I SA/Bd 469/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik, Sędziowie Sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.), Asesor WSA Grzegorz Saniewski, Protokolant Daniel Łuczon, po rozpoznaniu w dniu 01 grudnia 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi C.B. o wznowienie postępowania w sprawie SA/Bd 2426/03 ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania I SA/Bd 469/04 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2004r. sygn. akt SA/Bd 2426/03 oddalił skargę C.B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia (...) Nr (...) utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia (...) Nr (...) uznającą zgłoszenie celne za nieprawidłowe. Tym samym Sąd uznał, że zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji nie narusza prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Pismem z dnia 20 sierpnia 2004r. strona skarżąca powołując się na art.273 §2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Skarżący w uzasadnieniu podnosi, iż decyzja organu I instancji mająca charakter decyzji deklaratoryjnej potwierdziła powstanie z dniem 21 lipca 2000r.określonego stanu prawnego i kwota niedopłaty została zarejestrowana na zasadzie art.229 ustawy Kodeks celny. Do chwili obecnej organ nie powiadomił skarżącego o zarejestrowaniu kwoty wynikającej z długu celnego, co stanowi naruszenie przepisu art.230 ustawy Kodeks celny. Okoliczność ta została ujawniona w dniu 5 kwietnia 2004r. Zdaniem skarżącego nie ponosi on odpowiedzialności za powstały dług celny. Skarżący zarzuca, iż Sąd prowadząc postępowanie nie stwierdził i nie usunął naruszenia prawa w zakresie ujawnionej okoliczności, a zdaniem skarżącego ten nowy fakt jest przesłanką uzasadniającą wznowienie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wskazać należy, iż zgodnie z art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. W przedmiotowej sprawie strona podnosi, że okoliczność będąca podstawą wznowienia została przez nią ujawniona w dniu 5 kwietnia 2004r. Zatem termin do złożenia skargi o wznowienie postępowania upłynął w dniu 5 lipca 2004r. Strona natomiast złożyła skargę po tym terminie tj. w dniu 21 lipca 2004r. (data stempla pocztowego). Instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, którego istota polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem. Ponadto ustawa wylicza enumeratywnie przyczyny, które są podstawą żądania wznowienia postępowania. Zgodnie z art.273 § 2 można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Unormowanie zawarte w art.273 §2 i art.281 cyt. ustawy jest powtórzeniem unormowania zawartego w artA03 §2 i 411 Kodeksu postępowania cywilnego, a zatem dotychczasowe orzecznictwo tak Sądu Najwyższego jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowane na tle przepisów kpc zachowuje swoją aktualność przy stosowaniu przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznając sprawę należało zgodnie z art. 281 cyt. ustawy ustalić, czy istotnie została spełniona przesłanka określona w art.273 § 2 , a więc czy dopiero po wydaniu prawomocnego wyroku nastąpiło wykrycie takich okoliczności faktycznych czy środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Zwrot "wykrycie" zawarty w treści art.273 §2 odnosi się tylko do takiej sytuacji, gdy nowe okoliczności i dowody nie zostały ujawnione w poprzednim postępowaniu, gdyż nie były stronom znane (por. postanowienie SN z dnia 15 maja 1968r.OSNC 1969/2/36). W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż nie zaistniała merytoryczna przesłanka do wznowienia postępowania sądowego na podstawie art. 273 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnosząc się do argumentacji zawartej w skardze o wznowienie postępowania należy stwierdzić, iż powiadomienie o zarejestrowaniu kwoty należności nie wpływa na uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe jak i na wysokość długu celnego. Jest to czynność materialno-techniczna. Kwestia prawidłowego poinformowania dłużnika o zarejestrowaniu długu celnego może mieć znaczenie dla egzekwowania należności celnych, natomiast nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie określenia wysokości należności celnych. Przyczyna restytucyjna charakterystyczna dla instytucji wznowienia postępowania polega bowiem na tym, że opiera się na okolicznościach, które pozostają w związku przyczynowym z treścią rozstrzygnięcia sprawy (art. 273 § 2 ) . Nie mogą być więc brane pod uwagę przyczyny, które nie wchodziły w zakres okoliczności które składały się na podstawę stanu rzeczy istniejącego w chwili orzekania przez Sąd (por. postanowienie SN z dnia 30 listopada 1984 r. w sprawie sygn. akt I CO 18/84, LEX nr 8655). Ponadto należy zwrócić uwagę, iż w momencie doręczenia decyzji organów celnych o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe skarżący został poinformowany o wysokości długu celnego. Zdaniem Sądu, skoro nie zaistniała w sprawie przesłanka określona w art.273 §2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to brak jest podstaw do wznowienia postępowania. Na podstawie art.281 powoływanej ustawy Sąd rozstrzyga na rozprawie o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Mając na względzie wyżej przedstawioną argumentację Sąd odrzucił skargę o wznowienie postępowania.