I SA/Bd 503/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Ł. Ch. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Ł. Ch. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2001 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2001 r. Na decyzję organu II instancji, pismem z dnia [...] strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Jednocześnie strona wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wniosek swój uzasadniła brakiem doręczenia jej decyzji organu odwoławczego. Wskazała, że informacje w sprawie wydania decyzji przez organ II instancji uzyskała z Urzędu Kontroli Skarbowej w trakcie czynności związanych z postępowaniem karnoskarbowym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. odnosząc się do wniosku o przywrócenie terminu, wskazał, że skarga została złożona 469 dni po upływie terminu. Ze zwrotnego poświadczenia odbioru decyzji organu odwoławczego wynika, że zaskarżona decyzja została odebrana przez stronę osobiście. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 86 § 1 wskazanej ustawy, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu ze względu na treść art. 87 § 1, 2 i 4 wskazanej ustawy wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zgonie z § 3 wskazanego przepisu, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Należy podkreślić, ze instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Podstawową przesłankę przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu. Brak winy powinien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. postanowienie SN z dnia 29 października 1999 r., sygn. akt I CKN 556/98, postanowienie SN z dnia 12 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 667/98, wyrok WSA z dnia 06 października 2005 r. sygn. akt II SA/Bk 369/05, postanowienie NSA z dnia 04 października 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 560/00). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 02 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/03, postanowienie NSA z dnia 04 października 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 560/00). Wskazane w art. 87 § 2 omawianej ustawy kryterium braku winy polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Orzecznictwo sądowe wskazuje jednoznacznie, iż niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw nie uzasadnia przywrócenia terminu (por. post. NSA z dnia 10 lutego 2000 r. sygn. akt SA/Sz 1117/99). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (wyrok NSA z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00, wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 1999 r., sygn. akt I SA/Ka 1609/97). Strona skarżąca, jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia skargi wskazała niedoręczenie jej decyzji organu II instancji oraz powzięcie informacji o jej wydaniu z Urzędu Kontroli Skarbowej w trakcie czynności związanych z postępowaniem karnoskarbowym. Z przedstawioną przez stronę argumentacją nie można się zgodzić w świetle materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy. Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] została doręczona stronie w dniu 19 stycznia 2007 r. Osobiste odebranie decyzji organu odwoławczego potwierdza podpis strony skarżącej "Ł. Ch." na zwrotnym poświadczeniu odbioru oraz adnotacja doręczającego przesyłkę "Oznaczoną wyżej przesyłkę doręczono adresatowi". Z zaskarżonej decyzji wynika również, że strona została prawidłowo pouczona o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy za pośrednictwem organu, w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Mając na uwadze datę doręczenia decyzji stronie, termin na wniesienie skargi upływał z dniem 19 lutego 2007 r. Skarga została wniesiona za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w B. w dniu 02 czerwca 2008 r. (data stempla pocztowego na kopercie, w której złożono skargę), a więc ze znacznym przekroczeniem 30-dniowego terminu określonego we wskazanym art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu strona, pomimo podniesienia, że zaskarżona decyzja nie została jej doręczona, nie udowodniła postawionego zarzutu. Strona nie podważyła autentyczności podpisu na zwrotnym poświadczeniu odbioru, jak również prawidłowości adnotacji doręczającego. Należy podkreślić, że zwrotne poświadczenie odbioru decyzji podatkowej jest dokumentem urzędowym, który korzysta z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone, a dla podważenia jego treści należy uzyskać informację o innej dacie doręczenia bądź innym sposobie doręczenia, np. w drodze tzw. reklamacji pocztowej (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2004 r., sygn. akt FSK 1231/04; wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2007 r., sygn. akt II FSK 627/06 oraz II FSK 628/06, wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2007 r., sygn. akt II GSK 394/06, postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2006 r., sygn. akt I FSK 1203/05, postanowienie NSA z dnia 04 sierpnia 2006 r., sygn. akt II FZ 462/06). W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu brak jest wskazań strony o podjęciu jakichkolwiek działań w celu podważenia treści zwrotnego poświadczenia odbioru. Samo gołosłowne zaprzeczenie prawidłowości i tym samym skuteczności doręczenia nie jest wystarczające. Wbrew twierdzeniom strony, przedmiotowy dokument urzędowy potwierdza jednoznacznie, że strona odebrała osobiście zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. Podsumowując, należy stwierdzić, że strona podniesioną argumentacją nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, czym nie wypełniła przesłanki wskazanej w art. 87 § 2 omawianej ustawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd postanowił jak w sentencji.