I SA/Bd 486/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Asesor WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant asystent sędziego Agnieszka Kujawa po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 listopada 2008 r. sprawy ze skargi Z. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu pojazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w T. na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania Strona skarżąca zakupiła na terenie Niemiec samochód osobowy marki [...] i w dniu 04 maja 2004r złożyła deklarację uproszczoną wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu. Postanowieniem z [...] Naczelnik Urzędu Celnego w B. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe, które zakończył decyzją określającą stronie podatek od towarów i usług należny z tytułu importu ww. pojazdu w kwocie [...] zł. Decyzja ta, po rozpatrzeniu odwołania, została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w T. z [...]. Organ odwoławczy uznał, że strona po dniu 30 kwietnia 2004r. wprowadziła do wolnego obrotu samochód, który kupiła na terytorium Wspólnoty przed dniem 01 maja 2004r. Import pojazdu w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie został dokonany przed dniem 01 maja 2004r. Organ odmówił wiarygodności dokumentowi z dnia 03 maja 2004r. albowiem złożony został później, a za datę nabycia pojazdu uznał datę faktury z 19 marca 2004r., którą strona załączyła do deklaracji uproszczonej nabycia wewnątrzwspólnotowego. Również składając w dniu 04 maja 2004r. wniosek w sprawie wystawienia dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju od samochodu osobowego podatnik podał podstawę opodatkowania pojazdu przyjmując tabelę kursu walut z dnia 19 marca 2004r, a nie z dnia 03 maja 2004r. Fakturą z dnia 19 marca 2004r. strona posłużyła się także w Urzędzie Skarbowym w B. podając ją do zaświadczenia potwierdzającego uiszczenie podatku od towarów i usług lub brak obowiązku uiszczenia takiego podatku z tytułu nabycia środka transportu. Również Wydział Uprawnień Komunikacyjnych Urzędu Miasta w B. potwierdził, że do wniosku o rejestrację pojazdu strona przedłożyła fakturę z 19 marca 2004r. Odnosząc się do wniosku strony o przesłuchanie w charakterze świadka W. S. organ podniósł, że istotne w sprawie okoliczności ustalone zostały innymi dowodami, wobec czego nie zachodziła potrzeba przesłuchania tego świadka. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przesłuchanie W. S. w charakterze świadka. Zdaniem podatnika decyzje organów celnych naruszały art. 170 ust 6 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o VAT) albowiem w stanie faktycznym sprawy nie było podstaw do zastosowania ustawy z 08 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Strona podała, że przedmiotowy samochód nabyty został na podstawie umowy z dnia 03 maja 2004r., co oznacza, że nabycie i dostawa towaru miały miejsce po dniu 01 maja 2004r. Wyrokiem z 20 lipca 2005r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w uznaniu, że stan faktyczny sprawy nie został ustalony w następstwie wyczerpująco przeprowadzonego postępowania dowodowego. Za istotny brak Sąd uznał niewyjaśnienie wątpliwości dotyczących informacji zawartych na fakturze z 19 marca 2004r o otrzymaniu przez wystawcę tego dokumentu kwoty [...] EUR w dniu 10 lipca 2002r., w sytuacji, gdy z innych dokumentów wynika, że pojazd do dnia 07 listopada 2003r. był zarejestrowany na nazwisko H. D., sprzedawcą według faktury był L.G.A., więc niezrozumiałym było, na jakiej podstawie ten ostatni podmiot przyjął zapłatę za samochód jeszcze w 2002r. Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał także, na potrzebę wyjaśnienia i oceny twierdzeń podatnika podniesionych na rozprawie, iż to on sam dokonał skreślenia zapisu "proforma" na fakturze z 19 marca 2004r., a w uznaniu, że dokument ten nie ma większego znaczenia posłużył się nim, dlatego że dysponował jego tłumaczeniem. Sąd podniósł również, że nie można w sposób jednoznaczny na tym etapie postępowania uznać, iż wskazany przez stronę kurs waluty z dnia 19 marca 2004r. potwierdzał nabycie towaru z tym dniem albowiem nie były pozbawione logiki wyjaśnienia, że uczynił tak z uwagi na otrzymane pouczenie. Sąd wskazał, że wątpliwości te można wyjaśnić w następstwie przesłuchania strony oraz świadka W. S., co do tego ostatniego strona bezskutecznie wnosiła o przesłuchanie go w charakterze świadka. Sąd zobowiązał także organ do ustalenia charakteru wpisu w dokumencie “Fahrzeugschein f(r Fahrzeug mit Kurzzeitkennzeichen", wystawionym na W. S. Wskazane dowody miały zmierzać do ustalenia, kto był właścicielem spornego auta przed dniem 03 maja 2004r. W następstwie wydanego wyroku Sądu, decyzją z [...] Dyrektor Izby Celnej w T. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z [...] w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Po przeprowadzeniu ponownie postępowania, w dniu [...] Naczelnik Urzędu Celnego w B. wydał ponownie decyzję określającą stronie podatek od towarów i usług należny z tytułu importu pojazdu w wysokości [...] zł. W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła ponownie naruszenie art. 170 ust. 6 ustawy o VAT, błędne powołanie się na art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 08 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz art. 187 § 1 i art. 139 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że z faktury z 19 marca 2004r. wynika, iż firma L.G.A. sprzedała Z. J. samochód marki [...] za cenę [...] EUR. Aczkolwiek podatnik w trakcie postępowania dowodził, że nigdy nie kupił od ww. firmy pojazdu, tę jednak fakturę przedstawił składając deklarację nabycia wewnątrzwspólnotowego w Urzędzie Celnym oraz w Urzędzie Skarbowym podając do zaświadczenia potwierdzającego uiszczenie podatku od towarów i usług lub brak obowiązku uiszczenia tego podatku z tytułu nabycia pojazdu. Strona w zaświadczeniu podała również dane identyfikacyjne podmiotu dokonującego dostawy wymieniając firmę L.G.A. Rejestrując pojazd w Urzędzie Miasta [...] podatnik również dołączył fakturę z dnia 19 marca 2004r. Mając na uwadze powyższe okoliczności, organ nie dał wiary wyjaśnieniom podatnika, że nie zakupił on pojazdu w dniu 19 marca 2004r. W celu ustalenia, kto był właścicielem pojazdu przed dniem 03 maja 2004r. organ celny przesłuchał stronę oraz świadka, W. S. Z zeznań strony wynikało, że W. S. zobowiązał się zabezpieczyć pojazd dla podatnika. Przesłał mu także w marcu bądź w kwietniu ksero Briefu i rachunku proforma. Skreślenia słowa "proforma" dokonał sam podatnik po otrzymaniu oryginału faktury. Natomiast świadek, W. S. podał, że podpis strony widniejący na kopii dokumentu związany jest z tym, iż obiecał handlarzowi, że dostarczy fakturę po potwierdzeniu przez Z. J. otrzymania kompletu kluczy. Potwierdził, że w dniu 19 marca 2004r. została zawarta umowa, zapłacił firmie pieniądze i zobowiązał się przechować pojazd dla Z. J.. Słowo "proforma" wykreślił Z. J. Odnosząc się do daty na fakturze "10 lipca 2002r." organ ustalił, że podatnik nawet nie zwrócił na nią uwagi, natomiast świadek wyjaśnił, że nie wiedział, czego dotyczy ta data i przypuszczał, że zapis był wynikiem niezmienienia jej we wzorze rachunku w komputerze firmy sprzedającej. Organ celny nie przyjął jako wiarygodne twierdzenia W. S., że to on był właścicielem pojazdu przed dniem 01 maja 2004r., ponieważ świadek nie przedstawił żadnego dokumentu potwierdzającego wcześniejszy zakup pojazdu. Na wezwanie organu najpierw podał, że z firmą L.G.A., w której samochód został zakupiony, nie zawarł umowy w formie pisemnej, a jedynie w formie ustnej, a następnie stwierdził, że faktura na jego nazwisko nie została wydana i przyznał, że niska wartość samochodu zakupionego początkowo na części przyczyniała się do tego, że rachunek nie został wydany lub został zagubiony. Odnośnie czasowego dowodu rejestracyjnego wydanego 03 maja 2004r., na którym widnieje nazwisko W. S., świadek podał, że zarejestrował pojazd na siebie w celu przywiezienia go do Polski. Z powyższych powodów organ II instancji odmówił wiarygodności umowie z dnia 03 maja 2004r., która pojawiła się dopiero po wszczęciu postępowania przez Naczelnika Urzędu Celnego w B., natomiast przyjął jako wiarygodną fakturę z dnia 19 marca 2004r. Organ stwierdził, że w sprawie nie udowodniono, że W. S. był właścicielem pojazdu przed dniem 01 maja 2004r. Brak jakiegokolwiek dokumentu, z którego wynikałoby, że to on zakupił pojazd od L.G.A. dla siebie. Czasowy dowód rejestracyjny wystawiony na jego nazwisko został wydany w celu przewiezienia pojazdu do Polski. Twierdzenia Z. J. jakoby nie doszło do zawarcia umowy w dniu 19 marca 2004r., w ocenie organu, nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ Z. J. nie może zaprzeczyć, że był w posiadaniu faktury z 19 marca 2004r., znał jej treść i zgadzał się z nią skoro umowę podpisał i na jej podstawie złożył deklarację nabycia wewnątrzwspólnotowego, zarejestrował pojazd i uzyskał zaświadczenie z urzędu skarbowego. Odnośnie załączonego do akt sprawy zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu nabycia środka transportu z dnia 11 maja 2004r., wydanego przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego, organ wskazał, że Dyrektor Izby Skarbowej w piśmie z 19 października 2004r., wyjaśnił, że wydane przez organy podatkowe zaświadczenia, choć błędnie stwierdzają brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług, w świetle obowiązujących przepisów Ordynacji podatkowej nie mogą zostać usunięte z obrotu prawnego. Istnienie takiego zaświadczenia nie odbiera jednak możliwości wydania przez organy celne decyzji określających podatek od towarów i usług należny z tytułu importu pojazdu. Mając na uwadze powyższe, organ stwierdził, że przedmiotowy pojazd został wprowadzony do wolnego obrotu w dniu 04 maja 2004r., w związku z czym w sprawie ma zastosowanie art. 170 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług. Na decyzję organu II instancji strona wniosła kolejną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zarzucając, że zaskarżona decyzja w ocenie strony narusza przepisy Ordynacji podatkowej, ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Organy celne zdaniem podatnika błędnie interpretują przedstawione dowody oraz nie dostrzegają zastosowania w niniejszej sprawie prawa niemieckiego. Strona skarżąca wskazała, że przedmiotowy pojazd został importowany na teren Rzeczpospolitej Polskiej dnia 03 maja 2004r. Sprzedaż samochodu odbyła się między W. S. a stroną tego samego dnia. Według strony, umowa z dnia 19 marca 2004r. została zawarta między firmą L.G.A. a W. S. Organy celne błędnie wywodzą, że umowa z tego dnia zawarta została między wskazaną firmą a stroną skarżącą. Strona stwierdziła, że w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy prawa niemieckiego, ponieważ przedmiotowa umowa została zawarta na terenie Niemiec. O zastosowaniu tego prawa świadczy również podjęcie i wypełnienie zobowiązania oraz siedziba sprzedającego na terenie tego państwa. Umowa z dnia 03 maja 2004r. została zawarta w Berlinie w języku niemieckim, pojazd został przekazany w tym mieście stronie skarżącej, tam też została zapłacona cena. Zdaniem podatnika, błędem organu jest zatem pominięcie w sprawie prawa niemieckiego. Strona podniosła, że uznanie faktury z dnia 19 marca 2004r. jako podstawy nabycia pojazdu przez stronę i odrzucenie innych dowodów w sprawie jest bezpodstawne. W. S. podał dane podatnika, ponieważ pojazd miał być po dniu 01 maja 2004r. odsprzedany stronie. Niniejsze działanie miało na celu ułatwienie stronie formalności przed polskimi urzędami. Podatnik zaznaczył, że szereg błędów zawartych na fakturze z dnia 19 marca 2004r. świadczy o tym, iż nie mogła ona być podstawą do potwierdzenia, że stroną transakcji była strona skarżąca. Skreślenia, pieczątki i podpisy, których strony nie potrafią wytłumaczyć wynikają z tego, że firma sprzedająca wykorzystała wzór rachunku, a każde wprowadzone zmiany zgodnie z prawem wymagają parafowania. "Bylejakość" w sporządzeniu przedmiotowej faktury świadczy o tym, że strona sprzedająca nie przykładała do niej żadnej wagi. Okoliczności te potwierdził świadek W. S. Strona zarzuciła, że organ celny wbrew zaleceniom zawartym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy pominął kwestię przekazania pojazdu. Zgodnie z prawem niemieckim właścicielem pojazdu kupujący staje się dopiero z momentem przekazania pojazdu. Bez przekazania pojazdu własność zatem nie przechodzi na nabywcę. Organ pominął również kwestię czasowego zarejestrowania pojazdu przez W. S. i dowodu rejestracyjnego o numerze [...] z dnia 03 maja 2004r. Organ nie jest w stanie wytłumaczyć, na jakiej podstawie osoba ta mogła zarejestrować przedmiotowy pojazd. Podatnik podniósł, że za bezsporny fakt należy uznać, iż między dniem 19 marca 2004r. a 03 maja 2004r. auto nie było zarejestrowane. Pojazd zatem nie mógł znajdować się w posiadaniu strony skarżącej. Strona zwróciła uwagę, że do zarejestrowania pojazdu konieczne jest przedłożenie Fahrzuegbriefu. Posiadacz tego dokumentu jest legitymowanym właścicielem pojazdu i tylko on ma prawo tym pojazdem dysponować. Posiadaczem Fahrzeugbriefu do dnia 03 maja 2004r. był W. S. Fakty te potwierdzają oświadczenia świadka oraz strony skarżącej. Odnosząc się do faktu nieprzedłożenia w Urzędzie Celnym umowy zawartej między W. S. a stroną skarżącą, strona podniosła, że była mylnie przekonana o tym, iż nie ciąży na niej obowiązek uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu pojazdu. Taka informacja została stronie przekazana w dniu 11 maja 2004r. przez Urząd Skarbowy (VAT-25) oraz przez Urząd Celny w formie ustnej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w T. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Należy podkreślić, że sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Nadto, zgodnie z art. 153 w.w. ustawy ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przed wydaniem zaskarżonej decyzji, organ uzupełnił materiał dowodowy, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku w sprawie I SA/Bd 257/05, w szczególności organ przeprowadził dowód z przesłuchania strony i świadka W. S. Istotą postępowania, które miał przeprowadzić organ było ustalenie, kto był właścicielem spornego auta przed 03 maja 2004r. Na etapie obecnej skargi pomiędzy stronami nadal istnieje spór, co do ustaleń stanu faktycznego w zakresie, który stwarzał organom podstawę do zastosowania w sprawie art. 170 ust. 6 ustawy o VAT. Wskazany przepis stanowi, że za import towarów uważa się również wykorzystanie (wprowadzenie do wolnego obrotu) po dniu 30 kwietnia 2004r, na terytorium kraju, przez podatnika towarów dostarczonych im przed dniem 01 maja 2004r na terytorium Wspólnoty przed rozszerzeniem lub terytorium nowych państw członkowskich, jeżeli: 1) przed dniem 1 maja 2004r do dostawy tych towarów na terytorium Wspólnoty przed rozszerzeniem lub na terytorium nowych państw członkowskich miały lub mogły mieć zastosowanie odpowiednio przepisy art. 18 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 08 stycznia 1993r o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym 2) przed dniem 1 maja 2004r nie został dokonany import tych towarów w rozumieniu w.w. ustawy z 08 stycznia 1993r. Nie ma sporu co do tego, że nie został dokonany import przedmiotowego towaru, zgodnie z ostatnim warunkiem. Powołany przepis ma charakter przejściowy i został wprowadzony po to, by zapobiec sytuacjom braku poboru VAT od towarów zarówno w kraju zakupu tego towaru (tam był on przedmiotem eksportu poza terytorium Wspólnoty, która przed 01 maja 2004r nie obejmowała jeszcze Polski), ani w kraju przeznaczenia tj. w Polsce z tytułu importu, ponieważ po 01 maja 2004r przywóz taki nie miał już charakteru importu, lecz stanowił wewnątrzwspólnotową dostawę. Taki cel i wykładnię przepisu art. 170 ust 6 ustawy o VAT przedstawił NSA w wyroku z dnia 17.04.2007r. w sprawie I FSK 768/06. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w pełni to stanowisko. Uwzględniając powyższe wywody i wskazania istotnym w sprawie jest prawidłowe odczytanie znaczenia pojęcia "towarów dostarczonych" skarżącemu przed dniem 01 maja 2004r na terytorium Wspólnoty. Sąd stoi na stanowisku, że wskazany zwrot należy utożsamiać z pojęciem dostawy na gruncie ustawy o VAT. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów, przez którą rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1). Istotny przy takim nabyciu jest aspekt ekonomiczny a nie prawny danej transakcji, który pozwala uznać, że nabywca uzyskał prawo do rozporządzania towarem jak właściciel. Obowiązek podatkowy przy nabyciu towarów powstaje co do zasady w momencie wydania towaru następstwie dokonania dostawy towaru (ust. 1 art. 19), jednakże wystawienie faktury, wiąże moment powstania obowiązku podatkowego z tym wystawieniem (ust. 4). Nie było w sprawie sporne ustalenie, że przedmiotowe auto zostało sprowadzone do Polski w dniach 3 - 4 maja 2004r. Istotnym jest natomiast moment dokonania jego dostawy na rzecz strony. Podatnik podnosi, że nastąpiło to w dniu 03 maja 2004r, na podstawie umowy zawartej z W. S. Taki stan faktyczny potwierdził w zeznaniu W. S. wskazując, że to on był nabywcą spornego auta w marcu 2004r. Jedynym dowodem organu na rzecz ustalenia, że strona skarżąca nabyła przedmiotowe auto co najmniej z dniem 19 marca 2004r, tj. dniem wystawienia spornej faktury, była okoliczność, że posłużył się nią w postępowaniu, zarówno przed organami celnymi, jak też organami administracyjnymi podczas procedury rejestracji auta. Tymczasem faktura z 19 marca 2004r, wedle pierwotnego zapisu wystawcy - sprzedającego, była fakturą proforma. Strona skarżąca przyznała, że sama dokonała skreślenia określenia "proforma" a organy tego w żaden sposób nie zakwestionowały. Podatnik, jak i świadek prezentowali stanowisko, że wystawiona faktura służyła jedynie zobrazowaniu wysokości wydatku, który trzeba ponieść na zakup przedmiotowego auta. Faktura proforma nie ma statusu faktury w obrocie gospodarczym, nie stanowi dowodu księgowego i w istocie może spełniać funkcję wskazaną przez stronę. Nadto analizowany w sprawie dokument zawiera wiele błędów, szczególnie istotny jest błąd dotyczący zapisu potwierdzającego zapłatę opatrzony niezrozumiałą dla stron datą 10.07.2002r. W świetle tego trudno uznać, że dokument ten dowodzi, że to podatnik zapłacił firmie L.G.A. w dniu 19.03.2004r za przedmiotowe auto. Strona podnosi, że zapłaciła cenę nabycia dopiero w maju 2004r a świadek W. S. twierdził, że w marcu to on sam zakupił przedmiotowe auto upewniwszy się, że będzie mógł je potem sprzedać stronie. Organy nie podważały twierdzenia strony, że do chwili sprowadzenia pojazdu w maju 2004r auto nie było w jego posiadaniu, nie zostało mu wydane pozostając w posiadaniu W. S. na terenie Niemiec. Ten ostatni dysponował także oryginałami dokumentów spornego pojazdu, co pozwoliło mu na czasowe zarejestrowanie pojazdu w celu przewiezienia do Polski. Wcześniej pojazd nie był zarejestrowany. W świetle powyższych okoliczności nie było podstaw do przyjęcia, że spełnione zostały ustawowe warunki do określenia stronie podatku od towarów i usług z tytułu importu pojazdu. Uzupełnienie materiału dowodowego wskazane w wyroku Sądu z dnia 20 lipca 2005r, miało na celu poczynienie istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych dotyczących momentu nabycia przez stronę spornego pojazdu. Nie można było wówczas przewidzieć skutku przeprowadzonych dowodów. Tymczasem przesłuchanie strony i świadka nie wyjaśniło istotnego składnika stanu faktycznego sprawy w sposób wystarczający, wręcz przeciwnie. W efekcie, zamiast sięgnąć po kolejne dowody w celu wyjaśnienia sprawy, organ powrócił do ustaleń i twierdzeń na ich poparcie, które zawarł w swojej pierwszej decyzji z dnia [...]. W ocenie Sądu stan faktyczny nadal, w istotnych dla rozstrzygnięcia okolicznościach, nie został ustalony. Przy niekwestionowaniu braku wydania stronie pojazdu do dnia 03 maja 2004r, nieistnieniu faktury w rozumieniu przepisów ustawy o VAT na sprzedaż towaru, braku dowodu dokonania zapłaty za towar przez stronę w dniu 19 marca 2004r, niezbędne jest ustalenie bezpośrednio u sprzedawcy towaru, czy i komu sprzedał sporne auto oraz czy po wystawieniu faktury proforma wystawiona została inna faktura; niemożliwym jest bowiem by sprzedaż profesjonalnego podmiotu pozostawała poza ewidencją, jak sugerował to w swoich zeznaniach świadek S. Wydaje się, ze organ w sprawie dostrzegał już potrzebę uzupełnienia postępowania dowodowego w tym kierunku, ponieważ zwrócił się w drodze zwykłej korespondencji do sprzedawcy auta, jednakże działanie takie pozostało nieefektywne, co sugeruje potrzebę zastosowania innego trybu postępowania. Mając na uwadze powyższe Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję, zgodnie z art. 152 wskazanej ustawy określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości a na podstawie art. 200 orzekł o kosztach postępowania pomiędzy stronami.