I SA/Bd 488/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 27 września 2013 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku PW "A.-T." s.c. J. D.-T. i K.T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiąc wrzesień 2007r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...]r. Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...]. określającą PW "A.-T." s.c. J. D.-T. i K. T. podatek akcyzowy za miesiąc wrzesień 2007r. z tytułu sprzedaży oleju opałowego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 20.200 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] r. strona zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania podnosząc, że natychmiastowa wymagalność spłaty kwoty zaległości podatkowej spowoduje wystąpienie trudnych do odwrócenia negatywnych skutków. Skarżąca podała ponadto, że Dyrektor Izby Celnej wydał wobec spółki decyzje wymiarowe za miesiące od stycznia do listopada 2007r. określając zobowiązanie podatkowe w łącznej kwocie blisko 190.000 zł. Spółka stwierdziła, że jako podatnik jest zobowiązana do regulowania zobowiązań, z drugiej jednak strony uzależniona jest od swoich kontrahentów, w stosunku do których występuje w charakterze wierzyciela. Wskazała, że rentowność działalności w obliczu obiektywnie występujących przeszkód pozwala, co prawda na bieżące funkcjonowanie, lecz nie stwarza możliwości wydatkowania jednorazowo kwoty kilkudziesięciu bądź kilkuset tysięcy złotych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej zwana p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09). Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Przykładowo, przesłanka ta nie będzie miała zastosowania do egzekwowanej należności pieniężnej, która w razie uwzględnienia skargi będzie zwrócona skarżącemu wraz z należnymi odsetkami. Natomiast wyegzekwowanie należności pieniężnej skutkującej utratą płynności finansowej i upadłością firmy może stanowić o wyrządzeniu znacznej szkody (zob. B. Dauter Metodyka pracy sędziego, LexisNexis, W-wa 2011r., s. 231). Argumentacja strony winna znajdować potwierdzenie w dowodach dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania niezbędne jest właściwe uzasadnienie wniosku, które powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do osoby skarżącej wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2004r., sygn. akt FZ 85/04). Nie poparty zatem stosownymi argumentami i dowodami wniosek nie jest wystarczającą podstawą do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała w sposób wystarczający, by istniały przesłanki uzasadniające udzielenie jej ochrony tymczasowej. Wniosek nie został bowiem należycie uzasadniony i poparty żadnymi dowodami. Podano, że Dyrektor Izby Celnej wydał wobec spółki decyzje wymiarowe za miesiące od stycznia do listopada 2007r. określając zobowiązanie podatkowe w łącznej kwocie blisko 190.000 zł. Podnieść należy, że okoliczność wystąpienia bardzo znaczących zaległości podatkowych nie stanowi sama w sobie przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Istotna jest nie tylko możliwość jednorazowego zapłacenia zaległości z nadwyżki środków pieniężnych, ale także odniesienie ich do całego posiadanego majątku. Skarżąca nie podała i tym samym nie można tego ocenić, czy dysponuje majątkiem, z którego można zaspokoić wierzyciela - organ podatkowy. Brak wolnych środków pieniężnych na uregulowanie zaległości nie jest równoznaczny z brakiem możliwości uregulowania zaległości. Nie można bowiem wykluczyć, że pomimo braku dostatecznych środków pieniężnych na jednorazowe uregulowanie zaległości podatkowych, podatnik dysponuje innym majątkiem (nieruchomości, samochody), który może stanowić źródło zaspokojenia wierzyciela bez wyrządzenia znacznej szkody, choć niewątpliwie uszczuplenie majątku z tego tytułu zawsze jest dość dotkliwe dla zobowiązanego. W dalszej części uzasadnienia wniosku skarżąca podniosła, że "Rentowność działalności w obliczu obiektywnie występujących przeszkód (kryzys gospodarczy, konieczność posiłkowania się kredytami kupieckimi celem zapewnienia płynności obrotu, nieściągalność zaległości wierzycieli), pozwala co prawda na bieżące funkcjonowanie, lecz nie stwarza możliwości wydatkowania jednorazowo kwoty kilkudziesięciu bądź kilkuset tysięcy złotych." Z powyższego jednak nie wynika, czy Spółka już korzysta z kredytów bankowych (należało przedstawić dowody), czy kontrahenci zalegają z zapłatami (należało wskazać, które podmioty, z jakiego tytułu i na jaką kwotę), czy też z powodu braku majątku (nie tylko wolnej nadwyżki środków pieniężnych) będzie zachodziła konieczność sięgnięcia w przyszłości do kredytów i zaprzestania płacenia należności wierzycielom. Podkreślić należy, że wobec mało precyzyjnego uzasadnienia co do aktualnej sytuacji materialnej podatnika i realnych możliwości zapłaty zaległości podatkowych w kontekście także prowadzonej działalności gospodarczej, Sąd nie może przyjąć, że zaszły podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.