I SA/Bd 713/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Liwacz Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Asesor sądowy Mirella Łent (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi Dariusza B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2005r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2005r., nr [...] 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości I SA/Bd 713/05 U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia [...] 2005r., [...], Dyrektor Izby Skarbowej w B. pozostawił bez rozpatrzenia odwołanie Dariusza B. od decyzji z [...] 2005r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od czerwca do grudnia 2000r. Organ uznał, że odwołanie nie spełnia wymogów art. 222 Ordynacji podatkowej i wezwał stronę do uzupełnienia podania. Jednakże w odpowiedzi uzyskał jedynie informację od matki podatnika, że ten wyjechał za granicę. Działając na podstawie art. 216 oraz 169 § 4 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy wydał zaskarżone postanowienie. W skardze podniesiono, że protokół kontroli firmy skarżącego zawiera wiele krzywdzących dla skarżącego ustaleń. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednocześnie zgodnie z art. 135 cyt. ustawy, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. To oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem (art. 1 § 2 u.p.s.a.) zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym, jak również stwierdzić np. nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Podstawą działania organu był art. 169 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. t.j. z 2005r., Nr 8, poz.60 ze zm.). Zgodnie z art. 169 § 1 cyt. ustawy, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie (§ 4). W takim wypadku, kontrolując postanowienie wydane na podstawie art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej, Sąd stosownie do art. 135 w zw. z art. 134 cyt. Prawa, dokonuje kontroli postanowienia wydanego w sprawie na podstawie art. 169 § 1. Zatem w przypadku pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia z powodu nie uzupełnia jego braków formalnych, należy sięgnąć do art. 222 Ordynacji, zgodnie z którym, odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna być dokonywana przede wszystkim w świetle zasady ogólne postępowania, mianowicie zasady dwuinstancyjności ( v.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 16 grudnia 1998r., I SA/Gd 152/97, ONSA 1999/4/127). Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności (art. 127 Ordynacji) organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. W materiale dowodowym sprawy znajduje się pismo strony z [...] 2005r. Pismo to zostało złożone w czternastodniowym terminie od dnia doręczenia decyzji. W piśmie wskazano, że zostało ono złożone w związku z decyzją z [...] 2005r. Podano numer decyzji. Wyartykułowano, że jest to odwołanie od wyników kontroli, które uznano za niezgodne z rzeczywistością. Wniesiono o wyznaczenie daty i miejsca stawiennictwa w celu udowodnienia racji odwołania. W ocenie Sądu, uznanie, że pismo o takiej treści nie spełnia wymogów określonych w art. 222 Ordynacji, narusza ten przepis. W sprawie, organ działając na podstawie przepisów prawa miał obowiązek rozpoznać sprawę merytorycznie (art. 127). Zatem zarówno postanowienie zaskarżone jak i to wydane na podstawie art. 169 § 1 Ordynacji, naruszają przepisy postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i takie akty należało wyeliminować z obrotu prawnego (art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) w zw. z § 2 cyt. Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi). Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji. O wykonalności zaskarżonego postanowienia orzeczono na podstawie art. 152 cyt. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie zasądzono kosztów, gdyż w sprawie nie został złożony stosowny wniosek (art. 209 cyt. Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi).