I SA/Bd 508/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Mirella Łent po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi L. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] r. określającą L. B. (skarżącej) wymiar podatku od nieruchomości. Decyzja wraz z pouczeniem o trybie jej zaskarżenia po dwukrotnym awizowaniu została złożona do akt ze skutkiem doręczenia w dniu 28 maja 2013 r. (k. 15 akt administracyjnych). Postanowieniem z dnia 23 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę na decyzję SKO w B. z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia. Odpis postanowienia o odrzuceniu skargi wysłano do męża skarżącej, jako uczestnika postępowania oraz do skarżącej, oba na ten sam adres. Mąż skarżącej w dniu 6 sierpnia 2013 r. postanowienie odebrał (k. 67 akt sądowych), natomiast postanowienie wysłane do skarżącej po dwukrotnym awizowaniu pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia z dniem 12 sierpnia 2013 r. Pismem z dnia 3 grudnia 2013r. nadanym w placówce pocztowej w dniu 3 grudnia 2013 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi od ww. decyzji SKO w B. z dnia [...]r. W uzasadnieniu podniosła, że nie była w posiadaniu zawiadomienia o znajdującej się na poczcie przesyłki poleconej z decyzją SKO. Wskazała, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło, ponieważ składając skargę za pośrednictwem SKO była przekonana, że składa ją w terminie, co urzędnik przyjmujący skargę potwierdził. Dodała, że nie była w stanie odebrać korespondencji z urzędu pocztowego ze względu na ciężką i długotrwałą chorobę oraz operację. Przebywała poza miejscem zameldowania, pod opieką męża, który nie był uprawniony do odebrania jej korespondencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle postanowień zawartych w art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270, dalej p.p.s.a), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 §1 tej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Podkreślić należy, że art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu Sądu. Daje to zatem Sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności jakie uzna za istotne (por. postanowienie SN z dnia 22.07.1999 r., sygn. akt I PKN 273/99, OSNAP 2000 nr 20, poz. 757). W tym miejscu Sąd pragnie przywołać również postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006r. sygn. akt I SAB/Wa 78/2005, w którym czytamy - brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 02 października 2002r., sygn. akt V S.A. 793/03, Mon.Praw. 2002, nr 23, s 1059). W literaturze wskazuje się na orzecznictwo, w którym podniesiono, iż następujące okoliczności faktyczne nie uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu: zwolnienie lekarskie od pracy (wyr. NSA z dnia 4 listopada 1998 r., III SA 1243/97, LEX nr 36 902); dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę (wyr. NSA z dnia 8 stycznia 2002 r., II SA/Wr 1329/01, niepubl.); niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw (post. NSA z dnia 10 lutego 2000 r., SA/Sz 1117/99, niepubl.); nieznajomość prawa (wyr. NSA z dnia 6 listopada 1998 r., I SA/Łd 153/97, LEX nr 37 127); przebywanie w areszcie śledczym (post. NSA z dnia 20 października 2004 r., FZ 432/04, niepubl.); choroba wymagająca leżenia, jeżeli skarżący mógł nadać pismo w ustawowym terminie korzystając z pomocy domowników (post. NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., OZ 809/04, niepubl.)., (w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006). Mając na uwadze powyższe wywody w kontekście zaistniałego stanu faktycznego, rozpatrując złożony przez skarżącą wniosek o przywrócenie terminu w oparciu o przesłankę braku winy Sąd stwierdza, że nawet jeśli by przyjąć, że strona zachowała termin 7 dni na złożenie wniosku (choć trudno ustalić, kiedy dowiedziała się o fakcie uchybienia terminowi), to w przedmiotowej sprawie kryterium braku winy nie zostało spełnione. Strona nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak swojej winy w uchybieniu terminu. W kontekście powyższego podkreślić należy, że z analizy akt sprawy wynika, iż decyzja tut. Sądu o odrzuceniu skargi z powodu niezachowania terminu do jej wniesienia, zaadresowana do skarżącej, nie została przez nią odebrana. Pozostawiono ją zatem w aktach sądowych, ze skutkiem doręczenia na dzień 12 sierpnia 2013 r. Budzi wątpliwość Sądu twierdzenie skarżącej o braku możliwości odbioru przesyłki, skoro zameldowany pod tym samym adresem jej mąż, C. B., odebrał zaadresowane do niego, jako uczestnika postępowania, postanowienie o odrzuceniu skargi. Skarżąca nie uprawdopodobniła przeszkód, przez które mąż nie mógł poinformować jej o treści orzeczenia sądowego z dnia 23 lipca 2013 r. o odrzuceniu skargi. Zdaniem Sądu, pomimo trudności z ustaleniem daty, w której skarżąca dowiedziała się o uchybieniu terminu do wniesienia skargi, to nawet gdyby przyjąć jego zachowanie, należy odrzucić wniosek o przywrócenie terminu ze względu na brak uprawdopodobnienia braku swojej winy w niedochowaniu terminu. Argument skarżącej, że została błędnie poinformowana przez organ o złożeniu skargi w terminie jest bezzasadny, ponieważ organ w decyzji pouczył skarżącą o procedurze jej zaskarżenia. Ponadto skarżąca nie uprawdopodobniła, że ani ona, ani mieszkający z nią mąż nie był w stanie odebrać przesyłki do niej adresowanej, choć zgodnie z przepisami doręczenie dorosłemu domownikowi także byłoby skuteczne (art. 72 § 1 p.p.s.a.). Nie udokumentowała przebywania poza miejscem zameldowania ani choroby, która uniemożliwiłaby jej odebranie poczty w urzędzie pocztowym czy też w miejscu zamieszkania, zwłaszcza, że ze składanych osobiście pism (d.: k. 2-3, 25, 68-70 akt sądowych) wynika, iż jest osobą poruszającą się i wychodzącą z domu. W ocenie Sądu w żadnym zatem momencie nie wystąpiła losowa przeszkoda, która uniemożliwiała złożenie skargi w terminie. Na podstawie powyższego tut. Sądu uznał, że nie ma podstaw do stwierdzenia braku zawinienia i na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.