I SA/Bd 651/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) sędzia WSA Tomasz Wójcik Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 22 lutego 2024 r. nr BP.501.3068.2023.1091.BD2.531327 w przedmiocie kary pieniężnej uchyla zaskarżoną decyzję Decyzją z dnia [...] listopada 2023 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na A. C. karę pieniężną w wysokości [...] zł. Podstawę faktyczną decyzji stanowiło niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (dalej: "u.t.d."); skrócenie przez kierowcę odpoczynku dobowego o czas równy lub większy niż 4 godziny i 30 minut; oraz przekroczenie przez kierowcę dozwolonego maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 6 godzin i 45 minut. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] lutego 2024 r. Inne utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu [...] kwietnia 2022 r. dokonano kontroli drogowej na drodze krajowej S10 w miejscowości T., pojazdu marki "S. " wraz z naczepą. Pojazdem kierował M. B.. Kontrolowany przewóz wykonywany był na rzecz i w imieniu przedsiębiorcy M. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: Firma Handlowa M. C.. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli. Organ odwoławczy zważył, że łączna kara za wszystkie ww. naruszenia określone w załączniku nr [...] do u.t.d. wynosi [...] zł, jednakże z uwagi na treść art. 92a ust. 4 u.t.d., suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty [...]zł, w związku z czym kwota kary pieniężnej została ograniczona do [...] zł. Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących ukarania go dwa razy za ten sam okres organ podał, że zarzuty te są bezzasadne. Organ odwoławczy na podstawie Centralnej Ewidencji Naruszeń stwierdził, że naruszenia stwierdzone podczas tej kontroli dotyczące M. B. obejmowały styczeń i luty 2022 r. Zatem nie można mówić o dwukrotnym ukaraniu strony za te same naruszenia. W skardze strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, uchylenie nałożonej kary i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: art 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") przez naruszenie przepisów prawa materialnego oraz postępowania w przedmiotowej sprawie; art. 7 k.p.a. przez niepodjęcie z urzędu lub na wniosek strony wszelkich niezbędnych oraz wymaganych prawem czynności w celu wyjaśnienia stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie; art. 8 § 1 k.p.a. przez ograniczenie praw podmiotowych związanych z pomijaniem przeprowadzenia dowodów zgodnie z wnioskami dowodowymi kierowanymi przez skarżącego; art. 75 k.p.a. przez niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie dowodów, o które wnioskował skarżący; art 77 § 1 k.p.a. przez błędną ocenę materiału dowodowego w związku z niezebraniem w sposób wyczerpujący jego całokształtu, co miałoby realizować zasadę prawdy obiektywnej; art 77 § 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie w związku z nieinformowaniem skarżącego w formie postanowienia o przyczynach nieprzeprowadzenia dowodu na podstawie złożonego wniosku dowodowego; art 78 § 1 k.p.a. przez pominięcie wniosków dowodowych skarżącego, których uwzględnienie uniemożliwiłoby wydanie zaskarżanej decyzji; art 80 k.p.a. przez dowolną ocenę dowodów przez organ, nie zaś swobodną, określoną granicami prawa oraz okolicznościami faktycznymi w związku z niezebranym wyczerpująco materiałem dowodowym. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że został ukarany dwukrotnie za to samo naruszenie, bowiem w okresie od [...] maja do [...] czerwca 2022 r. Wojewódzki Inspektorat Transportu Drogowego w B. dokonał w siedzibie firmy kompleksowej kontroli w zakresie czasu pracy kierowców. Skarżący podniósł, że nie jest dopuszczalne dwukrotne karanie podmiotu kontrolowanego sankcjami administracyjnymi za to samo zachowanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze z zm., dalej: "p.p.s.a.") wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta narusza prawo. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] kwietnia 2022 r. w T. dokonano kontroli drogowej zespołu pojazdów (pojazdu silnikowego i naczepy), którym kierował M. B.. Kierujący wykonywał transport drogowy w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy – M. C.. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono nieprawidłowości polegające na: 1) skróceniu przez kierowcę odpoczynku dobowego o czas równy lub większy niż 4 godziny i 30 minut (lp. 13 załącznika nr [...] do u.t.d.), 2) przekroczeniu przez kierowcę dozwolonego maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 6 godzin i 45 minut (lp. 14 załącznika nr [...] do u.t.d.), 3) niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. – za każdy dokument (lp. 1.2 załącznika nr [...] do u.t.d.). W konsekwencji organ wymierzył A. C. – zarządzającemu transportem w przedsiębiorstwie M. C., karę pieniężną w wysokości [...] zł. Podstawę wymierzenia tej kary stanowił art. 92a ust. 2 u.t.d., zgodnie z którym zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych do [...] złotych za każde naruszenie. W myśl art. 92a ust. 4 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty [...]złotych. Stosownie zaś do art. 92a ust. 8 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr [...] do ustawy. W skardze oraz w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżący podniósł zarzut podwójnego ukarania go karą administracyjną za to samo zachowanie. W odwołaniu wskazał, że Wojewódzki Inspektorat Transportu Drogowego w B. przeprowadził firmie kompleksową kontrolę za okres 12 miesięcy zakończonej protokołem kontroli z dnia [...] kwietnia 2022 r. Stwierdził, że w wyniku tej kontroli obejmującej okres wskazany w zaskarżonej decyzji jako osoba zarządzająca został już raz ukarany w wysokości [...] zł na podstawie decyzji nr [...]. Odnosząc się do zarzutu dwukrotnego ukarania skarżącego za to samo zachowanie w zaskarżonej decyzji wskazano, że na podstawie Centralnej Ewidencji Naruszeń ustalono, iż nieprawidłowości stwierdzone podczas tej kontroli dotyczące M. [...] obejmowały styczeń i luty 2022r. Zatem nie można mówić tutaj o dwukrotnym ukaraniu strony za te same naruszenia. W związku z powyższym organ zarzut ten uznał za bezzasadny. Podkreślenie jednak wymaga, że z zaskarżonej decyzji wynika, iż stwierdzone podczas tej kontroli uchybienia obejmowały nie styczeń i luty 2022r., lecz marzec i kwiecień 2022r. Także w protokole kontroli drogowej z dnia [...] kwietnia 2022 r. wskazano (k. 18-19 akt adm.), że kontrolą objęto okres pracy kierowcy od dnia [...] marca 2022 r. do dnia [...] kwietnia 2022 r. Dla uzasadnienia swoich racji organ załączył też do akt sprawy wydruk "Naruszeń według Rozporządzenia (WE) nr 561/2006" (k. 48 akt adm.), jednakże wymienione w tym wydruku naruszenia dotyczą marca i kwietnia 2022 r., a nie stycznia i lutego 2022r. Nadto, w aktach sprawy znajduje się wydruk z ekranu komputera dotyczący prawdopodobnie naruszeń stwierdzonych podczas kontroli w przedsiębiorstwie (k. 68 akt adm.). Z wydruku tego wynika, że na podstawie decyzji nr [...] wymierzona została stronie kara za skrócenie przez kierowcę odpoczynku dobowego. W odniesieniu do tej kwestii w odpowiedzi na skargę Inne wyjaśnił, że podstawą wymierzenia skarżącemu sankcji było naruszenie określone m.in. w lp. 13 załącznika nr [...] do u.t.d. i stwierdził, że tylko jedno z naruszeń ujawnionych w toku kontroli w siedzibie przedsiębiorcy (lp.13) pokrywało się z tym, które stwierdzono w niniejszej sprawie. Przy czym organ dodał, że naruszenia w przedmiotowej sprawie obejmowały okres od dnia [...] marca 2022 r., podczas gdy naruszenia stwierdzone w toku kontroli w siedzibie przedsiębiorcy dotyczyły okresu do dnia [...] marca 2022 r. Wskazać jednak należy, że na podstawie akt sprawy nie sposób tego ustalić, gdyż z wydruku znajdującego się na k. 68 akt adm. nie wynika za jaki okres została skarżącemu wymierzona kara, a do akt sprawy nie została załączona decyzja nr [...]. Trzeba również zauważyć, że w odpowiedzi na skargę organ nie może uzupełniać zaskarżonej decyzji. Odpowiedź na skargę nie może, jako pismo procesowe, być traktowana jako "aneks" do decyzji. W odpowiedzi na skargę organ orzekający powinien jedynie odnieść się do podniesionych w niej zarzutów, a nie dokonywać brakujących ustaleń faktycznych lub ocen prawnych, które powinny znaleźć się w decyzji. Przedmiotem kontroli Sądu nie są wywody zawarte w odpowiedzi na skargę, lecz prawidłowość wydanej przez organ decyzji (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 6 lutego 2020 r., III SA/Lu 366/19). W rezultacie stwierdzić należy, że organ nie uzasadnił w przekonujący sposób swego stanowiska, że zarzut skarżącego co do dwukrotnego ukarania go za to samo zachowanie jest bezzasadny. Poprawności tego stanowiska nie można też zweryfikować na podstawie zgromadzonych w aktach dokumentów. Zaskarżona decyzja narusza art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Przy tym ukaranie skarżącego po raz drugi za to samo naruszenie miałoby w oczywisty sposób wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę organ uzupełni akta sprawy o decyzję nr [...], oraz wyjaśni czy podniesiony już w odwołaniu przez skarżącego zarzut dwukrotnego ukarania go za to samo naruszenie jest uzasadniony. Jeżeli zarzut ten jest bezzasadny organ w przekonujący sposób wyjaśni dlaczego tak uważa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd nie orzekł o zwrocie na rzecz skarżącego uiszczonego wpisu sądowego, ponieważ do czasu zamknięcia rozprawy nie został zgłoszony wniosek o przyznanie należnych kosztów (art. 210 § 1 p.p.s.a.).