I SA/Bd 672/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 04 września 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. M."S.-M." Sp. z o.o. w B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. M. "S.-M." Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego, w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do listopada 2011r. oraz kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiąc grudzień 2011r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Skarżącej, wykonanie decyzji i ewentualne wszczęcie administracyjnego postępowania egzekucyjnego spowoduje u niej znaczną szkodę i nieodwracalne skutki. Skarżąca podniosła, że wykonaniu podlegałaby decyzja określająca zobowiązanie, które wygasło, co jest sprzeczne z zasadami demokratycznego państwa prawa wynikającymi z art. 2 Konstytucji RP. Zdaniem strony, wyegzekwowanie zobowiązań określonych zaskarżoną decyzją pozbawi Spółkę środków obrotowych koniecznych do dla prowadzenia działalności produkcyjnej, regulowania bieżących zobowiązań z tytułu dostaw materiałów i usług niezbędnych do wykonania przyjętych zamówień i dokonania wypłaty wynagrodzenia dla pracowników. Może to spowodować opóźnienia w realizacji kontraktów i konieczność zapłacenia wysokich kar umownych z tytułu niewykonania zamówień w terminach określonych w umowach i może być powodem zmiany wykonawcy przez składających zamówienia. Oznacza to utratę kontrahentów i brak możliwości ich odzyskania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek Skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie jednak do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. W świetle powyższego, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi przy tym o taką szkodę majątkową, a także niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia uszczerbku na zdrowiu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu pierwotnego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2015, s. 379). Sama możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie oznacza jednakże, że sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej ( postanowienie NSA z dnia 21 stycznia 2015r., sygn. akt II OZ 19/15). Dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku niezbędne jest odniesienie się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa (postanowienie NSA z dnia 24 maja 2004 r., FZ 85/04). Dlatego też brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 206). W rozpatrywanej sprawie, uzasadniając wniosek o przyznanie ochrony tymczasowej wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji tworzy niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak również spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków prawnych i faktycznych po stronie skarżącej. Trudności te mają polegać m.in. na pozbawieniu Spółki środków obrotowych koniecznych do prowadzenia działalności produkcyjnej, regulowania bieżących zobowiązań z tytułu dostaw materiałów oraz usług niezbędnych do wykonania przyjętych zamówień i dokonania wypłaty wynagrodzenia dla pracowników. Może to spowodować opóźnienia w realizacji kontraktów i konieczność zapłacenia wysokich kar umownych, utratę kontrahentów i brak możliwości ich odzyskania. W świetle powyższych wywodów, podanych we wniosku, okoliczności nie można uznać za wystarczające dla wstrzymania wykonania decyzji. Dla wykazania, że zachodzą przesłanki, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie wystarczy bowiem samo stwierdzenie strony, że wskutek wykonania decyzji może ponieść niepowetowane straty, które mogą zachwiać jej sytuacją. Na tej podstawie Sąd nie jest w stanie zbadać, czy w okolicznościach tej konkretnej sprawy wykonanie decyzji będzie niekorzystnie oddziaływać na sytuację strony skarżącej. Okoliczności powołane we wniosku o przyznanie ochrony tymczasowej muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany tak, aby możliwe było ustalenie, że przyznanie ochrony tymczasowej jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Zatem to w interesie strony leży poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (postanowienie NSA z dnia 20 lipca 2015r., sygn. akt II FZ 542/15). Nie wystarcza zatem jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2014r., sygn. akt II OZ 661/14), gdyż twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony (postanowienie NSA z dnia 17 września 2014r., sygn. akt II GSK 2045/14). Tymczasem w przedmiotowej sprawie strona nie uczyniła zadość swojemu obowiązkowi i nie przedłożyła dokumentacji dotyczącej jej sytuacji finansowej i majątkowej. Z uzasadnienia wniosku nie wynika bowiem, jakimi w ogóle środkami finansowymi dysponuje Skarżąca. Sąd nie otrzymał informacji o wysokości aktywów i pasywów Spółki, posiadanych nieruchomościach, wartościowych ruchomościach, stanie zatrudnienia. Nie przedłożono też sprawozdań finansowych czy bilansu za ostatni rok. Tym samym Sąd nie posiada wiedzy, która pozwoliłaby na dokonanie analizy ustawowych przesłanek w sposób zindywidualizowany, adekwatny do okoliczności rozpoznawanej sprawy. W rezultacie, na podstawie samych tylko twierdzeń strony niepopartych żadnym dodatkowym materiałem źródłowym, nie jest możliwa ocena faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację finansową Spółki i skutków dla prowadzonej przez nią działalności. Strona nie rozwinęła swojej argumentacji ponad ogólnikowe twierdzenia i nie wykazała, że w jej przypadku zachodzi niebezpieczeństwo powstania sytuacji opisanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy także zaznaczyć, że ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje w ramach instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu kompetencji Sądu do wzywania wnioskodawcy o przedłożenie dodatkowo stosownych dokumentów lub złożenie wyjaśnień, które miałyby uzasadniać potrzebę wstrzymania wykonania decyzji (postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2010r. sygn. akt II FZ 391/10). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.