I SA/Bd 578/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. określił R. K. (skarżącemu) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu podał, że aktem notarialnym z dnia [...]. skarżący sprzedał niezabudowaną nieruchomość położoną w C. przy ul. S., stanowiącą działkę oznaczoną w ewidencji gruntów nr [...] o powierzchni [...] m2 za cenę [...] zł. Nieruchomość tę nabył na podstawie umowy przeniesienia własności nieruchomości z dnia [...]. poprzedzonej warunkową umową sprzedaży z dnia [...]. W tym samym dniu, tj. [...]., sprzedał także niezabudowaną nieruchomość położoną w C. przy ul. S., stanowiącą działkę oznaczoną w ewidencji gruntów nr [...] o powierzchni [...] m2 za cenę [...] zł. Nieruchomość tę nabył również na podstawie umowy przeniesienia własności nieruchomości z dnia [...]. poprzedzonej warunkową umową sprzedaży z dnia [...]. Organ podniósł, że odpłatne zbycie ww. nieruchomości nastąpiło w warunkach art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), dalej u.p.d.o.f., tj. przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie i sprzedaż ta nie nastąpiła w wykonaniu działalności gospodarczej. Wskazał, że w dniu [...]. podatnik złożył zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w 2007r. (PIT-36), w którym wykazał podatek z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych w wysokości [...]zł. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania podatkowego z powodu jego bezprzedmiotowości, a zarazem upływu 5-letniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: - art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.), dalej O.p., poprzez jego zastosowanie, - art. 45 ust. 6 u.p.d.o.f. poprzez jego błędne zastosowanie, - art. 22 ust. 6c u.p.d.o.f. przez jego błędną wykładnię i zastosowanie, - art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 197 § 1 oraz 198 § 1 O.p., poprzez ich niezastosowanie, - art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez rażące naruszenie procedur postępowania podatkowego. Decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniósł, że z uwagi na to, iż nabycie przez skarżącego ww. nieruchomości położonych w C. przy ul. S. nastąpiło w 2007r., do przychodu uzyskanego z odpłatnego ich zbycia zastosowanie mają przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym na dzień [...]. Odnosząc się do zakwestionowanego przez stronę sposobu wyliczenia podstawy opodatkowania Dyrektor wyjaśnił, że do rozliczenia podatku, organ I instancji przyjął przychód uzyskany ze sprzedaży obu nieruchomości w wysokości [...] zł, a także uwzględnił jako koszty uzyskania przychodów, poniesione przez skarżącego wydatki na nabycie nieruchomości rolnej oraz związane ze sporządzeniem aktów notarialnych z dnia [...]. i [...]. w części przypadającej proporcjonalnie na sprzedane działki, tj. łącznie w wysokości [...] zł. Tym samym zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo określił podstawę opodatkowania na kwotę [...] zł oraz zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. w wysokości 19%, tj. w kwocie [...] zł. Za nietrafny Dyrektor Izby Skarbowej uznał zarzut skarżącego, że organ I instancji bezzasadnie odrzucił jako koszt nabycia działek nr [...] i nr [...] wartość rynkową w/g cen na dzień [...]. określoną przez licencjonowanego rzeczoznawcę majątkowego w operacie szacunkowym z dnia [...]. w wysokości [...] zł. Organ podkreślił, że wycena rzeczoznawcy opiera się przede wszystkim na szacowaniu, czyli określeniu przybliżonej wartości nieruchomości. Nie stanowi natomiast dowodu potwierdzającego kwotę faktycznie poniesionych wydatków związanych z nabyciem danego gruntu. W ocenie Dyrektora, kwestia wartości nieruchomości gruntowej określona w/g stanu na 2007r., pozostaje bez znaczenia dla ustalenia wysokości kosztów nabycia, tj. faktycznie poniesionych wydatków związanych z nabyciem, jakie miało miejsce w dniu [...]. Jego zdaniem, wycena rzeczoznawcy nie może zastąpić głównego dowodu potwierdzającego poniesione wydatki związane z nabyciem nieruchomości w postaci aktu notarialnego, a także nie spełnia kryteriów wymaganych dokumentów, w odniesieniu do art. 22 ust. 6c u.p.d.o.f. Organ podkreślił, że w akcie notarialnym z dnia [...]. strony zgodnie ustaliły cenę nabywanej nieruchomości w łącznej wysokości [...] zł, przy czym odrębnie wyszczególniono tylko wartość budynku posadowionego na nieruchomości w kwocie [...] zł, nie wskazano natomiast, aby wartości poszczególnych działek w dniu ich zakupu były różne. Dyrektor zauważył, że przedmiotem wyceny rzeczoznawcy majątkowego nie były grunty wchodzące w skład gospodarstwa rolnego o łącznej powierzchni [...] m2 (stanowiące grunty orne, użytki rolne zabudowane i nieużytki, pastwiska trwałe oraz rowy), lecz grunty powstałe w wyniku scalenia działek oznaczonych numerami [...], [...] i ich nowego podziału geodezyjnego zgodnie z decyzją z dnia [....]r. wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta C. Wycena dotyczyła zatem gruntów wyodrębnionych po sprzedaży z dnia [...]r. i nie uwzględniała kontynuacji dotychczasowego sposobu ich użytkowania. Organ podał, że zgodnie z przedłożonym do aktów notarialnych z dnia [...]. zaświadczeniem z dnia [...]r. wydanym z upoważnienia Burmistrza Miasta C., działki nr [...] i nr [...] zostały przeznaczone zgodnie z planem miejscowym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w formach wolnostojącej lub bliźniaczej. Zatem wartość tych działek po podziale, tj. po dniu [...]r., jako działek przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe była wyższa niż w dniu ich nabycia. Dyrektor stwierdził, że okoliczność tę potwierdza fakt, iż ze sprzedaży w 2007r. dwóch działek o nr [...] i nr [...] oraz w 2009r. działki nr [...] o powierzchni [...] m2 zabudowanej budynkiem mieszkalnym, skarżący uzyskał przychód w wysokości [...] zł, a zatem znacznie przekraczający poniesione koszty nabycia całego gospodarstwa rolnego. Organ nie dał również wiary twierdzeniom podatnika, że sprzedał tylko dwie z nowopowstałych działek o najwyższej wartości, a pozostałe nienadające się do wykorzystania posiada do dzisiaj, skoro zgodnie z przedłożonym wypisem z rejestru gruntów i wyrysem z mapy ewidencyjnej pozostałe działki położone są w C. przy tej samej ulicy S., w obszarze przeznaczonym pod budownictwo mieszkaniowe. Ustosunkowując się do podnoszonej w odwołaniu okoliczności związanej z informacją, co do prawidłowości wypełnienia przez stronę zeznania podatkowego, którą uzyskała w trakcie konsultacji z pracownikami Krajowej Informacji Podatkowej, organ odwoławczy wskazał na art.14k § 1 O.p. i wyjaśnił, że z materiału dowodowego nie wynika, aby indywidualna interpretacja dotycząca prawidłowości metodologii przyjętej do rozliczenia zeznania podatkowego za 2007r. została wydana. Za nieuzasadniony Dyrektor Izby Skarbowej uznał zarzut, że organ I instancji nie miał prawa odmówić przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego uprawnionego do określenia wartości nabytej nieruchomości oraz dowodu z przesłuchania strony na okoliczność metodologii przyjętej przy ustaleniu podstawy opodatkowania. Organ odwoławczy powołując się na art. 188 O.p. uznał, że koszty nabycia nieruchomości potwierdzone zostały wystarczająco innymi dowodami, takimi jak: akty notarialne zakupu z dnia [...]. Rep. A nr [...] oraz z dnia [...]. Rep. A nr [...]. Ponadto operat szacunkowy określający wartość rynkową nieruchomości gruntowej, czy też dowód z przesłuchania skarżącego, zdaniem Dyrektora, nie może być w myśl przepisów art. 22 ust. 6c u.p.d.o.f., podstawą do określenia kosztu nabycia sprzedanych nieruchomości. W ocenie organu, nie zachodziła też konieczność powołania biegłego w celu ustalenia kosztów nabycia nieruchomości czy też przeprowadzenia oględzin. Organ odwoławczy nie podzielił również pozostałych zarzutów naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania. Odnosząc się natomiast do kwestii przedawnienia, Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że w dniu [....]. skarżącemu zostało doręczone zawiadomienie wydane zgodnie z art. 70c O.p. informujące, iż w dniu [...]. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych lub wybudowanych w latach 2007-2008 na skutek wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Odpowiadając na zarzut skarżącego dotyczący braku wypełnienia warunków do zastosowania przepisu art. 70 § 6 pkt 1 O.p., organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie o narażeniu uszczuplenia podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia w 2007r. nieruchomości można mówić po upływie terminu zapłaty zobowiązania przypadającego na [...]. W skardze do tut. Sądu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa, w szczególności: - art. 22 ust. 6c u.p.d.o.f. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, że koszty uzyskania przychodów w przypadku podziału nieruchomości nie ustala się w wysokości faktycznie związanej z poszczególnymi częściami, lecz średniej ceny przyjętej dla całej nieruchomości, - art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 i art.191 O.p., - art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez rażące naruszenie procedur postępowania podatkowego i naruszenie zasady stanowiącej, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Skarżący ponownie stwierdził, że sprzedając dwie działki o najwyższej wartości nie osiągnął tak wysokiego dochodu, jak to starają się udowodnić organy podatkowe. Wyjaśnił, że sprzedane działki miały najwyższą wartość z całego nabytego gruntu ze względu na ich położenie i charakterystykę terenu. W związku z tym, jako koszt nabycia działek nr [...] i nr [...] należało uwzględnić cenę, za jaką zostały one faktycznie nabyte, tj. cenę rynkową z [...]. wynikającą z przedłożonego organom operatu szacunkowego, a nie na podstawie matematycznego wyliczenia średniej ceny nabycia jednego m2 nieruchomości. Zdaniem skarżącego okoliczność, że w akcie notarialnym nie została wyszczególniona kwota [...] zł, nie oznacza, iż nie jest ona udokumentowanym kosztem nabycia, skoro mieści się w kwocie [...] zł. Skarżący ponownie zakwestionował prawidłowość postępowania podatkowego prowadzonego przez organ pierwszej instancji, a przede wszystkim odmowę przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego oraz dowodu z przesłuchania strony na okoliczność metodologii przyjętej przy ustaleniu podstawy opodatkowania, czy też dokonania oględzin przedmiotu sprawy. Według skarżącego skrajna opieszałość organów podatkowych i nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego godzi w zasadę wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: I. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze m.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c oraz pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.). Oceniając zaskarżoną decyzję według przedstawionych kryteriów, Sąd takiego naruszenia się nie dopatrzył. II. Spór sprowadza się do zagadnienia kosztów nabycia nieruchomości położonych w C. przy ul S., gdy sprzedaż nastąpiła przed upływem 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym miało miejsce nabycie. Zdaniem organu, za koszty nabycia nieruchomości należy przyjąć wydatki faktycznie poniesione z uwzględnieniem proporcji wydatków wynikających z aktów notarialnych odnoszących się do nabytej nieruchomości, biorąc pod uwagę wyliczoną wartość jednego m2 gruntu zapłaconą za jej nabycie. W ocenie natomiast strony skarżącej, do ustalenia wielkości kosztów nabycia nieruchomości należało przyjąć kwotę wynikającą z operatu szacunkowego ustalającego wartość nieruchomości na moment ich nabycia, a nie proporcje - zastosowane przez organ - w odniesieniu do ogólnej ceny wynikającej z aktu notarialnego. W zaistniałym sporze rację należy przyznać organowi. W pierwszej kolejności podać należy, że aktem notarialnym z dnia [...]. Rep. A nr [...] skarżący nabył nieruchomość położoną w C. przy ul. S., stanowiącą gospodarstwo rolne o łącznej powierzchni [...] ha składającej się: 1) z działek oznaczonych nr [...] (o pow. [...] m2) i nr [...] (o pow. [...]m2) – będących gruntami ornymi, użytkami rolnymi zabudowanymi i nieużytkami; 2) z działki nr [...] o powierzchni [...] m2 stanowiącej pastwiska trwałe oraz rowy. Nabycie ww. nieruchomości nastąpiło za kwotę łączną [....] zł (d.: k. 12-13 akt administracyjnych). Następnie miało miejsce scalenie i nowy podział działek oznaczonych dotychczas numerami [....] i [...], w wyniku którego powstały nowe działki oznaczone numerami od [...] do [...] wpisane do rejestru gruntów (d.: k. 24-25 akt administracyjnych). W dniu [...]. aktami notarialnymi Rep. A nr [...] i nr [...] skarżący sprzedał dwie działki z nowo wyodrębnionych, tj.: - działkę nr [...] o pow. [...] m2 za kwotę [...] zł (d.: k. 8-9 akt administracyjnych); - działkę nr [...] o pow. [...] m2 za kwotę [...] zł (d.: k. 5-6 akt administracyjnych). Podnieść należy, że w ww. aktach notarialnych z dnia [...]. zawarto informację, iż do umowy strony okazały m.in. zaświadczenie z dnia [...]. wydane z upoważnienia Burmistrza Miasta C., z którego wynika, że działki nr [...]i nr [...] zostały przeznaczone w planie miejscowym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w formach wolnostojącej lub bliźniaczej - na jednej działce jeden budynek oraz pensjonatową (§ 2 każdego z wymienionych aktów notarialnych – k. 6 i 9 akt administracyjnych). Mając na uwadze powyższe okoliczności podać należy, że zbycie nieruchomości nastąpiło w trybie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 tej ustawy źródłem przychodów jest odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz wynikającego z przydziału spółdzielni mieszkaniowych prawa do domu jednorodzinnego oraz prawa wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. Na podstawie natomiast art. 30e ust. 2 u.p.d.o.f. podstawą obliczenia podatku z odpłatnego zbycia nieruchomości i w/w praw jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększony o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw. Stosownie do art. 19 ust. 1 tej ustawy, przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt. 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Za koszty sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie wydatki poniesione przez sprzedającego, które są konieczne aby transakcja mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością). Zgodnie z art. 22 ust. 6c u.p.d.o.f., koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania. Wysokość tych nakładów ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych (art. 22 ust. 6e w/w ustawy). Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że przychodem ze sprzedaży przez skarżącego nieruchomości stanowiących działki o numerach [...] i [....] są odpowiednio kwoty [...] zł i [...] zł (łączna kwota [...] zł). Przychód ten mógł zostać pomniejszony o koszty, o których mowa w w/w art. 19 ust. 1 (koszty odpłatnego zbycia) oraz w art. 22 ust. 6c cyt. ustawy (koszty uzyskania przychodu), a które w niniejszej sprawie wyniosły [...] zł, jak zasadnie wyliczył organ, a nie [...] zł (bez kosztów sporządzenia aktów notarialnych), jak wskazuje podatnik. Podać bowiem należy, że koszty nabycia nieruchomości rolnej poniesione na rzecz zbywcy w/g aktu notarialnego wyniosły [...] zł, które należy powiększyć o koszty aktów notarialnych w wysokości [....] zł, co daje łącznie kwotę nabycia [...] zł. Od tej kwoty organ prawidłowo odliczył kwotę [...] zł jako wartość budynku mieszkalnego wynikającą z § 4 umowy z dnia [...]. (s. druga aktu notarialnego z dnia [...]., k. 13 akt administracyjnych) i przypadające w proporcji koszty aktów notarialnych. W konsekwencji wydatki na nabycie gruntu wyniosły [...] zł; kwota ta stanowi różnicę pomiędzy kwotą wydatków na nabycie całej nieruchomości zabudowanej ([...] zł), a kwotą wydatków na nabycie budynku mieszkalnego ([...] zł). W związku z tym, że powierzchnia gruntu nabytego w 2007r. wyniosła [...] m2, to kwotę na jego nabycie ([...] zł) należało podzielić przez tę wielkość gruntów, co daje [...] zł za jeden m2. Taka kwota nabycia jednego m2 gruntu została poniesiona, tj. zapłacona nabywcy i zapłacone koszty aktów notarialnych. Skoro w wyniku nowego podziału nabytej nieruchomości powstały nowe działki i dwie z nich zostały sprzedane w 2007r., to dla ustalenia wysokości poniesionych wydatków na ich nabycie właściwe było zastosowanie wyżej opisanego wyliczenia z odwołaniem się do danych liczbowych zawartych w akcie notarialnym. Podnieść należy, że za koszty uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości uważa się koszty nabycia, a nie koszty ustalone przez rzeczoznawcę dla działek, które w momencie nabycia jeszcze nie istniały, bowiem powstały (zostały wyodrębnione) po nabyciu w wyniku nowego podziału geodezyjnego. Skoro w akcie notarialnym podano cenę odnoszącą się do całej nieruchomości z wyodrębnieniem wyłącznie ceny budynku mieszkalnego, to brak jest podstaw, aby obecnie twierdzić, że część nieruchomości rolnej została nabyta za cenę wyższą, a część za niższą. Strony ustaliły jedną kwotę jako cenę za całą nieruchomość z zastrzeżeniem wartości budynku mieszkalnego, nie różnicując jej w odniesieniu do poszczególnych części gruntów. Cena zatem wymieniona w akcie notarialnym i zapłacona przez stronę skarżącą jest ceną, o której mowa w przepisach ustawy podatkowej, czyli ceną faktycznie poniesioną. Ustalenie przez rzeczoznawcę (na zlecenie podatnika) w operacie szacunkowym ceny działek, które po scaleniu i podziale powstały w terminie późniejszym, nie jest wielkością poniesioną na ich nabycie, przy takiej treści aktu notarialnego odnoszącego cenę do całości nieruchomości z wyodrębnieniem wyłącznie ceny budynku mieszkalnego. Skoro strony w akcie notarialnym postanowiły o cenie jako odzwierciedlającej wartość całej nieruchomości bez jej różnicowania w odniesieniu do jej części (poza budynkiem mieszkalnym), to konsekwentnie organ obowiązany był do uwzględnienia jego postanowień. Zasadnie organ również stwierdził, że wartość działek po podziale, tj. po dniu [...]., jako działek przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe (poprzednio gospodarstwo rolne) była wyższa niż w dniu ich nabycia. W tej sytuacji w pełni uzasadniona była odmowa przeprowadzenia oględzin nieruchomości, powołania biegłego, czy też przesłuchania strony na okoliczność wartości nabycia nieruchomości działek (w trakcie postępowań podatkowych podatnik wypowiadał się wielokrotnie), skoro w oparciu o postanowienia aktu notarialnego można było ją wyliczyć. Nie ma zatem znaczenia dla sprawy, czy na pozostałych działkach – powstałych po dokonaniu nowego podziału geodezyjnego – znajdują się wyrobiska, rowy lub inne deformacje terenu. Jeszcze raz podkreślić należy, że z art. 19 ust. 1 u.p.d.o.f. zdanie pierwsze jednoznacznie wynika, iż przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli organy podatkowe uznały, że cena sprzedanej nieruchomości stanowiącej działki powstałe w wyniku nowego podziału geodezyjnego nie odbiega od wartości rynkowej, a ponadto także koszty tego odpłatnego zbycia można ustalić w oparciu o dane z aktu notarialnego i które faktycznie zostały poniesione, to nie było żadnych uzasadnionych podstaw, aby przyjmować dane ustalone przy uwzględnieniu opinii biegłego. Zdaniem Sądu, nie można czynić organowi zarzutu, że w sposób niewłaściwy ustalił koszty uzyskania przychodu oraz, iż możliwości wykazania kosztów nabycia istnieją, a organ podatkowy ich nie oceniał. Reasumując, w ocenie Sądu, organ podatkowy nie naruszył art. 180 § 1, art. 181, art. 187 i art. 188 O.p. w związku z art. 22 ust. 6c u.p.d.o.f. Nie sposób także zgodzić się ze skarżącym w zakresie, w jakim sformułował zarzuty natury konstytucyjnej. Trzeba wskazać, że na podstawie art. 2 Konstytucji RP Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Okoliczność zatem, że organ wydał decyzję wbrew oczekiwaniom strony skarżącej, nie oznacza, iż doszło do naruszenia tej zasady konstytucyjnej, skoro działania organu mają oparcie w przepisach ustawy podatkowej oraz Ordynacji podatkowej, co wyżej wykazano. III. Odnośnie do twierdzenia, że podatnik zasięgał informacji u pracowników organu, wskazać należy, iż skarżący nie wykazał, aby zwracał się ze stosownym zapytaniem do właściwego organu w ramach instytucji indywidualnej interpretacji prawa podatkowego (art. 14a-14p Ordynacji podatkowej). Dyrektor Izby Skarbowej zaprzecza, aby taka interpretacja dla strony skarżącej była wydana. Podnieść należy, że przepisy prawa przewidują ochronę podatnika przed negatywnymi dla niego skutkami podatkowymi, jeżeli zastosuje się do stanowiska organu, jednakże wyrażonego w wydanej indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. W art. 14k § 1 O.p. postanowiono, że zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. W art. 14k § 2 tej ustawy postanowiono, że zastosowanie się do interpretacji ogólnej przed jej zmianą nie może szkodzić temu, kto się do niej zastosował, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. Z kolei § 3 tego artykułu stanowi, że w zakresie związanym z zastosowaniem się do interpretacji, która uległa zmianie, lub interpretacji nieuwzględnionej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej, nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, a postępowanie wszczęte w tych sprawach umarza się oraz nie nalicza się odsetek za zwłokę. Wobec zatem braku indywidualnej interpretacji prawa podatkowego wydanej dla skarżącego i braku dowodów na poparcie tezy o uzyskanej przez niego od organu nieprawidłowej interpretacji przepisów w zakresie ustalania kosztów nabycia nieruchomości, zarzut skargi w tej materii nie zasługuje na uwzględnienie. IV. Sąd oceniając decyzję stwierdza, że prawidłowe jest także stanowisko organu odwoławczego zawarte na s. 7-8 zaskarżonej decyzji, iż nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2007r., bowiem w sprawie ma zastosowanie art. 70 § 1 pkt 6 O.p.. Podać należy, że zgodnie z tym przepisem bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. W aktach sprawy administracyjnej znajduje się bowiem kopia pisma z dnia [...]. Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. skierowanego do R. K., w którym powołując się na art. 70c w związku z art. 70 § 1 pkt 6 O.p. zawiadomiono o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. z uwagi na ww. przesłankę. Pismo to zostało doręczone skarżącemu w dniu [...]., a zatem przed upływem 5-letniego terminu przedawnienia (d.: k. 97-100 akt administracyjnych). W tej sytuacji organ odwoławczy był uprawniony do rozstrzygania i wydania decyzji w 2014r. V. W ocenie Sądu, organy zebrały - wbrew zarzutom skargi - wystarczający materiał dowodowy do rozstrzygnięcia sprawy, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 122 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nie przekracza również granic swobodnej oceny dowodów, zakreślonych przez przepis art. 191 O.p. Uwzględniając powyższe wywody, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, jak również przepisów prawa procesowego, w tym art. 120 O.p. Mając na względzie powyższe, tut. Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. s.E.Kruppik-Świetlicka s.H.Adamczewska-Wasilewicz s.U.Wiśniewska