I SA/Bd 706/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Mirella Łent po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 11 grudnia 2012 r. oraz złożenia wniosku o zwrot kosztów postępowania w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. postanawia: 1. oddalić wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku 2. odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwrot kosztów postępowania Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. Niniejsze orzeczenie stało się prawomocne z dniem 11 stycznia 2013 r. Wnioskiem z dnia 21 stycznia 2013 r. strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie powyższego wyroku oraz wniosku o zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu przytaczając szeroko przepisy dotyczące doręczenia przesyłek skarżąca wskazała na wadliwe doręczenie przesyłki zawiadamiającej ją o terminie rozprawy. Podniosła, że brak dokonania stosownych adnotacji na tej przesyłce przez doręczającego spowodował jej przeoczenie wśród innej korespondencji otrzymywanej przez stronę. Ponadto zaznaczyła, że na uchybienie terminu wpływ miały również powikłania po pobycie w szpitalu i przebytej operacji. Skarżąca podała, że o uchybieniu terminu dowiedziała się zapoznając się z aktami sprawy w dniu 18 stycznia 2013 r. Jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżąca złożyła wniosek o zwrot kosztów postępowania i wniosek o uzasadnienie wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu ze względu na treść art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a. wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Należy podkreślić, ze instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Podstawową przesłankę przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu. Brak winy powinien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. postanowienie SN z dnia 29 października 1999 r., sygn. akt I CKN 556/98, postanowienie SN z dnia 12 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 667/98, wyrok WSA z dnia 06 października 2005 r. sygn. akt II SA/Bk 369/05, postanowienie NSA z dnia 04 października 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 560/00). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 02 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/03, postanowienie NSA z dnia 04 października 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 560/00). Wskazane w art. 87 § 2 omawianej ustawy kryterium braku winy polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Orzecznictwo sądowe wskazuje jednoznacznie, iż niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw nie uzasadnia przywrócenia terminu (por. post. NSA z dnia 10 lutego 2000 r. sygn. akt SA/Sz 1117/99). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (wyrok NSA z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00, wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 1999 r., sygn. akt I SA/Ka 1609/97). Strona skarżąca, jako przyczynę uchybienia terminu do złożenia wniosku o zwrot kosztów postępowania oraz wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku wskazała na wadliwe doręczenie przesyłki zawiadamiającej ją o terminie rozprawy. Podniosła, że brak dokonania stosownych adnotacji na tej przesyłce przez doręczającego spowodował jej przeoczenie wśród innej korespondencji otrzymywanej przez stronę. Ponadto zaznaczyła, że na uchybienie terminu wpływ miały również powikłania po pobycie w szpitalu i przebytej operacji. Z przedstawioną przez stronę argumentacją w zakresie doręczenia nie można się zgodzić w świetle materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy. Z akt sprawy wynika, że skarżącą od momentu wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy reprezentuje jej mąż, A. S. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 15 listopada 2012 r. tut. sąd zawiadomił pełnomocnika strony o terminie rozprawy. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji wynika, że przesyłka po jednokrotnym awizowaniu została odebrana przez A. S. w dniu 26 listopada 2012 r. (k. 46 akt sądowych). Osobiste odebranie zawiadomienia o terminie rozprawy potwierdza podpis pełnomocnika skarżącej: "A. S." oraz adnotacja doręczającego przesyłkę "Przesyłkę poleconą nr [...] doręczono adresatowi". W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu strona, pomimo zarzucenia niewłaściwego doręczenia przedmiotowego zawiadomienia o terminie rozprawy, nie udowodniła postawionego zarzutu. Strona nie podważyła autentyczności podpisu pełnomocnika na zwrotnym poświadczeniu odbioru, jak również prawidłowości adnotacji doręczającego. Należy podkreślić, że zwrotne poświadczenie odbioru przesyłki jest dokumentem urzędowym, który korzysta z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone, a dla podważenia jego treści należy uzyskać informację o innej dacie doręczenia bądź innym sposobie doręczenia, np. w drodze tzw. reklamacji pocztowej (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2004 r., sygn. akt FSK 1231/04; wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2007 r., sygn. akt II FSK 627/06 oraz II FSK 628/06, wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2007 r., sygn. akt II GSK 394/06, postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2006 r., sygn. akt I FSK 1203/05, postanowienie NSA z dnia 04 sierpnia 2006 r., sygn. akt II FZ 462/06). W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu brak jest wskazań strony o podjęciu jakichkolwiek działań w celu podważenia treści zwrotnego poświadczenia odbioru. Wbrew twierdzeniom strony, przedmiotowy dokument urzędowy potwierdza jednoznacznie, że pełnomocnik strony odebrał osobiście zawiadomienie o terminie rozprawy. Powoływanie się przez skarżącą na przeoczenie korespondencji w związku z brakiem stosownych adnotacji doręczającego na przesyłce nie ma żadnego znaczenia dla doręczenia przesyłki, w sytuacji, gdy domniemanie jej odbioru potwierdza własnoręczny podpis adresata, złożony na potwierdzeniu odbioru. Nie ma racji skarżąca, oczekując by adnotacje, o jakich mowa w powołanych przepisach prawa w stosunku do potwierdzenia odbioru, znalazły się na kopercie przesyłki, gdyż są to dwa różne dokumenty. Podsumowując, należy stwierdzić, że strona podniesioną argumentacją nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, przez co nie wypełniła przesłanki wskazanej w art. 87 § 2 p.p.s.a. Odnosząc się z kolei do drugiego wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwrot kosztów postępowania należy stwierdzić, że jest on niedopuszczalny. Zgodnie bowiem z treścią art. 210 § 1 p.p.s.a., strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata lub radcy prawnego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie. Z treści doręczonego pełnomocnikowi skarżącej zawiadomienia o terminie rozprawy wynika, iż strona została prawidłowo pouczona o tym, że traci uprawnienie żądania zwrotu kosztów postępowania, jeżeli najpóźniej do czasu zamknięcia rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów (k. 43 akt sądowych). Charakter terminu związanego z upływem określonej fazy postępowania sądowego, w tym wypadku terminu do złożenia wniosku o zwrot kosztów postępowania, który to termin ograniczony jest momentem zamknięcia rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia, skutkuje brakiem ustawowych warunków dopuszczalności jego przywrócenia (por.: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod redakcją prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, C.H. Beck, W-wa 2011, s. 422). Konsekwencją powyższego jest odrzucenie wniosku o przywrócenie terminu w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 86 § 1 oraz art. 88 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.