I SA/Bd 547/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mirella Łent Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 września 2013 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego oddala skargę Decyzją z dnia [...]r. Naczelnik Urzędu Celnego w B. określił Firmie Wielobranżowej "G. I.-E." M. K. (skarżący) zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu dokonanego w dniu [...]. nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki "V. Tr." T5 M. 2,5 TDI, rok produkcji 2007 w wysokości [...] zł. Wskutek wniesionego odwołania Dyrektor Izby Celnej w T. decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego I instancji. Organ odwoławczy podał, że w przedmiotowej sprawie w celu ustalenia, czy przedmiotowy pojazd jest samochodem osobowym czy ciężarowym Naczelnik Urzędu Celnego w B. poddał analizie i ocenie dokumenty związane z rejestracją pojazdu w kraju i w Niemczech, protokół oględzin pojazdu z dnia [...]., protokół przesłuchania świadka A. K. (obecnego właściciela pojazdu) oraz pismo krajowego importera pojazdów marki "V." - firmy "K.T.". Podstawę do zarejestrowania w kraju pojazdu stanowiło zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia [...]., w którym, w polu "rodzaj pojazdu" wskazano, że pojazd jest samochodem ciężarowym. Natomiast w dokumencie identyfikacyjnym, stanowiącym załącznik do ww. zaświadczenia, diagnosta wskazał podrodzaj pojazdu jako VAN, z 5-cioma miejscami siedzącymi (łącznie z kierowcą), o masie całkowitej 3 000 kg i dopuszczalnej ładowności 726 kg. Z powyższego wynika, iż wnętrze tego pojazdu mogło być używane bez zmiany konstrukcyjnej do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Decyzją Starosty L. z dnia [...]. zmieniono rodzaj pojazdu na samochód osobowy, w oparciu m.in. o oświadczenie z dnia [...]. o dokonanych zmianach i zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia [...]. W zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym, uprawniony diagnosta wskazał rodzaj pojazdu jako samochód osobowy, natomiast w opisie zmian dokonanych w pojeździe stanowiącym załącznik do ww. zaświadczenia dodatkowo wskazał, że z pojazdu zdemontowano kratę oddzielającą przedział osobowy od pozostałej przestrzeni oraz zamontowano, wykorzystując technologiczne otwory w podłodze i ścianach kabiny, dodatkowe siedzenie wraz z pasami bezpieczeństwa i zagłówkami, umożliwiając przewóz 7 osób (wraz z kierowcą). Jednocześnie organ podkreślił, że powyższe nie przesądza o klasyfikacji pojazdu, ponieważ organ rejestrujący ani diagnosta nie są uprawnieni do klasyfikowania pojazdów do określonego kodu Taryfy celnej. W ocenie organu, z protokołu oględzin samochodu przeprowadzonych w dniu 8 lutego 2012r. wynika, że całe wnętrze pojazdu wyposażone jest w sposób kojarzony z przewozem osób, a nie towarów, o czym świadczą m.in.: trzy rzędy siedzeń pasażerów, okna wzdłuż dwubocznych paneli, okna w przesuwnych drzwiach bocznych i w podnoszonych drzwiach tylnych, jednakowego rodzaju tapicerka podłogowa, tapicerka ścian bocznych i drzwi tylnych, a także poszycia fotela kierowcy i pozostałych siedzeń pasażerskich wykonane z tkaniny jednakowego wzoru, pasy bezpieczeństwa i zagłówki dla wszystkich miejsc siedzących, uchwyt zamka umożliwiający otwieranie drzwi bocznych od wewnątrz, uchwyty sufitowe dla pasażerów i oświetlenie sufitowe wraz z nawiewem przy każdym z trzech rzędów siedzeń. Ponadto pojazd posiada poduszki powietrzne kierowcy i pasażera, elektryczne sterowanie szyb przednich lusterek zewnętrznych, podgrzewaną szybę w drzwiach tylnych, centralny zamek sterowany zdalnie, klimatyzację, aluminiowe tarcze kół oraz 6-cio stopniową manualną skrzynię biegów. W wyniku oględzin nie stwierdzono panelu bądź przegrody oddzielającej przestrzeń dla kierowcy i pasażera pierwszego rzędu siedzeń od przestrzeni tylnej. Przesłuchany w dniu [...]. w charakterze świadka A. K., który nabył przedmiotowy pojazd od strony zeznał, że pojazd zakupił w takim stanie, w jakim jest obecnie użytkowany. Dodał, że nie dokonywał samodzielnie w pojeździe żadnych zmian konstrukcyjnych, ani przeróbek, za wyjątkiem montażu stolika rozkładanego w drugim rzędzie siedzeń, relingów dachowych i zastąpienia wykładziny gumowej podłogi wykładziną welurową. Ponadto organ zaznaczył, że z pisma krajowego importera pojazdów marki "V." spółki "K. T." w P. z dnia [...]. wynika, że przedmiotowy pojazd został wyprodukowany jako pojazd osobowy, bez przegrody dzielącej cześć pasażerska od pozostałej, wyposażony w 7 miejsc siedzących. Reasumując organ odwoławczy wskazał, że zestawienie zgromadzonych w sprawie dowodów doprowadziło do jednoznacznego wniosku, że przedmiotowy pojazd od dnia jego wyprodukowania do dnia jego oględzin pozostał samochodem, którego zasadniczą cechą jest przewożenie osób. Świadczą o tym zarówno stwierdzone elementy wyposażenia jak i estetyka, w jakiej utrzymany jest przedmiotowy samochód, które w ocenie organu podatkowego dały prawo do zakwalifikowania pojazdu do kodu CN 8703. W przedmiotowym pojeździe nigdy nie zostały wykonane żadne zmiany konstrukcyjne, mające trwały i nieodwracalny charakter, pozbawiający pojazd jego zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób. Natomiast ewentualne wykorzystanie samochodu do przewozu towarów odbywa się bez uszczerbku w zachowaniu standardów dla komfortowego przewożenia osób. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego strona złożyła na nie skargę, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając: 1. naruszenie art. 121 § l, art. 120, art. 122 w związku z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (dalej O.p.) przez pominięcie przez organ istotnych okoliczności ustalonych w toku postępowania dowodowego, a także w wyniku pominięcia całkowicie określonych dowodów, lub też wypaczenie - niepełnie uwzględnienie niektórych z dowodów, 2. naruszenie art. 194 § 1, §2 i § 3 O.p. polegające na odmowie uwzględniania treści dokumentów urzędowych: zagranicznego dowodu rejestracyjnego i przeprowadzonych badań technicznych, 3. naruszenie art. 122 i art. 187 § 1 O.p. przez zaniechanie podjęcia czynności zmierzających do wyjaśnienia, jaki był stan pojazdu w momencie powstania obowiązku podatkowego. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że dla prawidłowego określenia powstania (bądź nie) obowiązku podatkowego niezbędne było dokładne wyjaśnienie, w jakim stanie znajdował się przedmiotowy pojazd w dniu powstania obowiązku podatkowego. Jak wskazała strona, z zagranicznego dowodu rejestracyjnego oraz z przeprowadzonych badań technicznych wynikało, że samochód był samochodem ciężarowym. Natomiast z przeprowadzonych oględzin samochodu, zdaniem strony, wysnuć należy wniosek, że stan pojazdu różni się w sposób znaczący od jego stanu w momencie powstania obowiązku podatkowego. W tej sytuacji organ powinien podjąć wszelkie niezbędne działania w celu ustalenia prawidłowego stanu faktycznego, tj. ustalenia, jaki był charakter pojazdu w momencie powstania obowiązku podatkowego. W ocenie skarżącego niezbędne jest przesłuchanie w charakterze świadka diagnosty, który dokonywał badań technicznych samochodu. Skarżący zarzucił organowi, że nie obalił prawdziwości informacji wynikających z wyżej wymienionych dokumentów urzędowych. W konsekwencji, zdaniem strony decyzja została wydana po przeprowadzeniu postępowania w sposób wadliwy i w oparciu o niewyjaśniony w pełni stan faktyczny. Skarżący podkreślił, że przy klasyfikowaniu pojazdu samochodowego do poszczególnego kodu CN organ powinien w pierwszej kolejności ustalić zasadnicze przeznaczenie tego pojazdu, bowiem dopiero po ustaleniu powyższego możliwe jest posłużenie się dodatkowym warunkiem określonym w notach wyjaśniających do kodu 8703, z wykorzystaniem innych dokumentów określających dane techniczne pojazdu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja nie narusza prawa. Istota sporu powstałego między skarżącym a organami celnymi dotyczy tego, czy samochód "V. Tr." T 5 M., którego wewnątrzwspólnotowego nabycia strona dokonała z Niemiec w grudniu 2008 r., jest samochodem przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób (klasyfikowanym do kodu CN 8703), czy też samochodem przeznaczonym do przewozu towarów (klasyfikowanym do kodu CN 8704), a więc, czy stanowi wyrób akcyzowy opodatkowany podatkiem akcyzowym, czy też nie. Organy prawidłowo przyjęły, że rozstrzygnięcie rozpatrywanej sprawy winno nastąpić w oparciu o przepisy ustawy z 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 29, poz. 257 ze zm.). Zgodnie bowiem z art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626 ze zm.), jeżeli obowiązek podatkowy w akcyzie odnośnie wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych powstał przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (1 marca 2009 r.) i należna akcyza nie została do tego dnia zapłacona, stosuje się przepisy dotychczasowe. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (dalej u.p.a.) opodatkowaniu akcyzą podlega m.in. wewnątrzwspólnotowe nabycie i dostawa wyrobów akcyzowych (pkt 5). Pojęcie wyrobów akcyzowych zostało natomiast zdefiniowane w art. 2 pkt 1 ww. ustawy, który rozumie przez nie wyroby podlegające akcyzie określone w załączniku nr 1 do ustawy. Stosownie zaś do art. 3 ust. 2 u.p.a. do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN). Z kolei, art. 80 ust. 1 u.p.a stanowi, że akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Podatnikami akcyzy od samochodów są m. in. podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego (art. 80 ust. 2 pkt 2 u.p.a.). Użytego w ustawie o podatku akcyzowym pojęcia "samochód osobowy" ustawodawca nie definiuje, jednak można je zrekonstruować na podstawie samej ustawy, jak również aktów prawnych, do których odsyła. W pozycji 59 załącznika nr 1 do u.p.a. jako towary akcyzowe wymieniono grupę wyrobów nazwaną "samochody osobowe" klasyfikowane w kodzie CN 8703, z uszczegółowieniem, że chodzi tu o pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Nomenklaturę Scaloną określają przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Odwołując się do ww. rozporządzenia Rady (EWG), które jest corocznie nowelizowane, należy zauważyć, że w załączniku I, w sekcji XVII, w dziale 87 przy kodzie CN 8703 zawarty jest następujący opis: "pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi". Pozycja 59 załącznika nr 1 do u.p.a. zawiera zatem opis identyczny z opisem kodu 8703 Nomenklatury Scalonej. Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej (CN) podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że określony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. W tym względzie należy zauważyć, że zgodnie z regułą 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej tytuły sekcji, działów i poddziałów mają jedynie charakter orientacyjny; dla celów prawnych klasyfikację przeprowadza się w oparciu o nazwy pozycji i wszelkie postanowienia zawarte w uwagach do sekcji lub działów oraz - o ile nie są one sprzeczne z treścią odpowiednich pozycji i uwag - zgodnie z dalszymi regułami. Kolejne reguły mogą być zatem brane pod uwagę tylko wtedy, gdy taryfikacja nie jest możliwa w oparciu o brzmienie pozycji i uwag do sekcji i działów. Należy też zauważyć, że wyjaśnienia do Taryfy celnej, zawarte w Obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M.P. Nr 86, po. 880), do kodu 8703 podają, że decydujące znaczenie dla zakwalifikowania pojazdów do tego kodu mają cechy pojazdu, które wskazują, że są to pojazdy przeznaczone raczej do przewozu osób niż do transportu towarów oraz podają szereg cech świadczących o charakterze pojazdu. Zgodnie z wyjaśnieniami, o tym, że pojazd klasyfikuje się do pozycji 8703, świadczą następujące cechy: a) obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwice oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni. siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składanych; b) obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; c) obecność przesuwanych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; d) brak stałego panelu lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; e) wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Jednocześnie w wyjaśnieniach wskazuje się, że w pozycji 8703 określenie "samochody osobowo-towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok WSA z dnia 10 czerwca 2010 r., I SA/Gd 266/10, wyrok NSA z dnia 20 maja 2010 r., I GSK 770/09, wyrok WSA z dnia 28.04.2008 r., III SA/Wa 271/08) utrwalony jest pogląd, że procedura klasyfikowania pojazdu samochodowego do poszczególnego kodu CN winna przebiegać w ten sposób, że na wstępie winno być ustalone przez organy podatkowe przeznaczenie danego pojazdu. Do kodu CN 8703 można zakwalifikować jedynie pojazd, który jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób. Ustalenie, że pojazd nie jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób powoduje, że winien być zaklasyfikowany do kodu 8704, tj. pojazdy samochodowe do transportu towarów. Z oględzin dokonanych toku postępowania podatkowego wynika, że samochód posiada: trzy rzędy siedzeń pasażerów, okna wzdłuż dwubocznych paneli, okna w przesuwanych drzwiach bocznych i w podnoszonych drzwiach tylnych, pasy bezpieczeństwa i zagłówki dla wszystkich miejsc siedzących, uchwyt zamka umożliwiający otwieranie drzwi bocznych od wewnątrz, uchwyty sufitowe dla pasażerów i oświetlenie sufitowe wraz z nawiewem przy każdym z trzech rzędów siedzeń, poduszki powietrzne dla kierowcy i pasażera, elektryczne sterowanie szyb przednich oraz lusterek zewnętrznych, podgrzewaną szybę w drzwiach tylnych, centralny zamek, klimatyzację. Nie stwierdzono śladów zmian konstrukcyjnych oraz występowania stałej przegrody lub panelu pomiędzy siedzeniami kierowcy i przednim siedzeniem pasażera a przestrzenia tylną, mogącą być wykorzystywaną do przewozu towarów. Ponadto wskazać należy, że pisma z dnia [...] r. importera pojazdów marki "V." - spółki z o.o. "K. T." wynika, że sporny pojazd został wyprodukowany jako pojazd osobowy, bez przegrody, z siedmioma miejscami. W aktach sprawy znajduje się również odpowiedź udzielona przez ww. spółkę z dnia [...]r. Starostwu Powiatowemu w L. W., w której stwierdzono, iż pojazd ten posiadał fabryczne miejsca kotwiczenia siedzeń oraz pasów bezpieczeństwa. W tym miejscu podnieść należy, że z niemieckiego dowodu rejestracyjnego wynika, że przedmiotowy pojazd był zarejestrowany na terytorium Niemiec jako samochód ciężarowy o liczbie miejsc siedzących 5, łącznie z kierowcą. Również w kraju pojazd ten został zarejestrowany w dniu [...] r., jako samochód ciężarowy. Decyzją Starosty L. z dnia [...] r. zmieniono rodzaj powyższego pojazdu na samochód osobowy, w oparciu m.in. o zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia [...] r. W zaświadczeniu tym uprawniony diagnosta określił rodzaj pojazdu jako samochód osobowy, natomiast w opisie zmian dokonanych w pojeździe, stanowiącym załącznik do ww. zaświadczenia, wskazał, że w samochodzie zdemontowano kratę oddzielającą przedział bagażowy od pasażerskiego oraz zamontowano, wykorzystując technologiczne otwory w podłodzie i ścianach kabiny, dodatkowe siedzenie wraz z pasami bezpieczeństwa i zagłówkami, umożliwiając przewóz 7 osób wraz z kierowcą. Z oświadczenia złożonego w dniu [...]r. przez S. K., właściciela firmy "K. A. C." dla stacji kontroli pojazdów w O. wynika, iż w przedmiotowym pojeździe jego firma dokonała przeróbki z samochodu ciężarowego na osobowy polegającej na zdemontowaniu kraty oddzielającej przestrzeń pasażerską od towarowej, zamontowaniu siedzeń fabrycznych z pasami bezpieczeństwa, wykorzystując do tego otwory technologiczne w podłodze i ścianach kabiny. Na powyższą okoliczność została wystawiona faktura VAT [...] z dnia [...] r. na rzecz firmy nabywcy spornego samochodu – A. K.. Oceniając powyższe dowody zasadnie organ podatkowy stwierdził, że od chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego do dnia przeprowadzenia oględzin w przedmiotowym aucie, poza demontażem kratki i montażem trzeciego rzędu siedzeń wraz z pasami bezpieczeństwa i zagłówkami, nie dokonywano żadnych innych zmian. Zdaniem Sądu należy zgodzić się z organem podatkowym, że dokonane zmiany w pojeździe nie były zmianami nieodwracalnymi powodującymi na stałe zmianę jego przeznaczenia. Zmianę przeznaczenia pojazdu można osiągnąć poprzez zmianę zasadniczych cech pojazdu, np. nadwozia. Wstawienie kratki, demontaż siedzeń i pasów bezpieczeństwa taką zmianą nie jest, ponieważ nie zmieniły się zasadnicze parametry pojazdu O kwalifikacji pojazdu jako osobowego lub ciężarowego decyduje ogół jego cech. Nie jest możliwe dokonanie kwalifikacji na podstawie zmiany kilku elementów jego wyposażenia, w sytuacji gdy cechy tego pojazdu świadczą o innym jego charakterze. Wskazać należy, że o zasadniczym przeznaczeniu pojazdu decyduje jego producent, ponieważ to właśnie on tworzy konstrukcję pojazdu zgodną z normami bezpieczeństwa, przepisami o ruchu drogowym, która ma odpowiadać określonemu przeznaczeniu pojazdu. Konstrukcyjnego przeznaczenia samochodów nie zmieniają ich użytkownicy dokonujący przeróbek czy adaptacji wnętrza do własnych potrzeb (por. wyrok WSA z dnia 20 marca 2012 r., I SA/Rz 102/12). Innymi słowy, dla wymiaru podatku akcyzowego nie jest ważne, że podatnik korzysta z pojazdu osobowego, jak z ciężarowego i nadaje mu w związku z tym cechy właściwe temu pojazdowi, ale decydujące znaczenie mają cechy jakie pojazdowi temu nadał producent. Zajęcie innego stanowiska oznaczałoby, że podatnik mógłby własnymi działaniami, poprzez dokonanie niewielkich zmian w pojeździe wpłynąć na powstanie obowiązku podatkowego (por. wyrok WSA z dnia 8 maja 2012 r., I SA/Rz 212/12). W konsekwencji, zdaniem Sądu, prawidłowe jest stanowisko organów podatkowych, że sporny samochód posiadał cechy wskazujące na to, że jego zasadniczym przeznaczeniem jest przewóz osób. Nabyty przez stronę pojazd został wyprodukowany jako samochód osobowy, który w założeniu producenta został przeznaczony zasadniczo do przewozu osób. Cechy pojazdu odpowiadają opisowi cech jakie powinien posiadać pojazd klasyfikowany do kodu 8703 CN. W skardze strona podnosi, że powyższy samochód za granicą został zarejestrowany jako ciężarowy. Zdaniem Sądu, zarejestrowanie samochodu jako ciężarowego, czy to poza granicami kraju, czy też na jego terytorium, nie ma żadnego znaczenia. Dowód rejestracyjny pojazdu nie decyduje o kwalifikacji pojazdu dla celów podatku akcyzowego. Dowód rejestracyjny jest bowiem zasadniczo dokumentem stwierdzającym dopuszczenie pojazdu do ruchu. Organ podatkowy nie jest więc związany zawartym w dowodzie rejestracyjnym ustaleniem typu pojazdu jako samochodu osobowego czy ciężarowego, bowiem z punktu widzenia przepisów ustawy o podatku akcyzowym istotne jest dokonanie jego prawidłowej klasyfikacji do odpowiedniego kodu CN. Również wynik badania technicznego nie jest dowodem świadczącym o klasyfikacji pojazdu dla celów podatku akcyzowego. Nie jest także uzasadnione żądanie skarżącego przesłuchania w charakterze świadka diagnosty, który dokonywał badań technicznych samochodu. Zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, jak trafnie zauważył organ podatkowy, odzwierciedla jedynie stan techniczny pojazdu na potrzeby rejestracji w kraju. Z dokumentu tego w żaden sposób nie można wywieść, że przedmiotowy samochód w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego nie był samochodem osobowym w świetle Taryfy celnej. W konsekwencji Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych w skardze przepisów, tj. 121 § 1, art. 120, art. 122, art. 191, art. 187, art. 194 §1, 2 i 3 O.p. Przedstawiona przez organy ocena zgromadzonego w sprawie materiału dokonana została w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Ustalono istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, a cały zebrany w sprawie materiał dowodowy został poddany wyczerpującej analizie, z której wyciągnięto uzasadnione merytorycznie wnioski. Mając powyższe na uwadze Sąd, na postawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.