I SA/Bd 709/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 14 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 31 maja 2012r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonalności postanowienia postanawia: 1. odrzucić skargę 2. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Postanowieniem z dnia 31 maja 2012r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia 27 września 2011r. odmawiające skarżącej Spółce wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia 08 lipca 2011r. Postanowienie wraz z pouczeniem o terminie i trybie jego zaskarżenia zostało stronie prawidłowo doręczone w dniu 14 czerwca 2012r. W dniu 18 lipca 2012r. Spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 31 maja 2012r. Jednocześnie wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270), dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Wobec okoliczności, że zaskarżona postanowienie doręczona zostało skarżącej w dniu 14 czerwca 2012 r., należy stwierdzić, że termin do złożenia skargi upływał z dniem 16 lipca 2012 r. Dla skutecznego dotrzymania tego terminu, niezbędnym zatem było złożenie skargi do dnia jego upływu, tj. do dnia 16 lipca 2012 r. włącznie. Skarga została złożona osobiście przez stronę skarżącą w dniu 18 lipca 2012r., a więc z przekroczeniem ustawowego terminu. W myśl art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Odrzucenie następuje w drodze postanowienia i może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ww. ustawy orzekł jak w sentencji. Jednocześnie w punkcie drugim postanowienia, w odpowiedzi na złożony przez skarżącego wraz ze skargą wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, Sąd orzekł o jego oddaleniu. Swoje rozstrzygnięcie Sąd oparł na art. 247 p.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona. (podobnie NSA w postanowieniach z 8 listopada 2011r I FZ 349/11, postanowieniu z 4 listopada 2011r, postanowieniu z 21 października 2010rII OZ 295/11). Taka sytuacja występuje m.in. gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 §1 p.p.s.a. (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Nizgódka - Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz" Zakamycze 2005, s. 596), a więc w sytuacji takiej jak rozważana w przedmiotowej sprawie. Złożenie skargi do sądu po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia spełnia powyższą przesłankę. W takich okolicznościach skarga odpowiada wymogom skargi oczywiście bezzasadnej, określonym w art. 247 p.p.s.a. Bezzasadność skargi należy bowiem łączyć nie tylko z jej merytoryczną oceną, ale i możliwością jej wniesienia.