I SA/Bd 499/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Mirella Łent sędzia WSA Jarosław Szulc Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2017 r. sprawy ze skargi H. F. P. Sp. z o. o. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. (obecnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B.) z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę 1. W ramach czynności rekwizycyjnych zleconych przez Dyrektora Izby Celnej w W., w związku z prowadzonym przez ten organ postępowaniem egzekucyjnym wszczętym wobec [...] POLSKA Sp. z o.o. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], Dyrektor Izby Celnej w T. dokonał zajęcia i odbioru ruchomości w postaci urządzeń do gier: [...]. Z uwagi na nieobecność przedstawicieli Spółki podczas dokonywania zajęcia protokół zajęcia i odbioru ruchomości został doręczony spółce przez operatora pocztowego w dniu [...] listopada 2016r. 2. P. z dnia [...] grudnia 2016r. spółka wniosła do Dyrektora Izby Celnej w T. skargę na czynność egzekucyjną zajęcia ruchomości, zarzucając naruszenie: - art. 67 § 2 pkt 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2016r., poz. 599 - dalej "u.p.e.a.") w związku z art. 67 § 4 powołanej ustawy poprzez wskazanie w protokole zajęcia ruchomości jako wierzyciela Dyrektora Izby Celnej w S. w sytuacji gdy organ ten nie wystawił tytułu wykonawczego nr [...] i zgodnie z dyspozycją art. 5 § 1 pkt 1 i 4 w związku z art. 1a pkt 13 u.p.e.a. nie jest podmiotem uprawnionym do zainicjowania postępowania egzekucyjnego na podstawie aktu administracyjnego powołanego w tytule wykonawczym, co stanowi brak elementarnego składnika protokołu z czynności egzekucyjnej; - art. 51 § 2 u.p.e.a. poprzez dokonanie zajęcia ruchomości z udziałem dwóch świadków, którzy jako pracownicy organu rekwizycyjnego w celu zachowania obiektywizmu, nie powinni występować w tej roli przy czynnościach dokonywanych w imieniu organu, który reprezentują. 3. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016r. Dyrektor Izby Celnej w T. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. oddalił skargę, wskazując że czynności zajęcia ruchomości w postaci automatów do gier zostały dokonane zgodnie z przepisami u.p.e.a. 4. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z dnia [...] stycznia 2017r. spółka złożyła zażalenie podnosząc zarzut naruszenia przepisów: - art. 54 § 5 oraz art. 67 § 2 pkt 4 u.p.e.a. poprzez oddalenie skargi podczas gdy doszło do niewłaściwego określenia tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia. W zawiadomieniu o zajęciu wskazano tytuł wykonawczy wystawiony przez Dyrektora Izby Celnej w S. o numerze [...], podczas gdy względem zobowiązanej spółki nie jest prowadzone żadne postępowanie egzekucyjne na podstawie takiego tytułu wykonawczego, co stanowi również naruszenie art. 32 u.p.e.a. w związku z art. 15 powołanej ustawy poprzez dokonanie czynności egzekucyjnych w ramach niewszczętego prawidłowo postępowania egzekucyjnego i bez doręczenia upomnienia; - art. 51 § 2 u.p.e.a. poprzez dokonanie zajęcia ruchomości z udziałem dwóch świadków, którzy jako pracownicy Urzędu Celnego w celu zachowania obiektywizmu, nie powinni występować w roli świadków czynności dokonywanych w imieniu organu rekwizycyjnego (Izba Celna), pozostającego w tej samej strukturze organizacyjnej, co Urząd Celny. 5. Rozpoznając powyższe zażalenie Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia odnosząc się do podniesionego w zażaleniu zarzutu błędnego oznaczenia wierzyciela organ powołując się na przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia [...] września 2015r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej właściwego do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania (Dz. U. poz. 1494) wyjaśnił, od [...] października 2015r. w związku ze zmianą przepisów prawa wierzycielem w tej sprawie jest Dyrektor Izby Celnej w S.. W rozpoznawanej sprawie niezapłacona należność z tytułu kary pieniężnej, która wynika z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...]/AK, powstała i nie została zapłacona przed dniem wejścia w życie powołanego rozporządzenia Ministra Finansów. Do tej należności mają zatem zastosowanie przepisy powołanego rozporządzenia w zakresie wyznaczenia organu właściwego do wykonywania zadań wierzyciela, którym aktualnie jest wskazany w protokole zajęcia ruchomości Dyrektor Izby Celnej w S.. W takim przypadku, w rozporządzeniu tym przewidziano, że wszystkie podjęte w tych sprawach czynności pozostają w mocy, dlatego nie było obowiązku ponownego wystawienia tytułu wykonawczego zawierającego nowe oznaczenie wierzyciela. Stąd wynika rozbieżność pomiędzy nazwą wierzyciela wskazaną w tytule wykonawczym nr [...], a oznaczeniem wierzyciela wskazanym w protokole zajęcia ruchomości z dnia [...] listopada 2016r. Zdaniem organu błędne jest również stanowisko spółki, że w postępowaniu funkcjonują dwa tytuły wykonawcze o tych samych numerach, ale z innym oznaczeniem wierzyciela, a drugi z tych tytułów wykonawczych nie został stronie doręczony. Czynności rekwizycyjnych dokonano na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] czerwca 2015r. nr [...], wystawionego przez Dyrektora Izby Celnej w T., którego odpis spółka otrzymała. Ten sam tytuł wykonawczy wskazano w protokole zajęcia ruchomości z dnia [...] listopada 2016r. z tą różnicą, że w pozycji "oznaczenie wierzyciela" wskazano aktualnego wierzyciela dochodzonej należności, którym jest Dyrektor Izby Celnej w S., co jest zgodnie z obowiązującym stanem faktycznym i prawnym. Za bezzasadny organ uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 51 § 2 u.p.e.a. Organ wskazał, że zgodnie z treścią wskazanego przepisu egzekutor przywołuje, co najmniej dwóch świadków, jeżeli zobowiązany nie może być obecny przy czynnościach egzekucyjnych na skutek wydalenia z miejsca dokonywania czynności egzekucyjnych lub z innych przyczyn, chyba że zachodzi obawa, iż wskutek upływu czasu potrzebnego na przywołanie świadków egzekucja będzie udaremniona. Przepis ten określa okoliczności, w jakich należy przywołać świadków do obecności przy dokonywaniu czynności egzekucyjnych, jeżeli zobowiązany nie może być przy czynnościach obecny, nie określa jednak, kto nie może zostać świadkiem. Zdaniem organu świadkiem może być każda osoba fizyczna, pełnoletnia oraz posiadająca zdolność do czynności prawnych, w tym również pracownik magazynu depozytowego w którym znajdowały się zajęte ruchomości, który został na taką okoliczność powołany. Rolą świadka jest obserwowanie czynności egzekucyjnych oraz potwierdzenie zgodności treści protokołu z czynności egzekucyjnych z rzeczywistym przebiegiem wydarzeń. Dyrektor wskazał, że formułując swój zarzut, spółka nie wskazała na czym polegał brak obiektywizmu i bezstronności świadków w tych działaniach oraz w jakim zakresie tym działaniem naruszone zostały prawa zobowiązanego. Organ dodał, że świadkowie uczestniczący w zajęciu są pracownikami Urzędu Celnego w T., gdzie znajduje się magazyn depozytowy, zatem nie reprezentują interesów wierzyciela ani organu egzekucyjnego, a sama okoliczność pozostawania tych osób w strukturach Służby Celnej, jako argument świadczący o braku bezstronności świadków, nie został w zażaleniu uzasadniony ani udowodniony. 6. W skardze do tut. Sądu, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 16 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016r. poz. 23 ze zm. - dalej "K.p.a.") oraz art. 7 i 77 ww. ustawy w zw. z art. 97 § 2 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji oddalającego skargę na czynność egzekucyjną, podczas gdy organ egzekucyjny (rekwizycyjny) winien w pierwszej kolejności wyjaśnić istotną w sprawie okoliczność jaką jest ustalenie, czy ruchomości, których dokonania zajęcia planuje stanowią własność zobowiązanego, gdyż czynność egzekucyjna skierowana do składnika nie będącego majątkiem zobowiązanego jest wadliwa i jako taka winna zostać uchylona, zaś z informacji uzyskanych od spółki wynika, że zajęte w sprawie ruchomości nie stanowią własności zobowiązanej spółki, a znajdowały się w jej posiadaniu na podstawie stosownych umów zobowiązaniowych; - art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a. oraz art. 67 § 2 pkt 1 w związku z art. 67 § 4 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji oddalającego skargę na czynność egzekucyjną, podczas gdy w protokole organ rekwizycyjny błędnie określił wierzyciela, wskazując, iż zajęcie dotyczy tytułu wykonawczego nr [...] i podając jako wierzyciela Dyrektora Izby Celnej w S., w sytuacji gdy Dyrektor Izby Celnej w S., zgodnie z dyspozycją art. 5 § 1 pkt 1 i 4 w związku z art. 1a pkt 13 u.p.e.a., nie jest wierzycielem i podmiotem uprawnionym do zainicjowania postępowania egzekucyjnego na podstawie aktów administracyjnych powołanych we wskazanym tytule wykonawczym, co stanowi brak elementarnego składnika protokołu czynności egzekucyjnej; - art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a. oraz art. 67 § 2 pkt 4 w związku z art. 67 § 4 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji oddalającego skargę na czynność egzekucyjną, podczas gdy w przedmiotowej sprawie doszło do niewłaściwego określenia tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia, który to organ egzekucyjny określił jako tytuł wykonawczy wystawiony przez Dyrektora Izby Celnej w S., nr [...], w sytuacji gdy wobec zobowiązanej spółki na podstawie takiego tytułu wykonawczego nie jest prowadzone żadne postępowanie egzekucyjne; w efekcie czynność taką należałoby uznać za podjętą w ramach niewszczętych prawidłowo postępowań egzekucyjnych oraz z brakiem poszanowania podstawowej zasady upomnienia, co winno uzasadniać uwzględnienie skargi; - art. 6 i 8 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. przejawiające się w obciążaniu zobowiązanego ciężarem identyfikacji wierzyciela, podczas gdy z zasady legalizmu oraz działania organów w sposób budzący zaufanie władzy publicznej wynika, że to organ egzekucyjny winien dokonywać czynności egzekucyjnej w taki sposób, aby jednoznacznie wynikało z niej z inicjatywy jakiego wierzyciela czynność ta zostaje dokonana; - art. 51 § 2 u.p.e.a. poprzez dokonanie zajęcia ww. ruchomości, w sytuacji, gdy w zaskarżonej czynności egzekucyjnej poborca powołał dwóch świadków, którzy jako pracownicy Urzędu Celnego w celu zachowania względów obiektywizmu, nie powinni występować w roli świadków czynności dokonywanych w imieniu organu rekwizycyjnego (Dyrektora Izby Celnej) pozostającego w tej samej strukturze organizacyjnej, co Urząd Celny; - art. 67 § 4 pkt 2 w związku z art. 101 § 1 u.p.e.a. poprzez nieumieszczenie w protokole informacji, kto sprawuje dozór nad zajętymi ruchomościami. 7. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: 8. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 718, t.j.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi postanowień ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). 9. Na początku WSA uznaje, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym postanowieniu jest prawidłowy i nie budził wątpliwości Sądu, zatem nie naruszono art. 7 i 77 k.p.a. Poza sporem pozostają wszystkie istotne okoliczności, a przedmiotem sporu staje się ich ocena prawna, dokonana w granicach art. 54 § 1 u.p.e.a., czyli skargi na czynności egzekucyjne. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organ odwoławczy prawidłowo uznał, że czynność egzekucyjna zajęcia ruchomości została dokonana zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bowiem przede wszystkim, przedmiotem tej skargi jest konkretna czynność egzekucyjna, a nie zasadność wszczęcia postępowania egzekucyjnego czy też prawidłowość jego prowadzenia, co na początek czyni niezasadnymi zarzuty oparte o stwierdzenia, że postępowanie nie było wszczęte w sposób prawidłowy i zabrakło wypełnienia zasady upomnienia. Zatem należy uznać, że działanie organu wypełniło zapisy art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. 10. Jednocześnie, zgodnie z powołanymi w skardze przepisami art. 67 § 2 pkt 1 i § 4 u.p.e.a., podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a, stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności albo protokół zajęcia prawa majątkowego, albo protokół zajęcia i odbioru ruchomości, albo protokół odbioru dokumentu, sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności zawiera m.in. oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego oraz numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia. Tut. Sąd w orzeczeniach z 16 listopada 2016r., I SA/Bd 701/16 oraz I SA/Bd 702/16 uznał odpowiednio, że zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 2015 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania (Dz.U. z 2015 r. poz. 1494), w sprawach niezapłaconych należności powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia (tj. [...] października 2015 r.), dla których obowiązujące przepisy przewidują tryb egzekucji administracyjnej, wierzycielem jest Dyrektor Izby Celnej w S., i bez względu na to, że należność z tytułu kary pieniężnej wynika z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w T., a należność ta powstała przed dniem wejścia w życie powołanego rozporządzenia, i nie została zapłacona; prawidłowym jest wskazanie jego tak w protokole zajęcia i odbioru ruchomości jak i w tytule wykonawczym. WSA wyjaśnił, iż nie można także zgodzić się z twierdzeniem, że rozporządzenie Ministra Finansów z dnia [...] września 2015 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania, zostało wydane bez delegacji ustawowej. Ta delegacja jest zawarta w art. 9 ust. 2a ustawy z dnia [...] sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 990 ze zm.). W myśl tego przepisu minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wyznaczyć organ Służby Celnej do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określić terytorialny zasięg jego działania, uwzględniając potrzebę sprawnego wykonywania zadań organów Służby Celnej oraz gospodarcze potrzeby przedsiębiorców. Uznano tym samym, że organ nie naruszył art. 6 i art. 8 k.p.a., poprzez obciążenie zobowiązanego ciężarem identyfikacji wierzyciela, podczas gdy organ egzekucyjny powinien dokonywać czynności egzekucyjnej w taki sposób, aby jednoznacznie z niej wynikało z inicjatywy jakiego wierzyciela została ona dokonana. Zarówno w protokole zajęcia i odbioru ruchomości, jak i w tytule wykonawczym wyraźnie wskazano, że wierzycielem jest Dyrektor Izby Celnej w S.. Zobowiązany nie jest zatem obciążony ciężarem identyfikacji wierzyciela. W drugim z wyroków, wyjaśniono, że wskazany art. 5 § 1 pkt 4 u.p.e.a. stanowi, że uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 jest w odniesieniu do obowiązków wynikających m.in. z wydanych przez naczelnika urzędu celnego decyzji, postanowień lub mandatów karnych właściwy dyrektor izby celnej. Zgodnie natomiast z przepisem § 3 rozporządzenia Ministra Finansów zmieniającego rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania z dnia [...] września 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1494) w sprawach niezapłaconych należności powstałych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia (tj. [...] października 2015 r.), dla których obowiązujące przepisy przewidują tryb egzekucji administracyjnej, wierzycielem jest Dyrektor Izby Celnej w S., przy czym wszystkie podjęte w tych sprawach czynności pozostają w mocy. Tam w protokole zajęcia i odbioru ruchomości jako wierzyciela rzeczywiście wskazano Dyrektora Izby Celnej w T.. Wprawdzie WSA uznał, że "w protokole tym błędnie oznaczono wierzyciela, bowiem z dokumentu tego wynika, że należy w nim wskazać jako wierzyciela ten podmiot, który wystawił tytuły wykonawcze, na co wskazuje zawarty w nim zwrot (...) objętych tytułami wykonawczymi wystawionymi przez (...)". Sąd przyjął, że wnioskującym o wszczęcie egzekucji, na podstawie art. 26 u.p.e.a., był Dyrektor Izby Celnej w T.. Tym samym nowelizacja wymienionego wyżej rozporządzenia nie miała wpływu na prawidłowość oznaczenia wierzyciela w protokole z dnia [...] listopada 2016 r. Obecnie Sąd zgadza się z powyżej opisanym poglądem, niemniej nie można pominąć, że we wskazanym wcześniej orzeczeniu Sąd zajął stanowisko, iż skoro w orzecznictwie sądowym różnicuje się wpływ wad na ważność dokumentów, o których mowa w art. 67 u.p.e.a., to nie każde uchybienie stanowi naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie dokonanej czynności. Wnioskiem Sądu było to, że nawet gdyby przyjąć, że błędnie określono wierzyciela, to uchybienie to i tak nie skutkowałoby nieważnością dokonanej czynności egzekucyjnej. 11. W realiach obecnie badanej sprawy, WSA również nie widzi podstaw do uchylenia postanowienia z tego względu, że organ posługując się tytułem wykonawczym, gdzie wierzycielem oznaczono autora decyzji stanowiącej podstawę prawną obowiązku, czyli Dyrektora Izby Celnej w T., w protokole odbioru wskazuje nie tylko (prawidłowo) jako wierzyciela Dyrektora Izby Celnej w S., ale i (błędnie) opisuje go jako wystawcę tytułu wykonawczego. WSA nie dostrzega tu żadnego wpływu na wynik sprawy, tj. na przymusowe dochodzenie niezapłaconej należności. Zobowiązany z protokołu zajęcia wiedział: o jaki konkretny tytuł wykonawczy chodzi i jakie należności są tu przedmiotem egzekucji. 12. Zdaniem Sądu nie można doszukać się naruszenia zapisu art. 67 § 2 u.p.e.a., który wskazuje, że dokument ten sporządza według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, bowiem załączony do akt protokół spełnia te wymogi zawierając wszelkie niezbędne i prawem wymagane treści. W szczególności nie można zarzucić protokołowi braku adnotacji, o jakiej mowa w art. 67 § 4 u.p.e.a. w zw. z art. 100 § 1 u.p.e.a. Jak wynika z akt sprawy egzekucyjny organ rekwizycyjny dokonał zajęcia ruchomości w postaci automatów do gier znajdujących się w magazynie depozytowym Urzędu Celnego w T. przy ul. [...] co potwierdza adnotacja zamieszczona na protokole zajęcia i odbioru informująca o miejscu sporządzenia protokołu. Jak wynika z wyjaśnień organu tam też pozostawiono zajęte ruchomości które zostały objęte dozorem organu egzekucyjnego co jest zgodne z art. 100 § 1 u.p.e.a. 13. Także zarzut naruszenia art. 51 § 2 u.p.e.a. nie znajduje potwierdzenia w sprawie, gdyż przepis ten nie reguluje, kto nie może zostać świadkiem. Rację ma zatem organ, że świadkiem może być każda osoba fizyczna, pełnoletnia oraz posiadająca zdolność do czynności prawnych, w tym również pracownik organu, który został na taką okoliczność powołany. 14. Nie znalazł też uznania Sądu zarzut oparty na twierdzeniu, że zajęte ruchomości mogą nie stanowić własności skarżącego, a zadaniem organu było poczynienie ustaleń w tym względzie. Trzeba zauważyć, że poborca skarbowy jest uprawniony do zajęcia wszystkich ruchomości, którymi zobowiązany faktycznie włada. Poborca skarbowy nie jest ani obowiązany, ani uprawniony do badania, czy zobowiązany ma tytuł do rzeczy, którą dysponuje (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, W. 2008, str. 328). Osoba roszcząca sobie prawo do zajętej rzeczy może bronić swych praw zgłaszając wniosek o wyłączenie rzeczy spod egzekucji (art. 38 § 1 u.p.e.a). Skoro strona takiego wniosku nie zgłosiła, to nie ma podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 97 § 2 u.p.e.a., bowiem ten wskazuje, że zajęciu podlegają ruchomości zobowiązanego, znajdujące się zarówno w jego władaniu, jak i we władaniu innej osoby, jeżeli nie zostały wyłączone spod egzekucji lub od niej zwolnione. 15. Na koniec Sąd za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 6 i 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., gdyż po przeanalizowaniu postępowania oraz zebranego materiału trzeba stwierdzić, że organy działały na podstawie przepisów prawa i prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. To, że strona nie zgadza się z orzeczeniem organu nie oznacza, że organy działały sprzecznie z powołanymi zasadami. Mając na względzie powyższe okoliczności oraz art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. [...]