I SA/Bd 507/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirella Łent Sędziowie sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Krenz-Winiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2026 r. sprawy ze skargi C. spółka z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 16 lipca 2025 r. nr 0401-IOV1.4103.11.2025 w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego 2019 r. do sierpnia 2020 r. oddala skargę Decyzją z [...] grudnia 2024 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. dokonał C. S. sp. z o.o. (skarżąca) rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego 2019 r. do sierpnia 2020 r. W zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji zakwestionował prawo spółki do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez Kancelarię Prawniczą P. M., wykazujących nabycie usług obsługi prawnej oraz przez B. sp. z o.o., wykazujących nabycie usług transportu materiałów reklamowych, które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W konsekwencji poczynionych ustaleń, na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: "u.p.t.u.") Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. ustalił również spółce dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 100% zaniżonego zobowiązania. W wyniku rozpatrzenia wniesionego odwołania decyzją z dnia [...] lipca 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Przed przystąpieniem do merytorycznej analizy i oceny sprawy organ odwoławczy odniósł się do kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych określonych zaskarżoną decyzją. Organ podał, że stosownie do art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: "O.p.") przedawnienie zobowiązań podatkowych w VAT za okres od lutego do listopada 2019 r. uległoby przedawnieniu z upływem [...] grudnia 2024 r., a zobowiązania podatkowe za okres od grudnia 2019 r. do sierpnia 2020 r. przedawniłyby się z upływem [...] grudnia 2025 r. Zaskarżoną decyzję doręczono pełnomocnikowi spółki [...] grudnia 2024 r., zatem jeszcze przed upływem okresu przedawnienia się zobowiązań z niej wynikających. Organ w zaskarżonej decyzji poinformował również spółkę, że stosownie do art. 70 § 6 pkt 1 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za okresy od lutego 2019 r. do sierpnia 2020 r. uległ zawieszeniu od dnia [...] sierpnia 2024 r., to jest od dnia wszczęcia postanowieniem Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2024 r., sygn. [...] postępowania przygotowawczego w sprawie o przestępstwo skarbowe. Jednocześnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, że w toku prowadzonego postępowania pozyskiwano stopniowo dowody a ilość i zakres podejmowanych działań, nie wskazuje na instrumentalne wszczęcie postępowania karnego skarbowego. Przechodząc do meritum sprawy organ odwoławczy podał, że spółce, na podstawie art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u., zakwestionowana prawo do odliczenia podatku naliczonego za poszczególne miesiące od lutego 2019 r. do sierpnia 2020 r., wynikającego z faktur wystawionych przez: P. M. w ramach działalności prowadzonej pod firmą KANCELARIA PRAWNICZA P. M., za obsługę prawną, zgodnie z umową zlecenia z dnia [...] lutego 2019 r., oraz B. sp. z o.o., za transport materiałów reklamowych, zgodnie z umową z dnia [...] kwietnia 2019 r. W ocenie organu pierwszej instancji, podmioty te w rzeczywistości nie wykonały na rzecz spółki zafakturowanych usług, ich funkcjonowanie ograniczało się jedynie do wystawiania nierzetelnych faktur, a spółka miała tego świadomość. Jednocześnie Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. w zaskarżonej decyzji nie zakwestionował faktu dokonywania przez spółkę C. S. dostaw oraz świadczenia usług, przedmiotem których były między innymi: dystrybucja materiałów informacyjnych i reklamowych, kontrola kolportażu, doręczanie przesyłek, transport materiałów reklamowych i gazetek. Ponadto, Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T., na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., ustalił skarżącej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 100% wartości podatku naliczonego wynikającego z faktur, stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane. Spółka zgodziła się z ustaleniami organu pierwszej instancji w zakresie nierzetelności transakcji wykazanych z KANCELARIĄ PRAWNICZĄ P. M., nie zgodziła się natomiast z ustaleniami dotyczącymi "współpracy" z B. sp. z o.o. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zebrany w sprawie obszerny materiał dowodowy potwierdza, że zafakturowane przez spółkę B. na rzecz skarżącej usługi nie zostały faktycznie wykonane, a spółka C. S. miała tego pełną świadomość. W badanej sprawie wykazano, że już na wcześniejszym etapie obrotu nie doszło do żadnego świadczenia usług, których nabycie warunkowało spółce B. możliwość świadczenia usług transportu/dystrybucji na rzecz spółki C. S.. Dowiedziono, że wymienione w poniższych trzech łańcuchach podwykonawców podmioty: B. E. sp. z o.o. -> A. K.->B. sp. z o.o. -> C. S. sp. z o.o. B. E. sp. z o.o. -> A. K.-> M. K. -> B. sp. z o.o. -> C. S. sp. z o.o. M. sp. z o.o. -> B. sp. z o.o. -> C. S. sSp. z o.o. również nie miały żadnych możliwości technicznych, logistycznych ani kadrowych aby usługi takie wykonać, a ich funkcjonowanie miało jedynie pozorować prowadzenie faktycznej działalności gospodarczej. Sposób działania każdej z firm, będącej ogniwem takiego "łańcucha" dostawców jednoznacznie potwierdził, że podmioty te nie miały żadnej możliwości faktycznego wykonania zafakturowanych dalej usług. B. E. sp. z o.o., jako podmiot występujący na początku "łańcucha", "generującego" pierwsze faktury, nie rozliczała się z podatku, w plikach JPK_VAT nie wykazała żadnych zakupów oraz sprzedaży. A. K. wobec braku możliwości samodzielnego wykonania usług na rzecz B. sp. z o.o. oraz M. K. , dla ich uwiarygodnienia wykazał nabycia mogące być przedmiotem dalszej sprzedaży wyłącznie od B. E. sp. z o.o. Natomiast B. sp. z o.o. zakupami wykazanymi od M. sp. z o.o., od A. K. i M. K., skompensowała dostawy wykazane na rzecz swoich odbiorców, w tym na rzecz C. S. sp. z o.o. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w pełni podzielił więc prezentowane w zaskarżonej decyzji stanowisko Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T., że wydłużenie "łańcucha" dostawców miało na celu stworzenie pozorów świadczenia usług wg faktur wystawionych przez B. sp. z o.o. między innymi na rzecz C. S. sp. z o.o. Organ pierwszej instancji zebrał wiele dowodów potwierdzających, że B. E. sp. z o.o., A. K., M. K., M. sp. z o.o. oraz B. sp. z o.o. (w części dotyczącej transportu i kolportażu materiałów reklamowych), w przedmiotowym okresie nie wykonywały rzeczywistej działalności gospodarczej, a jedynie pozorowały jej prowadzenie. Podmioty te posiadały wszelkie znamiona podmiotów określanych mianem "znikający podatnik", w szczególności: były oficjalnie zgłoszone w KRS, CEiDG, ich siedziby mieściły się w biurach wirtualnych, przy czym ich przedstawiciele nie aktualizowali adresów siedzib/miejsc prowadzenia działalności, co utrudniało lub uniemożliwiało nawiązanie z nimi kontaktu, nie posiadały żadnego majątku, nie dysponowały zapleczem technicznym, środkami transportu, pomieszczeniami biurowymi, kapitał zakładowy we wskazanych podmiotach określono w kwotach minimalnych, wskazane podmioty nie zatrudniały żadnych pracowników (za wyjątkiem firmy M. K., która zatrudniała D. K. w okresie 3 miesięcy), nie ponosiły kosztów typowych dla prowadzenia działalności gospodarczej, takich jak usługi telekomunikacyjne, paliwo do napędu pojazdów, na części i serwis pojazdów, materiały biurowe, środki czystości, itp., poza zawarciem umów i wystawieniem spornych faktur brak jest jakichkolwiek dowodów na wykonanie zafakturowanych zdarzeń (potwierdzonych zleceń, wydań towaru, listów przewozowych itd.) składały do właściwych organów podatkowych wyłącznie pliki JPK_VAT, co miało uwiarygodnić prowadzenie działalności gospodarczej, nie składały natomiast innych deklaracji czy zeznań podatkowych, do których składania były zobowiązane, • nie wykazywały dochodów, a jeżeli dochód został wygenerowany, to nie wpłacały do budżetu należnego podatku, • brak było możliwości skontaktowania się z osobami reprezentującymi wskazane firmy: zarząd oddany został osobom, które zarządu tego faktycznie nie prowadziły (w przypadku B. sp. z o.o. stwierdzono, że prezes zarządu N. D. był tzw. "słupem", w przypadku B. E. sp. z o.o. zarząd oddano obcokrajowcowi - R. T., którego jak ustalono obecność na terenie Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądana, w M. sp. z o.o. w ogóle brak jest zarządu, natomiast A. K. był osobą poszukiwaną przez organy ścigania), • w rezultacie weryfikacji wszystkie kolejne firmy w "łańcuchach" dostaw, z uwagi na brak kontaktu bądź nierozliczenie podatków zostały wykreślone z rejestru czynnych podatników VAT. W ocenie organu, w świetle dokonanych ustaleń nie sposób uznać, że B. sp. z o.o. w przedmiotowych okresach mogła zrealizować na rzecz C. S. sp. z o.o. wykazane na fakturach usługi - w sytuacji, gdy spółka ta sama takich usług nie wykonywała, a jej wcześniejsi "dostawcy" tylko pozorowali prowadzenie działalności gospodarczej, przejawiając cechy tzw. znikającego podatnika. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej oceny tej nie zmieniają również wyjaśnienia złożone przez M. K. podczas przesłuchań w charakterze świadka dniach [...] kwietnia 2024 r. i [...] listopada 2024 r., w których szczegółowo opisał zarówno sposób osobistego wykonywania usług transportowych na rzecz C. S., jak również pracę swoich podwykonawców. Zeznania te bowiem stoją w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Podsumowując, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że z dokonanej oceny zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż zarówno w spółce B., która wystawiła dla C. S. sp. z o.o. sporne faktury, a także u jej podwykonawców osobą decydującą o "sposobie i warunkach współpracy" był M. K., a usługi wykazane w tych fakturach nie zostały faktycznie wykonane przez B. sp. z o.o. Zatem przyjmując do rozliczeń sporne faktury C. S. sp. z o.o. miała pełną świadomość, że faktury te nie dokumentują żadnego świadczenia usług. Mając na uwadze powyższe, zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji zasadnie, na podstawie art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. zakwestionował spółce prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez B. sp. z o.o. w łącznej wysokości [...] zł. Jednocześnie, mimo że w odwołaniu spółka nie sformułowała zarzutów dotyczących rozliczeń z KANCELARIĄ PRAWNICZĄ P. M., a także w zakresie ustalonej przez organ pierwszej instancji sankcji, wynikającej z art. 112c ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., organ odwoławczy ocenił również prawidłowość tych ustaleń. W zakresie KANCELARII PRAWNICZEJ P. M. wykazał, że ani spółka ani P. M. nie potrafili wskazać, gdzie, kiedy i jakie konkretnie usługi, wynikające z umowy - zlecenia z dnia [...] lutego 2019 r. zostały przez KANCELARIĘ PRAWNICZĄ P. M. wykonane. Nie przedstawiono też na tą okoliczność żadnych dowodów w postaci: opinii, projektów umów, zleceń, maili, czy innych dokumentów, które potwierdzałyby wykonanie zafakturowanych przez P. M. usług. Dlatego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w pełni podzielił stanowisko Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. zawarte w zaskarżonej decyzji, że sporne faktury wystawione w badanym okresie przez firmę KANCELARIA PRAWNICZA P. M. na rzecz C. S. sp. z o.o., o łącznej wartości netto [...] zł, VAT [...] zł nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W konsekwencji stwierdzonych nieprawidłowości organ pierwszej instancji zasadnie ustalił również kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 112c ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. w wysokości 100% zaniżenia zobowiązania podatkowego, Skarżąca pismem z dnia [...] sierpnia 2025 r. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy powyższą decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lipca 2025 r. w całości, zarzucając jej naruszenie: 1) przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania, w szczególności: a) naruszenie art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez niezebranie i niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a tym samym brak wszechstronnej oceny stanu faktycznego, mimo że podatnik przedstawił obszerną dokumentację i złożył wnioski dowodowe, które nie zostały w sposób wystarczający uwzględnione; b) naruszenie przepisów postępowania, tj. naruszenie art. 191 O.p. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego i błędne przyjęcie za udowodnione twierdzenie, że faktury wystawiane skarżącej przez B. sp. z o.o. nie miały pokrycia w rzeczywistych zdarzeniach gospodarczych; c) naruszenie przepisów postępowania, tj. naruszenie art. 233 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w zakresie objętym odwołaniem, pomimo że istniały podstawy do uchylenia tej decyzji i ponownego rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, z uwagi na błędne ustalenia faktyczne i nieprawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego przez organ I instancji; 2) przepisów prawa materialnego, w szczególności: a) art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a u.p.t.u. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezpodstawnym pozbawieniu skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez B. sp. z o.o. mimo, że usługi wskazane w tych fakturach były faktycznie wykonane na rzecz skarżącej, co potwierdzają zgromadzone dowody (m.in. dokumentacja wewnętrzna, wyjaśnienia kontrahentów, charakterystyka prowadzonej działalności); b) art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że przedmiotowe faktury dokumentują czynności, które nie zostały wykonane, mimo braku wystarczających i jednoznacznych dowodów na potwierdzenie tej tezy oraz wbrew zasadzie rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika; c) art. 112c ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niezasadnym określeniu dodatkowego zobowiązania podatkowego (tzw. sankcji 100%) w sytuacji, gdy brak jest przesłanek do przyjęcia, że skarżąca działała w złej wierze lub uczestniczyła świadomie w jakimkolwiek mechanizmie oszustwa podatkowego oraz że faktury wystawiane skarżącej przez B. sp. z o.o. stwierdzały czynności, które nie zostały dokonane. Mając powyższe na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i uchylenie w części poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. oraz o umorzenie postępowania w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. W piśmie z dnia [...] lutego 2026 r. skarżąca wniosła o odroczenie rozprawy lub zawieszenie postepowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.). Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest zasadność pozbawienia C. S. sp. z o.o. w rozliczeniu podatku od towarów i usług za okres od lutego 2019 r. do sierpnia 2020 r. prawa do odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturach VAT wystawionych przez B. sp. z o.o. w łącznej wysokości [...] zł za transport materiałów reklamowych (wartość netto [...] zł). W kontrolowanym okresie skarżąca prowadziła działalność polegającą na dystrybucji materiałów informacyjnych i reklamowych, kontroli kolportażu, doręczaniu przesyłek, transporcie materiałów reklamowych. Główną działalnością spółki było doręczanie materiałów reklamowych ogólnopolskich sieci handlowych do gospodarstw domowych na terenie całego kraju. Zdaniem organu podatkowego, spółka C. S. świadomie uczestniczyła w oszustwie podatkowym i faktury wystawione na jej rzecz przez spółkę B., nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Natomiast skarżąca, kwestionując ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji, twierdzi, że usługi wskazane na fakturach zostały faktycznie wykonane i nie uczestniczyła świadomie z jakimkolwiek mechanizmie oszustwa podatkowego. Spółka kwestionuje też wymierzenie jej na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. dodatkowego zobowiązania podatkowego. Organ poddał szczegółowej analizie działalność kontrahenta skarżącej. Ustalono, że początkowo siedziba spółki B. mieściła się w B. , przy ul. [...]. Natomiast od dnia [...] października 2019 r. jako siedzibę i adres prowadzenia działalności wskazano G. ul. [...] I. A. W. [...] [...], lok. [...]. Właścicielem tego lokalu była firma M. sp. z o.o., która poinformowała o zawartej w dniu [...] czerwca 2018 r. z B. sp. z o.o. umowie na świadczenie usług "biura wirtualnego". Korespondencja wysłana przez organ na ten adres nie została odebrana. Przedmiotem działalności spółki B. były usługi wspomagające transport lądowy, roboty budowlane, a od 2019 r. również sprzedaż hurtowa i detaliczna samochodów osobowych i furgonetek. Kapitał zakładowy spółki wynosił 5 tys. zł. Od sierpnia 2015 r. wspólnikiem posiadającym 99% udziałów i jednocześnie prezesem zarządu jest N. D., natomiast 1 udział posiada M. K., będący jednocześnie pełnomocnikiem spółki. Z zeznań N. D., złożonych w dniu [...] czerwca 2022 r. przed Sądem Rejonowym w G. wynika, że w ogóle nie znał sytuacji majątkowej spółki B.. Nie miał wiedzy, czy posiada ona jakiekolwiek nieruchomości, ruchomości, tj. samochody lub inne pojazdy mechaniczne. Nie miał też rozeznania w sytuacji finansowej spółki, nie wiedział, czy spółka posiadała jakiekolwiek środki finansowe, czy osiągała dochody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, czy toczyły się wobec niej jakieś postępowania egzekucyjne, sprawy sądowe itd. Wskazał również, że aktualną wiedzę na temat spółki posiada M. K.. Z powyższego wynika, że N. D. był jedynie "figurantem", uwidocznionym w KRS jako prezes zarządu spółki B., który nie posiadał elementarnej wiedzy na temat działalności spółki. Natomiast osobą działającą w imieniu spółki i faktycznie prowadzącą jej interesy był M. K.. Na podstawie złożonych plików JPK_VAT oraz dostępnych organowi podatkowemu baz danych ustalono, że w 2019 r. spółka B. nie zatrudniała pracowników, natomiast w okresie od września do listopada 2020 r. zatrudniała na umowę zlecenie/o dzieło tylko jednego pracownika - D. K.. Za 2020 r. i lata następne spółka ta nie składała zeznań podatkowych ani sprawozdań finansowych. Sprawozdania finansowe spółki B. za lata 2020-2022 zostały złożone dopiero w dniu [...] kwietnia 2024 r., przy czym we wszystkich pozycjach bilansu oraz rachunku zysków i strat podano wartości zerowe, co wskazuje, że ww. spółka w okresie tym nie posiadała żadnych aktywów, nie zatrudniała pracowników, nie dokonywała sprzedaży ani zakupów, tym samym nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej. Organ zbadał też, czy B. sp. o.o. posiadała pojazdy, którymi mogła świadczyć usługi transportowe. Na podstawie bazy CEPiK ustalono, że w badanym okresie (do dnia [...] lutego 2020 r.) B. sp. z o.o. była właścicielem wyłącznie przyczepy ciężarowej typu platforma, co oznacza, że nie posiadała żadnego własnego środka transportu, którym mogłaby świadczyć usługi transportu materiałów reklamowych dla spółki C. S.. Biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności nie sposób uznać, aby spółka B. bez zatrudniania pracowników, nie posiadając własnych środków transportu, co najwyżej leasingując samochody osobowe, mogła samodzielnie świadczyć na rzecz skarżącej usługi przewozu materiałów reklamowych w wielkościach wynikających ze spornych faktur. Jedynym realnym sposobem ich wykonania mogło być nabycie takich usług od innych podmiotów gospodarczych - podwykonawców trudniących się taką działalnością. Największymi dostawcami usług do spółki B. były trzy podmioty: A. K., M. K. oraz M. I. sp. z o.o. W odniesieniu do pierwszego z wymienionych podmiotów organ wskazał, że od grudnia 2019 r. do lipca 2020 r. A. K. w rejestrach sprzedaży wykazał dostawy towarów oraz świadczenie usług na rzecz B. sp. z o.o. w kwocie [...]zł, VAT [...] zł. Ustalono, że A. K. nie przebywa pod żadnym ze zidentyfikowanych adresów jego pobytu zgłoszonych do ZUS oraz NFZ i jest osobą poszukiwaną przez Policję, a organem poszukującym jest Sąd Rejonowy w G.. Za lata 2019-2020 A. K. nie złożył właściwemu organowi podatkowemu deklaracji PIT-11, PIT-8R i PIT-4R, co wskazuje, że w okresie tym nie zatrudniał żadnych pracowników. W zeznaniu podatkowym za 2019 r. wykazał same wartości zerowe, natomiast za 2020 r. zeznanie w ogóle nie zostało złożone. Wyżej wymieniony nie figuruje także w bazie CEPiK jako właściciel pojazdów samochodowych. Z pozyskanych ze Starostwa Powiatowego w G. dokumentów wynika, że w dniu [...] marca 2020 r. nabył samochód marki "O. A.-G.", niemniej brak odnotowania przez wyżej wymienionego jakichkolwiek wydatków związanych z eksploatacją tego pojazdu, np. nabycia paliwa, części zamiennych, ubezpieczenia itd., nie potwierdza jego wykorzystania do świadczenia usług transportowych. Organ ustalił, że jedynym dostawcą towarów i usług dla A. K. była B. E. sp. z o.o. Jednakże, jak ustalił organ, rola tego podmiotu sprowadzała się do wystawiania fikcyjnych faktur. Spółka ta nie mogła być więc dostawcą towarów i usług dla A. K.. W świetle powyższego stwierdzić należy, że A. K. nie mógł zrealizować żadnych usług transportu, które dalej B. sp. z o.o. zafakturowała na rzecz skarżącej. Nie zatrudniał pracowników, nie posiadał infrastruktury technicznej ani pojazdów pozwalających na świadczenie usług transportowych. Brak środków transportu, zakupów paliwa dowodzi, że usługi transportowe nie były realizowane przez A. K., także osobiście. W odniesieniu do spółki M. I. ustalono, że podmiot ten wykazał dostawy towarów oraz świadczenie usług na rzecz B. sp. z o.o. o wartości netto [...] zł, VAT [...] zł. W okresie od dnia [...] października 2016 r. do dnia [...] czerwca 2020 r. większościowym udziałowcem spółki pełniącym jednocześnie funkcję prezesa zarządu był M. K., a drugim udziałowcem i członkiem zarządu była D. K.. Od dnia [...] czerwca 2020 r. wszystkie udziały w spółce objął M. G., który zastąpił M. K., również na stanowisku prezesa zarządu. Zgodnie z KRS przedmiotem przeważającej działalności spółki była działalność związana z zarządzaniem funduszami oraz pozostałe pośrednictwo pieniężne. Z uwagi na to, że nie udało się pozyskać żadnych dokumentów czy wyjaśnień potwierdzających świadczenie usług na rzecz B. sp. z o.o., dokonano analizy informacji zgromadzonych przez organy podatkowe w bazach danych. Na tej podstawie ustalono, że za lata 2019-2020 spółka M. I. nie złożyła właściwemu organowi podatkowemu deklaracji PIT-11 i PIT-8B, co dowodzi, że nie zatrudniała w tym okresie pracowników. Za badany okres nie złożyła też wymaganych sprawozdań finansowych (ostanie sprawozdanie z działalności złożyła za 2017 r.). Według danych z bazy CEPiK do listopada 2021 r. nie była również właścicielem żadnych środków transportu. W rejestrach zakupów ww. spółka nie wykazała żadnych nabyć, tym samym zafakturowane na rzecz spółki B. usługi musiałaby wykonać samodzielnie. Zważywszy jednak na fakt, że spółka ta nie zatrudniała żadnych pracowników, nie dysponowała środkami transportu, stwierdzić należy, że nie miała ona żadnych możliwości technicznych świadczenia usług na rzecz B. sp. z o.o., które dalej mogłyby być przedmiotem sprzedaży na rzecz skarżącej. W rezultacie należy zgodzić się z organem, że spółka ta stwarzała tylko pozory istnienia, gdyż nie prowadziła faktycznej działalności gospodarczej. Dostawcą towarów i usług do spółki B. nie mogła być także firma M. K.. Podmiot ten w lipcu 2020 r. wykazał sprzedaż na rzecz jedynego odbiorcy jakim była B. sp. z o.o. o łącznej wartości netto [...] zł, VAT [...] zł. Organ ustalił, że w okresie 3 miesięcy prowadzenia działalności od lipca do września 2020 r. M. K. nie zatrudniał żadnych pracowników, nie posiadał technicznego zaplecza pozwalającego na świadczenie usług transportowych, które mogłyby być przedmiotem dostaw zrealizowanych za jego pośrednictwem przez spółkę B. na rzecz C. S. sp. z o.o. Brak świadczenia tych usług potwierdza również brak: zakupów paliwa, środków transportu, materiałów eksploatacyjnych czy napraw mechanicznych. Trafnie organ zauważył, że wymienione podmioty posiadały szereg cech wspólnych: - były oficjalnie zgłoszone w KRS, CEiDG, ich siedziby mieściły się w "biurach wirtualnych", przy czym ich przedstawiciele nie aktualizowali adresów siedzib/miejsc prowadzenia działalności, co utrudniało lub uniemożliwiało nawiązanie z nimi kontaktu, - nie posiadały żadnego majątku, nie dysponowały zapleczem technicznym, środkami transportu, pomieszczeniami biurowymi, - kapitał zakładowy we wskazanych podmiotach określono w kwotach minimalnych, - wskazane podmioty nie zatrudniały żadnych pracowników (za wyjątkiem firmy M. K., która zatrudniała D. K.), - nie ponosiły kosztów typowych dla prowadzenia działalności gospodarczej takich jak: usługi telekomunikacyjne, paliwo do napędu pojazdów, na części i serwis pojazdów, materiały biurowe, itp., - poza zawarciem umów i wystawieniem spornych faktur brak jest jakichkolwiek dowodów na wykonanie zafakturowanych zdarzeń (potwierdzonych zleceń, wydań towaru, listów przewozowych itd.), - składały do właściwych organów podatkowych wyłącznie pliki JPK_VAT, co miało uwiarygodnić prowadzenie działalności gospodarczej, nie składały natomiast innych deklaracji czy zeznań podatkowych, do których składania były zobowiązane, - nie wykazywały dochodów, a jeżeli osiągnęły dochód, to nie wpłacały do budżetu należnego podatku. W świetle powyższego należy zgodzić się z organem, że spółka B. w kontrolowanym okresie nie mogła zrealizować na rzecz C. S. sp. z o.o. usług wykazanych na spornych fakturach. Spółka ta bowiem sama takich usług nie wykonała, a jej dostawcy tylko pozorowali prowadzenie działalności gospodarczej. W "łańcuchu" nierzetelnych podwykonawców kluczową rolę odgrywał M. K., który był jednocześnie pełnomocnikiem spółki B.. Organ nie zakwestionował przy tym faktu dokonywania przez spółkę C. S. usług polegających na dystrybucji materiałów informacyjnych i reklamowych, kontroli kolportażu, doręczaniu przesyłek, transporcie materiałów reklamowych i gazetek W wyjaśnieniach z dnia [...] listopada 2023 r. spółka C. S. wskazała, że członkowie zarządu, tj. A. K., A. P. i D. R., dowiedzieli się o istnieniu B. sp. z o.o. za pośrednictwem M. K., spotkanego w 2014 r. lub 2015 r. na lotnisku przy okazji wyjazdu służbowego do [...]. Przed zawarciem umowy M. K. zwrócił się w imieniu B. sp. z o.o. do skarżącej z ofertą świadczenia na jej rzecz usług transportowych i logistycznych. Głównym argumentem przemawiającym za rozpoczęciem współpracy ze spółką B. była wynegocjowana stawka oraz stosunkowo krótkie terminy realizacji zleceń. M. K. zapewniał, że B. sp. z o.o. posiadała niezbędne zaplecze techniczne i osobowe do realizacji zleceń, jednakże przedstawiciele C. S. sp. z o.o. tego nie sprawdzali i nie pytali o to. Podczas przesłuchania w dniu [...] maja 2025 r. wiceprezes zarządu spółki C. S. - A. K. potwierdził, że poza podpisaniem umowy i ustnymi uzgodnieniami nie prowadzono ewidencji zleceń, nie sporządzano dodatkowych dokumentów transportowych. Jego zdaniem przesłane organowi podatkowemu w postępowaniu odwoławczym specyfikacje do faktur spółki B. przedstawiają wykaz wszystkich zleceń, które przekazano do transportu spółce B.. Jednocześnie A. K. zaznaczył, że dokumenty te nie wskazują wprost na zlecenie usług transportowych spółce B.. Wyżej wymieniony nie potrafił też odnieść się do okoliczności, dlaczego stosowne dokumenty i zlecenia transportowe sporządzone zostały w przypadku innych firm transportowych, np. B. L. czy V. B. R. B., a nie sporządzono takich dokumentów w przypadku transakcji ze spółką B.. Co więcej, szczegółowa analiza zleceń zrealizowanych na rzecz C. S. sp. z o.o. (np. przez R. B.) pozwoliła na ich jednoczesne przypisanie do zleceń przedstawionych przez spółkę, co jednak wzajemnie się wyklucza. Tej samej usługi transportowej nie mogły wykonać bowiem dwa różne podmioty. Przedłożone zatem na etapie postępowania odwoławczego dokumenty nie potwierdziły w żaden sposób faktu wykonania przez spółkę B. zafakturowanych usług transportowych. Co też istotne w dokumentach tych nie przewijają się nazwiska: M. K., A. K., czy nazwy spółek B. i M. I.. Podkreślenia wymaga, że w toku prowadzonego postępowania organ zidentyfikował podwykonawców spółki C. S., których wezwano do wskazania, które firmy z ramienia skarżącej dostarczały materiały reklamowe do dalszej dystrybucji, wskazania środków transportu oraz przesłania dokumentów potwierdzających ten stan rzeczy. Z nadesłanych odpowiedzi wynika, że część kontrahentów spółki C. S. nie posiadała już takich dokumentów. Firmy, które dokumentację taką zachowały wskazały, że materiały reklamowe dowoziła głównie B. L. sp. z o.o. z [...]. Część podmiotów dodatkowo wskazywała na firmę D. S. oraz inne firmy kurierskie takie jak: L. , D. , G. , D. . Według zatem wyjaśnień kontrahentów, to spółka B. L. była głównym dostawcą materiałów reklamowych kojarzonym ze spółką C. S., jak również zleceniodawcą dla innych firm kurierskich, które dostarczały materiały reklamowe. Małe paczki ulotek dostarczane były flotą wewnętrzną spółki, tj. przy wykorzystaniu pojazdów C. F. sp. z o.o. oraz kurierów działających na rynku: G., D., D., U. , L., rzadziej: I. , F. , P. M.. Podwykonawcy wskazywali, że palety z ulotkami najczęściej dostarczała firma D. S. i sporadycznie D.. Byli to zazwyczaj stali dostawcy, a samochody nie posiadały widocznych reklam. Dostawy realizowano różnymi autami dostawczymi, minivanami, busami (blaszak, plandeka), a także ciężarowymi (TIR). Żadna z firm nie wskazała, aby materiały reklamowe dostarczane były samochodem osobowym. Weryfikacja zgromadzonych przez organ dokumentów doprowadziła zatem do wniosku, że zasadniczo nadawcą przesyłek z materiałami reklamowymi oraz płatnikiem były inne, niż B. sp. z o.o. podmioty. Tylko kilka podmiotów wskazało, że jedną z firm dostarczających ulotki/materiały reklamowe mogła być firma B. lub B. . W sytuacji, gdy wystawione przez spółkę B. faktury nie odzwierciedlały rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, samo dysponowanie przez skarżącą takimi fakturami nie stanowiło jeszcze podstawy do odliczenia podatku naliczonego. Fakturom tym musi towarzyszyć rzeczywisty obrót gospodarczy, którego istnienie w rozpatrywanej sprawie zasadnie zakwestionowały organy podatkowe. Wskazać należy, że zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. w przypadku, gdy sprzedaż towarów lub usług została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi stwierdzającymi czynności, które nie zostały dokonane – faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Podkreślenia wymaga, że prawo do odliczenia podatku naliczonego nie jest prawem bezwzględnym. Prawo to wynika z art. 86 ust. 1 u.p.t.u., w myśl którego w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Stosownie zaś do art. 86 ust. 2 pkt lit. a) u.p.t.u. kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Prawo do odliczenia podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1 i 2 u.p.t.u. wiąże się zatem z otrzymaniem faktury, która dokumentuje rzeczywisty obrót gospodarczy. Celem faktury jest dokumentowanie zaistniałych zdarzeń gospodarczych. Faktura powinna więc prawidłowo odzwierciedlać zdarzenie gospodarcze zarówno pod względem przedmiotowym jak i podmiotowym, a prawo organów podatkowych nie ogranicza się wyłącznie do kontroli sposobu sporządzenia faktury, ale rozciąga się także na kontrolę zgodności zawartych w tym dokumencie danych ze stanem rzeczywistym. Wskazany art. 86 ust. 1 i 2 u.p.t.u. stanowi implementację poprzednio obowiązującego art. 17 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, a obecnie art. 168 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Powyższy przepis dyrektywy 2006/112/WE stanowi, że o ile towary i usługi są używane do celów zawieranych transakcji podlegających opodatkowaniu, podatnik jest uprawniony do odliczenia od podatku, który zobowiązany jest zapłacić, kwot należnego lub zapłaconego podatku od wartości dodanej od towarów lub usług dostarczonych lub które mają być podatnikowi dostarczone przez innego podatnika. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że odliczenie przysługuje jedynie w odniesieniu do podatku powstałego w wyniku czynności wykonanej przez innego podatnika, a dla realizacji tego prawa – stosownie do art. 178 lit. a) tej dyrektywy – konieczne jest posiadanie faktury wystawionej zgodnie z tytułem XI rozdział 3 sekcje 3-6. Kwestia prawa odliczenia podatku naliczonego z transakcji stanowiących oszustwo podatkowe była wielokrotnie przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawach C-80/11 Mahagében i C-142/11 Dávid, Trybunał stwierdził, że jeżeli istnieją przesłanki, by podejrzewać nieprawidłowości lub naruszenie prawa, przezorny przedsiębiorca powinien, zależnie od okoliczności konkretnego przypadku, zasięgnąć informacji na temat podmiotu, u którego zamierza nabywać towary lub usługi w celu upewnienia się co do jego wiarygodności. Jednocześnie Trybunał podkreślił, że artykuł 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a), art. 220 pkt 1 i art. 226 dyrektywy Rady 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia podatnikowi prawa do odliczenia od kwoty należnego podatku od wartości dodanej kwoty tego podatku należnego lub zapłaconego z tytułu świadczonych mu usług z tego powodu, iż wystawca faktur dotyczących owych usług lub jeden z jego usługodawców dopuścił się nieprawidłowości, bez udowodnienia przez organ podatkowy na podstawie obiektywnych przesłanek, iż podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu. Pogląd ten Trybunał powtarzał w wielu późniejszych orzeczeniach (np. w wyroku z dnia 6 grudnia 2012 r., w sprawie C- 285/11 Bonik EOOD; wyroku z dnia z dnia 18 lipca 2013 r. w sprawie C-78/12 Ewita-K EOOD). W świetle przytoczonych powyżej okoliczności należy zgodzić się z organem, że skarżąca świadomie uczestniczyła w oszukańczym procederze. Usługi wymienione na spornych fakturach wystawionych przez spółkę B. nie zostały bowiem faktycznie przez ten podmiot wykonane, jak i przez jej kontrahentów. Znajduje to potwierdzenie w wyjaśnieniach przesłanych przez faktycznych podwykonawców spółki C. S., do których wystosowano wezwania z prośbą o wskazanie przewoźników (dostawców ulotek, materiałów reklamowych). Podmioty te wskazały inne, niż B. sp. z o.o. firmy przewozowe. Trudno przyjąć, aby spółka B., świadcząc usługi transportu materiałów reklamowych na rzecz skarżącej o wartości ponad 2,8 mln zł, nie została zapamiętana przez podmioty, którym zlecano dokonanie kolportażu. W rezultacie skarżąca, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, w relacjach ze spółką B. nie działała w dobrej wierze. W takiej sytuacji organ nie miał obowiązku badania, czy podatnik zachował należytą staranność w kontaktach ze swoim kontrahentem. W konsekwencji organ zasadnie także zastosował w sprawie art. 112c ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., który stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 112b ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 oraz ust. 2a, w zakresie, w jakim nieprawidłowość była skutkiem celowego działania podatnika lub jego kontrahenta, o którym podatnik miał wiedzę, i wynika w całości lub w części z obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającą z faktury, która stwierdza czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności - wysokość dodatkowego zobowiązania podatkowego w części dotyczącej podatku naliczonego wynikającego z powyższej faktury wynosi 100%. Organ wykazał bowiem, że odliczenie przez skarżącą podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez spółkę B. było bezpodstawne i wynikało z celowego, świadomego działania skarżącej. Z treści skargi wynika, że zdaniem strony zebrany przez organ materiał dowodowy jest co do zasady kompletny i mógł stanowić podstawę do wydania decyzji merytorycznej. Jednakże organ wyprowadził błędne wnioski ze zgromadzonych dowodów (str. 4 skargi). Zarzuty spółki sprowadzają się głównie do kwestionowania stanowiska organu, że spółka B. nie wykonała zleconych usług. Zdaniem strony, spółka ta posiadała podwykonawców, którzy realizowali usługę na rzecz skarżącej, choć nie zostało to odzwierciedlone w jej księgach. Uważa, że spółka B. zatrudniała kierowców, lecz bez umów i faktur ("na czarno"). Twierdzenia te nie znajdują jednak potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, który strona sama uznaje za kompletny. Z materiału tego wynika, że spółka B. nie miała żadnych możliwości technicznych ani kadrowych, aby wykonać usługi wynikające ze spornych fakty. Takich możliwości nie mieli też bezsprzecznie podwykonawcy spółki B.. W ramach przedmiotowego postępowania ustalenia te nie zostały skutecznie podważone przez stronę. W skardze podatnik sam wskazał (str. 14), że nie wie, jakie konkretnie osoby realizowały poszczególne usługi, jakie umowy wiązały te osoby ze spółką B., a także do kogo należały środki transportu, które były wykorzystywane w wykonaniu usługi. W świetle powyższego, rozważania skarżącej na temat możliwości nielegalnego ("na czarno") zatrudniania przez jej kontrahenta pracowników, nie zasługują na uwzględnienie. Strona zarzuca także organowi oczywistą sprzeczność, gdyż z jednej strony organ twierdzi, że nie wykonała usług, a z drugiej stwierdza, że realizowane przez spółkę B. usługi faktycznie miały miejsce i są częścią oszustwa podatkowego. Odnosząc się do tego zarzutu należy zauważyć, że w zaskarżonej decyzji podkreślono (str. 27), iż usługi transportowe nie zostały wykonane ani przez spółkę B., ani przez jej podwykonawców. Natomiast rozważania organu na temat oszustwa podatkowego miały na celu wykazanie, że nawet gdyby przyjąć, iż transakcje, w których uczestniczyła spółka były dotknięte oszustwem, to nie zachowała ona w relacjach ze swoim kontrahentem należytej staranności. W tym kontekście Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał na proponowane przez M. K. obniżenie ceny usługi aż o 30%, co - w ocenie organu - powinno wzbudzać wątpliwości strony co do rzetelności kontrahenta i skłaniać ją do podjęcia czynności mających na celu upewnienie się co do jego wiarygodności. Odpierając w ten sposób zarzut strony, organ nie popadał w sprzeczność. W skardze podniesiono także, że spółka C. S. faktycznie wykonała usługę kolportażu na rzecz swoich klientów (zleceniodawców), która to usługa wymagała wykonania usług transportowych. Organ nie kwestionuje jednak tego, że skarżąca wykonywała na rzecz swoich zleceniodawców usługi kolportażu, i że wymagała ona transportu materiałów reklamowych. Natomiast neguje to, że transportu tych materiałów dokonywała spółka B.. W konsekwencji zaskarżona decyzja nie narusza wskazanych w skardze przepisów O.p. Organ zebrał obszerny materiał dowodowy, a następnie, bez przekroczenia ustawowych granic, poddał go wnikliwej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Spółka nie podważyła skutecznie dokonanej przez organ oceny poszczególnych dowodów. W szczególności cel ten nie mógł być osiągnięty przez forsowanie własnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w oderwaniu od wymowy, kontekstu i wzajemnych relacji dowodów, które legły u podstaw dokonania niewątpliwych, istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń. Zarówno dowody te, jak i ich ocena zostały obszernie przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Taka ocena nie jawi się bynajmniej jako dowolna, lecz jako oparta na racjonalnych przesłankach, zgodna z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego. Nie zostały także naruszone wskazane w skardze przepisy prawa materialnego. Jednocześnie Sąd oddalił zawarte w piśmie z dnia [...] lutego 2026 r. wnioski spółki o odroczenie rozprawy i zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego. W piśmie tym skarżąca poinformowała, że wystąpiła do organu podatkowego z wnioskiem o wznowienie postępowania podatkowego, z uwagi na wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych i dowodów – mianowicie ujawnienia się w sprawie nowego świadka – Ł. G., który miał potwierdzić, że był podwykonawcą spółki B. w zakresie usług transportowych i zgodził się zeznawać jako świadek we wznowionym postępowaniu podatkowym. W związku z tym spółka wniosła o odroczenie rozprawy do czasu wydania przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej orzeczenia w przedmiocie złożonego do organu wniosku o wznowienie postępowania. Wskazać należy, że w myśl art. 109 p.p.s.a. rozprawa ulega odroczeniu wtedy, gdy sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności. Podstawy do odroczenia nie mogą wykraczać poza okoliczności określone w art. 109 p.p.s.a. W ocenie Sądu, wskazana przez pełnomocnika przyczyna odroczenia rozprawy – złożenie do organu wniosku o wznowienie postępowania podatkowego, nie stanowi podstawy do odroczenia rozprawy. Nie jest także zasadny wniosek spółki o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., do dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego wznowione postępowanie podatkowe. Zgodnie z tym przepisem sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W judykaturze wskazuje się, że ów przepis pozostawia kwestię zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego uznaniu sądu (por. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2023 r., III OSK 3891/21). W tym kontekście należy zauważyć, że na rozprawie w dniu 10 lutego 2025 r. pełnomocnik organu oświadczył, iż w związku ze złożonym wnioskiem o wznowienie postępowania do tej pory nie podjęto żadnej czynności. W ocenie Sądu, samo złożenie wniosku o wznowienie postępowania podatkowego do organu nie przesądza ani sposobu jego zakończenia, ani treści wydanego w jego ramach rozstrzygnięcia. Dlatego Sąd oddalił wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.