I SA/Bd 665/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania w podatku od towarów i usług postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 23 września 2008r. strona wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania w podatku od towarów i usług. Wraz ze skargą na wskazaną powyżej decyzję W. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu w Bydgoszczy o zwolnienie od ponoszenia kosztów wpisu od skargi. W dniu 20 listopada 2008 r. doręczono skarżącemu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w celu jego wypełnienia. Z uwagi na fakt, iż uprawniony do przyznania prawa pomocy mimo stosownego wezwania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy do uzupełnienia braków formalnych wniosku, nie złożył go na wypełnionym urzędowym formularzu ( PPF ) w określonym w wezwaniu siedmiodniowym terminie, upływającym z dniem 27 listopada 2008 r., referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 19 grudnia 2008r. pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Od powyższego zarządzenia skarżący pismem z dnia 15 stycznia 2009 r. złożył sprzeciw, w którym wniósł o uchylenie zarządzenia referendarza sądowego z dnia 19 grudnia 2008r., wskazując, iż nie posiada środków pozwalających na uiszczenie wpisu. Zarządzeniem z dnia 22 stycznia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego W. R. o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie go od wpisu od skargi , wskazując, iż skarżący pomimo wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu nie uzupełnił braków w zakreślonym, siedmiodniowym terminie. Rozpatrując złożone od powyższego zarządzenia zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 12 marca 2009r. sygn. akt II FZ 79/09 oddalił je wskazując, że w sytuacji gdy skarżący nie zastosował się do żądania uzupełnienia braków wniosku w terminie wynikającym z ustawy (bez względu na powody niewykonania wezwania) Wojewódzki Sąd Administracyjny zobligowany był do pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, gdyż taki bezwzględny nakaz wynika z art. 257 p.p.s.a. Jednocześnie wskazano , iż Sąd I instancji nie mógł odnieść się do tego wniosku merytorycznie. Wraz z zażaleniem skarżący wniósł na urzędowym formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, wskazując, iż nie posiada środków finansowych pozwalających na opłacenie wpisu od skargi. Zainteresowany podał, że pozostaje w gospodarstwie domowym wraz z niepracującą żoną oraz małoletnią córką. Jako majątek wskazał budynek produkcyjny o powierzchni 2000 m² oraz ½ udziałów. Oświadczył, że z prowadzonej działalności gospodarczej osiąga miesięczny dochód w kwocie 5000 zł. i nie posiada oszczędności. W wykonaniu zarządzenia referendarza z dnia 02 kwietnia 2009 r. wezwano wnioskującego do przedłożenia dodatkowych dokumentów przemawiających za przyznaniem mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie (zaświadczenia o pozostawaniu żony bez zatrudnienia; odpisów zeznań podatkowych; wyciągów z rachunków bankowych; zaświadczenia o sytuacji rodzinnej; zawartych umów kredytowych; dokumentów potwierdzających wysokość ponoszonych wydatków związanych z koniecznym utrzymaniem; zaświadczenia o stanie zdrowia oraz kopii rachunków potwierdzających zakup leków; oświadczenia co do wartości pojazdu będącego własnością strony; dokumentów bilansowych i podatkowych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej za okres od stycznia do marca 2009 r.). W odpowiedzi skarżący przedłożył pismo z dnia 16 kwietnia 2009 r. zatytułowane "odpowiedź na wezwanie", nie załączając żadnego w powołanych w nim dokumentów. Ponowione wezwanie zostało zwrócone do Sądu z uwagi na niepodjęcie jego w terminie. Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Rozstrzygnięcie to zostało doręczone zgodnie z art. 73 zdanie drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) w dniu 17 lipca 2009 r. Zarządzeniem z dnia 30 lipca 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wezwał stronę do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia został doręczony stronie w dniu 10 sierpnia 2009 r. Termin do uiszczenia wpisu upływał z dniem 17 sierpnia 2009 r. W odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia 12 sierpnia 2009 r. skarżący ponownie wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W formularzu wniosku wskazał, iż ze względu na sytuację finansową nie jest w stanie opłacić wpisu od skargi. Zainteresowany podał, że pozostaje w gospodarstwie domowym wraz z niepracującą żoną oraz małoletnią córką. Jako majątek wskazał budynek produkcyjny o powierzchni 2000 m² oraz ½ udziałów. Oświadczył, że z prowadzonej działalności gospodarczej osiąga miesięczny dochód w kwocie 5000 zł. Nie posiada oszczędności. Wpis w zakreślonym terminie, ani do dnia dzisiejszego, nie został uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd nie podejmie żadnej czynności, na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przywołanym przepisie zawarta jest zasada, że warunkiem podjęcia przez sąd czynności na skutek wniesionego pisma, jest uiszczenie należnej od tego pisma opłaty. W przedmiotowej sprawie wpis nie został uiszczony, pomimo prawidłowego wezwania. Skutek nieuiszczenia opłaty przez wnoszącego pismo został określony w art. 220 § 3 powyższej ustawy stanowiącym, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Sąd zauważa, że strona w piśmie z dnia 12 sierpnia 2009 r. oraz załączonym urzędowym formularzu PPF, po raz kolejny wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych przedstawiła uzasadnienie wniosku oraz dane w nim zawarte tożsame z informacjami zawartymi we wniosku, który został negatywnie rozpoznany prawomocnym postanowieniem z dnia 26 czerwca 2009r. Skarżący nie przedstawił żadnej nowej argumentacji, która nie byłaby już przedmiotem wcześniejszych rozważań Sądu. W konsekwencji, w ocenie Sądu kolejne pisma o zwolnienie od kosztów sądowych nie mogą odnieść skutku w postaci przerwania biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Dla poparcia takiego poglądu przywołać wypada postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 1999 r., sygn. akt I CKN 1064/97 w którym stwierdzono , iż "nie przerywa biegu terminu do uiszczenia opłaty sądowej [...] wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, który został złożony po prawomocnym oddaleniu uprzedniego wniosku w tym przedmiocie, jeżeli nie zachodzą nowe okoliczności uzasadniające odmienną ocenę możliwości poniesienia kosztów sądowych przez stronę." (OSNC 1999/9/153, Biul. SN 1999/6/9) Podkreślić należy, że orzeczenie to zapadło na tle analogicznych przepisów kodeksu postępowania cywilnego (por. też postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 1999 r., sygn. akt I CKN 1461/98, OSNC 1999/11/196, Biul. SN 1999/9/5, Biul. SN 1999/10/4). Mając na uwadze powyższe, wobec niewykonania zarządzenia Sądu i nieuiszczenia należnego wpisu, Sąd na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji orzeczenia.