I SA/Bd 550/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Teresa Liwacz Sędzia WSA Mirella Łent Protokolant: Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 października 2011 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia zapłaty zaległości podatkowych oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] r. strona wystąpiła o odroczenie zapłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2010 r. w ramach pomocy de minimis. Skarżąca podniosła, że nie posiada dostatecznych środków finansowych na uregulowanie zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę. Wskazała, że na obecną sytuację finansową miała wpływ nierzetelność firmy "P." sp. z o. o. spółka komandytowa, która nie wywiązała się ze swoich należności finansowych. Zdaniem wnioskodawcy, w zaistniałej sytuacji została spełniona przesłanka ważnego interesu podatnika, uzasadniająca wystąpienie z wnioskiem o ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych w postaci odroczenia terminu zapłaty zaległości podatkowych. Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. odmówił stronie odroczenia do dnia 31 marca 2011 r. zapłaty zaległości w podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2010 r. w łącznej wysokości [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...] zł. W złożonym odwołaniu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i odroczenie płatności, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 67a § 1 w zw. z art. 67b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz art. 2 Konstytucji, poprzez wadliwe uznanie, że w niniejszej sprawie nie istnieją podstawy do odroczenia terminu zapłaty zaległości podatkowych. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ powołując się na art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej wskazał, że decyzje w przedmiocie odroczenia terminu zapłaty zaległości podatkowej, odsetek za zwłokę mają charakter indywidualnych decyzji uznaniowych, które wydawane są w oparciu o przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Odnosząc się do wskazanych przesłanek organ podał, że w oświadczeniu o aktualnej sytuacji finansowej oraz o stanie majątkowym strona wskazała, iż mieszka wraz z rodziną w domu o powierzchni ok. [...] m2, stanowiącym własność teściowej, zajmując ok. [...] m2 jego powierzchni. Miesięczne koszty utrzymania wynoszą [...] zł, w tym: energia elektryczna – [...] zł, gaz – [...] zł, woda – [...] zł, telefon – [...] zł, wyżywienie – [...] ]zł. Na utrzymaniu pozostaje córka w wieku [...] lat, która jest osobą niepełnosprawną (orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności Powiatowego Zakładu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] r.). W związku z powyższym córka otrzymuje rentę socjalną w wysokości [...] zł netto oraz zasiłek pielęgnacyjny w wysokości [...] zł. Aktualnie jedynym źródłem utrzymania jest dochód męża w wysokości [...] zł miesięcznie osiągany z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. W przedłożonym oświadczeniu strona wskazała, iż posiada we współwłasności małżeńskiej, nieruchomość położoną w B. o powierzchni [...] ha, której szacunkowa wartość wynosi [...] zł. Wraz z mężem skarżąca jest również współwłaścicielką samochodu osobowego marki [...], rok produkcji [...] o szacunkowej wartości ok. [...] zł. Syn posiada samochód ciężarowo-osobowy marki [...] rok produkcji [...], samochód osobowy marki [...] rok produkcji [...] oraz motocykl [...] rok produkcji [...]. Organ podał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż od dnia 07 sierpnia 2009 r. przez okres ośmiu miesięcy strona prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą "I." w zakresie wykonywania robót związanych ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych. Z zaświadczenia Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej informacji o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej wynika, że strona zawiesiła prowadzoną działalność na okres od dnia 01 marca 2010 r. do dnia 29 lutego 2012 r. W okresie prowadzenia działalności gospodarczej, tj. w latach 2009-2010 skarżąca uzyskała przychód w wysokości odpowiednio: [...] zł i [...] zł, który wykazała w zeznaniu podatkowym o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych PIT-28. Organ podał, że na dzień wydania niniejszej decyzji podatnik posiada zaległości z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego za 2009 r. w kwocie [...] zł i za 2010 r. w wysokości [...] zł. Organ na podstawie złożonych deklaracji VAT-7 ustalił, że obrót uzyskany w okresie od dnia 07 sierpnia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. wyniósł [...] zł (podatek do zapłaty odpowiednio: za październik 2009 r. – [...] zł, za grudzień 2009 r. – [...] zł), a od dnia 01 stycznia 2010 r. do dnia 28 lutego 2010 r. – [...] zł (podatek do zapłaty odpowiednio: za styczeń 2010 r. – [...] zł, za luty 2010 r. – [...] zł). Na dzień wydania decyzji, oprócz zaległości podatkowych będących przedmiotem niniejszej decyzji, strona posiada zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące październik 2009 r. w kwocie [...] zł, grudzień 2009 r. w kwocie [...] zł. Przedmiotowe zaległości podatkowe w łącznej kwocie [...] zł są konsekwencją nieuregulowania zadeklarowanego w deklaracjach VAT-7 podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń i luty 2010 r. Odnosząc się do argumentacji skarżącej, organ stwierdził, iż niewątpliwie posiada ona interes faktyczny w odroczeniu terminu zapłaty zaległości z tytułu podatku od towarów i usług. Potwierdza to także stanowisko Sądu Rejonowego w Bydgoszczy XVI Wydział Kamy zawarte w postanowieniu z dnia 02 lutego 2011 r., sygn. akt XVI Ks 212/10 w sprawie o popełnienie wykroczenia skarbowego. W przedmiotowej sprawie zachodzi sytuacja tego typu, iż strona nie uiściła podatku z uwagi na postawę dłużników i z powodu niezawinionego braku środków pieniężnych z jednoczesnym brakiem możliwości ich uzyskania na terminową zapłatę podatku. Dlatego też Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż nie kwestionuje sytuacji w jakiej się strona znalazła i wskazał, że dostrzega problemy jakie podatnik napotkał w trakcie prowadzenia działalności. W konsekwencji przyznał, iż w sprawie zaistniał ważny interes podatnika. Nieuregulowanie należności za wykonane usługi mogło doprowadzić do chwilowej utraty płynności finansowej, a brak środków pieniężnych uniemożliwił zapłatę należnego podatku od towarów i usług. Organ podatkowy zauważył także podjęte przez skarżącą działania zmierzające do poprawy bezpieczeństwa finansowego przedsiębiorstwa, tj. wystąpienie na drogę sądową o zapłatę za wykonaną usługę. Organ jednocześnie wskazał, iż istnieje obawa czy i kiedy posiadane przez stronę zaległości podatkowe zostaną uregulowane, gdyż zobowiązana nie uprawdopodobniła, iż będzie dysponować dostatecznymi środkami pieniężnymi. Zdaniem organu, niezakończony spór o zapłatę należnych pieniędzy nie stanowi wiarygodnego źródła sfinansowania ewentualnie odroczonych zaległości podatkowych, w szczególności, iż nieznany jest termin zakończenia sporu o zapłatę toczonego w postępowaniu cywilnym. Zatem organ stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła, iż będzie dysponować dostatecznymi środkami pozwalającymi na uregulowanie zaległości. Przedstawione w toku postępowania odwoławczego informacje o działaniach podjętych w celu odzyskania swoich należności, w ocenie organu, nie gwarantują, że należność wobec budżetu Państwa zostanie spłacona nawet w odroczonym terminie. Zdaniem organu, nie bez znaczenia dla podjętej decyzji o odmowie odroczenia zapłaty przedmiotowych zaległości podatkowych jest postawa strony w dążeniu do terminowego i systematycznego regulowania swoich zobowiązań względem budżetu Państwa. W tym zakresie organ podniósł, że od momentu rozpoczęcia działalności gospodarczej do jej zawieszenia, tj. przez okres ośmiu miesięcy od dnia 07 sierpnia 2009 r. do dnia 28 lutego 2010 r. skarżąca nieregulowała należnych zobowiązań podatkowych. Ponadto, strona za wykonane roboty budowlane wystawiła na rzecz spółki "P." pięć faktur VAT na łączną kwotę [...] zł, z czego nie otrzymała zapłaty za wykonane usługi jedynie w kwocie [...] zł, które to pieniądze stara się obecnie odzyskać na drodze sądowej. Firma "P." wywiązała się z zapłaty za wykonane usługi w łącznej kwocie [...] zł. Strona otrzymała także bezzwrotne kaucje gwarancyjne w wysokości [...] zł, jak i kwotę [...] zł, która została w dniu 22 marca 2010 r. uregulowana przez "L." sp. z o. o. w wyniku przeprowadzonych rozmów ugodowych. Pomimo powyższych faktów, skarżąca nie poczyniła żadnych działań w celu chociażby zmniejszenia kwoty posiadanych zaległości podatkowych. Organ jednocześnie wskazał, że mąż strony od dnia 08 lutego 2006 r. prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą "I." w tym samym zakresie co skarżąca, tj. wykonywania robót budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych oraz w zakresie wykonywania instalacji wodno-kanalizacyjnych. Organ na podstawie złożonych zeznań o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2009 (PIT-36) ustalił, że podatnik 2009 r. zamknął stratą w wysokości [...] zł, natomiast 2010 r. zyskiem w wysokości [...] zł. Z informacji urzędu skarbowego wynika, iż mąż skarżącej posiada zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r., sierpień 2007 r., poszczególne miesiące 2010 r. oraz marzec 2011 r. w łącznej wysokości [...] zł. Nieuregulowana została również zaległość z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za 2005 r. w kwocie [...] zł oraz 2010 r. w kwocie [...] zł. Wobec powyższych zaległości prowadzone jest postępowanie egzekucyjne. Organ podał również, że syn skarżącej w okresie od dnia 31 sierpnia 2007 r. do 31 sierpnia 2009 r. prowadził działalność gospodarczą w zakresie wykonywania instalacji wodno-kanalizacyjnych, z której w 2008 r. uzyskał przychód w łącznej kwocie [...] zł, a w okresie od stycznia do sierpnia 2009 r. – [...] zł. Od dnia 01 września 2009 r. do dnia 31 sierpnia 2011 r. działalność została zawieszona. Organ podał, że syn również nie reguluje należnych podatków, bowiem posiada zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za maj i czerwiec 2009 r. w łącznej kwocie [...] zł oraz zaległość w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za 2009 r. w kwocie [...] zł, które także zostały objęte postępowaniem egzekucyjnym. Podsumowując, organ stwierdził, że istnieje obawa czy i kiedy posiadane przez stronę zaległości podatkowe zostaną uregulowane, gdyż nie uprawdopodobniła ona, iż będzie dysponować dostatecznymi środkami pieniężnymi. Zakończenie postępowania cywilnego w sprawie o spór o zapłatę nie gwarantują, że należność wobec budżetu Państwa zostanie spłacona nawet w odroczonym terminie. Dlatego też korzystając z przewidzianego prawem uznania administracyjnego Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko organu pierwszej instancji odmawiające odroczenia zapłaty zaległości podatkowej. W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podniosła, że uznaniowość decyzji wydawanych na podstawie art. 67a Ordynacji podatkowej nie oznacza, iż mogą mieć one charakter decyzji dowolnych i oderwanych od danego stanu faktycznego. Wskazała, że opóźnienie w zapłacie należnego podatku od towarów i usług powstało wyłącznie z winy kontrahenta, który nie wywiązał się z zobowiązań wynikających z zawartej umowy o roboty budowlane z podwykonawcą. W wyniku tych okoliczności skarżąca utraciła płynność finansową w sposób trwały, co wpłynęło na prowadzoną działalność gospodarczą. Skarżąca w tym zakresie powołała się na postanowienie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy XVI Wydział Karny z dnia 02 lutego 2011 r., sygn. akt XVI Ks 212/10 w przedmiocie popełnienia wykroczenia skarbowego określonego w art. 57 § 1 Kodeksu karnego skarbowego, w którym Sąd wskazał, iż zadłużenie powstało z powodów niezawinionych przez podatnika. W ocenie skarżącej, podnoszona okoliczność nierzetelności kontrahenta wypełnia przesłankę interesu podatnika i uzasadnia udzielenie wnioskowanej ulgi. Ponadto skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organu, iż trwający spór sądowy nie stwarza wystarczających gwarancji na zapłatę przedmiotowej zaległości podatkowej w ewentualnie odroczonym terminie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia zasadności odmowy odroczenia przez organy podatkowe zapłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2011 r. w łącznej kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł. Podstawą prawną rozstrzygnięcia był art. art. 67a § 1 pkt 2 w zw. z art.67b pkt 2 Ordynacji podatkowej (dalej o.p.). Zgodnie z tym pierwszym przepisem organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a o.p. Z kolei, art.67b § 1 pkt 2 o.p. stanowi, że organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a, które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis. Szczegółowe zasady udzielania pomocy de minimis uregulowane zostały w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis. Z rozporządzenia tego wynika, że łączna wartość pomocy de minimis, udzielonej podmiotowi gospodarczemu nie może przekraczać 200.000 EUR w dowolnie ustalonym okresie trzech lat podatkowych. Organ rozpoznaje wniosek podatnika o udzielenie ulgi w ramach pomocy de minimis w oparciu o przesłanki wskazane w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, tj. w oparciu o ważny interes podatnika lub ważny interes publiczny. Dopiero wystąpienie jednej z tych przesłanek lub obydwu jednocześnie pozwala organowi podatkowemu na badanie dopuszczalności udzielenia pomocy publicznej na gruncie art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (por. wyrok WSA z dnia 1 kwietnia 2008 r., I SA/Go 28/08; wyrok WSA z dnia 4 marca 2011 r., I SA/Po 484/10; L. Etel (w:) C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja Podatkowa. Komentarz, Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o. 2006, s. 318-319). Pojęcia ważnego interesu podatnika lub ważnego interesu publicznego są pojęciami niedookreślonymi, których konkretyzacja jest dokonywana na tle stanu faktycznego indywidualnej sprawy. O istnieniu ważnego interesu decydują kryteria zobiektywizowane, które mogłyby zachwiać podstawami bytu ekonomicznego podatnika, a nie jego subiektywne przekonanie o wystąpieniu tej przesłanki. Odwołanie się do interesu publicznego wymaga natomiast każdorazowo dokonywania oceny skutków rozstrzygnięć prawnych z punktu widzenia respektowania wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak, np. sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy publicznej (por. S .Babiarz, B. Dauter, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004, s. 255). Należy podkreślić, że decyzje dotyczące odroczenia zapłaty zaległości podatkowej mieszczą się w ramach tzw. uznania administracyjnego. Oznacza to, że decyzja w tym względzie pozostawiona została swobodnemu uznaniu organu podatkowego. Ustalenie nawet przez organ, że istnieje ważny interes podatnika lub interes publiczny uzasadniający zastosowanie odroczenia zapłaty zaległości podatkowej, stanowi jedynie konieczną przesłankę do rozważenia takiej możliwości, ale nie zobowiązuje organu do wydania decyzji pozytywnej dla podatnika. Organ podatkowy, mając pozostawiony wybór takiego lub innego rozstrzygnięcia, ma jednak zawsze obowiązek wszechstronnego wytłumaczenia się w uzasadnieniu decyzji, dlaczego podjął właśnie takie, a nie inne rozstrzygnięcie. Przyznana organom podatkowym swoboda w rozstrzygnięciu nie oznacza zatem dowolności. Decyzje z zakresu uznania administracyjnego podlegają kontroli sądowej. W celu ustalenia, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, Sąd bada czy w jego toku organy podatkowe zachowały rządzące nim i określone w ustawie Ordynacja podatkowa zasady. Przede wszystkim w toku postępowania organy podatkowe zobowiązane są podjąć wszelkie niezbędne działania dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 Ordynacji) oraz wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 Ordynacji), nie przekraczając przy tym zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji). Skarżąca pismem z dnia [...] r. wniosła o odroczenie do dnia 31 marca 2011 r. (w odwołaniu termin ten wydłużyła do końca sierpnia 2011 r.) płatności zaległości z tytułu w podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2010 r. We wniosku wskazała, że nie posiada dostatecznych środków finansowych na uregulowanie zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę. Podniosła, że na obecną sytuację finansową miała wpływ nierzetelność firmy "P." sp. z o. o. spółka komandytowa, która nie wywiązała się ze swoich należności finansowych. W związku z zaistniałą sytuacją skarżąca wystąpiła na drogę sądową. Podniosła, iż niezależnie od zgłoszenia wierzytelności wobec firmy "P." do jej masy upadłościowej, w dniu 29 września 2010 r. złożyła pozew o zapłatę w postępowaniu upominawczym kwoty [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę przeciwko spółce z o.o. "L." - głównemu inwestorowi, która odpowiada ustawowo za długi spółki "P.". W świetle powyższych faktów, zdaniem strony, Skarb Państwa ma realne szanse na odzyskanie swoich należności. Wnosząc zatem o odroczenie terminu płatności zaległości podatkowych, skarżąca powołuje się na ważny interes podatnika. Z akt sprawy wynika, że skarżąca mieszka wraz z rodziną w domu o powierzchni ok. [...] m2 stanowiącym własność teściowej, zajmując ok. [...] m2 jego powierzchni. Miesięczne koszty utrzymania wynoszą [...] zł. Na utrzymaniu rodziców pozostaje córka w wieku [...] lat, która jest osobą w niepełnosprawną. Córka otrzymuje rentę socjalną w wysokości [...] zł netto oraz zasiłek pielęgnacyjny w wysokości [...] zł. Aktualnie jedynym źródłem utrzymania jest dochód męża skarżącej w wysokości [...] zł miesięcznie osiągany z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. W przedłożonym oświadczeniu o nieruchomościach i prawach majątkowych strona wskazała, iż posiada we współwłasności małżeńskiej, nieruchomość położoną w B. o powierzchni [...] ha, której szacunkową wartość skarżąca określiła na kwotę [...] zł. Wraz z mężem jest również współwłaścicielką samochodu osobowego marki [...] o szacunkowej wartości ok. [...] zł. Z oświadczenia tego wynika również, że skarżąca nie spłaca żadnych kredytów czy pożyczek. Posiada zaległości wobec ZUS w wysokości [...] zł. Z kolei, oceniając sytuację ekonomiczną prowadzonej przez siebie firmy "I.", skarżąca w "Formularzu informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis" z dnia [...] r. wskazała, że nie kwalifikuje się do objęcia postępowaniem upadłościowym czy naprawczym, nie odnotowuje rosnących strat, nie maleją obroty firmy, nie ulęgają zwiększeniu zapasy lub potencjał do świadczenia usług, nie posiada nadwyżek produkcji, nie zmniejsza się przepływ środków finansowych, nie zwiększa się suma zadłużenia, nie zaistniały inne okoliczności świadczące o trudnościach w zakresie płynności finansowej. Zdaniem Sądu, wydając zaskarżoną decyzję organ wziął pod uwagę wszystkie podnoszone przez stronę okoliczności i zgromadzone dowody, a odnosząc je do podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia sformułował wnioski, które mieszczą się w granicach swobodnej oceny dowodów. Trafnie organ podatkowy zauważył, że za wykonane roboty skarżąca otrzymała od spółki "P." [...] zł (część z należnej kwoty [...] zł), otrzymała także w dniu 22 marca 2010 r. kwotę [...] zł od spółki "L.". Mimo tego skarżąca nie podjęła żadnych działań w celu zmniejszenia zaległości podatkowych. Ponadto wskazać należy, że w 2009 r. i w 2010 r. strona osiągnęła przychód w wysokości odpowiednio [...] zł i [...] zł, który wykazała w zeznaniach o wysokości uzyskanego przychodu (PIT-28). W piśmie z dnia 10 października 2011 r. złożonego na rozprawie skarżąca stwierdziła, że kwota [...] zł nie była żadnym dochodem, bowiem została wydatkowana na zakup materiałów budowlanych, paliwa i generalnie na koszty wykonania robót. Należy jednak podkreślić, że skarżąca należności publicznoprawne powinna regulować w pierwszej kolejności, przed zobowiązaniami cywilnoprawnymi, a nie dopiero na końcu. Nie można także pominąć faktu, że strona zalega z płatnościami także innych podatków niż te, których dotyczy wniosek o odroczenie terminu płatności. Mimo krótkiego okresu prowadzenia działalności gospodarczej (rozpoczęcie działalności w dniu 7 sierpnia 2009 r., zawieszenie działalności w dniu 1 marca 2010 r.), strona nie reguluje należnych podatków. Posiada zaległości w podatku od towarów i usług - za październik 2009 r. w kwocie [...] zł, za grudzień w kwocie [...] zł oraz w zryczałtowanym podatku dochodowym za 2010 r. w wysokości [...] zł. Pamiętać należy, iż ulgi mają charakter uznaniowy. Oznacza to, że nawet w przypadku wystąpienia ważnego interesu podatnika, organ może odmówić przyznania ulgi. Organ odwoławczy biorąc pod uwagę postanowienie sądu karnego z dnia 2 lutego 2011 r., w którym stwierdzono, że zaniechanie zapłaty podatku wynikało z niezawinionego przez skarżącą braku środków pieniężnych wskutek postawy dłużników, przyznał, że w sprawie zaistniał ważny interes podatnika, lecz wydał rozstrzygnięcie w ramach uznania administracyjnego. Zdaniem Sądu, organ podatkowy nie naruszył prawa w stopniu skutkującym uchyleniem zaskarżonej decyzji. W sposób prawidłowy przeprowadził w niniejszej sprawie postępowanie i dokonał wyczerpującej analizy wskazanych przez skarżącą okoliczności. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy nie przekroczył również granic swobodnej oceny dowodów. Nie można podzielić poglądu strony zawartego w skardze, że jej firma w sposób trwały utraciła płynność finansową. Sama skarżącą oświadczyła w "Formularzu informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis", że nie występują okoliczności świadczące o trudnościach w zakresie płynności finansowej. W świetle przekazanych przez skarżącą informacji stwierdzić też należy, że skarżąca i jej rodzina nie znajdują się w sytuacji zagrażającej egzystencji. W skardze strona podnosi również, że niezasadnie oceniono, że fakt pozostawania w sporze sądowym z inwestorem nie stwarzał dostatecznych gwarancji zapłaty należności podatkowych. Należy jednak zauważyć, że w toku postępowania podatkowego skarżąca nie przedstawiła orzeczenia sądu, uznającego zasadność jej roszczenia. Termin zakończenia sporu sądowego był nieznany. Dopiero na rozprawie w dniu 11 października 2011 r. strona przedłożyła wyrok Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 5 sierpnia 2011 r. zasądzającego od spółki "L." na rzecz firmy skarżącej kwotę [...] zł. Wyrok ten jest jednak nieprawomocny. Ponadto, zgodnie z art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. W wyroku z dnia 16 sierpnia 2008 r., II FSK 999/07 NSA stwierdził, że przepis ten określa moment decydujący dla oceny stanu sprawy przez sąd administracyjny przy wydawaniu orzeczenia - dokonując kontroli zgodności z prawem decyzji administracyjnej sąd ocenia ją biorąc pod uwagę stan faktyczny istniejący w chwili wydawania danego aktu lub podjęcia czynności. Przepis ten oznacza zatem zakaz dokonywania oceny na podstawie faktów i dowodów nie wynikających z akt sprawy (wykroczenia poza materiał zebrany w postępowaniu podatkowym). Wyrok, który przedłożyła strona nie znajduje się w aktach sprawy. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) orzeczono jak w sentencji.