I SA/Bd 493/10

Sygn. akt I SA/Bd 493 /10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Łent Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Protokolant Natalia Nawrocka po rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi I.R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]r. nr ][...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za wrzesień do grudnia [...] r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego we W. orzekł o solidarnej odpowiedzialności I. R. za zaległości podatkowe należne od firmy "R." sp. z o. o. w F. w podatku od towarów i usług za miesiące wrzesień – grudzień 2008 r. - w łącznej wysokości [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...] zł i kosztami egzekucyjnymi w wysokości [...] zł oraz orzekł o umorzeniu postępowania w przedmiocie odpowiedzialności podatnika za miesiące czerwiec i sierpień 2008 r. W odwołaniu od ww. decyzji strona wniosła o uchylenie decyzji i uznanie, że nie jest odpowiedzialna za długi spółki powstałe w okresie od września do grudnia 2008r. Wydanej decyzji zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych polegający na stwierdzeniu, że strona nie wykazała braku winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęciu postępowania układowego. Wskazała, że niezgłoszenie w 2008 r. ww. wniosku nie nastąpiło z jej winy, gdyż nie miała podstaw do podjęcia takiej decyzji. Podniosła, że ogłoszenie upadłości spółki musi mieć konkretne podstawy wynikające z dokumentacji księgowej firmy, a ona takiej wiedzy nie miała. Podniosła, że w ww. okresie nie prowadziła spraw spółki, nie podejmowała żadnych decyzji finansowych. Dyrektor Izby Skarbowej w B. nie uznał argumentów skarżącej i decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że zasadniczymi przesłankami orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu jest: 1. istnienie zaległości podatkowej wynikającej ze zobowiązania podatkowego powstałego w czasie pełnienia przez osobę trzecią funkcji członka zarządu spółki; 2. bezskuteczność egzekucji w stosunku do majątki spółki w całości lub w części. Organ wskazał, że zgodnie z odpisem z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 02 lipca 2009 r. strona pełniła funkcję członka zarządu Spółki z o. o. "R." w czasie, kiedy upływał termin płatności zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od września do grudnia 2008 r. Organ podał, iż ma wiedzę, że przed tym okresem na skutek kontuzji i rehabilitacji skarżąca nie zajmowała się sprawami spółki. Dlatego zdaniem organu odwoławczego organ I instancji słusznie uznał, iż strona nie może odpowiadać za zaległości podatkowe spółki w podatku VAT za miesiące: czerwiec i sierpień 2008 r. Natomiast od września do grudnia 2008r. skarżąca wykonywała szereg czynności związanych z pełnieniem funkcji członka zarządu Spółki. Organ podniósł, iż to sama skarżąca podała, że do firmy "R." wróciła pod koniec września 2008 r. i w tym okresie podjęła działania w celu ustalenia stanu faktycznego w spółce. W okresie tym była informowana o kondycji finansowej, księgowej i biznesowej spółki, podpisywała dokumenty (faktury sprzedaży, deklaracja VAT-7 za listopad 2008 r., protokół posiedzenia zarządu z dnia 29 września 2008 r.), jak również występowała z wieloma pismami do współwłaściciela i członka zarządu firmy A. W. oraz księgowego R. K. Pod koniec października 2008 r. skarżąca podejmowała decyzje przygotowujące spółkę do likwidacji m. in. zwolniła pracowników. Mając na uwadze powyższe dowody organ uznał, że strona pełniła faktycznie funkcje członka zarządu Spółki "R." w okresie kiedy upływał termin płatności zobowiązania podatkowego w podatku VAT za miesiące wrzesień-grudzień 2008 r. Zatem w opinii organu pierwsza z przesłanek pozytywnych, jaką jest pełnienie obowiązków członka zarządu w czasie, w którym upływał termin płatności zobowiązania podatkowego została spełniona. Odnosząc się do drugiej przesłanki orzeczenia odpowiedzialności podatkowej strony jako członka zarządu za zaległości podatkowe spółki, tj. bezskuteczności egzekucji z jej majątku, organ wskazał, że w ramach administracyjnego postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez organ I instancji na podstawie wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. 5 tytułów wykonawczych, w dniach 11 lutego 2009 r. i 12 maja 2009 r. stwierdzono niemożność dokonania czynności egzekucyjnych - w związku nie prowadzeniem przez spółkę działalności gospodarczej pod wskazanym adresem. W dniach 02 września 2008 r., 21 października 2008 r. i 09 stycznia 2009 r. dokonano zajęcia wierzytelności w Przedsiębiorstwie Handlowym C. sp. z o. o., która wskazała, iż nie posiada żadnego zadłużenia wobec spółki "R.". W dniach 13 listopada 2008 r., 25 listopada 2008 r., 09 stycznia 2009 r. i 17 marca 2009 r. dokonano zajęcia rachunku bankowego spółki w [...] Banku [...] S.A. W odpowiedzi bank podał, iż brak środków na rachunku stanowi przeszkodę w realizacji zajęcia egzekucyjnego i pismem z dnia 15 stycznia 2010 r. poinformował o zamknięciu rachunku bankowego. W dniu 21 stycznia 2009 r. dokonano zajęcia wierzytelności z tytułu niezapłaconej faktury u córki skarżącej N. R. za nabyty samochód Honda Civic. Zajęcie to nie zostało potwierdzone do realizacji przez N. R. Pismem z dnia 27 stycznia 2009 r. N. R. oświadczyła, że nie jest dłużnikiem firmy "R." z tytułu niezapłaconej faktury VAT nr 1/S/2008, ani żadnej innej. Organ podał, że ustalono ponadto na podstawie pisma Starostwa Powiatowego we W. z dnia 11 marca 2009 r. oraz pisma Urzędu Miasta W. z dnia 23 marca 2009 r., że spółka nie figuruje w ewidencji jako właściciel, współwłaściciel, użytkownik bądź współużytkownik wieczysty ani władający nieruchomości. W oparciu o pismo z Centralnej Ewidencji Pojazdów z dnia 08 stycznia 2010 r. ustalono, że Spółka nie figuruje jako właściciel pojazdów samochodowych. Zaś z informacji uzyskanych przez poborców skarbowych wynika, iż spółka nie prowadzi działalności gospodarczej. Mając na uwadze powyższe, organ stwierdził, że z uwagi na brak majątku spółki, nie można było dokonać skutecznego wyegzekwowania przedmiotowych należności podatkowych, co skutkowało odejściem od dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w B., organ I instancji zgromadził szereg dowodów, że egzekucja administracyjna wobec spółki była bezskuteczna. W opinii organu odwoławczego ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jak i z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że organ podatkowy I instancji podjął szereg czynności w celu wyegzekwowania należności podatkowych określonych spółce "R." oraz wskazał, dlaczego nie jest możliwe przeprowadzenie egzekucji przysługujących Skarbowi Państwa należności podatkowych z majątku spółki. Skoro zatem egzekucja wobec majątku spółki okazała się bezskuteczna, to strona jako członek zarządu tej firmy ponosi stosownie do art. 116 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) odpowiedzialność podatkową za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nią obowiązków członka zarządu. Organ wskazał, że z przeprowadzonego postępowania wynika także, że skarżąca nie przedstawiła żadnego dokumentu, który by wykazał, że we właściwym czasie zgłosiła wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęła postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe). Strona nie przedstawiła również żadnego dokumentu, który by wykazał, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jej winy. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących błędnych ustaleń faktycznych w zakresie niewykazania braku winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość lub niewszczęciu postępowania układowego, organ wskazał, że na podstawie informacji o spółce "R." posiadanych od końca września 2008 r. skarżąca podjęła decyzję o likwidacji Spółki w zakresie zwolnienia pracowników, wyprzedaży środków trwałych (wózka widłowego, samochodu osobowego Honda Civic) i w konsekwencji w dniu 19 lutego 2009 r. wystąpiła do Sądu Okręgowego w Toruniu z pozwem o rozwiązanie spółki "R.". Biorąc powyższe pod uwagę organ stwierdził, że strona w powołanym okresie posiadała wystarczającą wiedzę na temat spółki, dzięki której podjęła decyzję o jej likwidacji. Zatem znany musiał być jej fakt posiadania przez spółkę majątku, zadłużenia i perspektywa na dalsze kontynuowanie działalności gospodarczej pod firmą "R." z jej zarządem, współudziałowcem i głównym księgowym. Stąd też organ uznał, że skarżąca była w stanie podjąć decyzję o wszczęciu postępowania upadłościowego bądź też układowego, czego jednak nie dokonała. Organ zaznaczył również, że strona w toku prowadzonego postępowania nie podjęła żadnych czynności zmierzających do wyłączenia jej odpowiedzialności za zobowiązania spółki, polegających na wskazaniu mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Brak porozumienia między członkami zarządu, podrabianie podpisu na dokumentach księgowych spółki za lata 2005-2007 oraz brak możliwości skutecznego zwoływania kolejnych zebrań zarządu i zgromadzenia wspólników, nie ma zdaniem organu bezpośredniego wpływu ma wystąpienie przesłanek uwalniających osoby trzecie od odpowiedzialności za zaległości spółki z ograniczona odpowiedzialnością. Na decyzję organu odwoławczego strona wniosła skargę do tut. Sądu, wnosząc o jej uchylenie, zarzucając wydanej decyzji błędne ustalenie stanu faktycznego. W opinii strony decyzja ta nie przedstawia faktycznej sytuacji, w jakiej się znalazła skarżąca, po trzyletniej nieobecności w firmie. W ocenie skarżącej, zaskarżona decyzja została podjęta na podstawie niewłaściwie wyciągniętych wniosków albowiem organ uznał, że jej działania w okresie wrzesień-grudzień 2008 r. świadczą o tym, iż posiadała wystarczającą wiedzę aby podjąć decyzję o wszczęciu postępowania upadłościowego. W uzasadnieniu strona podała, że po powrocie do pracy pod koniec września 2008 r. stwierdziła brak dokumentów księgowych spółki, porozrzucane dokumenty i nie otwartą korespondencję. Podczas spotkania w dniu 29 września 2008r. z drugim członkiem zarządu, A. W. ustaliła, że sprzedany zostanie samochód służbowy i inne nieużywane środki trwałe oraz wyznaczyła spotkanie w następnym tygodniu celem omówienia wszystkich spraw. Do ponownego spotkania z A. W. jednak nie doszło, również nie zebrał się zarząd. Podczas kolejnego pobytu w siedzibie spółki skarżąca znalazła dokumenty ze jej sfałszowanymi podpisami oraz dokumenty z licytacji komorniczych i dokumenty windykacyjne. W związku z czym w październiku 2008 r. strona zwróciła się do księgowego spółki, o przekazanie do wglądu dokumentacji księgowej spółki. W odpowiedzi otrzymała jedynie faktury zakupu i sprzedaży, na których stwierdziła sfałszowane jej podpisy. Zorientowawszy się, że w Spółce dzieje się coś niedobrego za wiedzą drugiego członka zarządu, A. W. lub poza jej wiedzą, rozpoczęła prowadzenie własnego dochodzenia. W związku ze stwierdzonymi działaniami przestępczymi i długami spółki, strona podjęła decyzje dotyczące spółki, które miały ograniczyć generowanie kolejnych długów i spłacenie już istniejących. Rozwiązała umowę o pracę z dwoma pracownikami, i wspólnie z A. W. podjęła decyzje o sprzedaży dwóch środków trwałych, zwróciła się pisemnie do księgowego o nieksięgowanie fałszywych dokumentów oraz podpisała deklarację VAT za miesiąc listopad. Od grudnia 2008 r. rozpoczęła pisemną korespondencję wzywającą drugiego wspólnika i głównego księgowego do oddania dokumentacji spółki i do stawienia się na zebrania zarządu i na zgromadzenia wspólników. Podała, że w tym czasie wiedziała o długu wobec Banku [...] S.A., o windykacjach, ale nie wiedziała jaki jest stan finansowy firmy. Podała, że w listopadzie i grudniu 2008 r. dowiedziała się o innych działaniach przestępczych w spółce, takich jak : sfałszowanie dokumentów bilansowych spółki za lata 2004 i 2005, otwarcie konta bankowego przez męża wspólniczki A. W., posługującego się odwołanym przez skarżącą pełnomocnictwem, złożenie deklaracji VAT za grudzień 2008 r. poza jej wiedzą. Mając na uwadze powyższe, skarżąca podniosła, że nie miała podstaw do wystąpienia z wnioskiem o upadłość spółki. Nie miała dostępu do dokumentów, a więc do uzyskania odpowiedniej wiedzy do sporządzenia takiego wniosku. Wskazała, że do końca grudnia 2008 r. nie miała również wystarczającej wiedzy i dokumentów, aby wystąpić do Sądu z pozwem o rozwiązanie Spółki. W dniu 19 lutego 2009 r. wystąpiła z pozwem do Sądu Gospodarczego o rozwiązanie spółki. Wyrok rozwiązujący spółkę i powołujący likwidatora zapadł w dniu 21 grudnia 2009 r. Odnosząc się do zaskarżonej decyzji strona podniosła, że organ błędnie stwierdził, iż ona sama podjęła decyzję o likwidacji spółki a także, że zgromadzone dokumenty wskazują na nieporozumienia i brak współpracy pomiędzy członkami zarządu. Wyjaśniła, że członek zarządu ani współwłaściciel spółki nie ma umocowania do jej likwidacji, natomiast do ogłoszenia upadłości potrzebna jest uzasadniona dokumentacja. Decyzje dotyczące likwidacji spółki czy też ogłoszenia upadłości spółki zapadają na zebraniu zarządu i na zgromadzeniu wspólników na podstawie dokumentów finansowych spółki, a nie na postawie ustnej informacji od księgowego spółki. Skarżąca podkreśliła, że nigdy nie było żadnych nieporozumień pomiędzy członkami zarządu. Wskazała, że A. W. nie był współwłaścicielem spółki, nie był pracownikiem Spółki w 2008 r., nigdy nie był prokurentem spółki i nie miał żadnych innych umocowań do prowadzenia jakichkolwiek czynności w spółce w 2008 r. Mając na uwadze powyższe, skarżąca stwierdziła, że zaszły przesłanki wyłączające jej odpowiedzialność jako członka zarządu wynikające z art. 116 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej, z uwagi na okoliczność, iż nieogłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości nastąpiło bez jej winy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Należy wskazać, że sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organ podatkowy zasadnie uznał, że skarżącą, jako członka zarządu spółki należało obciążyć odpowiedzialnością za zaległość podatkową firmy w podatku od towarów i usług za okres od września do grudnia 2008 r. Powyższą kwestię reguluje przepis art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. ) dalej Op. W myśl art. 107 O. p. za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem również osoby trzecie, solidarnie z podatnikiem. Zakresem przedmiotowym odpowiedzialności osób trzecich objęte są zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, podatki niepobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez płatników lub inkasentów, odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych, niezwrócone w terminie zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług, a także ich oprocentowanie i koszty postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 116 § 1 O. p., za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez z jego winy, bądź też wskaże on mienie, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Na podstawie § 2 art. 116 odpowiedzialność członków zarządu spółki określona w § 1 obejmuje zobowiązania podatkowe, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu spółki. Reasumując przesłanki orzekania o odpowiedzialności tych podmiotów są następujące: a) powstanie zobowiązania w czasie pełnienia przez osobę trzecią funkcji członka zarządu spółki, b) bezskuteczność egzekucji w stosunku do spółki w całości lub części, c) niewykazanie przez członka zarządu, że złożono we właściwym czasie wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe albo wykazanie braku winy (jakiejkolwiek) w niepodjęciu działań w tym kierunku, d) niewskazanie przez członka zarządu mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych spółki. Należy zaznaczyć, że organ w orzeczeniu o odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. jest zobowiązany wskazać jedynie okoliczności pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko spółce. Natomiast członek zarządu aby uwolnić się od ww. odpowiedzialności winien wykazać którąkolwiek z okoliczności uwalniającej go od odpowiedzialności a to oznacza, że ciężar wykazania tych przesłanek spoczywał w tej sprawie na stronie. (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2003 r., SA/Bd 85/03, POP 2003, nr 4, poz. 93 , wyrok NSA z dnia 11 lutego 2003r., sygn. akt I SA/Łd 1006/01, wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 czerwca 2005r., sygn. akt III SA/Wa 629/04).). Jak wynika z danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym Monitora Sądowego i Gospodarczego z dnia 02 lipca 2009 r. strona pełniła funkcję członka zarządu Spółki z o. o. "R." w czasie, kiedy upływał termin płatności zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od września do grudnia 2008 r. To oznacza, ze pierwsza z przesłanek została spełniona. Drugą z przesłanek pozwalających na obciążenie członka zarządu za zobowiązania spółki, jak wskazano wyżej - jest bezskuteczność egzekucji w stosunku do majątku spółki. Odnosząc się do konieczności wykazania bezskuteczności egzekucji wobec spółki, należy wskazać na wykładnię zaprezentowaną w orzeczeniu Sądu Najwyższego z dnia 26 czerwca 2003 r. (sygn. akt V CKN 416/01), zgodnie z którą ustalenie przesłanki bezskuteczności egzekucji może nastąpić na podstawie każdego dowodu. Zdaniem Sądu ta przesłanka została również spełniona gdyż podjęte czynności egzekucyjne wobec spółki z powodu braku majątku nie odniosły rezultatu. Organy podatkowe ustaliły, że spółka nie posiada majątku pozwalającego na zaspokojenie zobowiązań. Wystawione przez Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. tytuły wykonawcze ( 5 szt.), w związku nie prowadzeniem przez spółkę działalności gospodarczej pod wskazanym adresem zakończyły się negatywnie dla fiskusa. Także zajęcia wierzytelności w Przedsiębiorstwie Handlowym C. sp. z o. o. jak i zajęcia rachunku bankowego spółki w [...] Banku [...] S.A. jak i wierzytelności z tytułu niezapłaconej faktury u córki skarżącej za nabyty od spółki samochód - nie przyniosły spodziewanego rezultatu z tej samej przyczyny. Jak wynika z treści art. 116 § 1 Op. skarżąca mogłaby uwolnić się od odpowiedzialności za zobowiązania spółki pod warunkiem zgłoszenia we właściwym czasie wniosku o upadłość ( art. 116 § 1 pkt 1 lit. a Op. ) lub poprzez wykazanie, że niezgłoszenie wniosku o upadłość lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jej winy ( art. 116 § 1 pkt 1 lit. b Op.) oraz poprzez wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiła by zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części ( art. 116 § 1 pkt 2 Op.) . Jak wynika z akt sprawy skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu potwierdzającego podjęcie działań w tym kierunku. Zdaniem strony brak wiedzy na temat sytuacji finansowej firmy uwolnił ją od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki. Z tym twierdzeniem nie można się zgodzić. Skarżąca po powrocie do spółki we wrześniu 2008 r. podejmowała, wbrew temu co twierdzi, decyzje ekonomiczne. Do takich należy zaliczyć decyzję o zwolnieniu pracowników czy wyprzedaży majątku firmy. W tym czasie skarżąca zadecydowała bowiem o wyprzedaży środków trwałych firmy w postaci wózka widłowego i samochodu marki Honda Civic. Zatem podejmując takie decyzje miała świadomość złej kondycji finansowej firmy. Strona, zamiast rozpocząć działania układowe czy upadłościowe skupiła się wyłącznie na działaniach mających na celu rozwiązanie spółki, co nastąpiło w dniu 21 grudnia 2009 r. wyrokiem Sądu Gospodarczego w Toruniu. Reasumując należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała, że brak zgłoszenia wniosku o upadłość we właściwym czasie czy brak działań zmierzających do postępowania układowego nastąpiło bez jej winy. Nie wskazała także majątku, z którego egzekucja mogłyby być przeprowadzona. Nie zostały zatem spełnione żadne z przesłanek uwalniających stronę, jako członka zarządu od odpowiedzialności za zobowiązania spółki. Odnosząc się do zarzutu strony, iż decyzja ta nie przedstawia faktycznej sytuacji, w jakiej się znalazła skarżąca , po trzyletniej nieobecności w firmie należy wskazać, że stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo a organ podjął wszelkie kroki niezbędne do jego ustalenia. Sytuacja strony został wzięta pod uwagę, o czym świadczy fakt umorzenia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności strony za miesiące czerwiec i sierpień 2008 r. tj. za okres, gdy skarżąca jeszcze nie przebywała w firmie. Organ zatem prawidłowo orzekł, że skarżąca odpowiada za zobowiązania spółki powstałe w okresie liczonym od jej powrotu czyli od września 2008r. A zatem zarzut powyższy należy uznać za nieuzasadniony. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) , orzekł jak w sentencji wyroku.