I SA/Bd 500/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 11 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. R. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oraz odpowiedzialności wspólnika za zaległości podatkowe spółki cywilnej postanawia: odmówić przywrócenia terminu Pismem z dnia [...] r. R. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lipca do grudnia 2004 r., styczeń, marzec i grudzień 2005 r., kwiecień 2006 r., poszczególne miesiące od lipca do września 2006 r., listopad i grudzień 2006 r., styczeń 2007 r. oraz odpowiedzialności wspólnika za zaległości podatkowe spółki cywilnej w podatku od towarów i usług za powyższe okresy oraz za okres od grudnia 2002 r. do września 2003 r. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 14 czerwca 2010 r. Sąd wezwał skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Wezwanie zostało przesłane na adres wskazany w skardze, jednak z powodu nieodebrania przesyłki, zostało zwrócone w dniu 05 lipca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie podał wartości przedmiotu zaskarżenia. W konsekwencji powyższego, postanowieniem z dnia 26 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 odrzucił skargę strony. W dniu 09 sierpnia 2010 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wskazał, że w dniach od 04 do 16 lipca 2010 r. przebywał w Ł. na działce rekreacyjnej. Pomimo tego, odbiór korespondencji pod adresem wskazanym do doręczeń był zapewniony, gdyż w mieszkaniu przy ul. K. w B. mieszka między innymi jego córka, która oświadczyła jednak, że w okresie doręczenia wezwania, w skrzynce pocztowej, ani w innym miejscu nie znajdowały się żadne przesyłki, czy też awiza. O kierowanych przesyłkach skarżący dowiedział się dopiero w dniu 02 sierpnia 2010 r. z treści postanowienia Sądu odrzucającego skargę. Zdaniem skarżącego, niedochowanie terminu uzupełnienia braków skargi nastąpiło na skutek okoliczności, na które strona nie miała żadnego wpływu. Skoro skarżący nawet przez awizo nie mógł dowiedzieć się o skierowanej do niego przesyłce, zatem nawet przy dołożeniu wszelkiej staranności nie mógł uzupełnić braków formalnych skargi. Jednocześnie z wnioskiem strona podała wartość przedmiotu zaskarżenia. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 16 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zwrócił się do Poczty Polskiej S. A. o podanie miejsca, w którym pozostawiono do odbioru przesyłkę adresowaną do R. R. oraz dat, w których ją awizowano. W odpowiedzi z dnia 25 sierpnia 2010 r. Dyrektor Oddziału Rejonowego Poczty Polskiej S. A. poinformował, że wskazana przesyłka polecona została złożona jako awizowana w dniu 17 czerwca 2010 r. w Urzędzie Pocztowym Bydgoszcz 13, a następnie w dniu 25 czerwca 2010 r. sporządzono i doręczono powtórne zawiadomienie o nadejściu i możliwości odbioru listu w urzędzie. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 08 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zwrócił się ponownie do Poczty Polskiej S. A. o wskazanie miejsca, w którym pozostawiono informację o awizowaniu przedmiotowej przesyłki. Pismem z dnia 23 września 2010 r. Dyrektor Oddziału Rejonowego Poczty Polskiej S. A. poinformował, że zawiadomienie o przesyłce poleconej adresowanej do R. R. zostało umieszczone w skrzynce pocztowej adresata. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu ze względu na treść art. 87 § 1, 2 i 4 wskazanej ustawy wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Należy podkreślić, ze instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Podstawową przesłankę przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu. Brak winy powinien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. postanowienie SN z dnia 29 października 1999 r., sygn. akt I CKN 556/98, postanowienie SN z dnia 12 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 667/98, wyrok WSA z dnia 06 października 2005 r. sygn. akt II SA/Bk 369/05, postanowienie NSA z dnia 04 października 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 560/00). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 02 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/03, postanowienie NSA z dnia 04 października 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 560/00). Wskazane w art. 87 § 2 omawianej ustawy kryterium braku winy polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Orzecznictwo sądowe wskazuje jednoznacznie, iż niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw nie uzasadnia przywrócenia terminu (por. post. NSA z dnia 10 lutego 2000 r. sygn. akt SA/Sz 1117/99). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (wyrok NSA z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00, wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 1999 r., sygn. akt I SA/Ka 1609/97). W niniejszej sprawie strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że kierowana do niego przesyłka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zawierająca wezwanie do podania wartości przedmiotu zaskarżenia nie została mu doręczona. Nie otrzymał również awiza zawiadamiającego o pozostawieniu przesyłki do odbioru w placówce pocztowej. Zdaniem skarżącego, powyższe okoliczności świadczą o tym, że nie ponosi on winy w związki z nieuzupełnieniem braków formalnych skargi. Przedmiotowy wniosek został złożony w terminie ustawowym. Jednocześnie z wnioskiem strona podając wartość przedmiotu zaskarżenia dokonała czynności, której nie dokonała w terminie. Rozpatrując przedmiotową sprawę należy w pierwszym rzędzie wskazać na przepisy regulujące sposób postępowania z korespondencją, która nie może zostać doręczona adresatowi. Otóż, zgodnie z art. 73 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4). Ze znajdującej się w aktach sprawy koperty, w której przesłano skarżącemu wezwanie do uzupełnienia braków skargi oraz z załączonego do niej zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż przesyłka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zawierająca wezwanie do podania wartości przedmiotu zaskarżenia została nadana w dniu 16 czerwca 2010 r. Dzień później, 17 czerwca 2010 r. przesyłka ta została awizowana przez pocztę z powodu niezastania adresata. Z adnotacji doręczającego wynika, że informację o awizowaniu przesyłki pozostawiono w placówce pocztowej, o czym umieszczono zawiadomienie w skrzynce listowej adresata. Powtórne awizowanie przesyłki nastąpiło w dniu 25 czerwca 2010 r., co potwierdza pieczęć doręczającego znajdująca się na kopercie. Z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie, została ona zwrócona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w dniu 05 lipca 2010 r. Powyższe informacje zostały potwierdzone przez Dyrektor Oddziału Rejonowego Poczty Polskiej S. A., który pismem z dnia 25 sierpnia 2010 r. poinformował, że wskazana przesyłka polecona adresowana do R. R. została złożona jako awizowana w dniu 17 czerwca 2010 r. w Urzędzie Pocztowym Bydgoszcz 13, a następnie w dniu 25 czerwca 2010 r. sporządzono i doręczono powtórne zawiadomienie o nadejściu i możliwości odbioru listu w urzędzie. Ponadto w piśmie z dnia z dnia 23 września 2010 r. Dyrektor Oddziału Rejonowego Poczty Polskiej S. A. poinformował, że zawiadomienie o przesyłce poleconej zostało umieszczone w skrzynce pocztowej adresata. Z powyższych dowodów jednoznacznie wynika, że przesłane skarżącemu wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało prawidłowo awizowane. Informacja o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej została zgodnie z cyt. przepisami umieszczona przez doręczającego w skrzynce pocztowej adresata. W świetle dowodów znajdujących się w aktach sprawy, Sąd nie dał wiary twierdzeniom skarżącego, który podniósł, że w skrzynce pocztowej nie znalazła się żadna informacja o przesyłce nadanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy. Niepoparte żadnymi dowodami twierdzenia skarżącego nie mogą zostać uznane za uprawdopodobniające brak winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sytuacji, gdy przeczą im informacje wynikające z koperty, w której nadano wezwanie i załączonego do niej zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki oraz z pism Dyrektora Oddziału Rejonowego Poczty Polskiej S. A. Odnosząc się do samego zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki należy podkreślić, że skarżący w złożonym wniosku o przywrócenie terminu nie podważył prawidłowości adnotacji doręczającego zawartych na tym dokumencie. Zwrotne poświadczenie odbioru przesyłki jest dokumentem urzędowym, który korzysta z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone, a dla podważenia jego treści należy uzyskać informację o innej dacie doręczenia bądź innym sposobie doręczenia, np. w drodze tzw. reklamacji pocztowej (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2004 r., sygn. akt FSK 1231/04; wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2007 r., sygn. akt II FSK 627/06 oraz II FSK 628/06, wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2007 r., sygn. akt II GSK 394/06, postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2006 r., sygn. akt I FSK 1203/05, postanowienie NSA z dnia 04 sierpnia 2006 r., sygn. akt II FZ 462/06). W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu brak jest wskazań strony o podjęciu jakichkolwiek działań w celu podważenia treści zwrotnego potwierdzenia odbioru. Samo zaprzeczenie prawidłowości i tym samym skuteczności doręczenia nie jest wystarczające. Wbrew twierdzeniom strony, przedmiotowy dokument urzędowy potwierdza jednoznacznie termin i sposób awizowania przesyłki. Końcowo, odnosząc się do twierdzeń skarżącego, że w dniach od 04 do 16 lipca 2010 r. przebywał w Ł. na działce rekreacyjnej, Sąd stwierdza że okoliczność ta pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Mając na uwadze datę złożenia przedmiotowej przesyłki w placówce pocztowej (17 czerwca 2010 r.) należy wywieść, iż jej doręczenie, zgodnie z art. 73 § 1 i 4 omawianej ustawy, uważa się za dokonane z dniem 01 lipca 2010 r. Skarżący przebywał w Ł. od dnia 4 lipca 2010 r., mógł zatem odebrać osobiście przedmiotową przesyłkę. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.