I SA/Bd 61/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Dudra (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Protokolant: Asystent sędziego Agnieszka Kujawa po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 marca 2010 r. sprawy ze skargi P.-F. sp. z o. o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w T. na rzecz P.-F.sp. z o.o. w G. kwotę 3.251 (trzy tysiące dwieście pięćdziesiąt jeden) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dnia [...] w Oddziale Celnym w T. dopuszczono do wolnego obrotu towar zgłoszony przez P. Sp. z o.o. w postaci tkaniny z mikrofibry, charakteryzujący się następującymi parametrami - tkanina mikrofibra - 100% poliester 82g/m2; 5145 mb - szerokość 160 cm; 65908 mb -szerokość 220 cm; 6600 mb - szerokość 240 cm, w ilości - 77653 mb. Zgłaszający zaklasyfikował towar wymieniony w pozycji nr 1 przedmiotowego zgłoszenia celnego do kodu TARIC 5515 19 10 00 Wspólnej Taryfy Celnej, obejmującego: Pozostałe tkaniny z włókien odcinkowych syntetycznych, - Pozostałe, -Niebielone lub bielone, ze stawką celną 8 % (erga omnes). W konsekwencji analizy wyników przeprowadzonych badań laboratoryjnych organ celny uznał, iż zgłaszający dokonał nieprawidłowej klasyfikacji taryfowej . Organ uznał, iż przedmiotowy towar powinien zostać zaklasyfikowany do kodu TARIC 5407 61 10 10. W związku z czym wszczął z urzędu postępowanie w sprawie sprostowania przedmiotowego zgłoszenia celnego i określenia prawidłowej kwoty podatku od towarów i usług dla towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym. W jego wyniku decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego w T., określił prawidłową kwotę podatku od towarów i usług. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem strona wniosła odwołanie, w którym zarzuciła decyzji organu celnego naruszenie: art. 33 ust. 2 oraz art. 29 ust. 16 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 z póżn. zm.) oraz art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 1 pkt 4 i 6 i § 4 Ordynacji podatkowej Decyzją z dnia 30 listopada 2009r. Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ stwierdził, że zebrane w postępowaniu dowody wskazują, iż przedmiotem importu była biała tkanina utkana splotem płóciennym, z włókien chemicznych ciągłych, nieteksturowanych, zawierająca w masie 100 % poliestru. W świetle ultrafioletowym tkanina wykazywała fluorenscencję, co świadczy o obecności w niej rozjaśniaczy optycznych. Wobec powyższego należało rozważyć wskazaną przez laboratorium możliwość klasyfikacji przedmiotowego towaru do kodu TARIC 540761 10 10 Zintegrowanej Taryfy Wspólnot Europejskich, gdyż jest ona zgodna z wynikiem przeprowadzonego badania. Organ wskazał na fakt, iż jak wynika z przeprowadzonego badania laboratoryjnego próbkę stanowi "tkanina utkana splotem płóciennym z włókien chemicznych ciągłych", natomiast zadeklarowany przez stronę kod TARIC 5515 19 10 00, obejmuje "pozostałe tkaniny z włókien odcinkowych syntetycznych". W związku z powyższym w ocenie organu odwoławczego towar w postaci tkaniny utkanej splotem płóciennym z włókien chemicznych ciągłych, nieteksturowanej, bielonej, zawierającej w masie 100% poliestru należało klasyfikować do kodu 5407 61 10 10. Jednocześnie organ wskazał, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1487/2005 z dnia 12 września 2005 roku nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierającego tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L 240/1 z późn. zm.) - nałożono ostateczne cło antydumpingowe na przywóz m.in. tkanin klasyfikowanych do ww. kodu TARIC pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w wysokości 74,8%. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego w T. decyzją nr [...] z dnia [...] określił prawidłową kwotę długu celnego z zastosowaniem stawki ostatecznego cło antydumpingowego (w związku z ustaleniem prawidłowej klasyfikacji towaru do kodu CN 5407 61 10 10.), co w konsekwencji miało wpływ na wysokość kwoty podatku od towarów i usług. Organ, odnosząc się do podniesionej w odwołaniu argumentacji o dokonywanych w Niemczech i Francji zgłoszeniach celnych przedmiotowego towaru stwierdził, że fakt ewentualnej nieprawidłowej deklaracji dokonanej przez importera w zgłoszeniu celnym powoduje, że organy celne w przypadku gdy stwierdzą, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo mogą w myśl art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, wydać decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Zgodnie zaś z art. 5 ust.1 pkt 3 tej ustawy opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega import towarów. Na podstawie art. 19 ust. 7 cyt. wyżej ustawy obowiązek podatkowy w imporcie powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 8 i 9. W myśl art. 29 ust. 13 cyt. ustawy podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Natomiast zgodnie z art. 29 ust. 16 do podstawy opodatkowania, o której mowa w ust. 13 i 14, dolicza się określone w odrębnych przepisach opłaty oraz inne należności, jeżeli organy celne mają obowiązek pobierać te należności z tytułu importu towarów. Na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, iż postępowanie przeprowadzone przez Naczelnika Urzędu Celnego nie naruszało , jak twierdzi strona szeregu zasad ogólnych postępowania. W zaskarżonej decyzji wskazano prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia. Dla ustalenia stanu faktycznego przeprowadzono wcześniej odpowiednie postępowanie dowodowe oraz dokonano oceny dowodów, w następstwie czego wydano zaskarżoną decyzję. Konkludując Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż uwzględniając wynik przeprowadzonego badania laboratoryjnego organ I instancji w zaskarżonej decyzji po ocenie zebranych dowodów słusznie określił prawidłową kwotę podatku od towarów i usług. Na decyzję organu II instancji strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w której wniosła o uchylenie decyzji obu instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie : art. 33 ust. 2 oraz art. 29 ust. 16 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zm.), art. 120, art. 121 §1, art. 122, art. 124, art. 187 §1, art. 191, oraz art. 210 §1 pkt. 4 i 6 i §4 Ordynacji podatkowej. Skarżąca spółka nie zgodziła się z zastosowaną przez organy celne klasyfikacją taryfową sprowadzonej tkaniny do kodu TARIC 54 07 61 10 10. Zdaniem strony klasyfikacja powinna być oparta o kod 5407 61 10 90. Autor skargi stwierdził, iż sprawozdanie Laboratorium celnego nieprawidłowo oceniło sprowadzony do Polski towar. Ustalona przez Laboratorium okoliczność, iż tkanina była bielona nie może być potwierdzona i nie odpowiada określeniu, które funkcjonuje oficjalnie w wersji TARIC niemieckiej czy angielskiej. Strona skarżąca wskazała, iż w wersji angielskiej jest użyto słowa "Dyed white" dla kodu 5407 6110 10. Także w wersji niemieckiej TARIC brzmienie opisu tego kodu oznacza "biały, farbowany". Tym samym zdaniem strony nie można zgodzić się z dokonaną przez Laboratorium konstatacją, iż towar był bielony. Towar sprowadzony przez spółkę nie był towarem "białym farbowanym" i nie mógł być zaklasyfikowany do kodu 5407 61 10 10 tylko do kodu 5407 61 10 90. W ocenie spółki błąd organu celnego sprowadza się do błędnego zrozumienia użytych we Wspólnej Taryfie Celnej słów i określeń. Organy celne nie wykazały, iż sprowadzony towar był "biały, farbowany" i w konsekwencji nie miały podstaw do zmiany dokonanej taryfikacji. Autor skargi podniósł ponadto, iż takie same towary, jak te, które zostały zgłoszone w zgłoszeniu celnym z dnia 03 lipca 2009 roku w pozycji nr 1, są odprawiane w Niemczech i we Francji według kodu TARIC 5407 6110 90 i tamtejsze organy celne nie kwestionują prawidłowości takiej klasyfikacji. Zdaniem strony można zatem wymagać, aby taki sam towar był tak samo klasyfikowany we wszystkich państwach członkowskich. Strona podniosła, iż zamiast zbadać, dlaczego w innych państwach członkowskich towary tożsame ze sprowadzonym przez spółkę są taryfikowane według klasyfikacji dokonanej przez spółkę w Polsce (czyli do kodu 5407 61 10 90) i zgłoszenia te nie są tam podważane, organ celny stwierdził że na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy o VAT fakt ewentualnej nieprawidłowej deklaracji dokonanej przez importera skutkuje wydaniem decyzji określającej podatek w prawidłowej wysokości - co trudno uznać za jakiekolwiek logiczne ustosunkowanie się do powołanej w odwołaniu okoliczności. Konkludując strona stwierdziła, iż sprowadzony towar nie powinien być objęty zakresem rozporządzenia Rady nr 1487/2005. Określenie w decyzji kwoty długu celnego (ostatecznego cła antydumpingowego) zostało zatem dokonane z naruszeniem przepisu art. 1 ust. 1 i ust. 2 ww. rozporządzenia. Jednocześnie strona skarżąca stwierdziła, iż organ podatkowy naruszył również szereg zasad postępowania i wydał decyzję naruszając obowiązujące prawo, przez co naruszył podstawowa zasadę, iż organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Zdaniem skarżącej spółki organ celny zastosował prawo w niewłaściwy sposób, powołując jako podstawę prawną przepisy, które w danych okolicznościach sprawy nie mogły znaleźć zastosowania. Takie postępowanie narusza zaufanie do organu celnego, gdyż organ celny w toku postępowania nie podjął wszystkich możliwych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, skutkiem czego było podjecie błędnej decyzji. W szczególności błędna była kwalifikacja taryfowa sprowadzonego z Chin towaru, co skutkowało nałożeniem dodatkowego cła i w konsekwencji zwiększeniem podatku VAT. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do kwestii nie zastosowania przez organy celne tłumaczenia wersji niemieckiej bądź angielskiej Wspólnej Taryfy Celnej organ stwierdził, że polska wersja Wspólnej Taryfy Celnej na której opierały się organy celne wydające zaskarżoną decyzję - nie stanowi "tłumaczenia" wersji angielskiej, czy niemieckiej lecz ma znaczenie dla nich równorzędne. W piśmie procesowym z dnia 23 lutego 2010r. strona skarżąca podtrzymała argumentację przedstawioną w skardze, wskazując przede wszystkim na występujące jej zdaniem różnice w tłumaczeniu unijnych aktów prawnych dotyczących taryfikacji przedmiotowego towaru. Wskazano m.in., że w polskiej wersji Rozporządzenia Rady (WE) nr 1487/2005 z dnia 12 września 2005 roku nakładające ostateczne cło antydumpingowe (...) jest rozszerzenie zakresu o tkaniny bielone podczas gdy w wersji angielskiej mowa jest tylko i wyłącznie o tkaninie farbowanej, w tym farbowanej na biało. Sprowadzony przez spókę towar nie był farbowany, czego dowodem jest m.in. opis metody produkowania tej tkaniny. Do pisma strona dołączyła francuski dokument Renseignement tarifaire contaignant ( informacja o obowiązującej taryfie) dot. towaru o kodzie 5515 12 10 00 oraz informację producenta T. dotyczącą sposobu produkcji tkanin o kodach 5407 51 00 90 i 5515 12 10. Dokumenty zostały przedstawione wraz z ich tłumaczeniami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy są akta sądowe, jak i przedstawione sądowi akta administracyjne. Zatem sąd administracyjny rozpoznaje sprawę w zakresie stanu faktycznego, który legł u podstaw wydania zaskarżonej decyzji i znajduje się w nadesłanych aktach administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1533/07, LEX nr 488467). Wskazać dalej należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że decyzja będąca przedmiotem skargi narusza przepisy prawa procesowego w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 29 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. W związku wyeliminowaniem wyrokiem z dnia 16 marca 2010r. sygn. akt [...] z obrotu prawnego decyzji wymierzającej cło, której ustalenia stanowią podstawę do określenia podatku od towarów i usług przy imporcie towarów, zaskarżona decyzja także podlegała uchyleniu, jako konsekwencja naruszenia przepisów procesowych w postępowaniu dotyczącym należności celnych. Mając zatem na względzie przedstawioną argumentację Sąd dokonał rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W przedmiocie braku możliwości wykonania decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono na podstawie art. 152 ustawy p.p.s.a. Natomiast o kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a.