I SA/Bd 505/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2017 r. sprawy ze skargi Ł. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2017 oddala skargę Decyzją z dnia [...]. Burmistrz K. K. ustalił stronie wymiar podatku pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 rok w kwocie [...]zł od nieruchomości - budynku mieszkalnego o pow. [...] m2 w wysokości [...] zł, gruntów pozostałych o pow. [...] m2 w wysokości [...] zł oraz od gruntu rolnego o pow. [...] ha w wysokości [...] zł. W złożonym odwołaniu skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja w części dotyczącej wymiaru podatku od nieruchomości od gruntów pozostałych jest niezgodna ze stanem faktycznym, ponieważ w ekspertyzie melioracyjnej będącej w jego posiadaniu znajduje się inna powierzchnia. Skarżący w tym zakresie podniósł, że instalowanie słupów granicznych nie odpowiada odpowiednim punktom na mapie geodezyjnej. Decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ stwierdził, że dla ustalenia właściwej stawki podatkowej Burmistrz K. K. prawidłowo ustalił funkcję użytkową budynku oraz gruntów pozostałych niewchodzących w skład gospodarstwa rolnego w oparciu o treść ewidencji gruntów i budynków. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Dokonując tych ustaleń organ jest związany zakresem zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do ich weryfikacji. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji gruntów. Odnosząc się do poruszonych w treści odwołania wskazań dotyczących innej powierzchni gruntów oznaczonych symbolem Ti, organ stwierdził, że nie wpływają one i nie mogą w żaden sposób wpłynąć na opodatkowanie gruntu, bowiem na właścicielu, stosownie do treści art. 3 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016r. poz. 716 ze zm.), dalej: "u.p.o.l." spoczywa obowiązek podatkowy, a wskazana przez stronę opinia melioracyjna nie posiada charakteru dokumentu urzędowego i nie może być uznana, jako dowód w postępowaniu podatkowym wobec istnienia dowodu w postaci dokumentu urzędowego, jakim jest ewidencja gruntów i budynków. Dopóki nie zostanie zmieniona ewidencja gruntów i budynków (co może zainicjować sam podatnik) w części dotyczącej powierzchni działki nr [...] oznaczonej symbolem Ti, dopóty organ podatkowy posiada pełne prawo do jej opodatkowania na podstawie danych zawartych w tej ewidencji. W skardze strona wskazała, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego. Skarżący podniósł, że grunty oznaczone symbolem Ti stanowią około 40% wykazanej powierzchni. Skarżący wskazał, że nie kwestionuje stawki podatku, tylko bezprawne wejście geodetów i zajęcie gruntów przez kolej. W tym zakresie podał, że geodeci bezprawnie wstawili słupki graniczne na jego polu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 870 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] r. Burmistrz K. K. ustalił wymiar podatku pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 rok, w kwocie [...]zł, w tym od nieruchomości - budynku mieszkalnego o pow. [...] m2 w wysokości [...] zł, gruntów pozostałych o pow. [...] m2 w wysokości [...] zł oraz od gruntu rolnego o pow. [...] ha w wysokości [...] zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy prawidłowości opodatkowania gruntów o pow. [...] m2 oznaczonych w ewidencji gruntów jako Ti. Skarżący kwestionuje powierzchnię gruntów będących przedmiotem opodatkowania. Należy zauważyć, że na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty. W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości. W przypadku gruntów podstawę opodatkowania stanowi ich powierzchnia (art. 4 ust. 1 pkt 1). Obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nabyto nieruchomość (art. 6 ust. 1). Podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania (art. 6 ust. 7). Zarzuty sformułowane w skardze sprowadzają się do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego, tj. powierzchni gruntów podlegających opodatkowaniu. Rzecz jasna dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy podatkowej musi być dominującym celem postępowania podatkowego, a zwłaszcza tej jego części, która nazywana jest postępowaniem dowodowym (por. A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego, Zakamycze 2004, s. 236 i n.). Wynikający z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej (dalej: "O.p.") obowiązek organów podatkowych wyjaśnienia wszystkich prawnie relewantnych faktów i zebrania całego materiału dowodowego obejmuje dążenie wszelkimi prawnie dopuszczalnymi sposobami, za pomocą wszystkich dopuszczonych prawem dowodów, do ustalenia stanu faktycznego sprawy (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04). W postępowaniu tym przyjęto również jako obowiązującą zasadę swobodnej oceny dowodów. W myśl regulacji zawartej w art. 191 O.p. organy podatkowe nie są skrępowane regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów, orzekają na podstawie własnego przekonania, popartego zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Zdaniem Sądu, skarżący nie zdołał wykazać, żeby któryś z powyższych przepisów Ordynacji podatkowej został naruszony. Podkreślić należy, że wydana przez organ decyzja uwzględnia dane z ewidencji gruntów i budynków. Konieczność uwzględniania danych zawartych w ewidencji gruntów przy wymiarze podatku od nieruchomości wynika z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Na podstawie § 68 ust. 3 pkt 7 lit. c) rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków inne tereny komunikacyjne, oznaczone symbolem – Ti zaliczone są do kategorii gruntów zabudowanych i zurbanizowanych. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że dane zawarte w ewidencji gruntów powinny być uwzględniane przez organy podatkowe dokonujące wymiaru podatków. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w związku z art. 194 § 3 O.p.). Do pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali. W drugiej grupie znajdą się z kolei dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu bądź nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem geodezyjnym (por. ww. uchwała z dnia 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13), czy też np. informacje dotyczące zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości nie istnieją (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2014 r., II FSK 1647/12). Ewidencja gruntów nie może również przesądzać o własności nieruchomości (prawie użytkowania wieczystego), co przekłada się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W świetle powyższego organ podatkowy - przy wymiarze podatku od nieruchomości - związany jest zawartymi w ewidencji gruntów i budynków informacjami o powierzchni oraz funkcji użytkowej gruntu i danych tych nie może korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego (np. na podstawie art. 194 § 3 O.p.), bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie. Fakt ewentualnego późniejszego skorygowania wpisów ewidencyjnych przez właściwy organ administracji publicznej (starostę) nie może mieć wpływu na ocenę legalności działania organu podatkowego, w zwykłym trybie administracyjnym, jeżeli przy dokonywaniu wymiaru podatku od nieruchomości za dany rok podatkowy, uwzględnił on funkcję i powierzchnię gruntu ujawnione w niezmienionej w tym roku ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok NSA z 1 sierpnia 2014 r., II FSK 1930/12; wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2015 r., II FSK 3227/12; wyrok NSA z dnia 4 marca 2016 r., II FSK 3935/13). Zatem o opodatkowaniu gruntów do celów podatkowych w rozpatrywanej sprawie przesądza ewidencja gruntów i budynków. Z wypisu rejestru gruntów według stanu na [...] r. wynika, że powierzchnia działki [...] wynosi [...] ha i jest ona oznaczona symbolem Ti. Także ze znajdującej się w aktach sprawy Informacji w sprawie podatku od nieruchomości złożonej przez skarżącego w dniu [...] r. w organie podatkowym wynika, że powierzchnia spornej działki wynosi [...] m2 i są to pozostałe grunty. Zasadnie więc organ przyjął do opodatkowania wskazaną powierzchnię gruntów i zasadnie zaklasyfikował powyższe grunty jako grunty pozostałe, podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Podnoszone w skardze zarzuty związane z nieprawidłowym ustaleniem granic nieruchomości nie mogą być rozstrzygane w postępowaniu podatkowym. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę. L. Kleczkowski J. Szulc U. Wiśniewska