I SA/Bd 499/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Najda – Ossowska (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska - Wasilewicz asesor sądowy Mirella Łent Protokolant: pomocnik sekretarza sądowego Magdalena Buczek po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 14 czerwca 2005r. nr [...] w przedmiocie zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości. Syg akt I SA/Bd 499/05 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżonym postanowieniem z [...] 2005r Dyrektor Izby Skarbowej w B., po rozpoznaniu zażaleń na postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] 2005 r. w sprawie przyznania Przedsiębiorstwu "U." w B. zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru nad pojazdami: [....], [...], [...] i [...] oraz wynagrodzenia za dozór – utrzymał w mocy przedmiotowe postanowienia. W uzasadnieniu postanowienia organ powołał się na następujące ustalenia faktyczne i prawne: wyrokami z 24 listopada 2004r w sprawie I SA/Bd 479/04 i I SA/Bd 480/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2004r, którymi uchylono w całości postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z [...] 2004 o przyznaniu firmie "U." w B., zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru nad wymienionymi pojazdami oraz wynagrodzenia za dozór i jednocześnie orzeczono o zwrocie należności z wymienionych tytułów według stawki wyliczonej przez organ likwidacyjny, z korektą o jeden, dni dozoru. Wymienione pojazdy umieszczone zostały na parkingu na mocy umowy z dnia 31 maja 2000 r. zawartej pomiędzy firmą P.W. "U." i Komendantem Miejskim Policji w B. dotyczącej współdziałania w zakresie parkowania na parkingu strzeżonym pojazdów usuniętych w przypadkach określonych w art. 129 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym i, wobec nieodebrania ich przez właścicieli, pojazdy te, po przeprowadzeniu stosownych postępowań, przeszły na własność Skarbu Państwa, a następnie zostały przez organ likwidacyjny, Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B., sprzedane. W rzeczonych wyrokach Sąd stwierdził, iż podstawą rozliczenia za parkowanie pojazdów pomiędzy prowadzącym parking a organem likwidacyjnym nie może być, tak jak to chciał skarżący, wymieniona wyżej umowa, a tym samym wynikająca z niej stawka /[...] zł za dobę/. Umowa określa bowiem stosunki pomiędzy stronami ją zawierającymi, a przejście pojazdów na rzecz Skarbu Państwa nie powoduje, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego automatycznie staje się jej stroną. Sąd podzielił także przedstawiony w postanowieniach obu instancji pogląd, iż w sprawie zastosowanie mają uregulowania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nakazujące do przechowywania przedmiotowych samochodów stosować przepisy działu II rozdziału 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a tym samym, zgodnie z § 6 ust. l rozporządzenia, odpowiednio przepisy art. 100-103 tej ustawy. Zgodnie z art. 102 § 2 ustawy organ miał więc podstawy do zwrotu, na żądanie dozorcy firmy "U.", koniecznych wydatków związanych w wykonywaniem dozoru oraz przyznania wynagrodzenia za dozór. Sąd nakazał jednak poddać weryfikacji sposób określenia wynagrodzenia z art. 102 § 2 ustawy poprzez uwzględnienie zakresu obowiązków dozorcy pojazdów i okoliczności związanych z ich przechowywaniem, warunków sprawowania pieczy. Wcześniejsze wyliczenia dokonane na podstawie miesięcznych stawek za parkowanie na podobnie usytuowanych parkingach Sąd uznał za niewystarczające. Nadto ani z treści postanowienia, ani przeprowadzonego postępowania administracyjnego nie wynikało, skąd zaczerpnięto dane porównawcze, ani czy właściwie je zastosowano. To zaś uniemożliwiło kontrolę rozstrzygnięcia. Stąd przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Sąd zalecił ocenić okoliczności związane z wykonywanym przez skarżących dozorem, szczególnie specyfikę dozoru, który dotyczy ruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa. Ocenić, czy dozór nad takimi ruchomościami nie wymaga od prowadzącego parking innych obowiązków od tych, jakie posiadają inne osoby prowadzące zarobkowo parkingi strzeżone typu konieczność dodatkowych ubezpieczeń, ochrony. Dopiero takie ustalenia pozwoliłyby bowiem na dokonywanie ewentualnych porównań kosztów dozoru i wynagrodzenia ze stawkami stosowanymi u innych podobnych podmiotów. Sąd nakazał wskazać w rozstrzygnięciu nie tylko wnioski, ale również ewentualną metodologię porównania. Z uwagi na to, że rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części Dyrektor Izby Skarbowej w B. uchylił do ponownego rozpatrzenia postanowienia organu pierwszej instancji wskazując w uzasadnieniu na potrzebę uwzględnienia zaleceń Sądu. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. ponownie rozpatrując sprawę przeprowadził postępowanie dowodowe mające na celu ustalenie kosztów utrzymania, wysokości poniesionych wydatków związanych z prowadzeniem parkingów. Dla dokonania stosownych wyliczeń ustalono koszty utrzymania w latach 2003 i 2004 trzech parkingów prowadzących typowe usługi parkingowe. Do firmy "U." wystąpiono dodatkowo pismem z 25 lutego 2005r o udokumentowanie wszystkich koniecznych wydatków poniesionych w związku z przechowywaniem pojazdów stanowiących własność Skarbu Państwa i udzielenie informacji, czy sprawowanie dozoru nad tymi pojazdami wiązało się z innymi obowiązkami od tych, które posiadają osoby prowadzące zarobkowo parkingi strzeżone. W odpowiedzi strona podała miesięczny koszt utrzymania parkingu oraz wyliczyła dobowy koszt utrzymania miejsca parkingowego na kwotę [...] zł + VAT. Nie poparto jednak podanej kwoty żadnymi dokumentami, ani kalkulacją. Strona wskazała także, że prowadzenie parkingu przy ul. Równej 4 wymagało dodatkowego zawarcia umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z prowadzeniem parkingu specjalnego-policyjnego, zamontowania w bramie wjazdowej szlabanu zabezpieczającego, wykonania podwyższonego ogrodzenia ramowego, dodatkowego wprowadzenia do ochrony dwóch psów, zwiększenia ilości punktów świetlnych. W dniu 13 kwietnia 2005r. strona przekazała organowi likwidacyjnemu wyliczenie kosztów nakładów własnych przyjętych do kalkulacji miesięcznego kosztu utrzymania parkingu i dokumentację mającą potwierdzać dokonane wyliczenia. Analizując otrzymane dokumenty organ likwidacyjny uznał, że wyposażenie parkingu nie odbiega od posiadanego przez inne parkingi, zaś podane koszty nie pozwalają na wyliczenie koniecznych miesięcznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru nad przechowywanymi pojazdami albowiem Firma "U." L. S. przy ul. R. nie prowadzi jedynie parkingu specjalnego, ale działalność gospodarczą w szerszym zakresie. Stąd koszty zarządu, bilans, decyzja o wysokości podatku od nieruchomości, zestawienie liczby etatów, czy rachunki za rozmowy telefoniczne związane są z całością prowadzonej w tym miejscu działalności. Ustalono więc stawkę kosztu jednodniowego przechowywania pojazdu na innych badanych parkingach, wyliczając ją według wzoru: poniesione wydatki: 12miesięcy, : liczba miejsc na parkingu, : 30dni. Dla parkingu przy ul. R. stawkę tę określono zaś jako średnią arytmetyczną w ten sposób wyliczonych kosztów /( 1,13 zł + 0,84 zł + 1,22 zł ) : 3= 1,06 zł/. Następnie dzieląc kwotę abonamentu obowiązującego na danym parkingu przez 30 dni ustalono dzienny koszt parkowania pojazdu. Na parkingach stanowiących badaną próbę wynosił on: [...] zł, [...]zł, [...] zł. Przyznając stawkę wynagrodzenia za dozór, obok dokonanych wyliczeń, organ likwidacyjny uwzględnił także treść umowy z 08 lipca 2003r. pomiędzy Komendą Wojewódzką Policji w B. a firmą "U." L. S. na świadczenie usług polegających na parkowaniu pojazdów oraz przechowywaniu części zabezpieczonych do postępowań prowadzonych przez Policję, z której wynika stawka 2,40 zł za dobę parkowania. Z tego względu dla określenia wysokości wynagrodzenia za dozór przyjęto stawkę 2,40 zł za dobę parkowania. Odejmując natomiast od tej stawki kwotę 1,06 zł, stanowiącą ustalone przez organ jednodniowe wydatki związane z utrzymaniem jednego pojazdu na parkingu przy ul. R., uzyskano kwotę jednodniowego wynagrodzenia za dozór pojazdu w wysokości 1,34 zł. Mnożąc stawki przez ilość dni postoju danego pojazdu na parkingu liczonych za okres od dnia wpływu do organu likwidacyjnego decyzji Komendanta Miejskiego Policji z 13 listopada 2003r. o sprzedaży niepodjętego depozytu - w przypadku samochodu [...] oraz otrzymania od podmiotu decydującego o usunięciu pojazdu całości akt umożliwiających wszczęcie postępowania w sprawie przejęcia ruchomości na rzecz Skarbu Państwa - w przypadku pozostałych pojazdów do dnia zabrania pojazdu z parkingu, obliczono stosowne kwoty, o których przyznaniu orzeczono w postanowieniach z dnia [...] 2005r. W zażaleniu na postanowienia strona wniosła o ich zmianę przez uwzględnienie jako podstawy zwrotu wydatków związanych z dozorowaniem oraz wysokości należnego wynagrodzenia za dozór według stawki dziennej 5,86 zł + VAT, stosownie do przedstawionej przez "U." kalkulacji, uwzględnienie zwrotu kosztów i wynagrodzenia za cały okres, począwszy od dnia przejścia pojazdu na własność Skarbu Państwa. W uzasadnieniu stwierdzono, że organ likwidacyjny nie sprawdził sporządzonej przez firmę "U." kalkulacji, lecz ponownie posłużył się metodą porównawczą uwzględniając stawki trzech dowolnie wybranych parkingów. Oznacza to, że organ nie ustalił rzeczywistych kosztów prowadzenia specjalnego parkingu przy ul. R., a przyjęta dzienna stawka 2,40 zł za jeden dzień przechowania pojazdu nie ma nic wspólnego z parkingiem "U.". Nadto organ winien zwrócić koszty przechowania za okres od dnia, w którym z mocy ustawy pojazd przeszedł na własność Skarbu Państwa, a nie od dnia otrzymania przez Urząd akt umożliwiających wszczęcie postępowania w tej sprawie. Procedura przekazywania akt sprawy nie może pozbawiać podmiotu przechowującego pojazdy należnego mu wynagrodzenia. Interpretacja Ministerstwa Finansów nie może zmienić faktu od dnia podanego w ustawie pojazd stał się własnością Skarbu Państwa i to Skarb Państwa winien od tego dnia ponosić wszelkie koszty przechowywania pojazdu. Rozstrzygając sprawę organ odwoławczy wskazał, że w wydanych postanowieniach organ likwidacyjny dokonał szczegółowych wyliczeń kosztów zgodnie z obowiązkiem wynikającym z wyroków sądowych. Posłużył się w tym zakresie kosztami ponoszonymi przez trzy parkingi w okresie, którego obciążenie dotyczy /2003-2004/. Przyjęcie przy dokonywaniu wyliczeń danych jedynie z tych parkingów wynikło z braku możliwości wydzielenia z kosztów stanowiących podstawę kalkulacji dostarczonej przez firmę "U.", kosztów dotyczących prowadzenia parkingu. Wynikająca z tej kalkulacji stawka 5,86 zł +VAT wyliczona na podstawie kosztów ponoszonych na całą działalność prowadzoną przy ul. R. nie może w tej sytuacji stanowić podstawy rozliczeń z organem likwidacyjnym. Jednocześnie organ, że dobowy koszt utrzymania wyliczony dla poszczególnych parkingów w kwocie: 2,67 zł, 2,33 zł, 3,00 zł -średnio 2,67 zł/, nie odbiega od stawki 2,40 zł, przyjętej w umowie zawartej 08 lipca 2003r pomiędzy Komendą Wojewódzką Policji w B. a firmą "U." L. S. na świadczenie usług polegających na parkowaniu pojazdów oraz przechowywaniu części zabezpieczonych do postępowań prowadzonych przez Policję. Skoro stawka ta znalazła zastosowanie w rozliczeniach z Policją, to zasadne jest uznanie, że stawka ta jest właściwa dla parkingu przy ul. R. i pokrywa koszty jego prowadzenia. W kwestii okresu, za który zwrot koniecznych wydatków związanych z dozorem i wynagrodzenie za dozór przyznano, organ wskazał, że art. 130 a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym stanowi, iż pojazd usunięty i nieodebrany przez właściciela w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Jednak potwierdzające ten fakt orzeczenie naczelnika urzędu skarbowego może być wydane dopiero po przeprowadzeniu procedury wynikającej z § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 02 sierpnia 2002r w sprawie usuwania pojazdów. Procedura ta może zostać wszczęta dopiero po otrzymaniu od decydującego o usunięciu pojazdu całości akt. Organ likwidacyjny może zatem regulować należności od dnia otrzymania akt, od tego momentu ma bowiem wpływ na prowadzone postępowanie. Za okres od dnia pozostawienia pojazdu na parkingu do dnia przekazania akt, należność winna być uregulowana przez organ decydujący o usunięciu pojazdu. Z tego tytułu zdaniem organu odwoławczego, prawidłowa jest metodologia wyliczenia stawki, sposób jej prezentacji a także okres, za który należności przyznano. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w kwestionowanym orzeczeniu utrzymano postanowienia ustalające dzienną stawkę 2,40zł jako podstawę do ustalenia ogólnej kwoty należnego wynagrodzenia i zwrotu wydatków. Kwota ta stanowi średnią stawkę z trzech innych parkingów położonych na terenie działania [...] Urzędu Skarbowego. Postanowienia nie zawierają informacji, jakie to są parkingi i gdzie są położone, co uniemożliwia ocenę kryteriów, według których przyjęto do rozliczenia te właśnie a nie inne parkingi. Przyjęcie takiej metody ustalenia wysokości stawki oznacza jednak, iż organ wrócił do sposobu wyliczenia należności zakwestionowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 24.11.2004r. wydanego w tej samej sprawie. [...] Urząd Skarbowy takiej oceny nie dokonał. Skarżący przekazał organowi dokumenty zawierające szczegółowe wyliczenie kosztów przechowywania pojazdów skierowanych do niego przez policję a także dokumenty potwierdzające poniesienie tych kosztów. Wynika z nich, iż stawka dzienna kosztów i wynagrodzenia wynosi 5,86 zł + VAT. Jest to stawka prawie 2,5-krotnie wyższa od przyjętej przez Urząd Skarbowy. Organ jedynie lakonicznie stwierdził, iż "nie ma możliwości wyliczenia na podstawie tych dokumentów koniecznych miesięcznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru nad pojazdami przechowywanymi na tym parkingu". Nie uzasadnił takiego stwierdzenia, w wyniku czego zamiast analizować koszty wrócił do zakwestionowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny metody porównawczej i ustalił stawkę "średnią" z trzech innych parkingów. Skarżący zarzucił, że organ ponownie stanął na stanowisku, iż Skarb Państwa jest zobowiązany do pokrycia kosztów przechowywania pojazdu nie od chwili, kiedy ten pojazd przeszedł na jego rzecz z mocy prawa, a od chwili otrzymania przez organ likwidacyjny całości akt od organu decydującego o usunięciu pojazdu. Opiera swoje stanowisko na interpretacji Ministerstwa Finansów. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić, bowiem podmiot przechowujący pojazd nie ma żadnego wpływu na sprawne lub mało sprawne działanie poszczególnych organów państwowych i nie może być obarczany skutkami tych działań lub ich braku. Organ likwidujący winien zatem regulować należność od dnia, w którym pojazd przeszedł na rzecz Skarbu Państwa, a ewentualne rozliczenia z organem decydującym o usunięciu pojazdu winny być dokonane między tymi organami, bez obciążania tym podmiotu przechowującego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie, powołując w uzasadnieniu argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej zawarte Sąd podzielił. Kwestią nadal sporą, mimo, iż przesądzoną już we wcześniejszych wyrokach wydanych w tej sprawie, była możliwość przyjęcia przez organy do wyliczenia wysokości wynagrodzenia i wydatków za dozór przez organy stawki wynikającej z umowy zawartej pomiędzy skarżącym a Komendantem Miejskim Policji w dniu 31 maja 2000r. Za niezasadny uznał Sąd zarzut skarżącego dotyczący nieprawidłowego wyliczenia w decyzji wydatków i wynagrodzenia za dozór oraz uzasadnienia tego wyliczenia przez organy. W tym zakresie strona zarzuciła, iż organy ponownie rozpoznając sprawę, nie uwzględniły wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroków sądowych. Zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002r prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, 0poz.1270), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Zmiany w stanie faktycznym sprawy mogą powodować ustanie mocy wiążącej w określonym zakresie uzasadnienia wyroku. Przedstawiając wskazania, co do postępowania w zakresie ustalenia spornych wartości Sąd nakazał ocenić, czy w związku ze specyfiką dozoru (ruchomości Skarbu Państwa) na skarżącym ciążyły inne obowiązki niż na osobach prowadzących zarobkowo parkingi; takie ustalenie z kolei stanowić miało podstawę do ewentualnego porównania kosztów dozoru i wynagrodzenia ze stawkami stosowanymi u innych, podobnych podmiotów. Sądowi wówczas nie była znana okoliczność zawarcia pomiędzy skarżącym a Komendą Wojewódzką Policji w B. umowy z dnia 08 lipca 2003r, w której ustalono za parkowanie skierowanych pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 2,5 tony kwotę 2,40zł za jedną dobę parkowania. Przedmiotowa umowa mogła zostać uznana przez organy ponownie przeprowadzające postępowanie za istotny dowód w sprawie, do którego odniesione zostały wyliczenia oparte na porównaniu kosztów utrzymania podobnych parkingów, mimo, iż nie obowiązywała przez cały okres dozoru. Oceniając postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy na okoliczność wysokości wydatków i wynagrodzenia należnego skarżącemu w związku ze sprawowanym dozorem, Sąd uznał, że nie narusza ono zasad postępowania; swobodna ocena dowodów skutkowała logicznymi i uzasadnionymi ustaleniami stanu faktycznego. Zasadnie organy nie znalazły podstawy do przyjęcia, iż dzienna suma wydatków i wynagrodzenia za dozór każdego z pojazdów wynosiła 5,86zł + VAT, co miało wynikać z przedstawionych przez stronę dowodów. Należy wskazać, że zarówno pismo strony z 04 marca 2005r, jak i kolejne, z dnia 13 kwietnia 2005r wraz z załącznikami, nie mogły stanowić wystarczającej podstawy do ustalenia wartości zgodnej z jej żądaniem z uwagi na to, że odnosiły się one do szerszej działalności gospodarczej skarżącego (nie tylko prowadzenie specjalnego parkingu przy ul. R.), związanej z dzierżawą nieruchomości, transportem, spedycją – zarządzanie tą działalnością odbywało się w siedzibie firmy przy ul. R. Stąd dowody na koszty w postaci rachunków za usługi komunalne, podatek od nieruchomości, ogrzewanie czy nawet ubezpieczenie w T., nie odzwierciedlały faktycznych kosztów dozoru. Strona ograniczyła się do ich zsumowania, zamiast wyodrębnić część dotyczącą przedmiotowej działalności. Organy ustaliły, że dodatkowe wyposażenie parkingu przedstawione przez skarżącego w piśmie z 04 marca 2005r, nie wykracza poza warunki, które spełniają także inne podmioty prowadzące zarobkowo parkingi. Organy dokonały obliczenia dobowych kosztów przechowywania pojazdu w oparciu o dane z trzech innych parkingów, podobnie usytuowanych wskazując na powierzchnię, ilość miejsc postojowych, stawki za parkowanie oraz inne, bardziej szczegółowe dane dotyczące prowadzonej działalności gospodarczej. Wprawdzie organ w decyzji nie zawarł szczegółowych danych podmiotów, które posłużyły do porównania, tym niemniej w zakresie wyżej wskazanych danych, co należy podkreślić, są one powszechnie dostępne i jako takie nie zostały przez skarżącego, który tą branżą się zajmuje, zakwestionowane. Nie było więc, co do zasady podstaw do podważania poszczególnych elementów materiału porównawczego. Wyliczone metodą porównawczą koszty jednodobowego przechowania porównywalnego pojazdu na tych parkingach wynosiły kolejno: 0,84zł, 1,13zł i 1,22zł, co średnio dawało stawkę 1,06zł. Natomiast w zakresie kosztów sprawowania dozoru obliczono cenę za dzień przechowywania (dane z cennika abonamentów) wyliczając je na kwotę: 2,67zł, 2,33zł i 3,00zł – średnio 2,66zł. Należy zauważyć, że te ostatnie dane odnoszące się do prowadzenia działalności gospodarczej zawierają już w sobie koszty wyliczone wyżej. Tak uzyskane dane organ dodatkowo odniósł do stawki umownej obowiązującej w związku z umieszczaniem i przechowywaniem pojazdów na przedmiotowym parkingu specjalnym, które ustalone zostały na kwotę 2,40zł ( średnia z porównywanych parkingów 2,66zł). Umowa ta zawarta została w dniu 08 lipca 2003r. natomiast umowa, według której koszty w sprawie oblicza skarżący zawarta została 31 maja 2000r. Wysokość obecnej stawki, mając na uwadze, że umowa zawierana była w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, z pewnością uwzględniała koszty takiej działalności i stawki nie były ustalone poniżej poziomu kosztów. Skarżący nie odnosił się do tej okoliczności, nie uzasadniał innymi przesłankami takich warunków umownych, co w konsekwencji uzasadniało ich uwzględnienie przez organ przy samodzielnym ustalaniu tych kosztów. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał dokonane wyliczenia wydatków i kosztów dozoru za prawidłowo uzasadnione przez organ, będące następstwem przeprowadzenia zgodnego z prawem postępowania dowodowego. Stanowisko skarżącego w tej kwestii sprowadzało się jedynie do ogólnego kwestionowania wyliczenia przez organ, bez wskazania kontrargumentów, które mogłyby być skutecznie przeciwstawione ustaleniom zawartym w decyzji. Za zasadny natomiast Sąd uznał zarzut skargi, co do okresu, za który skarżący powinien otrzymać wynagrodzenie oraz zwrot kosztów dozoru. Do kwestii tej nie odniósł się Sąd poprzednio wydający w sprawie wyroki. W tym zakresie organ uznał, że zobowiązany jest zapłacić jedynie za okres od momentu wpływu do organu likwidacyjnego decyzji Komendanta Miejskiego Policji z 13 listopada 2003r o sprzedaży niepojętego depozytu (w odniesieniu do samochodu marki [...]) oraz od momentu otrzymania od podmiotu decydującego o usunięciu pojazdu całości akt umożliwiających wszczęcie postępowania w sprawie przejęcia ruchomości na rzecz Skarbu Państwa (w przypadku samochodu [...], [...], [...]). W ocenie Sądu takie stanowisko nie jest trafne i rację ma skarżący, który podnosi, że jego uprawnienia nie mogą być uzależnione od kwestii dotyczących relacji pomiędzy dwoma podmiotami administracyjnymi. Należy podkreślić, że kwestia ustalenia wysokości poniesionych kosztów jak i wynagrodzenia dla skarżącego jest następstwem uznania, że miał on status dozorującego. Samochód marki [...] decyzją z [...]2003r, został sprzedany na podstawie art. 1 Dekretu z 18.09.1954r o likwidacji nie podjętych depozytów. Wynika z tego, że postępowanie likwidacyjne odbywało się na podstawie tego dekretu, aczkolwiek wydaje się, że pominięto w tym przypadku art. 4 ust.8 ustawy z dnia 06 września 2001r o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym, stanowiący o tym, że pojazdy usunięte z drogi przed dniem wejścia w życie ustawy i nieodebrane przez uprawnioną osobę, z dniem 01 lipca 2002r uznaje się za porzucone z zamiarem wyzbycia się. Ponieważ jednak decyzja z [...] 2003r jest prawomocna, na potrzeby niniejszego postępowania należało ocenić od kiedy w tym przypadku skarżący dozorował przedmiotowe auto. Zgodnie z § 3 pkt. 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z 23 kwietnia 2002r w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przepisy działu II rozdziału 6 (egzekucja z ruchomości) ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczące przechowania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości niestanowiących własności Skarbu Państwa, jeżeli podlegają likwidacji na podstawie przepisów o likwidacji niepojętych depozytów i nieodebranych rzeczy. Zgodnie z § 6 ust. 1 wskazanego rozporządzenia do przechowywania ruchomości stosuje się odpowiednio przepisy art. 100 – 103 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z zastrzeżeniem ust. 2, który nie odnosi się do stanu faktycznego sprawy. Podstawą ustalania zwrotu wydatków za dozór oraz wynagrodzenia jest art. 102 § 2 ustawy. Konsekwencją takiego stanowiska jest ustalenie, w jakim okresie skarżący dozorował przedmiotowe nieruchomości i przyznanie mu należnych kosztów z uwzględnieniem takiego okresu. W odniesieniu do samochodu marki [...], był to moment przyjęcia pojazdu na parking. W odniesieniu do pozostałych trzech pojazdów, mając na uwadze, że podstawą do stosowania wobec skarżącego przepisów o dozorze była ocena, że sprzedane ruchomości stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie art. 3 pkt. 1 p.pkt. c rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, momentem początkowym dla należnych kosztów dozoru był moment przejścia własności przedmiotowych pojazdów na Skarb Państwa. Moment ten wskazuje art. 130a ust. 10 ustawy z 20 czerwca 1997r Prawo o ruchu drogowym stanowiąc, że pojazd usunięty i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie sześciu miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się; przejście pojazdu na rzecz Skarbu Państwa następuje z mocy ustawy. Sam więc upływ czasu decyduje o nabyciu własności ruchomości przez Skarb Państwa i z tym momentem można wobec skarżącego stosować przepisy o dozorze. Tak wyliczony okres powinien być podstawą do ustalenia skarżącemu zwrotu kosztów dozoru oraz wynagrodzenia za dozór. Mając na uwadze powyższe wskazania Sąd uchylił zaskarżone postanowienie w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 p.pkt. a ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uchylone postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 100 § 4 i 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 130a ust. 10 ustawy prawo o ruchu drogowym oraz § 3 pkt.1 p.pkt. c , pkt.2 p.pkt. b jak również§ 6 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z 23 kwietnia 2002r w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na podstawie art. 152 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, że zaskarżone orzeczenie nie może być wykonane w całości. Wobec braku wniosku o zwrot kosztów postępowania, zgodnie z art. 210 § 1 w.w. ustawy, Sąd nie orzekł o ich zwrocie.