I SA/Bd 538/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Protokolant: Referent- stażysta Katarzyna Gołda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi O. P.S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od 1 lutego 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonane w całości 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz strony skarżącej 757 zł ( siedemset pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] Burmistrz S. określił O. S.A. z siedzibą w W.(poprzednia nazwa T. S.A. z siedzibą w W.) wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za okres od 01 lutego 2009 r do 31 grudnia 2009r. od budowli - linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej w kwocie 15.180 zł. Podstawą wydania decyzji było nieuzasadnione, w ocenie organu, pomniejszenie zadeklarowanego podatku od nieruchomości za 2009r. w deklaracji z powodu wyłączenia z podstawy opodatkowania wartości linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej. Organ stwierdził, że podatnik błędnie ustalił wartość budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, która winna być powiększona o wartość linii kablowej umieszczonej w kanalizacji kablowej, gdyż na gruncie prawnym obowiązującym w 2009 r. zostały uznane one za budowle stanowiąc własność spółki, wykorzystywaną do celów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ podał także, że wartość linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej ustalono na podstawie pisma spółki z dnia 17 listopada 2014 r. w kwocie 828.023,67 zł. Od powyższej decyzji spółka złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie z uwagi na naruszenie art. 1 a ust. 1 pkt 2 oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w wyniku opodatkowania linii kablowych w sytuacji, gdy przebiegają one przez cudzą kanalizację (będącą własnością T. Sp. z o. o.). Skarżąca wskazała przy tym, że argumentacja organu pierwszej instancji jest nieadekwatna do istniejącego w 2009 r. stanu faktycznego, kiedy to spółka przestała być właścicielem kanalizacji kablowej, pozostając jedynie właścicielem przebiegających przez tą kanalizację linii kablowych. W ocenie spółki w sytuacji, gdy właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegają linie kablowe jest inny podmiot niż właściciel linii kablowych, to linie te nie mogą zostać uznane za budowle podlegające podatkowi od nieruchomości, co potwierdza wyrok NSA z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt II FSK 1498/12 oraz wyrok WSA w Olsztynie z dnia 27 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Ol 674/14. W konsekwencji zdaniem strony w sprawie nie jest możliwe samodzielne opodatkowanie linii kablowych w sytuacji, gdy przebiegają one przez cudzą kanalizację, stanowiącą własność T. Sp. z o.o., więc ich właściciel nie jest podatnikiem od całości technicznoużytkowej budowli, którą tworzą wraz z kanalizacją, co oznacza że linie kablowe nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przekazało temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Kolegium w pierwszej kolejności rozważyło możliwość przedawnienie zobowiązania podatkowego, w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.). Organ przedstawił przepisy tej ustawy regulujące instytucję przedawnienia oraz zawieszenia i przerwania biegu przedawnienia. Organ stwierdził, że zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2009r. następcy prawnego T.S.A. z siedzibą w W., jakim jest O. S.A. z siedzibą w W., winno ulec przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2014r. Kolegium podało, że organ podatkowy pierwszej instancji postanowieniem z dnia 2 grudnia 2014r. nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej z dnia 21 listopada 2014r. i w dniu 11 grudnia 2014r. wystawił tytuł wykonawczy nr[...], obejmujący podatek od nieruchomości O. S.A. oraz pismem z dnia 11 grudnia 2014r. na podstawie § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 maja 2014 r. W sprawie trybu postępowania wierzycieli należności pieniężnych przy podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych poinformował zobowiązanego o posiadanych na terenie gminy S.gruntach i budynkach. Wskazano, że w dniu 17 grudnia 2014r. O. S.A. z siedzibą w W. uregulowała należności za 2009r. wynikające z decyzji Burmistrza Sępólna Krajeńskiego w kwocie 24.642,00 zł. Organ podał ponadto, że Naczelnik Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w W. prowadził postępowanie egzekucyjne wobec spółki na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 11 grudnia 2014r. wystawionego przez Burmistrza S.. Zawiadomieniem z dnia 30 grudnia 2014 r. dokonano zajęcia rachunku bankowego spółki, a odpis ww. tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu spółka otrzymała w dniu 30 grudnia 2014r. Natomiast dłużnik zajętej wierzytelności otrzymał zawiadomienie o zajęciu w dniu 30 grudnia 2014r. Kolegium wskazało, że skuteczne powiadomienie zobowiązanego (podatnika) o zastosowanym środku egzekucyjnym – spowodowało - w sferze prawnopodatkowej sytuacji podatnika - przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do meritum organ podał, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu z 2009r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W myśl art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy - budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Kolegium wskazało, że w sądownictwie administracyjnym ukształtował się pogląd, że przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą z nią całość technicznoużytkową, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Konkludując organ stwierdził, że kanalizacja kablowa i położone w niej kable i pozostałe elementy, stanowią pewną całość użytkową, pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych. Stanowią one zatem razem budowlę sieciową (sieć techniczną), o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Skoro zatem kanalizacja kablowa i ułożone w niej kable są budowlą w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, to tym samym stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Odnosząc powyższe rozważania do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że spółka nie kwestionuje powołanych wyżej przepisów oraz ich interpretacji. W ocenie podatnika jednak organ I instancji błędnie ustalił stan faktyczny, ponieważ od lutego 2009 r. skarżąca przestała być właścicielem kanalizacji kablowej, pozostając jedynie właścicielem przebiegających przez tą tę kanalizację linii kablowych - kanalizacja stanowi własność podmiotu – T. Sp. z o.o. więc nie jest możliwe samodzielne opodatkowanie linii kablowych, w sytuacji gdy przebiegają one przez cudzą kanalizację. W kontekście tak sformułowanego zarzutu organ odwoławczy podał, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. w wyniku kontroli (nr [...]z dnia 31 marca 2014 r.) ustalił m.in., że transakcja sprzedaży infrastruktury telekomunikacyjnej i leasingu zwrotnego zawarta w dniu 31 stycznia 2009 r. pomiędzy O. SA (poprzednio T. S.A.), a T. sp. z o.o. (podmiotem w 99,99 % zależnym od T. S.A.) miała na celu wyłącznie "optymalizację podatkową" poprzez zmniejszenie wartości budowli stanowiących podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości poprzez zamianę podatnika. W ocenie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. skutki transakcji sprzedaży i leasingu zwrotnego powinny być pominięte na gruncie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, natomiast O. S.A. w deklaracjach podatkowych składanych właściwym organom podatkowym za 2009 r. w części dotyczącej wartości budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie wykazała wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej. Organ odwoławczy podał, iż w związku z powyższym Burmistrz S. wezwaniem z dnia 18 czerwca 2014 r. wezwał spółkę do skorygowania deklaracji na podatek od nieruchomości za 2009 r., a z uwagi na brak korekty deklaracji postanowieniem z dnia 18 września 2014 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009r., z uwagi na fakt, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej w 2009 r. nie były przedmiotem sprzedaży i leasingu zwrotnego z dnia 31 stycznia 2009 r., więc jako budowla podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości . Kolegium uznało, że skoro wskazywana przez spółkę kwestia dotycząca umowy sprzedaży i leasingu zwrotnego z dnia 31 stycznia 2009 r. została szczegółowo przeanalizowana przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W., to Burmistrz S., dysponując wynikiem kontroli tego organu z dnia 31 marca 2014 r. prawidłowo wykorzystał zawarte w nim ustalenia w prowadzonym postępowaniu podatkowym, co jest zgodne z treścią art. 181 Ordynacji podatkowej. Kolegium podkreśliło, że podatnikami podatku od nieruchomości w odniesieniu do budowli są, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych właściciele lub posiadacze samoistni, a także posiadacze obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, gdy posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości lub jest bez tytułu prawnego. W ocenie Kolegium stanowisko skarżącej spółki polegające na twierdzeniu, że nie jest ani właścicielem, ani posiadaczem samoistnym budowli, jaką stanowią kanalizacja kablowa wraz z kablami nie znajduje potwierdzenia w wyniku kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia 31 marca 2014 r., dlatego też nie może zostać uwzględnione w prowadzonym postępowaniu odwoławczym. Jednocześnie Kolegium wyjaśniło, że wartość budowli jaką przyjął organ podatkowy pierwszej instancji w wysokości 828.023,67 zł została wskazana przez podatnika, więc pozostaje poza przedmiotem sporu. Uzasadniając rozstrzygnięcie w kwestii przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji organ odwoławczy wyjaśnił, że ma to na celu prawidłowe określenie wysokości podatku od nieruchomości za 2009 r., do czego zobowiązuje organ treść art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, w sytuacji gdy decyzja podatkowa zastępuje deklarację złożoną przez podatnika. Kolegium podkreśliło, że w decyzji wydanej na tej podstawie organ podatkowy winien ustosunkować się do wszystkich przedmiotów podlegających opodatkowaniu w 2009 r. oraz określić kwotę należnego za ten rok podatku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W ocenie strony zaskarżona decyzja narusza art. 233 § 1 pkt 2 lit. "a" oraz art. 233 § 1 w związku z art. 208 § 1 oraz w związku z art. 70 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej, przez orzeczenie o uchyleniu decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania w sytuacji, w której nastąpiło przedawnienie zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2009, w związku z czym należało uchylić decyzję pierwszoinstancyjną i umorzyć postępowanie w sprawie podatkowej. W uzasadnieniu strona stwierdziła, że SKO nie uwzględniło, że orzekło w sprawie zobowiązania przedawnionego, gdyż takim już było w momencie wydania oraz doręczenia zaskarżonej decyzji zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2009. W ocenie strony wskazany w art. 70 § 1 Op termin (5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku) stanowi granicę czasową ostatecznej weryfikacji samoobliczenia dokonanego przez podatnika (w tym wypadku na podstawie art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych). Weryfikacji tej dokonuje - w przypadku wniesienia odwołania organ odwoławczy, który rozpoznaje sprawę podatkową w jej całokształcie. Oznacza to, że aby decyzja ostateczna organu podatkowego określiła skutecznie zobowiązanie podatkowe w kwocie innej niż wynikająca z deklaracji podatkowej podatnika, musi zostać doręczona przed upływem terminu z art. 70 § 1 Op. Niedoręczenie jej do tego momentu oznacza konieczność uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej i umorzenia postępowania podatkowego, co wynika z art. 233 § 1 pkt 2 lit. "a" w związku z art. 208 § 1 Op. W takiej sytuacji organ odwoławczy nie ma podstaw do zastosowania art. 233 § 2 Op, gdyż oznaczałoby to dopuszczenie możliwości dokonania przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia merytorycznego po przedawnieniu (tj. wymiar po przedawnieniu). Dla poparcia swego stanowiska skarżąca powołała się na uchwałę NSA z dnia 29 września 2014 r., sygn. akt II FPS 4/13. Zdaniem strony w dniu doręczenia decyzji zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2009 od T. S.A. (obecna nazwa: O. S.A.) wobec Gminy S. było już zobowiązaniem przedawnionym. Strona podkreśliła przy tym, że nie wystąpiły ani okoliczności skutkujące przerwaniem, ani zawieszeniem biegu terminu przedawnienia. W związku z czym prowadzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postępowanie w sprawie wysokości tego zobowiązania było już bezprzedmiotowe i jako takie winno zostać umorzone przez organ II instancji. Strona wskazała również, że w przedmiotowej sprawie - wydanym w dniu 18 marca 2015 r. postanowieniem Kolegium (nr [...]) – uchyliło postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. W tej sytuacji znajduje zastosowanie uchwała NSA z dnia 28 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FPS 8/13. W uchwale tej wskazano, że "uchylenie postanowienia o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności i w konsekwencji umorzenie na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i art. 60 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) postępowania egzekucyjnego, powoduje unicestwienie materialnoprawnych skutków zastosowania środka egzekucyjnego, w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa". Z uchwały tej wynika, że w przypadku zastosowania środka egzekucyjnego na podstawie decyzji nieostatecznej skuteczność przerwania biegu terminu przedawnienia uzależniona jest od legalności nadania tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Tymczasem w przedmiotowej sprawie rygor został uznany za niezgodny z prawem, co oznacza, że zastosowanie na jego podstawie środka egzekucyjnego nie mogło spowodować skutku przerwania biegu terminu przedawnienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skarżącej spółki, że skoro postanowienie nadające decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalność zostało uchylone przez Kolegium, to postępowanie egzekucyjne nie wywarło skutków prawnych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nietrafność tej argumentacji. W ocenie Kolegium prowadzone przez organ egzekucyjny postępowanie egzekucyjne z dniem 30 grudnia 2014r. skutecznie przerwało bieg terminu przedawnienia, więc zarzuty podatnika są niezasadne. Organ rozstrzygając w kwestii zażalenia, które to zostało złożone przez podatnika na postanowienie w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej, zaś SKO postanowieniem z dnia [...] L nr [...] uchyliło postanowienie organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, niemniej jednak powyższe nie oznacza, że prowadzona egzekucja nie wywołała skutków prawnych. W podjętym rozstrzygnięciu Kolegium wskazało bowiem na konieczność uzupełnienia postanowienia, gdyż w ocenie organu podatkowego art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej winien być zastosowany łącznie z § 2 tego artykułu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Stosownie do treści art.1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 1 i 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę organów administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w sprawie nastąpiło przedawnienie zobowiązania w podatku od nieruchomości za okres od 01 lutego 2009 r do 31 grudnia 2009r., w kwocie 15.180 zł. od budowli - linii kablowych, położonych w kanalizacji kablowej. Zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( t.j. Dz. U. z 2015 r, poz. 613 ) zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zatem termin płatności podatku od nieruchomości za rok 2009 upłynął 15 grudnia 2009r. a zobowiązanie winno ulec przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2014r. Ustawodawca wprowadził w art. 70 § 4 Op. instytucję przerwania biegu terminu przedawnienia. Przepis ten otrzymał następujące brzmienie: "Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny". Jak wynika z akt sprawy Burmistrz S. decyzją z [...]. określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od ni9eruchomości za rok 2009 w kwocie 15.180,00 zł. Decyzja ta została zatem wydana przed końcem okresu przedawnienia. Natomiast decyzja uchylająca tę decyzję została wydana już po upływie okresu przedawnienia tj. w dniu 18 marca 2015 r. w oparciu o przepis art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ( Dz. U. z 2015 r. poz. 613). Organ odwoławczy uznał, że nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia, gdyż Burmistrz S. postanowieniem z dnia [...] nadał swej decyzji z dnia [...] rygor natychmiastowej wykonalności , a następnie w dniu 11 grudnia 2014 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący podatek i pismem z tego samego dnia poinformował skarżącą o zastosowaniu środków egzekucyjnych. Organ również podał, że skarżąca w dniu 17 grudnia 2014 r. uregulowała należności za rok 2009. Na uwagę zasługuje fakt, że SKO w B. postanowieniem z [...] (nr [...]) – uchyliło postanowienie Burmistrza S. z dnia [...] mocą którego organ ten nadał swej decyzji z dnia 21 listopada 2014 r. rygor natychmiastowej wykonalności. Zatem zaistniała sytuacja wygląda następująco. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w tym samym dniu tj. 18 marca 2015 r. uchyliło decyzję określającą stronie wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości jak również postanowienie tego organu nadające ww. decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. To oznacza, że w obiegu prawnym nie ma decyzji ustalającej ani rygoru natychmiastowej wykonalności. W związku z powyższym należy przyznać rację stronie, że w zaistniałej sytuacji ma zastosowanie uchwała NSA z dnia 28 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FPS 8/13. NSA orzekł, że: "uchylenie postanowienia o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności i w konsekwencji umorzenie na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i art. 60 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) postępowania egzekucyjnego, powoduje unicestwienie materialnoprawnych skutków zastosowania środka egzekucyjnego, w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa". Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższy pogląd gdyż z uchwały tej wynika, że wadliwe wszczęcie egzekucji ( w naszej sprawie w oparciu o uchylone postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności) która to wadliwość winna prowadzić do umorzenia postępowania egzekucyjnego – nie może powodować utrzymania w mocy skutków zastosowania środków egzekucyjnych w zakresie przerwania biegu terminu przedawnienia. Należy podkreślić, że na rozprawie w dniu 19 sierpnia br. pełnomocnik strony skarżącej na pytanie Sądu o stan sprawy oświadczył, że organ I instancji wydał już nową decyzję, określającą wysokość zobowiązania, której nadał rygor natychmiastowej wykonalności z dnia [...] nie orzekając jednocześnie w przedmiocie poprzedniego postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, do czego był zobowiązany postanowieniem z [...] Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że na podstawie nadesłanych akt administracyjnych nie można jednoznacznie ustalić, czy istotnie doszło do ponownego wydania decyzji, jak i do wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności na skutek uchylenia poprzedniego z uwagi na brak powiązania z art. 239 b § 2 Op. W tej sytuacji wymaga wyjaśnienia fakt, czy postanowienie to z dnia [...]., o którym poinformował pełnomocnik strony - było nowym i odrębnym od tego, które stanowiło podstawę do wszczęcia postępowania egzekucyjnego i do zastosowania środka egzekucyjnego. Zatem organ powinien przede wszystkim wyjaśnić i ustalić, czy w sprawie doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia, czy też nie. Na obecnym etapie, skoro postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności zostało uchylone wraz z nieostateczną decyzją określającą - nie sposób odpowiedzieć na to zasadnicze pytanie, a ta kwestia jest znacząca dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, dlatego wymaga wyjaśnienia i ustalenia. Mając powyższe na względzie, Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak sentencji wyroku. O wykonalności w oparciu o art. 152 , o kosztach na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 cyt. ustawy. E. Kruppik – Świetlicka Z. Pietrasik H. Adamczewska – Wasilewicz