I SA/Bd 489/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Najda – Ossowska Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Dudra (spr.) Sędzia WSA Mirella Łent Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Kujawa po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 listopada 2009 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kwoty długu celnego oraz podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług oddala skargę Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...] określającą skarżącemu kwotę wynikającą z długu celnego oraz kwoty należnych podatków z tytułu importu towarów. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powołał następujący stan faktyczny: skarżący zgłosił do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu samochód osobowy marki Volkswagen Tuareg rok produkcji 2004. Zakup pojazdu dokumentowała faktura wystawiona przez firmę "D. A. I. na kwotę 5.621,74 CAD (w tym koszty transportu 900,- CAD), w której zapisano, że samochód zniszczony został podczas huraganu Karina, w związku z czym ma problemy z elektryką i przekładnią. Organ I instancji powziął wątpliwość, co do zadeklarowanej wartości pojazdu, gdyż w jego ocenie wartość takiego modelu samochodu na rynku kanadyjskim mieściła się w przedziale cenowym od 27.477 do 41.710 CAD. Z otrzymanych od firmy "A. A. P." informacji wynikało, że pojazd nie występuje, jak zapisano w treści faktury, w spisie samochodów uszkodzonych przez huragan Katrina oraz że zgodnie z udzieloną przez Urząd Rejestracji pojazdów w Q. informacją, nie był nigdy rejestrowany w tej prowincji, dane właściciela SA fałszywe, a pojazd figuruje jako zarejestrowany w USA. Z ustaleń dokonanych przez Konsulat Generalny RP w M. wynikało, ze nie odnaleziono pod podanym adresem firmy D. A. I. –sprzedawcy samochodu. Ponadto Towarzystwo Ubezpieczeniowe w Q. potwierdziło, że numery dokumentacji (dowodu rejestracyjnego) są nieważne i nie występują w Q. Zarówno biegły powołany przez stronę, jak i przez organ podobnie ocenili stan techniczny pojazdu. Rzeczoznawca powołany przez organ ponadto określił wartość rynkową pojazdu na terenie Polski na dzień zgłoszenia towaru do procedury dopuszczenia o obrotu w wysokości 164 200,- zł, po uwzględnieniu ujemnych korekt za ilość właścicieli, brak badań technicznych, konieczność napraw oraz import prywatny, łącznie w wysokości 33 704,18 zł. Biegły określił również szacunkowy koszt pojazdu na rynku kanadyjskim, na dzień sporządzenia opinii tj. 16 czerwca 2007r. w wysokości 27 000 CAD. W oparciu o art. 30 i 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (WKC) z uwzględnieniem art. 32 i 33 WKC organ I instancji ustalił wartość celną towaru w oparciu o "metodę ostatniej szansy" przyjmując za podstawę obliczenia wartości celnej, wartość rynkową pojazdu ustaloną przez biegłego w opinii technicznej, pomniejszoną o zwyczajową marżę, podatek VAT, podatek akcyzowy oraz cło. Po rozpatrzeniu odwołania od decyzji organu I instancji Dyrektor Izby Celnej w T. uchylił ją w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdyż decyzja ta nie uwzględniała ograniczenia wynikającego z art. 31 ust. 2 lit.a) WKC dotyczącego procesu ustalania wartości celnej. W przypadku importowanego towaru za punkt wyjścia należało przyjąć ustaloną przez biegłego wartość pojazdu identycznego lub podobnego jak importowany, ale wyprodukowanego poza terenem Wspólnoty. W tym celu organ celny zwrócił się do biegłego o uzupełnienie opinii z dnia [...] Biegły zgodnie treścią zalecenia określił wartość rynkową pojazdu podobnego wyprodukowanego poza krajami Wspólnoty Europejskiej. Za najbardziej zbliżony samochód przyjął Infiniti FX45. Wartość rynkową porównywalnego pojazdu ustalił za dzień 12 czerwca 2006r. w wysokości 126 900,- brutto uwzględniając ujemne korekty ze względu na liczbę właścicieli, aktualność badań technicznych, konieczne naprawy pojazdu oraz import prywatny. Ta wartość posłużyła Naczelnikowi Urzędu Celnego w T. do ustalenia ostatecznej wartości celnej towaru. Od ponownie wydanej decyzji organu I instancji, skarżący również złożył odwołanie, w którym wniósł o jej uchylnie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stwierdził, że w niniejszej sprawie zaistniała uzasadniona podstawa do zakwestionowania wartości transakcyjnej wskazanej w fakturze dokumentującej zakup przedmiotowego samochodu, co stanowiło podstawę do ustalenia wartości celnej na podstawie zasad określonych w przepisach art. 30 i 31 WKC. Zdaniem organu odwoławczego zasadnie przyjęto do ustalenia wartości celnej towaru importowanego, wartość pojazdu porównawczego Infiniti FX45 i zastosowano "metodę ostatniej szansy" stosownie do art. 31 WKC. Ponadto organ odwoławczy uzyskał od Przedstawiciela Volkswagena w Polsce informację, że pojazd został wyprodukowany w B. zgodnie z danymi zawartymi w rozkodowanym numerze VIN, co potwierdził także drugi powołany w sprawie rzeczoznawca. Na powyższe rozstrzygnięcie organu II instancji strona złożyła skargę, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji w całości. Zarzuciła przy tym naruszenie art. 86 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 124 § 1 i art. 129 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że organ celny odmawiając wiarygodności przedstawionym przez niego dokumentom oparły się na ustaleniach i danych przedstawionych przez prywatny podmiot – firmę A. A. in P., Które nie zostały zweryfikowane ani poparte żadnymi dokumentami wystawionymi przez uprawnione organy i instytucje państw trzecich. Ponadto skarżący zaznaczył, że organ powołał się na spis pojazdów uszkodzonych podczas huraganu Katrina, a wg jego wiedzy nie istnieje taki oficjalny spis obejmujący wszystkie samochody ze wszystkich krajów nawiedzonych przez ten huragan. Skarżący zarzucił organom celnym, że nawet nie próbowały uzyskać danych umożliwiających ustalenie wartości celnej pojazdów bez odwoływania się do "metody ostatniej szansy" i wskazał na dane adresowe dwóch instytucji, które regularnie publikują dane o wartości używanych samochodów na rynku kanadyjskim. W ocenie skarżącego pojazd Infiniti FX45 nie jest pojazdem podobnym do pojazdu VW Tuareg, gdyż różni je pojemność silnika oraz wysokość cła. Poza tym organy celne powinny dążyć do ustalenia ceny w miejscu gdzie została zawarta transakcja kupna-sprzedaży pojazdu, a tylko w braku możliwości ustalenia takiej wartości mogą posłużyć się danymi z terenu Unii Europejskiej. Skarżący zarzuca także niewyjaśnienie przez organy kraju pochodzenia przedmiotowego pojazdu i niewskazanie dokładnie czy został wyprodukowany w kraju Unii Europejskiej czy poza nią. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy wskazał miejsce wyprodukowania zarówno Niemcy jak i Słowację. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy są akta sądowe, jak i przedstawione sądowi akta administracyjne. Zatem sąd administracyjny rozpoznaje sprawę w zakresie stanu faktycznego, który legł u podstaw wydania zaskarżonej decyzji i znajduje się w nadesłanych aktach administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1533/07, LEX nr 488467). Wskazać dalej należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że decyzja będąca przedmiotem skargi nie narusza przepisów prawa w sposób, który mógłby implikować jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego wskazać trzeba, iż rozstrzygnięcie sporu w niniejszej sprawie uzależnione jest właściwie od udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w okolicznościach faktycznych sprawy uprawnione było ustalenie wartości celnej przywiezionego z zagranicy samochodu z zastosowaniem metody ostatniej szansy, o której to mowa jest w art. 31 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE L z dnia 19 października 1992 r. Nr 302, poz. 1 ze zm), zwanego dalej WKC. Na podstawie art. 29 ust. 1 WKC wartością celną towaru jest wartość transakcyjna, tzn. cena faktycznie zapłacona lub należna za towary wówczas, jeżeli zostały sprzedane w celu wywozu na obszar Wspólnoty. Jednakże w pewnych wypadkach zasada ta doznaje ograniczeń i wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną towaru. Stosownie do postanowień art. 181a ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny, jeżeli organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. Organowi celnemu przysługuje uprawnienie do badania wiarygodności dokumentów przedkładanych przez stronę zarówno pod względem formalnym, jak i materialnym. Wiarygodność dokumentów służących do określenia wartości celnej towaru obejmuje nie tylko ich autentyczność, ale także wiarygodność podanej w nich ceny transakcyjnej (wyrok NSA z dnia 22 marca 2007r., sygn. akt I GSK 1167/06). W przedmiotowej sprawie wątpliwości organu celnego wzbudziła wartość pojazdu marki Volksvagen Touareg, rok produkcji 2003, zadeklarowana przez stronę skarżącą w czerwcu 2006 r. w kwocie 5.621,74 CAD. Jak wyżej wskazano w przypadku, gdy organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. Podkreślić należy, że WKC ustanowił w art. 30 i art. 31 zastępcze metody ustalania wartości celnej (metoda wartości transakcyjnej towarów identycznych, metoda wartości transakcyjnej towarów podobnych, metoda ceny jednostkowej, metoda wartości kalkulowanej, metoda "ostatniej szansy"). Z przepisu art. 30 ust. 1 WKC wynika, że metody wyliczenia wartości celnej określone w art. 30 i art. 31 WKC zostały ujęte w sposób wymagający kolejnej eliminacji poszczególnych metod aż do dojścia do tzw. metody "ostatniej szansy". Nie ulega wątpliwości, że przy ustalaniu wartości celnej towaru prawidłowe zastosowanie metody "ostatniej szansy" wymaga od organu celnego wykazania w pierwszej kolejności, iż istnieją uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, a konkretnie z dokumentów pochodzących od firmy "A. A. P.", że sprowadzony pojazd nie występuje – jak zapisano w treści faktury – w spisie samochodów uszkodzonych przez huragan "Katrina" oraz, że zgodnie z udzieloną przez Urząd Rejestracji Pojazdów w Q. informacją przedmiotowy pojazd nigdy nie był rejestrowany w tej prowincji, dane właściciela są fałszywe, a pojazd figuruje jako zarejestrowany w USA. Z ustaleń dokonanych przez Konsulat Generalny Rzeczpospolitej Polskiej w M. wynikało, że nie odnaleziono pod adresem firmy "D. A. I." (sprzedawcy samochodu). Ponadto Towarzystwo Ubezpieczeniowe w Q. potwierdziło, ze numery dokumentacji (dowód rejestracyjny nr 7375 1449) są nieważne i nie występują w Q. Biorąc pod uwagę zaistniały stan faktyczny sprawy w ocenie Sądu organy w przekonujący sposób uzasadniły odstąpienie od zastosowania metody wartości transakcyjnej przy ustalaniu wartości celnej importowanego pojazdu. Istotne było ustalanie, że dowody dokumentujące przedmiotową transakcję okazały się fałszywe – nie odzwierciedlały treści rzeczywistej transakcji. Poza tym dodać wypada, że wartość przedmiotowego pojazdu wskazana na fakturze w sposób rażący odbiegała od wartości podobnych samochodów będących przedmiotem obrotu na rynku kanadyjskim. Przypomnieć należy, że wartość z zakwestionowanej faktury to 5.621,74 CAD, natomiast wartość tego modelu auta na rynku kanadyjskim mieściła się w przedziale: od 27.477,00 do 41.710,00 CAD. Cena wyrażona na fakturze stanowiła zatem kwotę 4,8 razy mniejszą od najniższej ceny ze wskazanego przedziału cenowego. Nie budzi zdaniem Sądu w stanie faktycznym sprawy żadnych wątpliwości stanowisko, że organy celne miały pełne prawo do odstąpienia od ustalenia wartości celnej towaru na podstawie wartości transakcyjnej. Konsekwencją zakwestionowania wartości transakcyjnej wynikającej z rachunku była konieczność ustalenia wartości celnej przedmiotowego pojazdu z wykorzystaniem jednej z metod wskazanych kolejno w art. 30 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Odmowa przyjęcia wartości transakcyjnej w następstwie zakwestionowania materialnej wiarygodności zgodnie z przepisami prawa celnego nie tylko może, ale i powinna uwzględniać zastępcze metody ustalania wartości celnej podanej w prawie celnym. W pierwszej kolejności należy zastosować ustalenie wartości celnej w oparciu o wartość transakcyjną towarów identycznych bądź podobnych (art. 30 ust. 2 lit. a i lit. b WKC) sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna. Zastosowanie tej metody w przypadku importu używanych samochodów osobowych trafnie uznaje się za problematyczne. Niemożliwym jest bowiem znalezienie samochodu osobowego o identycznym bądź podobnym stopniu zużycia. Kolejna metoda - ceny jednostkowej towarów identycznych lub podobnych (art. 30 ust. 2 lit. c WKC) dotyczy sprzedaży towarów masowych, odsprzedawanych we Wspólnocie w największych zbiorczych ilościach osobom niepowiązanym ze sprzedającym. Znaleźć może ona zastosowanie wyłącznie w przypadku importu dla celów handlowych. Wyklucza się również metodę wartości kalkulowanej (art. 30 ust. 2 lit. d WKC), opartej na kosztach produkcji i zysku. Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej WCO wypowiedział się również przeciwko ustalaniu wartości celnej używanych pojazdów samochodowych przy zastosowaniu tej metody, gdyż metoda ta może mieć zastosowanie do tych towarów, które są wytwarzane w stanie, w którym zostały zgłoszone do odprawy celnej. Dlatego zwykle nie jest możliwe zastosowanie tej metody w sytuacji importu towarów używanych, skoro w takim stanie nie są one wytwarzane (wyrok NSA z dnia 22 marca 2007r., sygn. akt I GSK 1167/06; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 7 lipca 2009 r., sygn. akt I S.A./Bd 330/09 oraz wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 18 sierpień 2009 r., sygn. akt I S.A./Bd 432/09). W przypadku braku możliwości zastosowania metod opisanych w art. 30 Kodeksu wartość należy ustalić w oparciu o metodę opisaną w art. 31 WKC, tj. metodę "ostatniej szansy", co w przedmiotowej sprawie trafnie miało miejsce. Przepis ten przewiduje, że jeżeli wartość celna nie może być ustalona na podstawie przepisów art. 29 lub art. 30 ustawy, ustalana jest na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami: artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r., Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. W szczególności dokonuje się weryfikacji w oparciu o materiały porównawcze dla samochodów o parametrach zgodnych z danymi dla sprowadzonych przez importera, wyprodukowanych poza Wspólnotą, sprzedawanych na rynku Wspólnoty. Zgodnie z postanowieniami Porozumienia, w sytuacji gdy wartość celna przywożonych używanych pojazdów samochodowych ustalana jest w oparciu o art. 31 WKC, istnieje możliwość skorzystania z wyspecjalizowanych katalogów lub czasopism zawierających średnie ceny rynkowe tych pojazdów na obszarze Wspólnoty. Zauważyć należy, iż w przedmiotowej sprawie biegły rzeczoznawca powołany przez organ ustalając wartość rynkową posłużył się takim katalogiem przyjmując bazową cenę pojazdu w kwocie 126.900,00 zł. Uwzględnił przy tym korekty ze względu na liczbę właścicieli, aktualność badań technicznych, konieczne naprawy pojazdu oraz import prywatny. Takie postępowanie jest zgodne z postanowieniami cytowanego przepisu art. 31 WKC. Ustalając wartość celną "metodą ostatniej szansy", przyjęto wartość rynkową brutto na rynku polskim. Podkreślić należy, że badanie kształtowania się cen na rynku eksportera Kanady jest niezbędne w celu ustalenia czy zaniżono cenę transakcyjną, co stanowi podstawę do określenia wartości celnej w oparciu o przepisy art. 31 WKC. Przepis art. 31 pkt 2 powyższego Kodeksu nie pozwala przyjąć wartości celnej na podstawie cen towarów na rynku wewnętrznym kraju wywozu. W wyroku z dnia 22 marca 2007r., sygn. akt I GSK 1167/06 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że organ celny nie może sam określić wartości transakcyjnej. Kompetencje jego sprowadzają się do ustalenia wartości celnej, nie zaś wartości transakcyjnej, gdyż może podać ją tylko zgłaszający zgłoszenie celne, a organ celny może tę wartość transakcyjną jedynie podważyć, a nie na nowo określić. Sąd rozstrzygający w przedmiotowej sprawie powyższy pogląd NSA w pełni podziela. Zasadnie zatem podważono wartość transakcyjną, a po wyeliminowaniu poszczególnych metod zastosowano metodę "ostatniej szansy". Przyjęta kwota bazowa ustalona przez rzeczoznawcę ([...] zł), zgodnie z dyspozycją art. 31 Kodeksu została pomniejszona o zwyczajową marżę handlową w wysokości 12%, podatek VAT 22%, podatek akcyzowy 37,6%, cło 10%. Według Sądu poprawność zaprezentowanego stanowiska organu nie budzi wątpliwości i ma oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2007 r., sygn. akt I GSK 1167/06; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 7 lipca 2009 r., sygn. akt I S.A./Bd 330/09; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 18 sierpień 2009 r., sygn. akt I S.A./Bd 432/09; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 listopada 2007r., sygn. akt I SA/Bk 224/08 oraz wyrok WSA w Olsztynie z dnia 26 stycznia 2006r., sygn. akt I SA/OI 441/05). Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 86 ustawy Prawo celne stwierdzić należy, że zarzut ten w świetle treści powołanego przepisu oraz obowiązujących w tym zakresie regulacji postępowania dowodowego, jest nieusprawiedliwiony. Zgodnie z zakwestionowanym przepisem organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. Powołany przepis mówi jedynie o możliwości skorzystania z dokumentów sporządzonych przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. Wynika to wprost ze zwrotu "może", jakim przy ustanawianiu przywołanej normy prawnej posłużył się prawodawca. Przepis ten nie stanowi przeszkody, inaczej rzecz ujmując nie ogranicza organów orzekających w sprawach celnych, w zakresie stosowania innych dowodów służących wyjaśnieniu sprawy, czy też ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Wyłączenie stosowania art. 180 ord.pod., który to przepis stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, na gruncie tego rodzaju spraw, uniemożliwiałoby w zasadzie przeprowadzenie jakiegokolwiek postępowania dowodowego. Tym samym też nie można się zgodzić z tezą, że w sprawie doszło do naruszenia przepisu art. 73 ustawy Prawo celne, który to przepis nakazuje odpowiednie stosowanie działu 4 Ordynacji podatkowej, tj. działu dotyczącego postępowania podatkowego. W stanie faktycznym organy rozpatrujące sprawę miały prawo uznać, iż przedmiotowy samochód nie figurował w spisie pojazdów uszkodzonych przez huragan "Katrina" na podstawie informacji przesłanych przez firmę "A. A. In P.". Firma ta przedstawiła informacje, że samochód ten był zarejestrowany w USA (wykupiona rejestracja w I. ważna była do 2 marca 2007 r.), nie występował w spisie pojazdów uszkodzonych przez "Katrinę", a w kanadyjskich bazach danych brak jest jakichkolwiek informacji na temat importowanego pojazdu. Słusznie, zdaniem Sądu, zauważono podczas postępowania, że firma "A. A. In P." zajmuje się sprawdzaniem pojazdów i ich historii m.in. na rynku kanadyjskim i amerykańskim oraz doradztwie przy likwidacji szkód komunikacyjnych i repatriacji samochodów po kradzieży. Oferuje usługi dla instytucji państwowych: policji, prokuratury, straży granicznej, czy służby celnej. Nie świadczy usług dla prywatnych podmiotów krajowych innych niż towarzystwa ubezpieczeniowe i firmy leasingowe. Warto zauważyć, że przekazane przez tę firmę informacje, co do braku w kanadyjskich bazach danych jakichkolwiek zapisów na temat importowanego pojazdu, zostały potwierdzone w korespondencji przez Konsula Generalnego RP w M. Zdaniem Sądu powyższe informacje zasadnie uznano za wiarygodne i w konsekwencji tego faktu brak było podstaw do podważenia ustalonych na podstawie wymienionych dowodów okoliczności faktycznych sprawy. Dodać do powyższego należy, że zagadnienie spisu samochodów uszkodzonych przez huragan "Karina" nie ma tak istotnego znaczenia, jakie przypisuje mu strona skarżąca, w kontekście ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności ustalenia stanu technicznego samochodu przez biegłego przy czynnym udziale strony. Podnieść należy, że strona uczestnicząc czynnie w postępowaniu, miała możliwość przedstawienia dowodów na okoliczność, że pojazd ten był wśród samochodów uszkodzonych przez "Karinę". Jeśli chodzi o zarzuty dotyczące przyjęcia przez organy błędnego materiału porównawczego stwierdzić trzeba, że są one nieuzasadnione. Samochód porównywany – zdaniem Sądu – jest podobny do nabytego przez skarżącego pojazdu. Istotne w tym względzie są parametry techniczne porównywanych samochodów, nie musi być to ta sama marka pojazdu. Kwestia ta została już poruszona podczas omawiania metody "ostatniej szansy". W decyzji wskazane zostały parametry techniczne obydwu samochodów, które zasadnie uznano za porównywalne. Samochody te wyprodukowane zostały w tym samym roku, podobne są daty ich pierwszej rejestracji (23 październik 2003 r., 21 październik 2003 r.),w autach tych występują tożsame wskazania drogomierzy 17.746 km, pojemność silnika (4494 ccm, 4172 ccm), moc silnika (235 kw, 228 kw), rodzaj silnika: iskrowy, dopuszczalna masa całkowita 2480 kg i 2945 kg, rodzaj silnika: widlasty, 8 cylindrowy. Za nieuzasadniony zatem uznać należało – zdaniem Sądu – zarzut błędnego porównania samochodu importowanego do samochodu Infiniti FX 45. Nieusprawiedliwione były również w istotnym dla sprawy zakresie zarzuty dotyczące daty produkcji oraz kraju pochodzenia importowanego samochodu. W celu dokładnego wyjaśnienia sprawy organ odwoławczy wystąpił do przedstawiciela Volkswagena w Polsce – K. T. Sp. z o. o. z siedzibą w P. o rozkodowanie nr VIN przedmiotowego auta. W odpowiedzi uzyskano informacje, że pojazd został wyprodukowany w 2003 r., miejscem produkcji była B. W decyzji odwoławczej wskazano też, w ślad za opinią rzeczoznawcy P. O., jako kraj producenta - Niemcy lokalizacja fabryki - B. Wypada też dodać, że w aktach sprawy znajduje się wydruk z Internetu opisujący zasady sprawdzania (ustalania) nr VIN, z którego to wynika, że pierwsza litera nr VIN oznacza kraj producenta – litera W to Niemcy. Podsumowując tę część wywodów stwierdzić należy, iż w sposób prawidłowy ustalono datę produkcji przedmiotowego samochodu (2003 r.). Dodać jeszcze do powyższego wypada, że kraj producenta przedmiotowego samochodu nie ma w sprawie istotnego znaczenia, co zresztą sam skarżący przyznał w treści skargi skierowanej do Sądu. Istotne w sprawie było jedynie to, aby pojazd porównywany, był importowany spoza obszaru Unii Europejskiej. W stanie faktycznym sprawy spełnione zostały zakreślone przez prawodawcę wspólnotowego wymogi ustalania wartości celnej towaru według metody "ostatniej szansy". Wartość celna nie została bowiem ustalona na podstawie ceny sprzedaży na obszarze Wspólnoty towarów wytworzonych we Wspólnocie (art. 31 ust. 2 lit. a WKC). Pojazd służący za materiał porównawczy pochodził z Japonii. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że materiał dowodowy został zgromadzony zgodnie z regułami procesowymi, stanowił on wystarczającą podstawę do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jego oceny dokonano zaś w zgodzie z zasadami logiki. Wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia art. 120, art. 121, art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W wyniku prawidłowych działań procesowych zastosowano właściwie zinterpretowane regulacje prawa materialnego. Decyzja zapadła z poszanowaniem zasad postępowania wynikających z Ordynacji podatkowej, w tym zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191). Nie doszło też do naruszenia zasady przewidzianej w art. 125 Ordynacji podatkowej. Organ celny powiadamiał stronę o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin jej załatwienia. Wypada dodać, że charakter sprawy wymagał – zdaniem Sądu – przeprowadzenia wnikliwego postępowania, przy uwzględnieniu zagranicznego materiału dowodowego, które zostało zrealizowane w czasie właściwym, bez naruszenia procedury. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.