Dz. U.42, poz. 264 ze zm.) usługę pośrednictwa finansowego, gdzie indziej nie sklasyfikowaną – PKWiU 65.23.10-00.00 (k-8 akt administracyjnych). Stanowisko to nie zostało przez organy zakwestionowane. Przeciwnie Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdza, iż "bezspornym jest, iż obrót wierzytelnościami wchodzący w zakres usług finansowych świadczonych przez Spółkę E. S.A jest rozumiany na gruncie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług jako sprzedaż i kupno". Ustawa o podatku od towarów i usług stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 1 zwalnia od tego podatku świadczenie usług wymienionych w załączniku nr 4. Załącznik nr 4 w pozycji 3 zawiera symbol PKWiU sekcja J ex (65-67);usługi pośrednictwa finansowego. Strony zgodne są , iż usługą pośrednictwa finansowego wymienioną w sekcji J pozycji 65 jest kupno-sprzedaż wierzytelności. Skoro wiec art. 43 ust.1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług zwalnia od podatku świadczenie usług wymienionych w załączniku nr 4, gdy przez usługę wymienioną w pozycji 3 załącznika nr 4 rozumiemy kupno-sprzedaż to brak jest podstaw to twierdzenia , że zwolnieniu podlegać będzie tylko sprzedaż wierzytelności. Jeżeli zwolnienie dotyczy usługi polegającej na obrocie wierzytelnościami a obrót ten stosownie do zasad klasyfikacyjnych PKWiU traktowany jest jako kupno-sprzedaż to nie znajduje uzasadnienia "dzielenie" usługi na zwolnioną w sytuacji dokonywania sprzedaży i nie objętą zwolnieniem w sytuacji dokonywania zakupu. W konsekwencji usługa ta podlega zwolnieniu w podatku od towarów i usług co z kolei skutkuje, stosownie do art. 2 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, brakiem obowiązku podatkowego w tym podatku. W tym miejscu Sąd chciałby się odnieść do powołanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku z dnia 18 lutego 2003r. sygn. akt I SA/Bk 877/02. We wskazanym wyroku Sąd na tle analogicznego stanu faktycznego doszedł do odmiennych wniosków zgodnych z twierdzeniami zaprezentowanymi w zaskarżonej decyzji. Należy jednak podkreślić , iż z uzasadnienia powołanego wyroku nie wynika aby badana była kwestia klasyfikacji usługi obrotu wierzytelnościami na tle Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. Uznając, że zaskarżona decyzja z dnia [...] 2007r. Nr [...] wydana została z takim naruszeniem prawa, które spełnia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 cyt. ustawy określił, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości. Jednocześnie Sąd na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 orzekł o kosztach.