I SA/Bd 465/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Protokolant: st. sekretarz sądowy Agnieszka Liberda-Koczorowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi K. S. na uchwałę Rady Miasta B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji dla szkół i placówek publicznych oraz niepublicznych oddala skargę Uchwałą nr LX/902/10 z dnia 03 lutego 2010 r. Rada Miasta Bydgoszczy ustaliła tryb udzielania i rozliczania dotacji oraz tryb i zakres kontroli prawidłowości wykorzystania dotacji udzielonych dla szkół i placówek publicznych oraz niepublicznych prowadzonych na terenie Miasta Bydgoszczy przez osoby fizyczne lub osoby prawne inne niż Miasto Bydgoszcz. Pismem z dnia [...] stycznia 2017r. K. S. (skarżący) - organ prowadzący K. - wezwał Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa wnosząc o zmianę ww. uchwały w taki sposób, aby jej postanowienia mieściły się w zakresie delegacji ustawowej wynikającej z art. 90 ust. 4 ustawy z dnia 07 września 1991r. o systemie oświaty (t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 2156 ze zm.), dalej jako u.s.o. oraz nie pozostawały w sprzeczności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. W związku z brakiem odpowiedzi organu skarżący złożył skargę na powyższą uchwałę do tut. Sądu, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności ewentualnie o stwierdzenie jej niezgodności z prawem. Zaskarżonej uchwale zarzucił sprzeczność z przepisami prawa powszechnie obowiązującego w szczególności przekroczenie zakresu delegacji ustawowej wynikającej z art. 90 ust. 4 u.s.o. poprzez zamieszczenie w jej treści następujących postanowień: § 2 ust. 1 załącznika nr 1 do uchwały w brzmieniu "Dotacje udzielone z budżetu Miasta Bydgoszczy przeznaczone są na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki, na którą została przekazana dotacja"; § 11 ust. 3 załącznika nr 1 do uchwały w brzmieniu "Obowiązek zwrotu dotacji pobranej nienależnie, w nadmiernej wysokości lub wykorzystanej na cele inne niż wskazane w§ 2 ust. 1 może wynikać z protokołu kontroli, o którym mowa w § 14"; § 12 ust. 4 załącznika nr 1 do uchwały w brzmieniu "Na dokumentach finansowych potwierdzających wydatki, które zostały sfinansowane ze środków dotacji z budżetu Miasta Bydgoszczy, Dotowany zobowiązany jest zamieścić opis: "Wydatek sfinansowany ze środków otrzymanej dotacji z budżetu Miasta Bydgoszczy, w kwocie (...) zł słownie (...) zł. Dotyczy (nazwa dotowanej jednostki) oraz datę i podpis organu prowadzącego/osoby upoważnionej."; § 14 ust. 4 i 5 załącznika nr 1 do uchwały w brzmieniu odpowiednio "Protokół kontroli zawiera opis stanu faktycznego stwierdzonego w toku kontroli, w tym ustalonych uchybień i nieprawidłowości" oraz "Protokół kontroli podpisują kontroler i osoba upoważniona przez organ prowadzący do reprezentowania kontrolowanego podmiotu". Zdaniem skarżącego, wskazane przepisy zaskarżonej uchwały bądź to nakładają na niego obowiązki nie znajdujące pokrycia w przepisach prawa ani w zakresie delegacji ustawowej (np. narzucanie zasad prowadzenia dokumentacji księgowej) – co uznać należy za niedopuszczalne, bądź też ograniczają służące skarżącemu zgodnie z przepisami gwarancje procesowe, wprowadzając niezgodne z nimi (a także wychodzące poza zakres delegacji ustawowej) rozwiązania proceduralne (przede wszystkim regulacje dotyczące "protokołu kontroli", jego kształtu oraz skutków prawnych z niego wynikających). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ze względu na naruszenie przez skarżącego procedury składania skargi w przypadku nie uznania tego wniosku za zasadny o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ wskazał , że skarżący poza naruszeniem terminu do wniesienia skargi błędnie określił przedmiot skargi albowiem załącznik nr 1 do uchwały Nr LX/902/10 określał wzór wniosku o udzielenie dotacji , nie zawierał natomiast żadnego z opisanych w skardze przepisów. W ocenie organu powyższy błąd powinien skutkować odrzuceniem skargi albowiem organ nie ma obowiązku domyślać się których przepisów dotyczy skarga. Odnosząc się do zapisu w § 2 ust. 1 uchwały Prezydent M. B. stwierdził, że przepis ten jest tożsamy z obowiązującą wersją art. 90 ust. 3d u.s.o. W kontekście powyższego, zdaniem organu, zachodzi wątpliwość czy przytoczenie w uchwale zapisu ustawowego narusza interes prawny skarżącego oraz jest naruszeniem zasad techniki legislacji o charakterze istotnym. W zakresie § 11 ust. 3 uchwały organ wskazał, że przepis ten nie pozostaje w opozycji do art. 252 ust. 1 ustawy o finansach publicznych. Ponadto, organ wyjaśnił, że na możliwość umieszczenia ww. zapisu w uchwale wskazał WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 25 czerwca 2014r. sygn. akt I SA/Gd 318/14, a stanowisko powyższe podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 kwietnia 2016r. sygn. akt II GSK 2427/1. Odnośnie § 12 ust. 4 uchwały organ zauważył, że przepis ten był przedmiotem badania przez WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 21 kwietnia 2011r. w sprawie o sygn. aktII SA/Bd 1264/10. Z tego względu, zdaniem Prezydenta, zastosowanie tutaj winien mieć art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym. Odnosząc się do § 14 ust. 4 i 5 uchwały Prezydent podkreślił, że wymóg podpisania protokołu kontroli przez przedstawiciela organu prowadzącego dotowaną szkołę zapewnia wypełnienie stanowiska zaprezentowanego przez WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 25 czerwca 2014r. sygn. akt I SA/Gd 318/14. Ponadto, organ stwierdził, że upoważnienie ustawowe do podjęcia przedmiotowej uchwały wyraźnie wskazuje na konieczność określenia w uchwale "trybu kontroli prawidłowości wykorzystywania dotacji". W piśmie z dnia [...] maja 2017r. skarżący wyjaśnił, że zachował termin do wniesienia skargi bowiem w dniu [...] lutego 2017 r. złożył skargę do sądu nadając jeden jej egzemplarz bezpośrednio do sądu a drugi do organu. Na dowód powyższego załączył potwierdzenie nadania pocztą przesyłki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066) kontrola zaskarżonego aktu prawa miejscowego organu jednostki samorządu terytorialnego jest dokonywana przez sąd administracyjny pod względem zgodności z prawem, przy uwzględnieniu stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego aktu. Merytoryczną kontrolę kwestionowanej uchwały poprzedzić należy oceną spełnienia przez skargę warunków jej dopuszczalności. Jak wynika z akt sprawy skargę wniesiono na podstawie art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie powiatowym (tekst jednolity Dz.U z 2016r. poz. 814) zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. M. B. jest miastem na prawach powiatu. Zgodnie z art. 92 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym miasto na prawach powiatu jest gminą wykonującą zadania powiatu na zasadach określonych w tej ustawie, dlatego jak słusznie wskazano w odpowiedzi na skargę prawidłową podstawę prawną zaskarżenia stanowi art. 101 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm. zwanej dalej u.s.g ) stosownie do którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Mając jednak na uwadze tożsamość treści powołanych przepisów oraz fakt iż, zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm. dalej jako "p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną błąd ten nie ma wpływu na zasadność skargi. Warunkiem dopuszczalności skargi wniesionej na podstawie art. 101 u.s.g. jest: wydanie przez organ uchwały w sprawie z zakresu administracji publicznej, uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, zachowanie terminu do wniesienia skargi. Zdaniem Sądu, powyższe formalne przesłanki zostały w sprawie spełnione. Bezspornie uchwała z dnia 03 lutego 2010r. została podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej, bowiem normy stanowiące podstawę jej wydania są normami prawa administracyjnego (publicznego) i taki też publiczny charakter nadają przedmiotowi regulacji zawartemu w uchwale (vide postanowienie SN z 26 września 1996 r., III ARN 45/96, OSNP 1997/9/125). Przypomnieć należy, że upoważnienie do podjęcia spornej uchwały wynika z art. 90 ust. 4 ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2016r. poz. 1943, zwanej dalej "u.s.o") i ogólnie rzecz ujmując uprawnia do uregulowania zasad udzielania dotacji (środków publicznych) niepublicznym formom działalności wychowawczo- oświatowej (podmiotom prywatnym). Zasady dysponowania dotacją wynikają zatem częściowo z przepisów ustawowych (art. 90 u.s.o.), a częściowo z uchwał podejmowanych na podstawie upoważnienia zawartego w wymienionym wyżej art. 90 ust. 4 u.s.o. Kontrolowana uchwała spełnia również drugi warunek uzasadniający jej zaliczenie do aktów "z zakresu administracji publicznej", bowiem w sposób władczy, a nie na zasadzie równorzędności stron stosunku prawnego gmina - podmiot prywatny (beneficjent dotacji), kształtuje sytuację prawną adresata norm. Podjęta jest celem realizacji zadania własnego miasta na prawach powiatu polegającego na dofinansowywaniu działalności szkół i przedszkoli oraz ma na celu rozdysponowanie, na określonych zasadach, środków publicznych podmiotom, które się o nie ubiegają. Z uwagi na charakter jej norm prawnych - nieprecyzujących, poza ogólnymi cechami, podmiotów mogących stać się beneficjentami środków publicznych - a więc norm generalnych, abstrakcyjnych, stanowi akt prawa miejscowego. Jej regulacjami może być bowiem objęta nieograniczona liczba podmiotów spełniających określone kryteria - prowadzących niepubliczne formy działalności oświatowo-wychowawczej. Spełniony został również drugi warunek dopuszczalności skargi z art. 101 ust. 1 u.s.g. - wezwano organ podejmujący uchwałę do usunięcia naruszenia prawa (pismo z [...] stycznia 2017 r.). Skargę wniesiono również w ustawowym terminie. Zgodnie ze stanowiskiem NSA z uchwały z 2 kwietnia 2007 r. (II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007/3/60) do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. ma zastosowanie art. 53 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że należy ją wnieść w terminie trzydziestu dni od otrzymania odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub w braku takiej odpowiedzi - w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wezwania. W sprawie niniejszej Rada Miasta nie udzieliła odpowiedzi. Zatem termin na złożenie skargi upływał z dniem [...] marca 2017r. Jak wynika z wyjaśnień skarżącego (pismo z dnia [...] maja 2017r. , k- 52 akt sądowych) skarga została złożona organowi [...] lutego 2017r., a więc przed upływem 60-dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. Warunkiem skutecznego wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. i otwarcia drogi do merytorycznego jej rozpoznania jest, oprócz jej dopuszczalności, posiadanie przez stronę skarżącą legitymacji skargowej. W przypadku skargi opartej na wskazanej normie chodzi o wykazanie się indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem oraz zaistniałym w dacie wnoszenia skargi i spowodowanym zaskarżoną uchwałą - naruszeniem subiektywnie pojmowanego interesu lub uprawnienia. Uwzględnienie skargi w takiej sytuacji może zatem nastąpić, gdy sąd stwierdzi, że naruszenie interesu prawnego skarżącego wiąże się z uchybieniem przez organ obiektywnemu porządkowi prawnemu (vide wyrok NSA z 9 czerwca 1995 r., IV SA 346/96, ONSA 1996, Nr 3, poz. 125). W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realność charakteru interesu prawnego strony, kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. W sprawie niniejszej powyższe przesłanki zostały spełnione. Skarżący jest organem prowadzącym kilka szkół niepublicznych o uprawnieniach szkół publicznych na terenie miasta B., korzystające z dotacji na podstawie art. 90 u.s.o. Odnośnie kwestii błędnego wskazania przez stronę przedmiotu zaskarżenia poprzez odniesienie się w treści skargi do "załącznika nr 1" do uchwały, to zgodzić się należy, że z organem, że wskazany załącznik nie zawiera treści uchwały. Nie mniej wbrew twierdzeniom organu skarżący prawidłowo oznaczył zaskarżony akt (uchwała Rady Miasta nr LX/902/10 z dnia 03 lutego 2010r.) oraz wskazał konkretne jednostki redakcyjne , które w jego ocenie naruszają prawo. Przechodząc do kwestii merytorycznych wskazać należy, że zgodnie z art. 94 Konstytucji organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Podstawę do wydania zaskarżonej uchwały stanowił przepis art. 90 ust. 4 u.s.o. Zgodnie z jego brzmieniem organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego ustala tryb udzielania i rozliczania dotacji, o których mowa w ust. 1a i 2a-3b, oraz tryb i zakres kontroli prawidłowości ich wykorzystywania, uwzględniając w szczególności podstawę obliczania dotacji, zakres danych, które powinny być zawarte we wniosku o udzielenie dotacji i w rozliczeniu jej wykorzystania, oraz termin i sposób rozliczenia dotacji. Istota sporu w niniejszej sprawie, sprowadza się do zakresu upoważnienia dla organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego, określonego w przepisach art. 90 ust. 4 u.o.s. dla regulacji trybu udzielania i rozliczania dotacji dla szkół niepublicznych. Należy więc udzielić odpowiedzi na pytanie, czy przywołana uchwała w zaskarżonej części przekracza lub nie zakres upoważnienia ustawowego zawartego w przytoczonych przepisach ustawy o systemie oświaty. Dokonując pod tym kątem wykładni przepisów spornej uchwały, które zaskarżyła strona, należy także mieć na uwadze spójność przepisów uchwały z innymi bezwzględnie obowiązującymi przepisami. Ponadto należy wziąć pod uwagę względy racjonalności ustawodawcy, określającego zakres upoważnienia dla prawodawcy podustawowego, jakim w niniejszej sprawie jest Rada Miasta, podejmująca sporną uchwałę. Jeżeli ustawodawca upoważnia prawodawcę podustawowego do uregulowania określonej materii, tym samym pozostawia mu pewien niezbędny margines luzu, aby konstruując przepisy podustawowe, w ramach delegacji ustawowej, prawodawca osiągnął zamierzony cel ustawowej delegacji i to jak najmniejszym kosztem dla adresatów tych przepisów. Kwestia ta ma istotne znaczenie w realiach niniejszej sprawy. Zakres ustawowej delegacji dla podjęcia spornej uchwały, mając na uwadze jej przedmiot, z natury rzeczy nie może być jednoznacznie, precyzyjnie sformułowany, o czym zresztą świadczy brzmienie przepisu art. 90 ust. 4 u.o.s., w którym upoważnia się organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego do ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich wykorzystywania. Nie może dojść do sytuacji, jak to zdaje się wynikać z intencji skarżącego, aby beneficjent miał otrzymywać dotacje bez żadnych obowiązków po jego stronie, a w szczególności w zakresie wykazania faktu wydatkowania dotacji zgodnie z jej celami. Natomiast pozostaje do oceny problem, czy obowiązki nałożone sporną uchwałą na beneficjentów dotacji, a ukierunkowane w szczególności na rozliczenie i skontrolowanie prawidłowości wykorzystania dotacji, są ustalone w zakresie niezbędnym dla realizacji celów ustawowych delegacji, nie stwarzając nieuzasadnionych obciążeń dla beneficjentów tych środków publicznych. Wychodząc z powyższych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw dla uwzględnienia skargi uznając w tym zakresie, iż zaskarżone przepisy mieszczą się w zakresie wynikającym z delegacji art. 90 ust. 4 u.s.o., a nadto w niezbędnym tylko zakresie nakładają na beneficjentów dotacji obowiązki w zakresie ich rozliczenia i prawidłowości wykorzystania. Pierwszy z zakwestionowanych przepisów uchwały § 2 ust. 1 stwierdza, że : "dotacje udzielone z budżetu miasta Bydgoszczy przeznaczone są na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki na którą została przekazana dotacja". W ocenie Sądu zapis powyższy ma charakter jedynie porządkujący albowiem nie określa w odmienny sposób niż ustawa celów na które dotacja może być wykorzystana. Ponadto nie sposób wykazać (a strona tego nie uczyniła) w jaki obiektywny sposób zapis taki narusza interes prawny skarżącego. Odnosząc się natomiast do zarzutu stawianego treści § 11 ust. 3 uchwały, który stanowi, że obowiązek zwrotu dotacji pobranej nienależnie w nadmiernej wysokości lub wykorzystanej na cele inne niż wskazane w § 2 ust. 1 może wynikać protokołu kontroli o którym mowa w § 14 stwierdzić należy, że przepis ten stanowi uszczegółowienie trybu dokonywania kontroli beneficjentów dotacji i w tym zakresie mieści się w pojęciu określenia trybu i zakresu kontroli o którym mowa w art. 90 ust. 4 u.o.s. Ponadto wskazać należy, że § 11 ust. 2 zawiera zapis zgodnie z którym dotacje udzielone z budżetu M. B. w części lub w całości pobrane nienależnie, w nadmiernej wysokości lub wykorzystane na cele inne niż określone w § 2 ust. 1 podlegają zwrotowi do budżetu M. B. wraz z odsetkami w wysokości określonej jak od zaległości podatkowych w terminach i na zasadach określonych w ustawie o finansach publicznych. W przypadku ustalenia w trakcie kontroli konieczności zwrotu dotacji, wyniki postępowania kontrolnego i wydane w jego wyniku wystąpienie pokontrolne mogą być podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie ewentualnego zwrotu udzielonej dotacji, które będzie podlegało kontroli sądowoadministracyjnej. Tym samym brak jest podstaw do twierdzenia, że Rada Miasta pozbawiła stronę skarżącą prawa do sądowoadministracyjnej kontroli orzeczeń. Kontrola, o której mowa w art. 90 ust. 3e u.o.s. oraz w postanowieniach § 11 uchwały Nr LX/902/10 nie jest postępowaniem administracyjnym kończącym się wydaniem decyzji administracyjnej. Kontrola ta jest czynnością sprawdzającą stan faktyczny w porównaniu ze stanem wymaganym przepisami prawa. Kontrolujący działający na podstawie powołanych wyżej przepisów prawa nie mają uprawnień organu prowadzącego postępowanie administracyjne. Dopiero ustalenia kontrolującego mogą stanowić podstawę do wszczęcia takiego postępowania i w konsekwencji wydania decyzji administracyjnej (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 grudnia 2012 r. sygn. akt IV SA/Wr 213/12 dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl) Na gruncie przepisu art. 90 ust. 4 u.o.s. nie sposób byłoby zakwestionować prawidłowość uwzględnienia w omawianej uchwale przepisu § 12 ust. 4, obligujących beneficjenta dotacji do dokonania odpowiedniej adnotacji na dokumentach finansowych na okoliczność sfinansowania określonych wydatków ze środków otrzymanej dotacji. Taka czynność w prosty, i mało uciążliwy dla beneficjenta sposób, umożliwia skuteczną kontrolę organu nad prawidłowością wydatkowanych kwot dotacji, a to zaś jest wyraźnie wyartykułowanym celem i zakresem delegacji wynikającym z art. 90 ust. 4 u.o.s. Sądowi znane są orzeczenia przywołane w skardze nie mniej wskazać należy , że w niniejszej sprawie w zakresie prawidłowości zapisu § 12 ust. 4 zaskarżonej uchwały wypowiedział się już tut. Sąd w wyroku z dnia 21 kwietnia 2011r. sygn. akt II SA/Bd 1264/10 w sprawie ze skargi innego podmiotu. Skarga kasacyjna została przez NSA oddalona wyrokiem z dnia 13 grudnia 2012r. sygn. akt II GSK 1860/11. Nie naruszają również przepisów ustawy o systemie oświaty § 14 ust.4 i 5 uchwały określające co powinien zawierać protokół kontroli oraz wskazujące, że protokół ten podpisują kontroler i osoba upoważniona przez organ prowadzący. Treść art. 90 ust. 4 u.s.o. nie pozostawia żadnych wątpliwości, że ustawodawca upoważnił organy stanowiące samorządu terytorialnego do szczegółowego określenia trybu i zakresu kontroli, jaka może zostać przeprowadzona z punktu widzenia prawidłowości wykorzystania środków uzyskanych z udzielonej dotacji. Zdaniem Sądu, pojęcie kontroli powinno być rozumiane jako działanie mające na celu sprawdzenie, zestawienie zastanego stanu faktycznego ze stanem wymaganym. Uprawnienie do określenia trybu kontroli to z kolei ustalenie zasad, na jakich będzie się ona odbywać, sposobu postępowania, procedury przeprowadzania kontroli. Oznaczenie zakresu kontroli należy natomiast pojmować jako wskazanie jej granic, rozmiaru oraz wskazanie elementów poddanych kontroli. Jednocześnie w art. 90 ust. 3e u.s.o. zagwarantowano organom jednostek samorządu terytorialnego możliwość kontrolowania prawidłowości wykorzystania dotacji. Należy przez to rozumieć, że organy są uprawnione do badania, czy beneficjenci dotacji wykorzystują otrzymane środki w sposób prawidłowy, tj. zgodnie z celami określonymi w art. 90 ust. 3d u.s.o. Rozwinięciem tej regulacji jest zawarcie ustawowej delegacji dla organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego do szczegółowego określenia procedury, zakresu oraz elementów poddanych kontroli, przy zastosowaniu kryterium prawidłowości wykorzystania środków, a więc zgodności z celami, którym udzielone dotacje mają służyć. W ocenie Sądu, zakwestionowane unormowania uchwały wpisują się w tak określone ustawowe ramy delegacji. Zatem kwestionowany zapis § 14 ust. 4 i 5 zaskarżonej uchwały dotyczący sposobu zakończenia kontroli i formy w jakiej to ma nastąpić stanowi jeden z elementów trybu kontroli, do którego ustalenia upoważniony został organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego na mocy art. 90 ust. 4 u.s.o. i w powyższym zakresie nie nastąpiło przekroczenie ustawowego upoważnienia. Reasumując, stwierdzić trzeba, że ww. zapisy § 2 ust. 1 § 11 ust. 3, § 12 ust. 4 oraz § 14 ust. 4 i 5 uchwały nie wykraczają poza granice zakreślone upoważnieniem ustawowym zawartym w art. 90 ust. 4 u.s.o. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.