I SA/Bd 647/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Pietrasik (spr.), Sędziowie : sędzia WSA Elżbieta Piechowiak, asesor sądowy Mirella Łent, Protokolant: Anna Krenz, po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi W. L. o wznowienie postępowania w sprawie SA/Bd 2479/03 ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej w T. postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania I SA/Bd 647/04 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 03 lutego 2004r. sygn. akt SA/Bd 2479/03 oddalił skargę W. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej w T. Tym samym Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Pismem z dnia 31 maja 2004r. strona skarżąca powołując się na art.273§2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosła o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem sygn. akt SA/Bd 2479/03 oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Skarżący w uzasadnieniu podnosi, iż jego zdaniem decyzja organu I instancji z dnia [...] mająca charakter decyzji deklaratoryjnej potwierdziła powstanie z dniem 13 sierpnia 1999 r. określonego stanu prawnego i kwota niedopłaty długu celnego została zarejestrowana na zasadzie art.229 ustawy Kodeks celny. Do chwili obecnej organ nie powiadomił skarżącego o zarejestrowaniu kwoty wynikającej z długu celnego, co stanowi naruszenie przepisu art.230 ustawy Kodeks celny. Okoliczność ta została ujawniona przez stronę w dniu 10 marca 2004r. Zdaniem skarżącego nie ponosi on odpowiedzialności za powstały dług celny. Zarzuca, iż Sąd prowadząc postępowanie nie stwierdził i nie usunął naruszenia prawa w zakresie ujawnionej okoliczności, a zdaniem skarżącego ten nowy fakt jest przesłanką uzasadniającą wznowienie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, którego istota polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem. Podkreślić należy, że ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wylicza enumeratywnie przyczyny, które są podstawą żądania wznowienia postępowania. Zgodnie z art.273 § 2 powoływanej ustawy można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Unormowanie zawarte w art.273 §2 i art.281 cyt. ustawy jest powtórzeniem unormowania zawartego w art.403 §2 i zawartego w art. 403 §2 i 411 Kodeksu postępowania cywilnego, a zatem dotychczasowe orzecznictwo tak Sądu Najwyższego jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowane na tle przepisów kpc zachowuje swoją aktualność przy stosowaniu przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznając sprawę należało zgodnie z art. i 281 cyt. ustawy ustalić, czy istotnie została spełniona przesłanka określona w art.273 § 2, a więc czy dopiero po wydaniu prawomocnego wyroku nastąpiło wykrycie takich okoliczności faktycznych czy środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Zwrot "wykrycie" zawarty w treści art.273 §2 odnosi się tylko do takiej sytuacji, gdy nowe okoliczności i dowody nie zostały ujawnione w poprzednim postępowaniu, gdyż nie były stronom znane (por. postanowienie SN z dnia 15 maja 1968r. OSNC 1969/2/36). W niniejszej sprawie nie zaistniała merytoryczna przesłanka do wznowienia postępowania sądowego na podstawie art. 273 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnosząc się do argumentacji zawartej w skardze o wznowienie postępowania należy stwierdzić, iż powiadomienie o zarejestrowaniu kwoty należności nie wpływa na uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe jak i na wysokość długu celnego. Jest to czynność materialno-techniczna. Kwestia prawidłowego poinformowania dłużnika o zarejestrowaniu długu celnego może mieć znaczenie dla egzekwowania należności celnych, natomiast nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie określenia wysokości należności celnych. Przyczyna restytucyjna charakterystyczna dla instytucji wznowienia postępowania polega bowiem na tym, że opiera się na okolicznościach, które pozostają w związku przyczynowym z treścią rozstrzygnięcia sprawy (art. 273 § 2 ) . Nie mogą być więc brane pod : uwagę przyczyny, które nie wchodziły w zakres okoliczności które składały się na podstawę I stanu rzeczy istniejącego w chwili orzekania przez Sąd (por. postanowienie SN z dnia 30 listopada 1984 r. w sprawie sygn. akt I CO 18/84, LEX nr 8655). Ponadto należy zwrócić uwagę, iż w momencie doręczenia decyzji organów celnych o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe skarżący został poinformowany o wysokości długu celnego. Nadto należy zauważyć, iż postępowanie w sprawie SA/Bd 2479/03 dotyczy odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności merytorycznych wymiarowych decyzji organu celnego. Zaś argumenty podniesione w skardze, których wyżej mowa, w istocie rzeczy nie dotyczyły postępowania o stwierdzenie nieważności, które było przedmiotem rozpatrywania w tej sprawie, bowiem odnosiły się do merytorycznych decyzji wymiarowych, które były przedmiotem badania w innym postępowaniu sądowym, którego nie dotyczyła skarga o wznowienie postępowania sądowego. Reasumując, skoro nie zaistniała w sprawie przesłanka określona w art.2?3 §2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to brak jest podstaw do wznowienia postępowania również z tej przyczyny. Z tych względów na mocy art.281 powołanej ustawy Sąd odrzucił skargę o wznowienie postępowania.